MYELINE WITTE MASSA en GLIA


                           

     INHOUD    —->   https://tsjok45.wordpress.com/2012/09/03/evodisku/

       

°

  glia cellen.docx (200.8 KB)

  glia cellen   (word Doc )

°

MYELINE

 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Myeline

Myeline is een vettige stof die de uitloper van een zenuwcel omhult. Het zorgt ervoor dat zenuwimpulsen sneller worden doorgestuurd doordat de zenuweindeinden voorzien worden van een isolerende coating  ….
Myeline komt in het CZN  (centraal zenuwstelsel )voor   In de hersenen vormt het een onderdeel  van de  de zogenaamde witte massa , Myeline is daarbij  een witte, vettige stof die het netwerk van verbindingen in de hersenen beschermt.
Uiteraard  is  de aanmaak van myeline  nauw betrokken bij het herstel en de groei van hersencellen.
myelinisatie

http://www.ms-vlaanderen.be/leven-met-ms/wat-is-ms/medische-info

http://www.ms-sep.be/nl/over-ms/frequente-vragen/kan-myeline-hersteld-worden

De myelineschede wordt in het centraal zenuwstelsel gemaakt door een bepaald type cellen, de oligodendrocyten.

Er wordt onderzoek gevoerd naar hun oorsprong en werking.

Hoe kunnen ze worden beschermd of verplaatst naar plekken in het centraal zenuwstelsel waar de myeline verdwenen is: zij willen daar de zenuwen nieuw myeline bezorgen.

Het centraal zenuwstelsel bevat ook cellen die niet rechtstreeks betrokken zijn bij het doorgeleiden van boodschappen.

Dat is gliaweefsel of steun- en bindweefsel en één type daarvan zijn de oligodendrocyten die myeline produceren.

_

Ons brein groeit en herstelt zich als we slapen

Geschreven op 04 september 2013 om 20:38 uur door 17

Oligodendrocyte buitenste laag van een zenuwcel met als functie het myeliniseren van de zenuwuitlopers(node of ranvier).

Wikimedia Commons

Een nacht slapen doet ons brein goed. Wetenschappers van de University of Winsconsin (wetenschappelijk tijdschrift Journal of Neuroscience.)  hebben bewijs gevonden dat onze hersenen tijdens het slapen  zich herstellen.  (1)  

De onderzoekers hebben bij muizen de activiteit van de oligodendrocyten gemeten. Oligodendrocyten  cellen maken in het centraal zenuwstelsel  , de  myeline schede   rond de axonen  De belangrijkste functie van oligodendrocyte in de hersenen   is het myeliniseren van de zenuwuitlopers.

Bij de slapende  muizen,  was  de myeline -aanmaak  ingeschakeld.

Bij muizen die wakker werden gehouden, werd er activiteit gemeten bij de genen die zorgen voor het afsterven van cellen.(apoptosis )

Daarnaast bleek uit een aanvullende analyse dat de productie van oligodendrocyten  in de hersenen wordt verdubbeld tijdens de remslaap. Deze bevindingen geven aan hoe slaap of een gebrek aan slaap de hersenen zouden kunnen herstellen of beschadigen.

Het onderzoek leidt tot nieuwe inzichten over de rol van slaap op het herstel en de groei van de hersenen.

Genen

e wetenschappers brachten tijdens hun onderzoek de genetische activiteit in kaart van oligodendrocyten. Dat zijn cellen die myeline produceren.

Tijdens de slaap werden genen ingeschakeld die de aanmaak van nieuwe oligodendrocyten stimuleren. Vooral gedurende de REM-slaap, een periode die wordt geassocieerd met dromen, onstonden er veel nieuwe, onvolwassen dergelijke hersencellen.   

Genen die zijn betrokken bij stressreacties van hersencellen en het afsterven van cellen werden tijdens de slaap juist uitgeschakeld.

Onderzoekers weten al jaren dat meerdere cellen worden ingeschakeld tijdens de slaap en weer worden uitgeschakeld tijdens de periode van waak.

Het was echter onduidelijk hoe tijdens de slaap specifieke celtypes worden beïnvloed, zoals de   oligodendrocyten.

Chiara Cirelli, een van de medewerkers aan het onderzoek, suggereert dat extreem of chronisch slaapgebrek symptomen van Multiple Sclerose (MS) kunnen verergeren.

Reparaties

“Deze bevindingen verklaren mogelijk hoe slaap kan leiden tot reparaties in de hersenen, of hoe een gebrek aan slaap juist kan zorgen voor schade aan het brein”, verklaart hoofdonderzoekster Chiari Cirelli op nieuwssite EurekAlert.

Bij MS is er sprake van beschadigde myeline.In de toekomst zal worden onderzocht of er een verband bestaat tussen de slaappatronen en de ernst van de symptomen van MS.

Het onderzoek suggereert    alvast   dat slaapgebrek het verloop van de ziekte Multiple sclerose (MS) kan versnellen. 

Bronmateriaal:
Sleep boosts production of brain support cells” – eurekalert.org
MS research: Myelin influences how brain cells send signals” – eurekalert.org

(1),,

Aangezien de hersenen van mensen en muizen grotendeels op dezelfde manier werken, wordt de productie van deze cellen in het menselijk brein waarschijnlijk op dezelfde manier gestimuleerd tijdens de slaap.

° ,wij zijn geen muizen maar mensen

Waarom denkt  men dat dit ook op dezelfde manier werkt bij de mens?                                                                                                                                                                                             

—->Tot welke taxonomische klasse van de gewervelde dieren behoort de muis? —> En de mens?  Zoogdieren hé  …..

—->Er staat nergens vermeld   dat het “IQ -verstand” of het “geheugen” van en  voor beiden hetzelfde is: Het gaat echter wel  om  DE WERKINGs-principes   van de hersenen bij zoogdieren   en die zijn  nagenoeg overal hetzelfde  in die groep 

Neem  een brommer motor en een auto motor :  de werking is grotendeels het zelfde maar ze hebben wel verschillende vermogens 
Netzo als bij mensen en muizen hersenen :  de werking is grotendeels hetzelfde alleen het verstand IQ en geheugencapaciteit  is verschillend …. 

Het gaat dus  niet om  ” slim ” zijn, maar om de functies die de hersenen bevatten.

Vrijwel alle zoogdieren hebben soortgelijke hersenen, zelfde specialisaties, zelfde hormonen en neurotransmitters. De muis, rat en aapachtige hebben de hersenen die het meest op die van ons lijkt en functioneert.

Hersenen van mens en muis werken tijdens leerprocessen hetzelfde

 25 februari 2013   1

George Shuklin Wikimedia Commons

Eindelijk staat het dan vast! Dankzij experimenten van een groep Leuvense onderzoekers is vastgesteld dat mensen en muizen hun hersenen tijdens het leren op dezelfde manier gebruiken.

In de zeventiende eeuw was de filosoof René Descartes ervan overtuigd dat mensenhersenen fundamenteel verschillen van de hersenen van dieren. Een paar honderd jaar lang bleven onderzoekers hiervan uitgaan.

Ongeveer honderd jaar geleden begonnen onderzoekers te kijken naar het leergedrag van ratten en muizen. Dit deden zij met behulp van doolhoven. Op die manier kwamen zij erachter dat de hersenen van deze knaagdieren toch ongeveer op dezelfde wijze werken als die van de mens. De wetenschappers hoopten dat zij via onderzoek bij muizen en ratten meer te weten konden komen over het leervermogen bij de mens.

Doolhof
Voor het eerst vergeleken de Leuvense wetenschappers welke delen van de hersenen precies actief zijn. Dit deden zij door zowel mensen als muizen hun weg te laten zoeken in een doolhof.

“Uiteraard leren mensen dergelijke taken veel sneller, maar uit onze experimenten bleek dat muizen verschillende delen van de hersenen tijdens een dergelijk leerproces op dezelfde manier gebruiken als mensen. En dat ondanks hun veel kleinere prefrontale hersenschors,” aldus Rudi D’Hooge, één van de onderzoekers.

Niet alleen blijkt dus verwantschap te bestaan tussen de hersenen van mensen en knaagdieren, maar het brein functioneert ook op dezelfde manier.

Automatisch
Alle begin is moeilijk. Dit geldt voor zowel mensen als knaagdieren. Bij het aanleren van een complexe taak is vooral het begin moeilijk. Na veel oefenen gaat het steeds beter tot u het met uw ogen dicht kunt doen. D’Hooge vervolgt zijn verhaal:

“Iedereen heeft wel eens de weg moeten zoeken in een vreemde stad. In het begin moet je geconcentreerd te werk gaan, terwijl je na enkele dagen, schijnbaar zonder nadenken, naar je bestemming zal lopen.”

Het onderzoek van D’Hooge toont aan dat het gedeelte dat vooraan in onze grote hersenen ligt, tijdens die eerste leerfases samenwerkt met het gedeelte dat dieper in onze hersenen ligt. Als wij verder oefenen wordt de activiteit in de grote hersenen steeds minder en wordt ons gedrag automatisch.

Door de evolutie is een bepaald gebied van onze hersenen veel groter dan dat van andere dieren. Ook groter dan dat van mensapen, die toch nauw aan ons verwant zijn. Volgens D’Hooge verklaart dat waarom mensen complexe taken sneller en efficiënter leren dan andere dieren.

Het volledige onderzoek van de wetenschappers is terug te vinden in het blad Proceedings of the National Academy of Sciences.

Bronmateriaal:
Breinen van muis en mens werken gelijkaardig bij leren” – KULeuven.be

Grotere hersenmassa 

Muis met superbrein kan ons nog veel leren

 16 mei 2012  

Door een gen weg te nemen, zijn onderzoekers erin geslaagd om het brein van muizen met maar liefst 35 procent te laten groeien.

Dat schrijven de wetenschappers in het blad Developmental Cell. Met hun studie hopen ze meer te weten te komen over de regeneratie van ons brein en ontwikkelingsstoornissen die zich in het brein voor kunnen doen.

Snf2l
De onderzoekers creëerden muizen die het gen Snf2l misten. Dit gen is heel belangrijk. Het speelt een belangrijke rol bij het verpakken van DNA en bij het bepalen welk gen actief en welk gen inactief is. Op het eerste gezicht was er niets mis met de muizen die het gen misten. Alleen hun brein was zo’n 35 procent groter.

Implicaties
Onderzoeker David Picketts benadrukt graag welke prachtige implicaties zijn studie kan hebben.

“Als we medicijnen kunnen vinden die de activiteit van Snf2l regelen dan kunnen deze mogelijk gebruikt worden om de neurale stamcellen te stimuleren te helpen bij het herstellen van beschadigingen die mensen door een hersenbeschadiging of beroerte hebben opgelopen.”

Stoornis
Ook is het niet ondenkbaar dat we door het onderzoek meer te weten komen over ontwikkelingsstoornissen.

Zo ontdekten de onderzoekers tijdens de experimenten dat Snf2l ook bepaalt hoe het gen Foxg1 zich gedraagt.

Van Foxg1 is weer bekend dat het een rol speelt bij het Rett Syndroom.

De muizen met het grote brein hadden veel Foxg1 in hun lijf.

Mensen met het Rett Syndroom missen het gen en hebben een kleiner brein. Blijkbaar werken Snf2l en Foxg1 samen en zoeken ze naar een balans: de perfecte grootte van het brein.

Ook kan het onderzoek ons wellicht helpen om meer te weten te komen over autisme.

Eén derde van de mensen met autisme heeft een groter brein, wellicht kan Snf2l dat verklaren, maar dat is nog niet helemaal duidelijk.

Er is nog heel veel onderzoek nodig. Maar er is zeker reden om dat vervolgonderzoek uit te voeren, zo benadrukt Picketts.

“De mogelijkheden zijn heel opwindend.”

Bronmateriaal:
Mice with big brains provide insight into brain regeneration and developmental disorders” – Ohri.ca

Menselijke hersencellen maken muizen “slimmer”

 08 maart 2013   2

 

Muizen die menselijke gliacellen in hun brein getransplanteerd krijgen, zijn daarna uitzonderlijk slimmer dan muizen die het met hun eigen cellen moeten doen. Het wijst erop dat gliacellen een veel belangrijkere rol in ons brein spelen dan gedacht.

GLIACELLEN   worden ook wel gezien als essentieele  inwendige  hulpjes  van ons brein. Ze ondersteunen   onze neuronen. Een belangrijke rol. Maar een nieuw onderzoek wijst er nu op dat de  menselijke  gliacellen nog op een andere manier van groot belang zijn voor ons 

“Deze studie wijst erop dat gliacellen niet alleen essentieel zijn voor het doorgeven van neurale signalen, maar suggereert ook dat de ontwikkeling van de menselijke cognitie de evolutie van uniek menselijke glia-vormen en -functies reflecteert,” stelt onderzoeker Steven Goldman.

MAW : de onderzoekers denken dat menselijke gliacellen unieke functionele voordelen hebben waar wij mensen wel , maar andere diersoorten niet, van profiteren.

Experiment
Om te achterhalen of dat echt het geval was, besloten onderzoekers menselijke gliacellen in het brein van muizen te transplanteren. Ze verzamelden menselijke cellen waar later astrocyten – een bepaalde gliacel – uit voortkomen. Die cellen transplanteerden ze in het brein van pasgeboren muizen.

astrocyt

 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Astrocyt                                                                                                                                                 http://nl.wikipedia.org/wiki/Gliacel                                                                                                                                                         http://nl.wikipedia.org/wiki/Bloed-hersenbarri%C3%A8re

 

 

 

 

De muizen groeiden op en de menselijke glia -cellen ontwikkelden zich tot astrocyten. Deze astrocyten gingen de concurrentie aan met de gliacellen van de muizen zelf en wonnen. Ondertussen bleef het bestaande neurale netwerk in het brein van de muizen gewoon intact.

“De menselijke gliacellen namen eigenlijk alles over, zodat uiteindelijk een groot deel van de astrocyten in de muis van menselijke origine waren en zich gedroegen en ontwikkelden zoals ze dat ook in het brein van een mens zouden doen,” legt Goldman uit.

Leren
Nu was het tijd om te kijken wat deze menselijke cellen met de muizen deden. De onderzoekers waren vooral benieuwd of de cellen invloed hadden op de vaardigheid van het brein om nieuwe herinneringen aan te maken en nieuwe taken uit te voeren. De onderzoekers ontdekten dat de hersenfunctie van de muizen door toedoen van de menselijke gliacellen inderdaad verbeterde. De muizen leerden aanzienlijk sneller en ook hun geheugen was beter.

Eerste bewijs
Wij mensen zijn niet de enigen met astrocyten. Andere soorten hebben ze ook. Alleen komen astrocyten bij mensen wel in veel grotere aantallen voor. Bovendien zijn ze groter en diverser dan bij andere soorten. Menselijke astrocyten kunnen daarnaast de activiteit van duizenden synapsen coördineren.

Astrocyten van muizen kunnen dat niet.

Vandaar dat onderzoekers vermoedden dat menselijke astrocyten een fundamentele bijdrage leveren aan de complexe signaalactiviteit in het menselijke brein en dus mede onze hogere cognitieve functies mogelijk maakt.

Dit onderzoek levert nu het eerste bewijs dat dat klopt.

 

°

 Maar toch …..Blijkbaar kan de grootte en complexiteit van onze neurale netwerken alleen onze hogere cognitieve processen niet verklaren?

(OPMERKING

1)   ” Ik heb het idee dat het menselijke brein alleen maar vaardiger is (dan dat van andere soorten, red.) doordat we een complexere neurale netwerken hebben,   altijd een beetje te simpel gevonden,” vertelt onderzoeker Maiken Nedergaard.                                                       “Want als je het hele neurale netwerk en al de activiteit erin bij elkaar pakt, heb je eigenlijk alleen nog maar een supercomputer. Maar menselijke cognitie is veel meer dan het verwerken van data (zoals een supercomputer doet, red.).”  

  • Het tijdperk waarin ALLEEN  neuronen en netwerken van neuronen (het CONNECTOME   ) uitsluitend belangrijk zijn ligt toch wel  een beetje achter ons  …..

    Het interessante van deze studie   is  juist    de  grotere nadruk  op  de rol van gliaweefsel dat de laatste rijd in de  belangstelling staat  ……

     

    Het CONNECTOME  is een enorm dicht netwerk van zenuwcellen die een massa verbindingen met elkaar vormen en  zorgen voor de kracht van onze hersenen. Daar zijn de meeste wetenschappers het over eens. Maar de kans dat het allemaal uitsluitend  dat is  , lijkt klein.

    Neurologen richten steeds meer hun aandacht op een oude bekende: de astrocyten, waarvan lang gedacht werd dat ze gewoon een soort  ( stervormige)voedstercellen zijn voor zenuwcellen. Zij die anderen het werk laten doen zeg maar.

    Verkeerd gedacht dus,…..

    Astrocyten

    Astrocyten behoren tot de belangrijkste klasse van de gliacellen (‘glia’ is Grieks voor ‘lijm’). Cellen die de hersenen dus ‘vastlijmen’. Bovendien zijn er tien keer meer gliacellen dan zenuwcellen in onze hersenen.

    De vakbladen Science en Neuron wijzen er ons in enkele artikels op dat astrocyten veel meer doen dan voor ‘colle-tous’ (lijmt alles) spelen. Zou zouden ze er ook voor zorgen dat er meer bloed naar de hersenen gestuurd wordt voor die zones die tot verhoogde activiteit gestimuleerd zijn. Dat extra bloed zorgt er onder andere ook voor dat wetenschappers middels een scan de activiteit in onze hersenen beter in kaart kunnen brengen.

    Het sturen van extra bloed naar de hersenen zou op zich een rol spelen in de hersenactiviteit. Hoe meer bloed, hoe meer zenuwcellenactiviteit. Omgekeerd geldt het zelfde. De vorm van de astrocyten lijkt deze vaststelling te volgen.

    Astrocyten hebben langs de ene kant een soort anker waarmee ze kunnen ‘hangen’ daar waar twee zenuwcellen een verbinding vormen: de synapsspleet.

    Aan de andere kant hebben ze een soort handen waarmee ze een bloedvat kunnen vastnemen.

    Astrocyten close-up

    Astrocyten zouden ook scheidsrechter spelen in het bepalen van welke zenuwcellen met elkaar een verbinding mogen aangaan en welke boodschappen ze mogen verzenden. Op deze manier zouden astrocyten kunnen ‘horen’ wat hersencellen elkaar ‘vertellen’. Daarvoor zuigen ze boodschappermoleculen zoals glutamaat, de zuurrest van glutaminezuur.

    Wat ze daar dan weer mee doen is nog niet duidelijk. Het enige dat de wetenschappers met zekerheid weten is dat de werking van astrocyten de zenuwcellen tot een toestand van hyperactiviteit aanmoedigt, en eigenlijk is dat nogal een waagstuk  voor de normale werking van   hersenen.

     

     

     

Bronmateriaal:
Support Cells Found in Human Brain Make Mice Smarter” – Rochester.edu
De foto bovenaan dit artikel is gemaakt door  (via Wikimedia Commons).

 

 

 

MS

http://www.ms-network.be/belgium/nl/msnetwork/general/guide_understanding_ms/what_is_ms/MS_and_the_nervous_system/MS_and_the_nervous_system.jsp

Wat gebeurt er in het zenuwstelsel bij iemand met MS?

MS tast het centrale zenuwstelsel (CZS) aan, dat bestaat uit de hersenen en het ruggenmerg.

Het CZS bestaat uit zenuwcellen (neuronen) en gliacellen, verschillende soorten steuncellen die ervoor zorgen dat de neuronen goed functioneren en met elkaar communiceren. Een typisch neuron is samengesteld uit een cellichaam met dendrieten, en een lange uitstulping die axon wordt genoemd. Dendrieten zijn korte uitstulpingen die verbindingen maken met neuronen in de onmiddellijke nabijheid, terwijl axonen het neuron verbinden met verder verwijderde delen van het CZS. Om ervoor te zorgen dat signalen met een hoge snelheid kunnen worden verstuurd, kunnen axonen omgeven zijn door een vetrijke isolerende stof die myeline wordt genoemd. (zie afbeelding)

Nervous cell with myelin sheath

De myeline omvat het axon niet continu, maar wordt onderbroken door openingen die de knopen van Ranvier worden genoemd. Dankzij de vetrijke myelineschede kan het elektrische zenuwsignaal van de ene knoop naar de andere springen. Dat wordt saltatorische conductie genoemd en vormt de basis van de snelle zenuwgeleiding. Het hoge vetgehalte geeft de myeline een witachtig uitzicht.

De aan- of afwezigheid van myeline verdeelt de hersenen ook in twee gebieden: de buitenste grijze massa die neuronen bevat met dendrieten die met elkaar contact maken en de binnenste witte massa die vooral bestaat uit bundels van gemyeliniseerde axonen.

Demyelinisatie

Bij MS wordt de myelineschede van de zenuwcellen beschadigd of vernietigd door een ontstekingsproces.

Het verlies van de myelineschede wordt demyelinisatie genoemd. Plaatsen waar de mergschede is vernietigd worden “letsels” of “plaques” genoemd. Deze zijn te onderscheiden als de myelineschede dun is geworden of is verwijderd bij veel axonen in een bepaald gebied. De letsels treffen vooral de witte massa, zodat MS een “aandoening van de witte massa” wordt genoemd.

Axonen zonder myelineschede kunnen de elektrische signalen minder goed versturen, wat leidt tot de neurologische symptomen die typisch worden ervaren tijdens een aanval van MS of bij herval. Vermits de demyelinisatie in verschillende gebieden van het CZS kan optreden, kunnen de neurologische afwijkingen die ermee gepaard gaan sterk verschillen.

Neurodegeneratie

Wanneer de ontsteking verdwenen is, wordt de vernietigde myeline vervangen en kan de werking van het neuron weer normaal worden, wat zich uit in de tijdelijke aard van een aanval van MS. Maar bij ernstige en langdurige demyelinisatie kunnen de neuronen worden vernietigd voor de beschermende myelinelaag weer kan worden opgebouwd.

Onderstaande afbeelding toont de vorming en ontwikkeling van een dergelijke plaque

Formation and development

Gedegenereerde neuronen en axonenbundels worden vervangen door littekenweefsel, dat geen neuronale functie vervult. In dat geval kan de neurodegeneratie permanente neurologische afwijkingen veroorzaken.

Over tsjok45
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: