water


zie onder GEOLOGIE
°
‘Aarde produceerde eigen water’ 
26 september 2007  / (c) NU.nl/Kristiaan Asscheman
°
 Het water op aarde is niet afkomstig van asteroïden, maar van chemische reacties in een dikke, waterstofrijke atmosfeer.
Veranderingen in de baan van de aarde om de zon, sinds het ontstaan van onze planeet, zouden dit bevestigen.

Dat beweren wetenschappers van het Japans Technologisch Instituut tegenover newscientist.com.

De heersende theorieën gaan er vanuit dat tijdens de ontstaansperiode van de aarde, het overal erg droog en warm was.Pas toen grote kometen en asteroïden met ijs het aardoppervlak raakten, ontstonden grote hoeveelheden water.

Reacties

De Japanse wetenschappers komen met een andere theorie die stelt dat de enorme hoeveelheden water in de zeeën en rivieren op aarde voornamelijk zijn ontstaan door reacties tussen zuurstof- en waterstofmoleculen.

Het bewijs hiervoor leveren de onderzoekers middels een model dat laat zien dat de baan van de aarde niet altijd hetzelfde is geweest. Miljarden jaren geleden was de baan veel meer uitgerekt, een zeer dikke atmosfeer zou verklaren waarom de baan nu cirkelvormiger is.

Zwaar water

Er zit echter nog wel een gat in deze verklaring. Water afkomstig uit ruimteprojectielen bevat relatief meer deuterium, ofwel zwaar water.

Dit heet zo omdat het waterstofatoom een extra neutron in de kern heeft . Als het water voornamelijk uit de atmosfeer komt, is de hoeveelheid zwaar water heel laag. De hoeveelheid deuterium in de zee is echter dusdanig hoog dat dat niet overeenstemt met deze nieuwste theorie.

De Japanners zetten hier tegenover dat die verhouding scheef is, omdat gedurende de afgelopen 3,8 miljard jaar meer waterstof de ruimte in is gelekt doordat het lichter is dan deuterium.

Kathrin Altwegg, kometenexpert op de Universiteit van Bern denkt dat het ook heel goed mogelijk is dat het water op aarde van zowel kometen als van een chemische reactie afkomstig is.

 

http://www.newscientist.com/article/mg20827853.800-earth-may-have-had-water-from-day-one.html#.VJL4WF4AKA

http://pubs.rsc.org/en/Content/ArticleLanding/2010/CC/c0cc02312d#!divAbstract

 

 

aarde

 

 

Creëerde de jonge aarde haar eigen water?

 

Veel wetenschappers denken dat ijzige kometen en asteroïden de aarde miljarden jaren geleden voorzagen van water. Maar dat is niet het hele verhaal. Wetenschappers van de staatsuniversiteit van Ohio zijn van mening dat de aarde gevormd werd met een flinke watervoorraad onder het oppervlak.

Kort na het ontstaan van het zonnestelsel was de aarde een dorre, droge plek. Er was geen leven mogelijk. Dit veranderde toen kometen en asteroïden op de aarde neerstortten en hun watervoorraad afleverden. Maar was de jonge aarde wel zo droog? Nee, beweert professor Wendy Panero van de staatsuniversiteit van Ohio. Panero vermoedt dat het water niet alleen letterlijk uit de hemel regende, maar ook uit het binnenste van de planeet sijpelde.

Onderzoek
Onderzoekers vermoeden al een tijdje dat de mantel van de aarde water bevat, maar hoeveel water is nog onduidelijk. De wetenschappers uit Ohio gebruikten hun laboratorium om diverse mineralen nader te onderzoeken. Deze mineralen – die veel voorkomen in de mantel van de aarde – werden blootgesteld aan hoge temperaturen en aan een hoge druk. Opvallend is dat sommige mineralen – zoals ringwoodiet (een vorm van olivijn) – waterstof opslaan. Genoeg waterstof om een ondergrondse oceaan te creëren.

Ringwoodiet

Eenrichtingsverkeer?
De grote vraag is: als al het water in ringwoodiet op het oppervlak van de aarde terecht is gekomen middels platentektoniek, hoe kan het dan zijn dat de huidige mantel nog steeds water bevat?

Op een gegeven moment is de mantel toch uitgedroogd? De onderzoekers hebben diverse computerberekeningen uitgevoerd en concluderen nu dat het inderdaad zo is dat de onderste regio van de mantel de helft minder water bevat dan vroeger. Maar, nog steeds is er genoeg water om de Grote Oceaan te bevoorraden. Daarnaast is het geen eenrichtingsverkeer: water stroomt uit de mantel naar het oppervlak, maar het water kan ook weer worden opgeslagen in de mantel.Natte diamant
De wetenschappers uit Ohio kunnen wel eens gelijk hebben. Onlangs is er door een ander onderzoeksteam een diamant van ringwoodiet gevonden, die voor een groot deel uit water bestaat.

“Dit monster voorziet ons echt van extreem sterk bewijs dat er lokaal diep in de aarde natte plekken zijn”, vertelt onderzoeker Graham Pearson in het artikel. “Die zone in de aarde – de overgangszone – kan wel eens net zoveel water bevatten als alle oceanen bij elkaar.”

 

Bronmateriaal:

Study Hints that Ancient Earth Made Its Own Water—Geologically

 

°

Komeet heeft zelfde water als aarde

Oorsprong water op aarde ontdekt?

Komeet Hartley 2 op het moment van dichtste nadeing door de Nasa-sonde, ongeveer 700 kilometer. De zon staat rechts.

Voor het eerst is er op een komeet water gevonden dat lijkt op het water uit de oceanen op aarde. Deze vondst ondersteunt de theorie dat het water op onze planeet door kometen is achtergelaten, melden astronomen in de laatste editie van Nature.

De oceanen bedekken de aarde voor meer dan zeventig procent. Ze zijn acht miljoen jaar na de geboorte van de planeet ontstaan. Maar waar dit water allemaal vandaan kwam is nog niet bekend. Een deel van het water zou afkomstig zijn van asteroïden en er wordt gedacht dat tien procent van het water afkomstig is van kometen.

De afgelopen jaren hebben wetenschappers geprobeerd dit laatste vermoeden hard te maken door metingen aan het ijs van zes kometen uit de Oortwolk, een wolk van kometen rondom ons zonnestelsel. Helaas had het water op deze kometen een andere chemische samenstelling dan het water op aarde. Om dat vast te stellen werd gekeken naar de hoeveelheid deuterium, de isotoop van waterstof, in het water.

Maar bij Hartley 2 was het wel raak, het ijs in de kern van deze komeet heeft precies dezelfde samenstelling als het water op aarde. De astronomen denken dat Hartley 2 op een andere plek is ontstaan dan de zes kometen die eerder getest zijn. Hartley komt uit een gebied in de buurt van Pluto. De andere zes zijn waarschijnlijk vijfduizend keer verder weg ontstaan.

De metingen aan het kometenwater zijn uitgevoerd door het HIFI instrument. HIFI staat voor Heterodyne Instrument for the Far Infrared. Het ruimte-instrument onderzoekt op afstand de samenstelling van gaswolken en de atmosfeer van planeten en kometen en is op zoek maar water.

 

“Water op aarde niet afkomstig van kometen”

meer deuterium

meer deuterium

do 11/12/2014 – 13:07
Frank Segers
Het meeste water op aarde zou niet afkomstig zijn van kometen, zoals tot nu toe werd aangenomen. Dat blijkt uit het onderzoek van de resultaten van de Rosetta-missie naar komeet P67.

Het ruimtetuig Rosetta liet in november een kleine robot Philae landen op de komeet. Hoewel de robot momenteel in een winterslaap is bij gebrek aan energie van zijn zonnepanelen, heeft hij toch al heel wat gegevens doorgestuurd die nu verwerkt worden.

Uit dat onderzoek blijkt dat het water op ijsachtige klomp een andere samenstelling heeft dan dat op aarde. Het water op aarde bestaat voor het grootste deel uit waterstof- en zuurstofatomen. Af en toe, 3 keer op 10.000, zijn de waterstofatomen vervangen door  deuteriumatomen. Dit water heeft dezelfe fysische eigenschappen, maar heeft een zwaardere massa.

Uit de gegevens die Rosetta verzameld heeft, blijkt dat er meer “zwaar” water is op de komeet P67 dan op aarde en dat het dus onwaarschijnlijk is dat gelijkaardige kometen water op aarde zouden hebben gebracht.

 

Al het water is anders
Om te zien waar water vandaan komt, kijken wetenschappers naar de verhouding tussen deuterium en normaal waterstof. Computersimulaties tonen aan dat deze verhouding kan variëren, afhankelijk van de afstand tussen het object en de zon tijdens de vorming van ons zonnestelsel.

Een komeet als 67P/C-G is in de buitenste regionen van ons zonnestelsel ontstaan. De baan van deze komeet is op een bepaald moment verstoord, waardoor de komeet naar de zon werd geworpen. Tegenwoordig wordt de baan van 67P/C-G beïnvloed door de zwaartekracht van Jupiter. Daarmee behoort Rosetta’s komeet tot de Jupiter-familie.

De rol van asteroïden
Wetenschappers hebben tot op heden waterdamp van elf kometen van de Jupiter-familie geanalyseerd. Alleen het water op komeet 103P/Hartley 2 lijkt op het aardse water. Opvallend is dat asteroïden in de asteroïdengordel tussen Jupiter en Mars wel water bevatten dat op ons eigen water lijkt. Omdat asteroïden minder water bevatten, zijn er veel meer inslagen en botsingen nodig om de hoeveelheid water op aarde te realiseren.

Conclusie

“Onze metingen laten zien dat we kometen van de Jupiter-familie kunnen uitsluiten als leveranciers van water”, zegt wetenschappers Kathrin Altwegg in het wetenschappelijke journaal Science. “Op dit moment zijn er steeds meer aanwijzingen dat asteroïden een belangrijke rol hebben gespeeld in het aanleveren van water.”

 

Sommige wetenschappers vinden het te vroeg om al conslusies te trekken en zeggen dat er meer gegevens van andere kometen nodig zijn.

http://www.scientias.nl/ons-water-komt-misschien-niet-van-kometen/108116

Bronmateriaal:

Rosetta_fuels_debate_on_origin_of_Earth_s_oceans” – ESA

 

http://www.sciencedaily.com/releases/2014/12/141210204716.htm

First measurements of comet’s water ratio.
Credit: Copyright Spacecraft: ESA/ATG medialab; Comet: ESA/Rosetta/NavCam; Data: Altwegg et al. 2014
Waarom die waterstofverhouding zo varieert tussen kometen die nochtans sterk verwant zijn, is nog niet geweten. Al vermoeden de onderzoekers, die hun resultaten publiceerden in Science, dat de kometen zijn ontstaan op totaal verschillende plaatsen in het zonnestelsel. (adw)

Water vapor on Rosetta’s target comet significantly different from that found on Earth

December 10, 2014
ESA
Summary:
ESA’s Rosetta spacecraft has found the water vapor from its target comet to be significantly different to that found on Earth. The discovery fuels the debate on the origin of our planet’s oceans. One of the leading hypotheses on Earth’s formation is that it was so hot when it formed 4.6 billion years ago that any original water content should have boiled off. But, today, two thirds of the surface is covered in water, so where did it come from? In this scenario, it should have been delivered after our planet had cooled down, most likely from collisions with comets and asteroids.

 

Waar het water vandaan komt

IJschemie in het heelal

  • Door: Bruno van Wayenburg
16 mei 2013
 

vacuüminstallatie
Zoom
vacuüminstallatie
© Harold Linnartz
Hier wordt het vacuüm van het heelal nagebootst

Water ontstaat in het heelal onder ijzige omstandigheden, op stofdeeltjes. Dat proces is nu door Leidse en Nijmeegse onderzoekers grondig nagebootst.

Artiestenimpressie van waterstofatoom dat botst met een zuurstoflaag op een stofdeeltje
 
Artiestenimpressie van waterstofatoom dat botst met een zuurstoflaag op een stofdeeltje
© Harold Linnartz

Neem nog een slok koffie, of thee, of gewoon water uit de kraan, en lees hieronder hoe het heelal dit vocht gebrouwen heeft in tien stappen (spoiler: de ontdekking van vandaag gaat over stap 8).

1. In den beginne
Op een goede dag, zo’n 13,8 miljard jaar geleden, gebeurt de oerknal: uit het niets ontstaan gigantische hoeveelheden energie en materie in de vorm van quarks en elektronen.

2. Atomen
Na een miljoenste seconde stollen de quarks samen tot protonen, die na een jaar of 380 duizend weer samenklitten met de elektronen, zodat het heelal vol losse waterstofatomen zit.

3. Sterren
Waar de waterstofwolken dicht genoeg zijn, begint het gas zich onder invloed van de zwaartekracht op te hopen. De dichtste opeenhopingen worden de eerste sterren.

4. Zuurstof
In het binnenste van de eerste sterren worden druk en de temperatuur hoog genoeg voor kernfusie, waarbij waterstofatomen samensmelten tot helium, koolstof, stikstof en zuurstof, en nog zwaardere elementen zoals ijzer.

5. Zuurstofwolken
De allerzwaarste sterren storten in onder hun eigen gewicht, wat uitloopt op een gigantische explosie, een supernova. Die blaast die een groot deel van de ster weer de ruimte in, inclusief het de zwaardere elementen als zuurstof.

6. De Zon
De zo gevormde gaswolken beginnen opnieuw samen te klonteren, en vormen een nieuwe ster, de zon, met daaromheen een grote schijf van gas.

7. Stof
Terwijl de schijf afkoelt, vriezen de verschillende ingrediënten samen tot stofdeeltjes. Moleculen als zuurstof, koolmonoxide en stikstof bevriezen daarbij als laatste, en komen dus aan de buitenkant van de stofdeeltjes te zitten.

8. Water!
Waterstofatomen uit stap 2 botsen met de bevroren zuurstofatomen en zuurstofmoleculen op de stofdeeltjes. Zo vormen ze waterijs, in een ijskoude chemische reactie bij een temperatuur van -260 graden Celsius.

9. De aarde
Sommige van de samenklonteringen uit stap 6 zijn grotere dan andere: een van de grootste trekt steeds meer stof en gruis naar zich toe, en vormt een gloeiende bal waaruit later de aarde ontstaat. Door de hitte en druk die daarbij ontstaan, verdampt alle water uit stap 8, zodat onze moederplaneet aanvankelijk kurkdroog is: het ziet er slecht uit voor het leven, dat dan nog moet ontstaan.

10. Water op aarde
Gelukkig komt alles goed: na afkoelen wordt onze planeet bestookt met stenen, gruis en gas uit de nabije omgeving. Daarin zit nog wél water, dat zo uiteindelijk onze zeeën, oceanen, meren, rivieren, gletsjers, ijskappen en wolken vormt. En onszelf. En ook 99 procent van dat kopje koffie (of thee).

Dichtgetimmerd
Een mooi verhaal, zeker nu Leidse en Nijmeegse astrochemici stap 8 dichtgetimmerd lijken te hebben. ‘We hebben de omstandigheden in de ruimte nagebootst in een hoog vacuüm, en daar water gevormd’, zegt Harold Linnartz van de Universiteit Leiden.

In dat stukje simulatie-ruimte in een Leids laboratorium maakten onderzoekers Sergio Ioppolo en Thanja Lamberts dunne laagjes van opgevroren zuurstof, zoals die ook in de stofschijf rond de zon moet hebben bestaan.

Beschietingen
Dat laagje beschoten ze vervolgens met een bundel waterstofatomen. ‘Dat geeft een heel netwerk van reacties, met verschillende moleculen, en dat hele netwerk hebben we nu in kaart gebracht’, zegt Linnarz. Hun metingen publiceerden ze in drie uitgebreide artikelen in het vakblad Physical Chemistry Chemical Physics.

Sommige van die moleculen zijn exotisch en onstabiel, zoals HO2, maar het bekende H2O, water, zat er ook bij. Het gesimuleerde proces lijkt behoorlijk op hoe het echt gaat, denkt Linnartz. Ook de andere moleculen die in de vacuümkamer gespot zijn, zijn namelijk ook in het echt ontdekt met de infrarood-ruimtetelescoop Spitzer.

‘Het is nog te vroeg om te zeggen dat alle water op aarde zo ontstaan is, maar dit is duidelijk een van de hoofdprocessen’, denkt Linnartz. Alternatieve reacties die tot water kunnen leiden zijn er ook nauwelijks. In het heelal komt wel gasvormig zuurstof voor, maar die zuurstofatomen of moleculen komen veel te zelden waterstofatomen tegen water te produceren op de nodige schaal. Van een ander watervormingsproces, waarbij water binnenin gesteenten ontstaat, is de bijdrage nog niet duidelijk.

Leven
Waar is dit goed voor? Wie ‘water’ zegt, zegt ‘leven’. Als we beter snappen hoe water op onze aarde terecht is gekomen, begrijpen we ook op welke andere planeten buiten ons zonnestelsel water voorkomt. Daar is dan misschien ook wel leven mogelijk is zoals wij dat hier ook kennen: gebaseerd op H2O

 

 

16/5/2013

WATER  OP DE MAAN

http://www.eoswetenschap.eu/

Water op aarde en op de maan hebben zelfde oorsprong./Amerikaanse onderzoekers stelden  dat het water op onze aarde dezelfde afkomst heeft als het water op de maan.

 

maansteen  apollo 17  saal1HR

maansteen apollo 17 saal1HR

Intussen is het meer dan veertig jaar geleden dat de laatste Apollomissie, Apollo 17, de maan verliet. Toch blijven de maanrotsen, naar de aarde gebracht door de astronauten van het project, voer voor ontdekking. Wetenschappers van de Brown universiteit in Providence in de VS onderzochten maanstenen meegebracht door Apollo 15 en 17, en kwamen tot de conclusie dat het water in de stenen qua samenstelling identiek is aan het water gevonden in meteorieten hier op aarde.

Voor de leek is water gewoon water, maar niets is minder waar: de vloeistof bevat waterstofisotopen die de herkomst van het goedje verraden. Zo zal water dat afkomstig is van dicht bij de zon een andere soort ‘handtekening’ hebben dan water dat onze planeet bereikte vanuit de buitenste rand van het zonnestelsel.

Onderzoekers denken dat de maan ontstond uit een botsing tussen de vroege proto-aarde en een andere planeet ter grootte van Mars. De schijf van puin die rond de aarde achterbleef vormde dan op den duur de maan. Lang werd gedacht dat door de hitte die met de botsing gepaard ging geen water op de maan terug te vinden zou zijn. Maar recente metingen van vulkanisch glas van op de maan tonen het tegendeel aan. Verder onderzoek bevestigt nu dat de isotoophandtekening van het waterstof gevangen in de maanstenen identiek is aan die gevonden in kleine meteorieten hier op aarde. Van die meteorieten wordt gedacht dat ze de bron zijn voor het meeste water op onze planeet.

 

De bevindingen, gepubliceerd in Science deze week, suggereren dat de vroege aarde mogelijk al water bevatte voor de vorming van de maan. En dat de maan dan – ondanks de hitte bij de botsing – het water heeft ‘geërfd’ van de aarde. (ma)

http://www.nu.nl/wetenschap/3419131/water-maan-en-aarde-afkomstig-van-zelfde-bron–.html

 

Heetste water ooit verbluft wetenschappers

maandag 4 augustus 2008 /Door Kris Goossens/ Elsevier

Heetste water ooit ontdekt in Atlantische Oceaan

Heetste water ooit ontdekt in Atlantische Oceaan

Heel diep op de bodem van de Atlantische Oceaan is het heetste water ooit gevonden: ruim 400 graden Celsius. Naast deze buitengewone temperatuur heeft het water een vorm die nog nooit eerder in de natuur is aangetroffen.

Heetste water ooit ontdekt in Atlantische Oceaan                                                         Dat meldt de New Scientist. Op ongeveer 3 kilometer diepte is water gevonden van gemiddeld 407 graden Celsius. Maar dat is niet het enige bijzondere. ‘Het is water, maar niet zoals we het kennen,’ aldus de onderzoekleidster Andrea Koschinsky, in de New Scientist.

‘Superkritische’ vloeistof
De vloeistof heeft een ‘superkritische’ vorm, tussen vloeistof en gas in. Wanneer de druk en de temperatuur over een bepaald kritisch punt gaan gebeurt er iets aparts; het gas en de vloeistof smelten samen in één ‘superkritische’ vloeistof.

Deze substantie is vaster dan damp maar lichter dan vloeibaar water. Al eerder is het fenomeen waargenomen in laboratoria maar het is nog nooit eerder in de natuur gezien.

Metalen en mineralen
Onder de zee zit een heel grote magmabel waardoor het ‘superkritische’ water in de oceaan wordt gespuwd. Hierbij komen meer metalen en mineralen zoals goud, koper en ijzer vrij dan bij gewone damp of water.

In de toekomst zal vooral onderzocht worden waarom dit laatste zo is. Toch blijft het een moeilijk onderzoek; op een bepaald punt smelt de meetapparatuur.

°

Oudste water ?

http://news.nationalgeographic.com/news/2013/13/130517-billion-year-old-water-mine-canada-ancient-microbes-science/?source=email_inside&utm_source=NatGeocom&utm_medium=Email&utm_content=inside_20130530&utm_campaign=Content

Water flowing out of a mine.

°

Permafrost taaier dan gedacht

Sluit dit venster

Oeroude ijspunt [Foto: Duane Froese, Universiteit van Alberta] 

Links

Een 70.000 jaar oud stuk ijs wijst erop dat de permafrost beter bestand is tegen warme periodes dan tot nu toe werd aangenomen.

Canadese onderzoekers vonden het oerijs in het subarctische gebied van Alaska, net onder de poolcirkel. Meer dan de helft van de grond is daar permanent bevroren. Bij Dominion Creek stuitten Duane Froese en collega’s op enkele grote, wigvormige stukken ijs diep onder de grond. Bij een van die stukken ijs wilde het gelukkig toeval dat er een laag vulkanische as, de zogeheten Gold Run aslaag, doorheen loopt. Zo’n vulkanische aslaag is goed te dateren, en daarmee is een schatting te geven van de ouderdom van het ijs.

De vulkanische laag bleek maar liefst 740.000 jaar oud, en dat betekent dat het ijs al minstens zo lang bevroren moet zijn geweest, schrijven de Canadezen in Science. Als het ijs regelmatig ontdooid en weer opnieuw bevroren zou zijn geweest, zou het ook niet de typische driekhoekvormig hebben die het nu heeft: naar beneden toe puntig, en bovenaan afgevlakt. Het oerijs is daarmee het alleroudste ijs dat ooit in Noord-Amerika is gevonden.

Het feit dat het ijs al zo oud is, en dus verschillende periodes van opwarming van de aarde heeft doorstaan, wijst er volgens de onderzoekers op dat permafrost veel beter bestand is tegen temperatuurstijgingen dan tot nu toe werd aangenomen. Zo waren de temperaturen 120.000 en 400.000 jaar geleden grofweg 2 tot 3 graden hoger dan vandaag – en dat heeft het stuk ijs dus allemaal doorstaan.

Permafrost is veel taaier dan gedacht, stellen de onderzoekers dan ook. De ontdooiing van permanent bevroren lagen aarde wordt gezien als potenti챘le versterking van het broeikaseffect: bij het smelten van de permafrost zou extra CO2 vrijkomen uit de voorheen bevroren plantenresten, waardoor het broeikaseffect nog eens versterkt wordt. Maar eigenlijk begrijpen we er nog veel te weinig van om het goed te kunnen modelleren, schrijven de onderzoekers.

(JdV)

Over tsjok45
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren

3 Responses to water

  1. Pingback: PERMAFROST | Tsjok's blog

  2. Pingback: Geologie trefwoord J | Tsjok's blog

  3. Pingback: Water als scheikundige stof | Tsjok's blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: