Afrikaanse olifanten , het plantengeslacht Nepenthes , de Nevelpanter … het zijn allemaal deze maand terloops (ook op dit blog ) ter sprake gekomen nieuwere ontwikkelingen en updates in de “systematiek ” en het voorschrijdende en noodzakelijke inventariseren van de levende organismen -groepen …iets wat nog lang niet is afgelopen . Integendeel , het is nog maar nauwelijks begonnen … Tegenwoordig is het zelfs jammer genoeg zo , dat de nieuw ontdekte soorten , meteen ook in de categorie ” bedreigde” soorten kunnen worden geplaatst
Wat die studies over Afrikaanse olifanten ,Nepenthes , de Nevelpanter etc … allemaal gemeen hebben is het aloude soortprobleem
(TIP ; lees eerst wat achtergronden en bijkomende info , indien je dat nodig acht , op de links die ik hieronder gaf bij het artikel Afrikaanse olifanten , en die ik hier nog eens plaats
WAT IS EEN SOORT? <
MISSING LINK <
http://whyevolutionistrue.wordpress.com/2011/01/03/more-on-species-part-1/ http://whyevolutionistrue.wordpress.com/2011/01/04/more-on-species-part2/
___________________________________________________________
HET SOORTPROBLEEM
1.- Theodosius Dodzhansky heeft het best van allemaal dit oude probleem beschreven en grotendeels oplossingen gegeven ,die in zijn tijd heelwat hebben betekent en wel in twee van zijn hoofwerken :
“Genetics and the Origin of Species (1937), “ en “Evolution , genetics & man “(ook verschenen in het Nederlands bij Aula-pocket 1961 “evolutie en erfelijkheid “, een antiek werkje dat ik nog steeds in mijn bezit heb )
(naar een tekst uit het eerste boek “Genetics and the Origin of Species”/ aangevuld met wat modernere en persoonlijke nota’s ; )”…..De diversiteit binnen organismen is een waargenomen feit en eigenlijk min of meer gemeengoed . Het wordt door mensen ervaren als iets concreets dat “buiten ons staat”, een fenomeen dat verschijnt in onze ervaringen maar dat geen (fantasie)produkt is van ons werkend brein
Een grotere en gedetailleerde bekendheid met de levende natuur laat toe nog een ander feit te ontdekken dat bijna even in het oog springend is als de diversiteit zelf : Het is gegeven feit van de discontinuiteit van de gegroepeerde variaties in organismen …
Wanneer we zoveel mogelijk individuen verzamelen binnen een gegeven (geologisch bijna onbestaand ) tijdsgewricht ( diverse specima van obligaat extante “soorten “bijvoorbeeld ) dan noteren we onmiddelijk dat de waargenomen variaties geen statistische verdeling vertonen die duidt op een continue en graduele verdeling .Integendeel , we bemerken een grote verzameling van afgebakende , aparte en discrete( op zichzelf staande ) groepen van gelijkaardige organismen De huidige extante levende wereld is m.a.w. geen geunificeerd continuum waarbij elke twee willekeurig gekozen organismen kunnen worden verbonden door een onafgebroken keten van intergraduele stapjes van kleine veranderingetjes , maar veeleer bestaat uit een bundel van min of meer afzonderlijke niet elkaar overlappende of gedeeltelijk bedekkende deelverzamelingen : tussendingetjes bestaan niet of zijn uitertst zeldzaam
Bedoelde groepen( soorten genaamd ) zijn allemaal cluster van individuen die gewoonlijk meerdere eigenschappen gemeen hebben en die allen rond een grootste gemene deler eigenschap-set liggen geschaard …….dergelijke discrete groepen vinden we bij planten , dieren , in de eenvoudiger gebouwde en de complexere organismen-clusters
Het brokkelige karakter van de verzameling van alle discrete groepen die al het extante leven op aarde samenvat ( en geklasseerd in “ the nested hierarchie” ) is universeel te noemen en moet daarom worden beschouwd als een fundamenteel aspect van de waarneembare diversiteit onder alle organismen .
Een adequate oplossing voor dit probleem van de organische diversiteit ( en het clusteren in discontinue groepen die men het soort probleem noemt )moet zowel een beschrijving geven van de bestaande extante natuur als een beschrijvende verklaring van de oorsprong van deze gekonstateerde verschillen tussen levende wezens en ten tweede is er ook nog een diepgaande analyse noodzakelijk van de oorsprong van de discrete gedifferentieerde groepen in de levende (extante ) wereld ….”
(Tot zover het oude voorzichtige en moeizame verhaal van deze grijze eminentie )
Ik onthoud er vooral uit dat discontinuiteit én merkbaar is in de extante wereld én eigenlijk op elke horizontale doorsnede van de stamboom…vertikaal is er echter een continuum
* De extante levende wereld is eigenlijk de boomkruin van de stamboom van het leven die we van bovenop bekijken ; We zien een struikachtig kluwen en de topjes van vele takken en blaadjes , maar we zien de lagen eronder niet of slechts erg onduidelijk , noch de stam ….en zeker niet de wortels
Die taktopjes zitten allemaal “discontinue” te wezen tegen hun achtergrond van ondoordringbaar bladerdak ;en we zien ook niet hoe de takjes onderling met elkaar verbonden zijn
Horizontaal (extant en doorsneden ) discontinue , vertikaal (tijd) continu
<klik
http://tsjok45.multiply.com/photos/album/2245 
http://evodisku.multiply.com/journal/item/420/SYSTEMATIEK
Soort
Soorten zijn een belangrijk instrument om de levende wereld onder te verdelen. Er zijn verschillende manieren om soorten te definiëren, waaronder het biologisch soortconcept, het cladistisch soortconcept, het ecologisch soortconcept en het fenotypisch soortconcept. etc …
SPECIES CONCEPT
Het biologisch soortconcepts is het meest voorkomende: hier zijn soorten populaties van met elkaar parende fertiele individuen met fertiele en levensvatbaar nageslacht … Soorten worden aangeduid met een Latijnse dubbele naam, een conventie die van Linnaeus komt, zoals Homo sapiens voor de huidige mens
Biologisch soortbegrip
Organismen behoren tot een en dezelfde soort wanneer ze zich onderling seksueel voortplanten (en daarbij vruchtbare nakomelingen produceren).
Opmerkingen:
Dit biologisch soortbegrip is meer een vuistregel dan een absolute definitie: er zijn dieren die zich normaal nooit ontmoeten (bijvoorbeeld: tijger en leeuw) maar die door middel van kunstmatige inseminatie levensvatbare jongen kunnen produceren. Omdat dit in de vrije natuur nooit voortkomt, blijft men van aparte soorten spreken.
Dit soortbegrip is (om begrijpelijke redenen) van weinig nut in de paleontologie. Paleontologen onderscheiden soorten op basis van morfologische kenmerken.
___________________________________________________________
2.-
(Hetgeen wat hier volgt is een bewerkte en met intermezzo’s aangevulde vertaling van een gedeelte van het artikel van één van mijn favoriete auteurs over biologische onderwerpen , Jerry Coyne http://whyevolutionistrue.wordpress.com/2011/01/28/how-many-species-of-humans-were-contemporaries/
Het artikel van J Coyne is een bespreking van twee recente Science artikels van Ann Gibbons / nml :
A New View Of the Birth of Homo sapiens http://www.sciencemag.org/content/331/6016/392.summary (maar vooral ) The Species Problem http://www.sciencemag.org/content/331/6016/394.summary
Ik heb vooral de opmerkingen en behandeling van en rond het “soortprobleem ” zoals bespoken in het artikel van J Coyne eruit gelicht )
* * *
…..Volgens het biologische soorten concept ( BSC of de biologische definitie van soort )van Ernst Mayr, zijn een paar gegeven zich seksueel voortplantende organismen beslist leden van dezelfde soort als ze kunnen paren met elkaar in de natuur( in het “wild” ) , en vruchtbare(= fertiele) ,en uiteraard ook levensvatbare hybriden( die althans “lang genoeg in leven blijven om zich voort te planten” ).
Als ze dat allemaal niet kunnen, dan dienen er uiteindeliijk genetische belemmeringen te bestaan die het vermengen van genen van verschillende soorten tegengaan ; de zogenaamde “reproductieve isolatie barrières” die de integriteit van de soorten behouden.
En uiteraard is deze beperkte BSC - definitie uitsluitend bruikbaar bij het benoemen en determineren van seksuele soorten
________________________________________________(intermezzo)
Parthenogenetische soorten bij reptielen _____ zoals bijvoorbeeld een aantal amerikaanse hagedissen uit cnemidophorus en aspidocelis genera waaronder de chemidophorus tesselatus
de aspidocelis neomexicana(=(vroeger) Cnemidophorus neomexicanus)
en de Cnemidophorus uniparens
De renhagedissen zijn waarschijnlijk de hoogst ontwikkelde dieren zonder mannelijke exemplaren. Alle nakomelingen zijn klonen van een vrouwtje.
In het genus cnemidophorus zijn minsten 30% der soorten parthenogenetisch
Deze hagedissen zijn wél van oorsprong onstaan uit seksuele voorouders … maar gedurende zeer vele generatie-opeenvolgingen gespreid ( en dat gaan over honderden jaren ) zijn het net als planten die zich door “stekken“(of knopvorming–> ook de zoetwaterpoliep hydra kan dat laatste ) voortplanten
UPDATE :
all-female-lizard-species-created-in-the-lab.
http://arstechnica.com/science/news/2011/05/all-female-lizard-species-created-in-the-lab.ars?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=rss
_______________________________________________(intermezzo)
( zo is er bij voorbeeld de massale aanwezigheid van (uit aquaria succesvol ontsnapte) amerikaanse “vrouwelijke” brede waterpest exoten/adventieven in europese wateren )
…in feite zijn die gevallen allemaal groepen van erg lang zich in stand houdende klonen-lijnen …maar ook daar kunnen in de loop der jaren mutaties optreden ( net zoals dat kan gebeuren in de somatische cellen maar dat wordt dan meestal de aanzet van een tumor )____dat is o.a. vastgesteld bij uitlopende dahlia knollen ____alleen loopt de evolutie in die (meercellige) stek-groepen nog trager en zijn bijgevolg de adaptatieve veranderingen op grond van genotypische wijzigingen erg langzaam en is er beslist ( in dat geval ) nood aan een “langdurig” stabiel millieu ____binnen bepaalde grenzen van een cybernetische “oplosruimte ” , waar heelwat marges , spelingen, manoevreerruimte en verschillende oplossingen voor opduikende problemen , mogelijk zijn en er uiteraard ook een optimale parameters-instelling aanwezig is, inclusief de vele terug- en meekoppelingen in dergelijke verschuivende evenwichtsoefeningen _____
Alleen moet wel af en toe eens over gegaan worden op (hetero)sexuele voortplanting … dat is namelijk o.a. een methode om veel sneller varianten te genereren (en bijgevolg ook meer kansen te creeren om toch als populatie- lijn van een soort te kunnen blijven overleven onder veranderde omstandigheden …
________________________________________________(intermezzo)
Mooie voorbeelden zijn bepaalde soorten bamboe … De individuele plant ( te starten met zaadje of stek) bloeit maar eenmaal na 100 jaar ( en sterft dan na uitzaai ) ondertussen hebben de wortelstekken wel onnoemelijk veel gebied ingenomen …. (= gegeven afkomstig van S. J.Gould )
Fargesia nitida bamboe wacht 120 jaar met bloeien en sterft dan …Vaak bloeien zeer grote populaties van die soorten allemaal samen en onstaat er tussen de dood van de oude en de opkomst van de nieuwe plaatselijke generatie planten , een bamboe -gebrek dat harde tijden kan inluiden voor de bamboe-eters ….In feite is dat een voordeel voor de bamboe ,want de bamboe- eters worden gedecimeerd door uithongering , waardoor dan weer de nieuwe zaailingen veel betere kansen krijgen om te overleven
Fargesia nitida
Toch moeten we erg voorzichtig zijn om maar meteen parthenogenese bij deze dieren te gaan gelijkschakelen met wat in planten gebeurt
________________________________________________(intermezzo)
Polyploidie en lesbische sex
cnemidophorus tigris (hetero) x cnemidophorus ? =cnemidophorus neomexicana (parthenogenetisch )
Als de twee afgebeelde soorten van het Amerikaanse hagedissengeslacht Chemidophorus met elkaar paren ontstaat een soort met het dubbele aantal chromosomen, ( karyotype = 2n )
De hybride soort bestaat uitsluitend uit vrouwtjes die zonder tweeslachtige sex vruchtbare eieren produceren (parthenogenese) en zich toch ( lange tijd ) parthenogenetisch voortplanten als een soort bestaande uit klonen van hetzelfde oorspronkelijke moederdier( wél het resultaat van een hetero-paring) .De vrouwelijke hagedissen vertonen echter wel lesbisch sex gedrag.. Blijkbaar zitten in hun overgeerfde set dus nog de aandriften voor sexueel gedrag … er is zelfs gesuggereerd dat zonder het gestoei met een partner (weze het een van dezelfde kunne ) er zelfs geen parthenogenetisch ei tot ontwikkeling kan komen …
zie ook
http://www.kennislink.nl/publicaties/het-mysterie-van-de-man
Tetrapolyploidie (karyotype = 3n)
http://sysbio.oxfordjournals.org/content/19/2/114.shortNatural –> Hybridization Between the Teiid Lizards Cnemidophorus Sonorae (Parthenogenetic) and Cnemidophorus Tigris (Bisexual)
* De parthenogenetische soort gebruikt hier dus een methode om zich toch na lange tijd terug heterosexueel voort te planten … Misschien geld iets dergelijks ook voor andere parthenogene hagedissen ( bijvoorbeeld sommige gekko’s of andere hagedissen , maar zeker komt dat nog voor bij andere leden van de Teiidae ?)
*daarbij gelijken de hybrieden ( ook wat betreft de genetische opmaak ) op de moeder = de parthenogenetische soort ….de vrouwelijke leden van die kroost kunnen daarna opnieuw “vernieuwde” parthenogenetisch klonen-lijnen opstarten
http://en.wikipedia.org/wiki/Cnemidophorus http://en.wikipedia.org/wiki/Aspidoscelis http://en.wikipedia.org/wiki/Polyploidy http://nl.wikipedia.org/wiki/Polyplo%C3%AFdie
______________________________________________________________________
soort bastaarden
Maar er is heelwat speling in de wijze waarop biologen gebruik maken van die definitie van Mayer ( = Het biologische soortconcept ) ...hybridisatie van voormeld (mogelijk interspecifiek) type kan variëren van
-zeer zeldzaam (bv. de middelgrote en kleine Darwins grond vinken, die hybridiseren met een snelheid van ongeveer 2% /
Of de ezel en het paard die soms een vruchtbaar vrouwelijke hybride hebben ( goed voor een kleine uitbreiding van het genen en alelen pakket in de genenpoel )
tot
alomtegenwoordig (bijv. de zwarte eend en wilde eend vormen hybride zwermen, die aan het concept voldoen ).
Als er slechts een kleine hoeveelheid van hybridisatie plaatsgrijpt en de “genenpoelen”van beiden soorten niet samensmelten tot een zogenaamd vuilbakras en op standplaatsen waar ze elkaars gebieden overlappen , overwegen de meeste bioloog om aan verschillende soorten te denken (dit is de situatie bij de voormelde Darwinvinken )
Een paar andere punten vallen eveneens te overwegen :
-Paring tussen verschillende groepen is dus niet genoeg om hen te beschouwen als soortgenoten: de paringen moeten hybriden produceren die levensvatbaar en vruchtbaar zijn ( en in het bijzonder ook bij afwezigheid van de oudersoorten ).
“Levensvatbaar en vruchtbaar” betekent ook niet alleen maar dat de hybriden zelf nakomelingen kunnen hebben,( met bijvoorbeeld een van de oudersoorten )maar dat ze die nakomelingen ook daadwerkelijk “in het wild” hebben .
Sommige interspecifieke hybriden in (zang)vogels, bijvoorbeeld, zijn levensvatbaar en vruchtbaar, maar zijn toch niet te (h)erkennen door leden van een van beide ouders-groepen (als mogelijke seksuele partners), en wél omdat deze hybriden er raar uitzien of bijvoorbeeld vreemd paargedrag( en andere eigenaardigheden ) bezitten
…. met andere woorden ; ze voldoen niet genoeg aan de heersende specifieke eisen van de seksuele selektie binnen die oudergroepen .
Dat is ook een vorm van reproductieve isolatie, : het is analoog aan steriliteit, maar dan steriliteit op grond van het niet -aantrekkelijk -zijn als een mogelijke partner.
Ook het waarnemen van een hybriden groep in het wild, is lang niet genoeg om te beweren dat de beide ouderlijke groepen moeten lid zijn van dezelfde soort.
Deze hybriden zouden om daaran te kunnen voldoen immers een genetische brug moeten vormen tussen de ouderlijke groepen . Dat wil zeggen dat , ze moeten vruchtbaar kunnen terugparen met de oudergroepen en dat geldt bovendien ook nog eens voor beide seksen
Vaak weten we dat gewoonweg niet .
Peter Grant ( en zijn echtgenote Rose Grant zijn de Darwinvinken (klik) onderzoekers bij uitstek ) schreef daarover een artikel in sciences : hij stelde dat van ongeveer 10% van de hem bekende vogelsoorten geweten is dat hybridisatie courante praktijk is .
Dat gegeven is o.a. ge( mis-)bruikt om te beweren dat hybridisatie alomtegenwoordig is in vogels, en dat vogelsoorten( in het bijzonder de iconische Darwinvinken , natuurlijk) misschien niet zo “echt” zijn als altijd gedacht .
Maar dat is een verkeerde aanpak en vooral een voorbarige conclusie.
We weten nml gewoon niets( of erg weinig ) over de vruchtbaarheid ,levensvatbaarheid (en seksuele aantrekkelijkheid!) van de meeste van deze vermelde hybriden
en Darwin vinken vormen ook nu geen vuilbak-ras op de Galapagos
Planten zijn goede voorbeelden die het bovenstaande nog kunnen verhelderen Planten met vast standplaatsen en lappendekens van arealen afhankelijk van o.a. microklimaatjes , vormen erg regelmatig veel hybrieden in het wild ( vooral daar waar de arealen van verschillende plantensoorten aan hun grensgebied elkaar overlappen) : er worden daar elk jaar opnieuw verse hybrieden gevormd ( soms massaal ) maar de grenzen van beide plantsoorten schuiven niet op ( er is dus geen verdere verspreiding van de nakomelingen van die hybrieden dieper in het areaal van de beide oudersoorten: uiteraard kan dat veranderen als de plaatselijke (micro) klimaatomstandigheden veranderen )
Er zijn trouwens ook oosteuropese vuurbuik-padden die een dergelijk patroon ( op grote schaal zelfs ) vertonen
Het gaat om een smal honderden kilometers lang grensgebied dat loopt van ergens noord tot ergens zuid europa ; in dat langerekte gebied komen hybrieden van de geelbuikvuurpad (Bombina variegata) en de roodbuikvuurpad (Bombina bombina)zeer regelmatig voor
http://multiply.com/mu/tsjok45/image/1/photos/1410/1200×1200/27/Bombina.JPG?et=AhrF7ro6ZejcIOlwBlvOAQ&nmid=354234650 <voor vergroting
De te onderzoeken Hybrieden die kunnen dienen als demarcaties bij het bepalen van een soort -status , moeten bovendien daadwerkelijk in de natuur voorkomen, en niet in dierentuinen of andere kunstmatige omgevingen (zoals bijvoorbeeld lijgers ) die omgevingen kunnen uiteraard de reproductieve barrières die bestaan in de natuur afbreken ; en niet alleen maar allopatrische barieres maar ook de gedragsmatige …
(*Overigens zijn lijgers en /of tigrons echte “inter-species hybrieden”(soortbastaarden) en wel omdat slechts de vrouwelijke bastaarden fertiel zijn en bij terugparing met de man,netjes van de oudersoort … uiteindelijk dooft hun “soortvreemde” genetische bijdrage aan de genenpool van een van de oudersoorten uit…bij elke vorming van een eicel gaat immers de helft van het vrouwelijke genoom verloren , na de tweede generatie in de stamlijn van de beschouwde eicel blijft er dus slechts een kwart over van de het totale vrouwelijke startgenoom )
Vele dierentuin-gasten ( vooral in ouderwetse en amateuristische dierentuinen ) zijn duidelijk pshychotisch ( ijsberen en andere gevangen gezette dieren ,lopen te ”ijsberen “…ontwikkelen rare manieën )
Een artikel in Sciences van Ann Gibbons is van belang in verband met de jongste menselijke evolutie geschiedenis ( en de daarin besproken te hanteren”soort”-begrippen ) :
In de echte wereld, zegt Ann Gibbons , is het theoretische Mayr-concept ( BSC) niet houdbaar( ze citeert daarbij J.Huttin ) want :
“. Er zijn ongeveer 330 nauw verwante soorten zoogdieren die kruisen, en ten minste een derde van hen kan vruchtbare hybriden produceren”
Het getal 330 betekent echter, in deze veralgemenende context , niets,.Hoeveel van die “kruisingen ” werden waargenomen in het wild , hoeveel in dierentuinen? (Ik weet het antwoord niet ).
Alleen de gevallen te zien in de vrije natuur( in “ the wild” ) , tellen mee . . Leeuwen en tijgers hybridiseren in dierentuinen, produceren vruchtbare vrouwelijke “lijgers” en “tiglons”,( de mannetjes-bastaarden zijn altijd steriel ) maar hybridiseren ook niet in afrika of india wegens o.a. nu bestaande allopatrische barrieres .Dat leeuwen ooit ook tot ver oostelijk in het midden oosten voorkwamen betekent nog lang niet dat ze ooit hebben gekruist in het wild met westelijk oprukkende tijgers …Bovendien zullen die ( hypothetische ontmoetingen tussen die ) beesten in het wild wel andere gedragspatronen ( onder meer territorium-verdediging ) tegenover elkaar hebben vertoond dan deze die ze vertonen in een zoo ( of een cirkus-menagerie )waar ze soms samen werden gehouden in dezelfde kooien en minstens aan elkaar moesten wennen sinds hun welpen -bestaan of zelfs geadopteerd werden/zijn door een zoogmoeder van de andere soort …
Maar wat er ook van zij ; de mannelijke bestaarden zijn altijd steriel en geven met recht en reden aan dat tijgers en leeuwen wel degelijk aparte soorten zijn uit het genus panthera
Dierentuinen slopen de reproductieve barrierès : dieren hybridiseren daar , omdat ze zich vervelen, er geil bij lopen en over geen geschikte partner beschikken , er is gewoon niets anders om mee te paren. Desnoods paren ze met een voedsel-emmer ( eenzame mannetjes leeuwen in dierentuinen doen dat )
Ten slotte, als we aannemen dat 110 soorten(en dat is een royale schatting) zoogdieren vruchtbare en levensvatbare hybriden van beide seksen kunnen produceren die voorts in staat zijn te kruisen met de ouders in de natuur dan vormt dat slechts 2,4% van alle zoogdieren (er zijner ongeveer 4500 van ).
Het is nogal misleidend om te beweren dat het biologische soorten begrip “niet houdbaar”blijkt omdat er enige dubbelzinnigheid bestaat over ( in het beste geval )2,4% van de gevallen .
Denk aan alle andere 97,6% van de zoogdiersoorten waar het niet dubbelzinnig
is .
Er is altijd een probleem met het gebruiken van zeldzame uitzonderingen ter falsificatie van een concept dat bijna de hele tijd een werkbaar instrument is .
Pas altijd op voor”anekdotische verhalen“, zei ooit een bioloog
Ik hoef het daarom niet eens te zijn met Svante Pääbo, (die ook door Gibbons als volgt is geciteerd:)
“Ik denk dat discussie over
wat is een soort ? en wat is een ondersoort ?, steriele academische streefdoelen zijn .”
Dit kan natuurlijk meespelen bij de argumentatie over menselijke fossielen uit het verleden( waar we dus geen “kruisingproeven” kunnen uitvoeren ) , maar is over het algemeen geen bruikbare argumentatie bij het plaatsen ( en herplaatsen ) van de extante zich seksueel reproduceren planten en dieren.
Soorten zijn echte, objectief afgebakende entiteiten in de natuur, en bespreken waarom ze gescheiden zijn, en hoe ze te diagnosticeren, is nauwelijks een “steriele oefening ” te noemen .
Soorten zijn geen willekeurige door mensen getrokken organisatieonderdelen bovenop een organisch continuüm.
Binnen zich seksueel voortplantende taxa vormen ze verschillende groepen, die goed van elkaar gescheiden en geisoleerd zijn in “morfologische ” en “genetische .”opstellingen
We moeten vooral begrijpen waarom dat zo is.
Tenslotte is het twijfelachtig om soorten alleen maar te definieeren aan de hand van de mate van morfologische ( of uitsluitend op grond van genetische ) verschillen tussen hen onderling.
Zoals Ann Gibbons( en Huttin) al aanduide
“Er is ook geen afgesproken maatstaf : hoeveel morfologische of genetische verschillen maken de scheiding in soorten aanneembaar ? Het is volkomen hetzelfde om een veranderlijke (en/of te schermen met een nog niet ingevulde) maatstaf te gebruiken of om willekeurige onderscheidingsgrenzen te trekken
De “zwarte” eend ( het melanistische type )en de wilde eend, bijvoorbeeld, lijken helemaal “anders” , maar zijn waarschijnlijk toch leden van dezelfde soort Anas platyrhynchos
Als twee “soorten” geografisch geïsoleerde vogels zo van elkaar verschillend zijn als zeg maar Aziaten en Soedanese mensen, dan zouden ze eigenlijk niet mogen worden uitgeroepen tot verschillende soorten.
We denken ook niet over de menselijke ‘rassen’ als verschillende soorten ….Omdat, ondanks hun verschillende verschijningsvormen, ze gemakkelijk met elkaar kruisen
en een fertiele gemengde bevolking (een bepaald plaatselijk type mengras zoals creolen , mestiezen etc … )gaan vormen wanneer ze elkaar ontmoeten.in de zogenaamde “melting pots ” Een bevolking die( by the way ) veelal ook fitter kan zijn( maar dat is niet noodzakelijk zo ) dan plaatselijke geisoleerde populaties “autochtonen”
Morfologische (en genetische) verschillen zijn vaak een zeer slechte toetsteen om de “soort” status toe te kennen ; in het bijzonder wanneer ze vooral zijn afgestemd (of berusten op )kleine verschillen, zoals dat het geval is in menselijke fossielen( waarvan velen zelfs alleen maar in onvoldoende exemplaren aanwezig zijn om van verschillende soorten te kunnen gewagen ).
Wat over de soort(en?) “moderne” H. sapiens , Neandertalers en of Denisovans?
Menselijke evolutie (1)
Het is ondertussen duidelijk aangetoond dat ze hybridiseerden , en sommige van de hybriden waren vruchtbaar: sporen van Denisovan en Neanderthaler genen blijken nog steeds deel uit te maken van ons genomisch pakket .
Op die gronden ,rekent antropoloog John Hawks , leden van Neanderthalers moderne mensen, en Denisovans tot dezelfde soort;
Ook Gibbons citeert John Hawks
“Ze kruisten met elkaar. We noemen ze daarom leden van dezelfde soort.” (en waaraan ik toevoeg : zodoende hebben ze vruchtbare nakomelingern geproduceerd en zijn gedeelten van hun genenpakket terug te vinden bij (de niet- (oud-)afrikaanse )rassen van de moderne mensheid )
Maar een beetje “gene flow “(Denisova in Melanesiers en Neanderthal restanten in Europeanen , indo-europeanen en aziaten ) is niet genoeg om de meeste van ons te overtuigen dat deze rare “ groepen” wel degelijk soortgenoten waren .
Op die basis zouden ook de Darwinvinken moeten worden geacht soortgenoten, te zijn ….maar niemand doet dat.
De vraag is of die “gene flow” genoeg is om van een soort te gewagen ; misschien was er niet zoveel kontakt tussen die verschillende groepen en dus
een gebrek aan kansen op hybridisatie tussen die groepen (in welk geval zij kunnen worden gerekend dezelfde soort), of gaat het slechts om occasionele hybridisatie (tussen, zeg maar , moderne mensen en Neanderthalers), waaruit slechts hybrieden voort kwamen met een zwakkere levensvatbaarheid of vruchtbaarheid ( Moest dit ooit het geval zijn geweest dan zullen we het antwoord waarschijnlijk nooit te weten komen ).
* Is de ” soort” status van deze drie groepen nauw verwante mens-achtigen volstrekt arbitrair ?
Ik denk het niet.
Wat we wel kunnen doen is een onderzoek doen naar andere “soorten” primaten die in ongeveer een half miljoen jaar zijn uitgegroeid vanuit een hypothetische gemeenschappelijke voorouder tot reproductief geïsoleerde groepen.
Ik weet niet zeker wat het antwoord is (het zit waarschijnlijk ergens verborgen in de literatuur), maar ik vermoed dat ook dezen niet definitief zouden kunnen
worden beschouwd als daadwerkelijk aparte “soorten” en dat die eveneens model zouden kunnen staan voor de menselijke evolutie , met name ondermeer ook omdat -mensen veel langer gespreide ( een vergelijking binnen de externe exact- meetbare tijd ) generatiewisselingen bezitten en later ( =niet in de fysiologische betekenis of volgens de persoonlijke en “development” tijdsritmes ) in hun ontwikkeling voortplantingsrijp zouden kunnen worden dan andere primaten __ nog afgezien van het feit dat : ook dat binnen de soort dit alles kan varieeren of zelfs anders geweest kon zijn geweest in archaische vormen …Daardoor zou speciatie bij homo sapiens -achtigen zelfs nog langzamer (en vooral ook wisselend van snelheden ) kunnen zijn gaan lopen .
*Wat natuurlijk niet wil zeggen dat binnen de opeenvolgende generaties van populaties er geen versnellingen in plasticiteit en adaptatief vermogen kunnen zijn opgetreden op bepaalde genen of genenconfiguraties onder grote evolutionaire druk *Alleen weten we niet “echt” hoeveel genetische verandering er nodig is om van een echte adaptatieve radiatie te kunnen spreken ( en al helemaal niet op een bepaald exact geschiedkundig moment ) … Het percentage genetisch verschil is nog steeds , als soort-onderscheidings criterium ,een aanwijzing en zelfs eentje op basis van de huidig geldende consensus ….
(adaptive radiation )Adaptieve radiatie
Ik (= jerry Coyne en ikzelf ) ben het eens met John Hawks waarbij Neanderthalers, Denisovans, en de moderne mens allen als leden van de Homo sapiens kunnen worden beschouwd .
H floresiensis, blijf ik(= jerry coyne en ikzelf ) echter als een andere soort beschouwen .
Ze weken namelijk nogal erg vroeg af van de lijn die naar de moderne H. sapiens leide , maar ze kunnen veel later toch tijdgenoten van de H sap geweest zijn …Of ze ook met H Sapiens hebben gehybridiseerd weten we
nog niets van …
Homo floresiensis
Noot ;
-Speciale gevallen zijn de ( verschillende ) overdraagbare aangezicht- tumoren die bij honden en bij de tasmaanse duivel voorkomen … In hoeverre zijn dat “nieuwe soorten” van asexuele parasieten te noemen ?
-Een heikele kwestie is ook nog volgens welke exacte(?) criteria men asexuele organismen kan opdelen in “soorten ” : in het bijzonder bij de prokaryoten
Ongetwijfeld zullen ecologische aanwijzingen ___en vooral ook samenwerkings-en interactieve en informatie uitwisselende /communicatieve /netwerkachtige- verbanden ___ kunnen helpen bij de naamgeving en het opstellen van determinatietabellen van en over dergelijke groepen eencelligen en voorcelligen ( deze woordjes zijn nuttig bruikbare , maar wel verouderde termen , dat wél ) in al dan niet losse verbanden , hierbij een rol spelen …
* Over de taxonomie van micro-organismen wist Pierra in haar boeiend blog iets meer te vertellen http://ascendenza.wordpress.com/2011/02/17/een-nieuwe-bacterie-familie/
- Zoals de lezer dezes allicht nu al heeft geconcludeerd is het soortprobleem ( = Darwin en ook Meno Schilthuizen spreekt van het Mysterie der Mysterieen ) een hoeksteen van de biologie waar men nog lang niet over uitgepraat is …dat wordt allicht zeer uitgebreide stof voor nog vele artikeltjes hier en elders op diverse WP blogs ….en uiteraard is het ook telkens weer een discussiepunt dat door anti-evolutie voorstanders wordt uitgekamd …maar dat laatste ga ik hier niet bekijken /bespreken : ik heb daar elders al een verzamelarchief over , ik wens trouwens mijn tijd ,die ik aan dit blog kan besteden , niet te verspillen met allerlei herhalingen van herhalingen ,hun dito weerleggingen en dito herkauwde discussies
Dit blog gaat immers niet over mantra’s
MYSTERIE DER MYSTERIEËN M.SCHILTHUIZEN
(ook deze zit nog in mijn boekenkast )
…..Het mysterie rond evolutie en soortvorming, staat centraal in dit boek. De schrijver Menno Schilthuizen is journalist en (evolutie) bioloog Hij neemt ons op duidelijke wijze langs de vragen rond het wankele begrip soort, en gaat in op de verschillende theorieën rond soortvorming en de mechanismen die daarbij een rol spelen.
(bespreking) http://www.tanganyika.nl/art_boek_schilthuizen.php
EVODISKU ZOEKMACHINES GOOGLE —>evodisku
A. Mavortium 
Overblijvend reservaten -gebied (Queensland ) 
Het dier is beschermd en mag niet meer bejaagd worden 
)
Jongste kommentaren en reacties