Inversand_It%20came%20from%20NJ   <–PDF

Brochu2009Chap56[1] <–PDF

crocodylomorpha  <–DOCUMENTATIEMAP (WORD )

Nog meer fossiele krokodillen  –>fossiele krokodillen   DOCUMENTATIEMAP (WORD )


Crocodiles and their relatives

Disparate cranial morphologies in crocodylomorpha


When you think of crocodiles, “diversity” is probably not the first word that pops into your head. There are only about 20 living species of crocodilians, and they all look roughly the same and lead similar lives. Despite the differences between the long-snouted gavials, which eat mostly fish, and the wide-snouted alligators, which take crunchier prey, you are not likely to mistake a croc for anything else. There are no long-legged running crocodiles or deep-diving ocean crocs; no crocs the size of chihuahuas and none the size of T. rex, either; and no living croc has blade-like teeth or eats plants. But that was not always the case.

After their evolutionary line split from those of other pseudosuchian archosaurs in the Triassic Period, crocodylomorphs — the group that includes today’s crocodiles and their close relatives — explored a variety of niches. They did not immediately retire to the swamps and rivers to take up a life of catching fish. Although living crocs may not be very diverse, they are widespread, occuring in tropical and subtropical habitats worldwide. However, living crocs are just one tiny twig in the evolutionary tree of crocodylomorphs. They are not representative of the diversity of the entire group, just as birds are not representative of all dinosaurs.

Crocodylomorpha phylogeny

Containing group: Pseudosuchia
Be aware that as our understanding of the relationships between organisms changes, the phylogenetic trees that we use to describe those relationships change too. See Phylogenies in flux.

Lateral view of the skull of Sphenosuchus.

The earliest group of crocodylomorphs were the sphenosuchians. Most sphenosuchians were positively tiny, with skulls only 2-6 inches (5-15 cm) long, although a few were much larger. They also looked very different than living crocs. The tiny ones were very slender, with narrow bodies and long legs. Imagine a greyhound dog with scales and a long tail and you’ll have a pretty good picture of most sphenosuchians. With their long legs, these animals were probably fast runners. Given their small size, they probably ate insects and other small animals.

Fossils of sphenosuchians have been found in North Carolina and in several western states, and in Argentina, Brazil, England, Germany, South Africa, and China. The earliest sphenosuchians appeared in the Triassic Period. Although most groups of pseudosuchian archosaurs went extinct near the end of the Triassic, sphenosuchians survived at least until the Middle Jurassic. One unusual sphenosuchian is Redondavenator from New Mexico. Although the fossils are incomplete, Redondavenator was a very large animal with a skull at least two feet long. It lived at the very end of the Triassic Period. By this time the rauischians were already extinct, but large carnivorous dinosaurs had not yet appeared. Redondavenator probably filled the large land predator niche following the disappearance of the rauisuchians and before the evolution of large theropod dinosaurs such as Dilophosaurus.

In the past few years, most researchers have found that some sphenosuchians are more closely related to other crocs than they are to other sphenosuchians. That means that sphenosuchians do not form a natural group — they did not all share the same common ancestor to the exclusion of other kinds of crocodilians. This is important because it tells us something about the ancestors of living crocodiles. If sphenosuchians formed a separate group, then the attributes that characterize some or all them, such as small size, long legs and terrestrial habits, might have evolved only in that group. But if sphenosuchians are not a natural group — if they are spread out along the base of the evolutionary tree of crocs — then it means that the ancestors of all later crocodiles went through a phase in which they were small running animals that lived on land. It means that we can’t look at crocs today and say, “This is what primitive archosaurs are like,” because living crocs are not like primitive archosaurs. In fact, they’re not even like primitive crocs. Living crocs are not big, slow-moving, semi-aquatic animals because they are primitve. Those characters are evolutionary adaptations for their current way of life. In their own way, living crocodiles are just as weird and specialized as birds, and it is a mistake to think of them as primitive.

Dorsal and palatal views of the skull of Sphenosuchus

Dorsal and palatal views of the skull of Sphenosuchus.

The rest of the crocodylomorphs were traditionally arranged into various grades of “advancement” as they approached living crocs in their form. First were the “protosuchians” or primitive crocs, which were the least like living crocs. Then came “mesosuchians” or middle crocs, which were more like living crocs than protosuchians, but still had some important differences. Finally there were “eusuchians” or true crocs, which consisted of living crocs and their closest, most croc-like relatives.

Modern classifications are arranged based on common ancestry, but the old groupings have turned out to be pretty stable. It is not clear whether “protosuchians” form a natural group or not — that is, whether they share a more recent common ancestor with each other than with living crocs — but the various protosuchians are the most primitive crocodyliforms. Protosuchians were between one and two meters long and they seem to have been adapted for life on land and in the water. None of them got very big, and they didn’t dabble in any of the weird adaptations of other croc lineages, like diving in the ocean or eating plants. But protosuchians survived through the Jurassic and into the Lower Cretaceous Period, by which time many other groups of archosaurs had come and gone.

The old “mesosuchians” have joined eusuchians in the clade Mesoeucrocodylia (ME-zoh-you-CROC-uh-DILL-ee-uh). If the eusuchians are “good” crocs — animals that, for the most part, looked and acted like living crocodilians — then the other mesoeucrocodylians are the ones that break all of the rules. Noteworthy mesoeucrocodylians include the thalattosuchians, Sebecus, and notosuchians.

Thalattosuchians were a diverse group of ocean-going crocs that flourished in the Jurassic Period. The living saltwater croc (Crocodylus porosus) of Southeast Asia and Australia is a powerful swimmer that can cross dozens or hundreds of miles of open ocean. But these are trips from one landmass to another — saltwater crocs don’t live in the open ocean. Thalattosuchians did, and they were very well adapted for that lifestyle. They had very long, slender bodies and paddle-like limbs, and some even had a vertical fin at the end of their tails, like that of a shark or an ichthyosaur. Animals that dive deep in the ocean, like whales and seals, tend to have very porous bones. Some thalattosuchians also had porous bones, which means that they probably spent most of their time in the ocean. They may have come onto land to lay eggs, like sea turtles, but this is one aspect of thalattosuchian biology for which we have no data yet. The extinction of this widespread and successful group at the end of the Jurassic Period is equally mysterious.

Reconstruction of the head of Sebecus
A reconstruction of the head of Sebecus.

Dorsal and palatal views of the skull of Sebecus
Dorsal and palatal views of the skull of Sebecus.

When the unusual crocodile Sebecus was fully described in 1946, it was the solution to a long-standing mystery. Fossil mammals in Argentina had been found with what looked like the teeth of theropod dinosaurs. Mammals lived alongside dinosaurs throughout the Mesozoic Era, but the Argentinian mammals lived during the Eocene, several million years after the end of the Cretaceous Period and the extinction of all dinosaurs other than birds. Most predatory dinosaurs had teeth that were thin and bladelike, with serrated edges like a steak knife. The teeth found with the Eocene mammals in Argentina were of the same type. Was it possible that a few large theropod dinosaurs had survived the extinction and lingered into the Cenozoic Era in South America?

The answer turned out to be no, but the owner of the teeth turned out to be almost as strange as a late-surviving predatory dinosaur would have been. It was a large crocodile, which was named Sebecusafter the crocodile-headed god of ancient Egypt. No one ever expected to find theropod-like teeth in a croc. Almost all crocodylomorphs have cone-shaped teeth. Cone-shaped teeth are good for puncturing prey and for holding onto slippery fish. They are also very strong, which is good, because crocs have incredibly powerful jaw muscles that can exert tremendous pressure. In the history of life, only tyrannosaurs had a more powerful bite, and they also had fat, round teeth. In addition to its thin, blade-like teeth, Sebecus also had a long, tall, narrow snout, much like the face of a theropod dinosaur. In the early part of the Cenozoic Era, South America had few large mammalian predators. Large flightless birds with fearsome hooked beaks filled the large predator roles instead. These birds may have shared the job of terrestrial predator with Sebecus. Its skull and teeth are more like those of a land predator than one that lives in the water. Unfortunately, the rest of the skeleton is only known from fragments, and they are not complete enough to show for certain whether Sebecus lived on land or in the water. Hopefully this question will be answered when more fossils come to light.

Sebecus is a weird croc, but it’s only a little weird compared to the notosuchians. These were small, heavily armored animals, with heads that were bulldog-short and mouths full of multicusped, mammal-like teeth. They lived on land and ate plants. That’s right, plant-eating crocs! Notosuchians were widely distributed in the Cretaceous Period and include Uruguaysuchus from South America, Malawisuchusfrom Africa, Simosuchus from Madagascar, and Chimaerasuchus from China. Like Sebecus, notosuchians also seem to have evolved convergently with dinosaurs. Only instead of resembling theropods, notosuchians looked like the armored ankylosaurs. This is particularly interesting because no ankylosaur fossils have been found in South America, Africa, or Madagascar. Notosuchians seem to have filled the same niche on the southern continents that ankylosaurs occupied on the northern continents. And like ankylosaurs, they went extinct at the end of the Cretaceous Period.

You can find CT slices and a 3D model of the skull of the notosuchid crocodyliform Simosuchus at the DigiMorph website.

The final group of mesoeucrocodylians is the eusuchians or “true crocodiles,” and they are described on a separate page.

In general, mesoeucrocodylians illustrate the adaptability of Crocodyliformes to many different modes of life. And they serve as a reminder that, although they are successful, living crocs are still a comparatively tiny remnant of a group that was once much more diverse.


  • Brochu, C.A. 2001. Progress and future directions in archosaur phylogenetics. Journal of Paleontology 75:1185-1201.
  • Buckley, G.A., C.A. Brochu, D.W. Krause, and D. Pol. 2000. A pug-nosed crocodyliform from the Late Cretaceous of Madagascar. Nature 405:941-944.
  • Clark, J.M., X. Xu, C.A. Forster, and Y. Wang. 1994. A Middle Jurassic “sphenosuchian” from China and the origin of the crocodylian skull. Nature 430:1021-1024.
  • Colbert, E.H. 1946. Sebecus, representative of a peculiar suborder of fossil Crocodilia from Patagonia. Bulletin of the American Museum of Natural History 87:217-270.
  • Gasparini, Z., D. Pol, and L.A. Spalletti. 2006. An unusual marine crocodyliform from the Jurassic-Cretaceous boundary of Patagonia. Science 311:70-73.
  • Hua, S., and V. de Buffrenil. 1996. Bone histology as a clue in the interpretation of functional adaptations in the Thalattosuchia (Reptilia, Crocodylia). Journal of Vertebrate Paleontology 16:703-717.
  • Nesbitt, S.J., R.B. Irmis, S.G. Lucas, and A.P. Hunt. 2005. A giant crocodylomorph from the Upper Triassic of New Mexico. Paläontologische Zeitschrift 79:471-478.
  • Wu, X-C., H.-D. Sues, and Z. Dong. 1997. Sichuanosuchus shuanensis, a new Early Cretaceous protosuchian (Archosauria: Crocodyliformes) from Sichuan (China), and the monophyly of Protosuchia. Journal of Vertebrate Paleontology 17:89-103.

Text by Matt Wedel, 5/2007. Sphenosuchus images used with permission of the Royal Society of London: from Walker, A.D. 1990. A Revision of Sphenosuchus acutus Haughton, a crocodylomorph reptile from the Elliot Formation (Late Triassic or Early Jurassic) of South Africa. Philosophical Transactions of the Royal Society of London, B 330:1–120. Sebecus images courtesy Department of Library Services, American Museum of Natural History: from Colbert, E.H., G.G. Simpson, and C.S. Coleman. 1946. Sebecus,representative of a peculiar suborder of fossil Crocodilia from Patagonia. Bulletin of the American Museum of Natural History 87:221-270.

Pan crocodylians

( een  hypothetische Fylogenie  van de  oude  en moderne  krokodillen  )

Ontstaan van de krokodilachtigen



De voorouders van de krokodilachtigen waren landbewoners. Afgebeeld is een reconstructie vanBaurusuchus, een ongeveer 3 meter lange vertegenwoordiger van de Barosuchidae die leefde inBrazilië in het Krijt, zo’n 90 miljoen jaar geleden

 Naast de soorten die vandaag de dag de aarde bevolken zijn vele afschrikwekkende uitgestorven leden van de krokodilachtigen bekend zoals Deinosuchus.

Phobosuchus riograndensis = Deinosuchus riograndensis 
Phobosuchus riograndensis was a huge crocodile that lived about 70 million years ago, which was during the late Cretaceous. It was about 50 feet (15 m.) long. The head was 6 feet (1.8 m.) in length. Phobosuchus had teeth that were 4 inches (10 cm.) long. It is the largest Crocodile species known to have ever lived on this planet.
Fossilized remains of Phobosuchus have been found in Texas. During the Cretaceous period, a considerable part of Texas was underwater. This creature was a saltwater crocodile, but did not spend all of its time in the sea. It came out on land and went into coastal marshes, lakes, and rivers.
Phobosuchus was definitely a fearsome predator. It ate fish but was also capable of killing dinosaurs, especially if they waded into the water. However, it was not invincible. Phobosuchus kept away from the deep water portion of the inland sea. Some marine predators, i.e. large Mosasaurs and sharks were able to kill it.
Phobosuchus was certainly a giant, thought some other Cretaceous crocodiles were almost as large. One was Sarcosuchus, which lived in what is now Niger in the western part of Africa.

Neal Robbins


deinosuchus (1)

In de Amerikaanse staat Texas werd een schedel van twee meter lang gevonden, de schedel van deze dieren alleen al is langer dan de totale lichaamslengte van sommige nog levende soorten.

Deinosuchus  Utah


De eigenlijke groep van de Crocodilia ontstond minstens 84 miljoen jaar geleden in het Krijt. De typische bouw die alle moderne krokodilachtigen hebben, sterk aangepast aan een levenswijze in het water, ontwikkelde zich echter al veel eerder. De Crocodilia wijken qua bouwplan weinig af van voorouders uit het Jura die 190 miljoen jaar geleden leefden. Dit waren geen krokodilachtigen in eigenlijke zin, maar ze hadden al wel de algemene morfologie van een krokodil.In het nog eerdere Trias vormden de Archosauria een belangrijke groep reptielen. Eén tak van deze archosauriërs, de Ornithodira, zou de Dinosauria voortbrengen, waaronder de vogels. Een andere tak, deCrurotarsi, bracht uiteindelijk de Crocodilia voort. Vanwege deze verwantschap worden de krokodilachtigen wel de “laatste overgebleven dinosauriërs” genoemd, maar dit is dus niet correct: de Crurotarsi splitsen zich van de Ornithodira af lang voordat de dinosauriërs ontstonden. Wel is het zo dat van alle nog levende wezens de krokodilachtigen, als laatste nog levende groep binnen de Crurotarsi, het nauwst verwant zijn aan de laatste nog levende groep dinosauriërs: de vogels. Ondanks hun geheel andere fysiologie en levenswijze is een nijlkrokodil dus nauwer verwant aan een huismus, dan aan een hagedis of een schildpad.

In het Trias ontwikkelde een groep binnen de Crurotarsi, de Phytosauria, al vroeg de bouw van een krokodil. De Crocodilia hebben echter hun morfologie niet van deze groep geërfd — de overeenkomst is dus een geval van convergente evolutie — want ze stammen uit een andere groep: de Crocodylomorpha met kleine elegante dieren zoals Terrestrisuchus. Binnen de Crocodylomorpha ontwikkelden zich in het Vroege Jura (Kimmeridgien) de Mesoeucrocodylia. Deze waren nog niet allen speciaal aan een leven in het water aangepast, er zijn zowel gravende, strikt in zee levende en zelfs in bomen klimmende soorten bekend. Pas in het Vroege Krijt, 130 miljoen jaar geleden in het Barremien, verschenen vormen die zeer sterk leken op de nu levende soorten. Dit was de groep van de Eusuchia; hieruit ontwikkelden zich weer de eigenlijke Crocodilia: de oudste bekende vormen stammen uit het Campanien, 84 miljoen jaar geleden.

modern crocodyliformes

 Vroege verwanten


Dat de krokodilachtigen archosauriërs zijn, is nog te zien aan de beenplaten in de huid, een opvallende kenmerk van de groep. Een andere eigenschap die de krokodilachtigen wellicht al van zeer vroege archosauriërs geërfd hebben, is het vierkamerig hart. Er bestaan namelijk sterke aanwijzingen dat de archosauriërs al een verhoogde stofwisseling hadden[1] waarvoor een gescheiden bloedsomloop erg nuttig geweest zou zijn. De huidige poikilothermie van de krokodilachtigen zou dan een secundaire aanpassing zijn aan hun aquatische levenswijze: om niet teveel warmte te verliezen in het water, zouden ze hun warmbloedigheid weer verloren hebben.

De hoofdtak van de archosauriërs waartoe de krokodilachtigen behoren, de Crurotarsi, kenmerkte zich door een unieke vorm van het enkelgewricht. Van de twee naast elkaar liggende hoofdbotten in de enkel, zat het binnenste, het sprongbeen of astragalus, aan het onderbeen vast en het buitenste, het hielbeen of calcaneus, aan de voet. Het scharniervlak van de enkel maakte zo een bocht, wat het dier in staat stelde de voet wat rechter onder het lichaam te plaatsen. Moderne krokodilachtigen kunnen zo nog steeds een half opgerichte houding aannemen om wat sneller te lopen.
Tegenwoordig zijn de Crocodilia de enigen die dit kenmerk nog vertonen, maar in het Midden- en Late 
Trias waren de Crurotarsi de dominante grote landdieren met deelgroepen als de PhytosauriaAetosauria,Rauisuchia en de Sphenosuchia. De meeste daarvan waren carnivoor, sommige herbivoor.

Vroeger werden alle Crurotarsi met uitzondering van meer of minder insluitende groepen “krokodillen” wel bij elkaar in één groep ondergebracht, de “Pseudosuchia“, letterlijk de “onechte krokodillen”. Zeer verwarrend wordt deze groep informeel ook wel met de term “krokodilachtigen” aangeduid, hoewel ze dat, zoals de naam al aangeeft, dus niet waren. Een ander probleem is dat de groep parafyletisch is, dat wil zeggen: een bepaalde groep is ervan uitgezonderd (de “krokodillen”), zonder acht te slaan op de werkelijke interne verwantschappen. Doen we dat wel, dan blijkt dat de ruimere groep waartoe de krokodilachtigen behoren, de Crocodylomorpha, in feite vermoedelijk tot de Rauisuchia behoort — de kleine rauisuchiër Gracilisuchus is een vorm die nauw aan de Crocodylomorpha verwant is — en dat de sphenosuchiërs crocodylomorfen zijn.

De eerste Crocodylomorpha duiken op in het Laat-Trias (Carnien), ongeveer 228 miljoen jaar geleden. Dit waren de Sphenosuchia. Ze waren tweebenig, van hun vier poten gebruikten ze voornamelijk de achterpoten om te lopen. Omdat dit vrij kleine vormen waren en de huidige vogels van alle levende dieren het nauwst aan de krokodilachtigen verwant zijn, werd tot de jaren tachtig wel aangenomen dat deoorsprong van de vogels binnen de Sphenosuchia moest worden gezocht. Tegenwoordig is deze hypothese helemaal verlaten.

Een zustergroep van de sphenosuchiërs waren de Crocodyliformes. Een eerste afsplitsing daarvan waren de ProtosuchiaProtosuchus, waarvan hun naam afgeleid is, was een van de eerste protosuchiërs en is tevens het bekendste geslacht van de groep. Protosuchia zijn bekend uit de Jura, toen alle continenten nog met elkaar in verbinding stonden. De vondsten zijn dan ook over de hele wereld gedaan; zelfs inEuropa zijn fossielen gevonden. Deze vormen hadden nog steeds lange ledematen maar liepen vermoedelijk op vier poten. De rug droeg een dubbele rij van beenplaten, ook de buik was gepantserd. Ze waren aangepast op een leven op het land; pas in een volgende groep duiken amfibisch levende dieren op: de Mesoeucrocodylia.

 De Mesoeucrocodylia

Vroeger werden vroege amfibische crocodyliformen wel Mesosuchia genoemd. Dit was echter geen natuurlijke maar een polyfyletische groep: een samenraapsel van allerlei niet-verwante vormen die een bepaalde morfologie delen; behalve de aanpassing aan het water, werd ook de toenemende mate van verbening van het gehemelte en vorm van de ruggenwervels belangrijk geacht. Binnen de Mesoeucrocodylia vormt de eerste afsplitsing die van de Thalattosuchia. Dit zijn de oudste bekende mesoeucrocodylen; de eerste bekende vormen stammen uit het Hettangien (188 miljoen jaar oud) en zijn voornamelijk in Europa gevonden. Omdat ze in mariene afzettingen worden aangetroffen leefden ze waarschijnlijk in zee. Een voorbeeld zijn de Teleosauridae, die zeer lange kaken hadden waarmee ze op vissen jaagden. Ze hadden een pantser van beenplaten, de voorpoten waren verkort maar konden nog wel worden gebruikt om zich op het land te begeven. De tot deze familie behorende Machimosaurus kon zo’n tien meter lang worden.

De Metriorhynchidae waren nog sterker aangepast aan zee, en hadden een vinachtige kam op de rug en een zeer gespierde staart die voor de voortbeweging zorgde. Ze stierven uit in het Vroege Krijt, de oorzaak van het verdwijnen van deze dieren is onbekend.


Een cladogram van de reptielen, de lengte van de lijnen is schematisch en verhoudt zich niet tot de werkelijke tijdlijn.
1 = Brughagedissen
2 = Hagedissen
3 = Slangen
4 = Krokodilachtigen
5 = Vogels

De zustergroep van de Thalattosuchia vormden de Metasuchia, waarvan verscheidene basale vormen bekend zijn, zoals de 70 miljoen jaar oude Simosuchus, die een opvallend stompe kop had en afgeplatte tanden. Deze soort was waarschijnlijk vegetarisch. Een meer afgeleide groep binnen de Metasuchia waren de Neosuchia. Er waren verschillende neosuchische groepen waarvan de onderlinge verwantschap sterk omstreden is. Eén ervan waren de Pholidosauridae, dieren met een smalle snuit. Een bekende soort is Sarcosuchus imperator, die een schedel had van twee meter en een totale lengte van elf meter kon bereiken. In het late Krijt ontwikkelden zich soorten met een langwerpige snuit, zoals de in zee teruggekeerde Teleorhinus (Grieks: teleo = ontwikkelde, rhinus = snuit).

Een andere groep, de Goniopholididae, leefde in zeeën en meren op het toenmalige continent Laurazië in Noord-Amerika, Europa en Azië. Ze hadden een stompe snuit. Een derde hoofdgroep neosuchiërs vormden de Atoposauridae uit de late Jura en het vroege Krijt, voornamelijk dieren die op het land leefden. Uit één van deze drie groepen ontwikkelden zich in het Barremien de Eusuchia, waartoe de Crocodilia en dus ook alle moderne krokodilachtigen behoren.

In de vroegere systematiek was het gebruikelijk om de Protosuchia, Mesosuchia en Eusuchia als onderorden binnen de Crocodilia op te vatten. Tegenwoordig wordt de term Crocodilia echter gereserveerd voor een veel beperktere “kroongroep” die bestaat uit de laatste gemeenschappelijke voorouder van alle nog levende soorten, en zijn afstammelingen. In de moderne interpretatie zijn dus juist de Eusuchia de meer omvattende groep. Populair-wetenschappelijke boeken noemen echter nog steeds alle vormen uit Jura en Krijt “krokodilachtigen”.

In het oude systeem was de begrenzing van de Crocodilia niet gedefinieerd en afhankelijk van de smaak van de taxonoom; sommigen rekenden ook de Sphenosuchia tot de krokodilachtigen; de Protosuchia (“voorkrokodillen”) gingen via de tussenstap van de Mesosuchia (“middenkrokodillen”) over in de Eusuchia (“ware krokodillen”) die een volledig verbeend gehemelte hadden en procoele (van voren bol en van achteren hol) in plaats van amficoele (spoelvormige) wervels. De moderne beperking tot de directe voorouder van de moderne soorten maakt een fraaie exacte definitie mogelijk omdat die een strak omgrensde groep vormen waarvan geen nauwe verwanten meer leven. Nog niet al te precies was een de allereerste gepubliceerde definitie, van Christopher Brochu uit 1999: “de laatste gemeenschappelijke voorouder van de alligatoriden, crocodyliden en gavialoiden en al zijn afstammelingen”. Paul Sereno gaf in 2001 een exactere definitie die verwees naar de voorouder van met twee name genoemde soorten: Gavialis gangeticus en Crocodylus niloticus. Brochu sloot zich hier in 2003 bij aan maar noemde ook Alligator mississippiensis om de theoretische mogelijkheid te verdisconteren dat de Alligatoridae de meest basale groep zijn binnen de Crocodilia.

Sarcosuchus  Imperator 
Fossiel van een kop van een Sarcosuchus Imperator, een reuzenkrokodil van 12 m. lengte uit het Krijt. (Ter vergelijking de kop van een moderne krokodil). Het was de grootste krokodil die ooit geleefd heeft. Deze reusachtige vleeseter leefde niet alleen naast de dinosauriërs, hij at ze! Sarcosuchus leefde 110 miljoen jaar geleden.
Een complete schedel en grote delen van het skelet werden in 2002 ontdekt in de Sahara, door een team onder leiding van paleontoloog Dr. Paul Sereno 
Photo by Mike Hettwer
Paleontologist Paul Sereno, a National Geographic Society Explorer-in-Residence, and the skull of Sarcosuchus imperator, nicknamed SuperCroc. The behemoth’s skull extends nearly 6 feet in length and ends in a “toilet bowl” of a snout. It was found in the Tenere Desert of Niger, part of the Sahara. (300 dpi jpeg)
  Sarcosuchus Imperator
schedel van  Nijlkrokodil
C. Niloticus  or C. Suchus

Huid van krokodil bevat unieke zintuigen

Krokodilachtigen beschikken over bijzonder gevoelige zintuigen, zo blijkt uit nieuw wetenschappelijk onderzoek.

5 juli 2013

Bij krokodilachtigen is de kop of – in het geval van de nijlkrokodil – zelfs het hele lichaam bedekt met minuscule zintuigen waarmee de dieren onder meer hitte, kou, aanraking, waterstroming en chemische stoffen kunnen detecteren.

De dikke huid van de reptielen is daarmee veel gevoeliger dan tot nu toe werd aangenomen. Dat schrijven onderzoekers van de Universiteit van Geneve in het wetenschappelijk tijdschrift EvoDevo.


Bij hun studie analyseerden de wetenschappers de werking van zenuwcellen in de huid van een nijlkrokodil en een kaaiman. Ze ontdekten dat deze cellen meerdere kanalen hebben, waarmee de dieren de meest uiteenlopende stimuli kunnen waarnemen.

Daardoor zijn krokodilachtigen waarschijnlijk in staat om ook ’s nachts prooien te kunnen opmerken. Ook kunnen de koudbloedige dieren door de grote gevoeligheid van hun huid hun lichaamstemperatuur goed regelen.

Volgens de wetenschappers zijn die eigenschappen uniek in het dierenrijk. “De zintuigen in de huid van krokodilachtigen zijn opmerkelijk, want ze kunnen niet alleen veel verschillende fysieke en chemische stimuli waarnemen, maar er bestaan ook geen vergelijkbare zintuigen bij andere dieren”, verklaart hoofdonderzoeker Michel Milinkovitch op nieuwssite ScienceDaily.

Door: Rijnvis

Crurotarsi  revisited  
crurotarsans  <—DOCUMENTATIEMAP
Tijdens het trias  bestonden  er
naast de “echte krokodillen ” ook een grote groep krokodilachtige verwanten ,  waaronder de zogenoemde phytosaurida
Naast de krokodilachtige Phytosauriers  Phytosauriêrs waren ook verwanten van de echte krokodillen aanwezig in het gebied tijdens het Laat  trias  Laat-Trias.
Pic © FossNet – Internet Fossilienshop
Rutiodon is an extinct genus of archosaur reptile belonging to the phytosaur group. It was up to 7 m (23 ft) long.
Like other phytosaurs, Rutiodon strongly resembled a crocodile, with the only exception being the fact that its nostrils were positioned close to the eyes. Because of its enlarged front teeth, it most closely resembled the gharial. It probably caught fish and also snatched land animals from the waterside.
Class: Sauropsida
Suborder: Phytosauria
Family: Phytosauridae
Genus: Rutiodon
Deze laatsten waren  de  zogenaamde crocodylomorphen waren echter kleine, slank gebouwde landdieren, in tegenstelling tot hun hedendaagse verwanten. Voorbeelden van crocodylomorphen uit Nationaal park Petrified Forest zijn de carnivore Hesperosuchus en Revueltosaurus. Van deze laatste soort werd aanvankelijk gedacht dat het een primitieve plantenetende dinosauriër was, totdat de vondst van een vrijwel compleet skelet aantoonde dat het om een plantenetende krokodilachtige ging. Revueltosaurus was slechts 1.2 m lang
Crocodylomorpha (Superorde)
Krokodilachtigen (Crocodilia) 

Uit de Crocolylomorpha ontwikkelden zich in het Jura (tijdperk)  de Crocodilia Krokodilachtigen.


croc  8136191539_eb43bbe45b_h

De eerste vormen waren nog niet speciaal aan een leven in het water aangepast. Pas in het Krijt verschenen krokodilachtigen die leken op de nu levende soorten. Dit was de onderorde Eusuchia. Hiertoe behoren alle moderne soorten. Krokodilachtigen zijn zonder uitzondering carnivoor en jagen op levende prooien. Het menu hangt veelal samen met de grootte van de krokodil. Een kleinere soort of een jonger exemplaar zal daarom meer kleinere prooien als kikkers, kleine knaagdieren, tweekleppigen of vissen grijpen. Kleinere prooi wordt verpletterd tussen de ongelooflijk sterke kaken, en meestal in één keer opgeschrokt. Grotere soorten, zoals de nijlkrokodil, sleuren ook herten, zwijnen en zelfs leeuwen onder water waarna verdrinking plaats vindt en de prooi vaak door meerdere exemplaren in stukken wordt gescheurd. Van de zeekrokodil is zelfs bekend dat haaien op het menu staan. Ook mensen zijn wel aangevallen en gedood, hoewel de feiten niet zelden worden overdreven. Sommige soorten eten naast prooien ook kleine stenen om het voedsel beter te vermalen. Sommige soorten bewaren gedode prooien door ze onder drijvende boomstammen te verbergen. Het is niet duidelijk of ze dit doen voor schaarse tijden of om het vlees los te weken waardoor het gemakkelijker te scheuren is. Aaseters als schildpadden hebben voordeel van deze gewoonte. 

Krokodilachtigen – Wikipedia

Mesosuchia  : 

Bernissartia fagesii


bernisartia  fagesi


Crâne de Bernissartia fagesii, le squelette se trouve actuellement à l’IRSNB.





Skeleton of Bernissartia fagesii, 66 cm long.
Fylogenetici en systematici zijn samen met herpetologen , paleontologen en opstellers van moleculaire stambomen tot enige voorlopige consensus gekomen over voormeld fossiel ;
Chimaerasuchus paradoxus (“Paradoxical chimera crocodile”) is an extinct genus of Chinese crocodyliform from the Early Cretaceous.(Source: WikipediaChimaerasuchus)
Notosuchia:Notosuchia was a clade of terrestrial crocodilians that evolved a range of feeding behaviours, including herbivory (Chimaerasuchus) and omnivory(Simosuchus). (Source: WikipediaNotosuchia)
Chimaerasuchidae:In fact Chimaerasuchus is the sister taxon to Sphagesaurus. (Source: WikipediaChimaerasuchidae)
chimaerasuchus spaghesaurus


Crocodylomorpha:Several terrestrial species during the Cretaceous evolved herbivory, such as Simosuchus clarki and Chimaerasuchus paradoxus. (Source: WikipediaCrocodylomorpha)
Phyllodontosuchus:Small heterodont crocodylomorphs are known from other lineages as well, including Edentosuchus, Chimaerasuchus, and Malawisuchus. (Source: WikipediaPhyllodontosuchus)

 Creationisten zwatel over deze krokodil is te vinden bij PETER SHEELE

over de fameuze Peter Sheele verdraaiingen rond dit fossiel
Verdere opvolgingen en andere fylogenetische artikelen over deze ( en andere ) krokodilachtigen : Anatomy and phylogenetic relationships of Chimaerasuchus paradoxus, an unusual crocodyliform reptile from the Lower Cretaceous of Hubei, China
Xiao-Chun Wu and Hans-Dieter Sues, Journal of Vertebrate Paleontology, 1996, 16(4):688-702 
Quote: ” ….The crocodyliform reptile Chimaerasuchus paradoxus Wu, Sues, and Sun, 1995 from the Lower Cretaceous Wulong Formation of Hubei (China) is characterized by its singular, extremely heterodont dentition. It also possesses a number of unusual cranial features including a shelf-like anterolateral expansion of the jugal, a distinct lateral process on the angular, a very small splenial, and an entirely open Meckelian canal. As in Notosuchus terrestris from the Upper Cretaceous of Argentina, the confluent external nares are large, vertically oriented, and face directly forward. Mandibular motion was apparently proal. Phylogenetic analysis indicates a sister-group relationship between Chimaerasuchus and Notosuchus, and between that clade and an as yet unnamed notosuchid from the Lower Cretaceous of Malawi. This casts further doubts on previous claims concerning the endemic distribution of the Notosuchidae and other ”Gondwanan” tetrapod taxa during the Cretaceous.  “ 

Baurusuchus salgadoensis

Baurusuchus salgadoensis. 2

Baurusuchus salgadoensis


MSNBC – 9 juni 2005

Braziliaanse wetenschappers van de Federale  Universiteit  van  Rio de Janeiro , hebben officieel  de  vondst  bekend gemaakt  van  11 skeletten van prehistorische krokodillen..De ontdekking  suggereert  dat een oude  landbrug Zuid-Amerika verbond met India en Pakistan.

De fossiele skeletten van de Baurusuchus salgadoensis lijken nauw verwant met  een andere oude krokodillen- soort, de Pabwehshi pakistanesis ontdekt in Pakistan

 “Deze ontdekking bewijst dat Zuid-Amerika minstens -90 Ma , gekoppeld  was  aan de  het  Indisch-Pakistaans  subcontinentaal plat  :deze link kan overigens slechts over Antarctica en Australië hebben gelopen  ,” zeiRudolph Trouw, de regionale hoofdredacteur van het wetenschappelijk tijdschrift Gondwana Research..

De Baurusuchus salgadoensis leefde 90 miljoen jaar geleden in een gebied van zuidoostelijk Brazilië bekend als het  Bauru Basin,  700km ten westen van het hedendaagse Rio de Janeiro, “zei Pedro Henrique Nobre, een van wetenschappers

Een volwassen exemplaar  was van kop tot staart 3 meter lang  en woog ongeveer 400 kg, waarmee het de grootste soort krokodil wordt die ooit ontdekt is  in Zuid-Amerika

In tegenstelling tot moderne krokodillen, bezat de Baurusuchus  lange poten  en  bracht veel van haar tijd lopend  door , zoals andere carnivoren uit  die tijd  .konden ze waarschijnlijk  gemakkelijker  overleven in droge  open-water schaarse gebieden

Het belangrijkste  skelet was uitzonderlijk goed bewaard, Wetenschappers waren in staat te de fossiele  kaken  te openen  waardoor de grote tanden van  de Baurusuchus te zien waren…Het zijn de  best bewaarde fossielen uit  deze familie. De ribben zijn intact en vrijwel alle botten zijn bewaard.” De fossielen werden ontdekt door de schoolmeester Joao Tadeu Arruda, nabij de zuidwestelijke stad “General Salgado.”

Brazilië staat in de  internationale aandacht  vanwege  recente ontdekkingen van prehistorische wezens.

In januari presenteerde hetzelfde team  een andere soort prehistorische krokodil de Uberabasuchus Terrificus


(2006 ) Uberabasuchus Terrificus
Uberabasuchus terrificus, 1
 (2008 ) Montealtosuchus arrudacamposi

Resten voorvader krokodil ontdekt in Brazilië


Een simulatie van hoe de voorvader van de krokodil er zou uitgezien hebben.

In Brazilië zijn de versteende resten van de voorvader van de krokodil gevonden. Volgens plaatselijke wetenschappers gaat het om de ontbrekende schakel tussen de dinosauriërs en de krokodil zoals we die nu kennen.

80 miljoen jaar geleden
Het prehistorische roofdier leefde zo’n 80 miljoen jaar geleden en – hoewel het sterk op een krokodil lijkt – leefde het niet in het water, maar op het land.

Eerste beelden
Paleontologen van de universiteit in Rio de Janeiro toonden vandaag de eerste beelden van het dier, dat 1,70 meter lang is en 30 tot 40 kilogram weegt. Het fossiel werd al in 2004 gevonden in de omgeving van Monte Alto, maar wordt pas nu aan het grote publiek getoond.

“De schedel is, zoals bij primitieve krokodillen, korter en staat hoger dan de romp. De onderkaak, de poten en de wervels verschillen minder van de krokodil zoals we die nu kennen.” De wetenschappers vermoeden dat de Montealtosuchus Arrudacamposi, zoals het dier werd gedoopt, lange poten had en daardoor zeer wendbaar was. Het zou een vleeseter geweest zijn.

Omdat de ogen van de krokodil aan de zijkant van de kop zaten – zoals bij een koe of een paard – denken de wetenschappers dat ze op het land leefde. (dpa/ka)

SAHARA crocs  :  Marokko  en Niger
19 november 2009

Miljoenen jaren geleden liepen er in delen van Noord-Afrika zes meter lange krokodillen rond met drie rijen slagtanden -als bij een wild zwijn.
(de “boar-“crocodile)
Terwijl deze grote crocs dieren joegen op vlees(= misschien dino-vlees? ) ,
visten niet ver bij hen vandaan krokodillen met een brede platte snuit als een pannekoek.
Een derde (vegetarische ) soort hield zich eveneens in het gebied op en kauwde met zijn stompe kiezen op blaadjes en wortels.
Deze soorten vertellen een verhaal over de krokodil dat volledig afwijkt van wat er op noordelijke continenten leefde”,
zei Paul Sereno van de Universiteit van Chicago op een persconferentie van de National Geographic Society.
De dieren leefden zo’n honderd miljoen jaar geleden op het zuidelijke continent dat bekend staat als Gondwana.
Veelzijdige staart
Volgens de onderzoekers konden de dino -etende krokodillen galloperen om over land hun prooien na te jagen.
Daarnaast konden ze zwemmen.
“Mijn Afrikaanse krokodillen hadden zowel rechte, beweeglijke poten voor op het land als een veelzijdige staart om in het water te kunnen peddelen”,
aldus Sereno in een artikel in het tijdschrift National Geographic.
“Hun amfibische talenten vormen wellicht de sleutel tot het begrip waarom krokodillen  het zo goed deden en uiteindelijk het dinosaurustijdperk wisten
te overleven.”
Overblijfselen van  vijf  soorten werden aangetroffen in Niger en Marokko.
© Novum 
In totaal werden 5 soorten geborgen
Saharacrocs  I
Sahariancrocs II

Pakasuchus kapilimai


Pakasuchus Kapilimai

Fossil “Cat Crocodile” Had Mammal-like Teeth

Pictures: Ancient “Cat Crocodile” Discovered

Pakasuchus Kapilimai Skull

fossiel van nieuw ontdekte krokodilachtige met goed op elkaar passende kiezen.
Paul Schilperoord wetenschappers hebben een prehistorische krokodil  opgegraven, die ruim 100 miljoen jaar geleden op het land leefde. De resten van het opmerkelijke reptiel met de naam Pakasuchus kapilimai zijn gevonden in een 105 miljoen jaar oude rotspartij in Tanzania.
The specimen of Pakasuchus lies embedded in sandstone. It’s only partially exposed and you can’t see the skull. The animal’s backbone runs from the bottom-left of the block to the top-right, where you can see its hips and two legs coming off it. The tail runs from the top-right across the top of the block. The twin rows of plates are called osteoderms – bony pieces of armour. Virtually all crocodiles have osteoderms all over their body but in Pakasuchus, they’re only found in the tail. Credit: Patrick M. O’Connor Vooral de kleine katachtige schedel van de krokodilachtige is erg bijzonder.De kaken en tanden van het dier lijken meer op het gebit van een zoogdier dan op de bek van een reptiel. Dat schrijven wetenschappers van deUniversiteit van Ohio in het wetenschappelijk tijdschrift Nature.Het bewuste fossiel komt uit het Krijt (145 – 65 miljoen jaar geleden). Opvallend aan die tijdsperiode is dat de krokodilachtigen op het toenmalige supercontinent Gondwana, waar Afrika deel van uitmaakte, veel diverser waren dan moderne krokodillen en alligators. Dat valt in ieder geval af te leiden uit de gebitten van verre verwanten, die afhankelijk van de soort waren afgestemd op het eten van alles van planten tot dierlijke prooi. Om het gebit van Pakasuchus te onderzoeken stonden de onderzoekers voor de uitdaging dat het dier was gefossiliseerd met zijn kaken stijf op elkaar. Maar met een geavanceerde medische  röntgen scanner wisten de onderzoekers zijn tanden bloot te leggen en die, op basis van de scans, in 3D te reconstrueren.
Krodkodillen hebben vaak scherpe tanden om prooi mee te grijpen. Bij sommige soorten zijn de tanden wat dikker en minder puntig, om botten en schildpadschilden mee te vermorzelen. Maar echte kiezen om mee te malen hebben ze niet; een krokodil schrokt zijn prooi in grote stukken naar binnen.

Opvallend was dat Pakasuchus veel minder tanden heeft dan een hedendaagse krokodil. En in plaats van een tamelijk willekeurige verdeling met veel ruimte tussen de tanden, heeft het fossiel een gebit dat sterk overeenkomt met dat van vleesetende zoogdieren.

Pakasuchus heeft namelijk in totaal achteraan zijn kaken acht kiezen, in elke mondhoek twee onder en twee boven, en meer naar voren een aantal hoek- en snijtanden. De kiezen passen vrij goed op elkaar, wat suggereert dat het dier op zijn prooi kauwde. De naam Pakasuchus kapilimai werd overigens gekozen omdat het dier met zijn kleine afmetingen, korte brede schedel en gebitsopstelling doet denken aan een kat (‘Paka’ betekent kat in het Swahili). De onderzoekers denken dat krokodilachtigen zoals Pakasuchus in het ecosysteem van Gondwana een hele specifieke rol vervulden, die elders door zoogdieren werd opgevuld.

Neusgaten   Ook de neusgaten van het reptiel zijn opvallend. Ze zitten aan de voorkant van de schedel. Bij de meeste krokodillen zitten de neusgaten meer aan de bovenkant, zodat ze adem kunnen halen terwijl ze in het water liggen. De wetenschappers vermoeden dan ook dat het nieuw ontdekte reptiel voornamelijk op het land leefde.

Pakasuchus kapilimai was waarschijnlijk ongeveer 50 centimeter lang van kop tot staart en maakte jacht op insecten en andere kleine landdieren. Zijn dunne, relatief lange poten zouden daarbij goed van pas zijn gekomen.

Handpalm   Op het eerste gezicht doet deze krokodil erg zijn best om op een zoogdier te lijken”, verklaart hoofdonderzoeker Patrick O’Connor in de Britse krant The Daily Telegraph. “Zijn kop zou in de palm van je hand passen.” 

“Als je alleen naar de tanden zou kijken, zou je niet denken dat het om een krokodil ging. Je zou je dan afvragen of je met een vreemd soort zoogdier te maken had”, aldus O’ Connor.

Prestosuchus chiniquensis


Material em exibição no Museu de Paleontologia Irajá Damiani Pinto – UFRGS

prestosuchus bayern

prestosuchus bayern


Uma foto de uma montagem legal de um Prestosuchus no Bayerische Staatssammlung für Paläontologie und Geologie (Munique).


Afbeeldingen van Prestosuchus chiniquensis  <—-

Er is opnieuw een fossiel skelet ontdek van  een  Braziliaanse  “oer- krokodil”  Prestosuchus chiniquensis
Het  reptiel  leefde   ongeveer 238 miljoen jaar geleden
De paleontologen van de Lutheraanse Universiteit van Brazilië in Rio Grande hebben het fossiel opgegraven in een steenformatie in het dorpje Dona Francisca.(260km van Porto Alegre,  de hoofdstad van de zuidelijke  staat   ,Rio Grande do Sul. )
De botresten zijn zeer compleet en in goede staat, (
Het dier was reeds  een tijdje  bekend van   fossiele  vondsten  ( onder meer  uit  Chiniqua, Brazilie  /  São Pedro do Sul  1938  , eveneens  uit Rio Grande do Sul)    ;
Echter  een achterpoot  van de nieuwe vondst  is  zeer goed  bewaard gebleven
De restanten   worden  wellicht   bruikbare  aanvullingen    om  de tot nu toe  gedane  reconstructie(s) te  toetsen en  allicht  in  de details te  verbeteren

-ongeveer zeven meter lang
– bijna een ton (900 kilo).
Het dier leefde nog voor het dinosaurustijdperk
Sauropsida – Rauisuchia

Het belang van de nieuwe vondst   : 

Over het uiterlijk van de Prestosuchus waren  wetenschappers tot nu toe nog relatief weinig te weten gekomen.

Wel is bekend dat het dier een grote schedel had, 
gekartelde tanden en een lange staart.
De vondst  is afkomstig uit een sedimentaire formatie  die vroeger een meer moet zijn geweest
Best mogelijk   dat  deze predator ( net als  huidige krokodillen en andere  rovers ) in hinderlaag  lag  bij de drinkplaats van zijn  potentieele prooien 


“Dit is iets wat we ons niet konden voorstellen”,
verklaart hoofdonderzoeker Sergio Furtado Cabreira.
De kwaliteit en het formaat van het fossiel is sensationeel.
Deze ontdekking zal ons in staat stellen om de anatomie van de Prestosuchus beter te begrijpen, zodat we zijn skelet precies kunnen nabouwen.”
De achterpoot  zal  bovendien
” ons   heel wat kunnen leren  over de voortbeweging van deze  ongeloofelijke  reptielen ”






 Pissarrachampsa sera,

22 juli 2011

Pisarrachampsa sera

Wetenschappers hebben in Brazilië een prehistorische krokodillenschedel opgegraven die veel weg heeft van een hondenkop.

Het gaat om de schedel van de zogenaamde Pissarrachampsa sera, een krokodil die ongeveer 70 miljoen jaar leefde en mogelijk op kleine dinosaurussen jaagde.

De kop van het dier vertoonde veel overeenkomsten met de schedels van moderne honden. Verder had de krokodil bijzonder lange poten, vermoedelijk om snel in de richting van zijn prooien te kunnen “galoperen ”

Dat meldt Wired News naar aanleiding van onderzoek aan de Universiteit van Sao Paulo in Brazilië en de McGill Universiteit in Canada.

De onderzoekers hebben de schedel ontdekt in Minas Gerais.(2) Op basis van het fossiel en de resultaten van eerdere opgravingen hebben de wetenschappers zich een duidelijk beeld gevormd van het uiterlijk van het dier.

“Moderne krokillen hebben een platte kop, maar deze schedel biedt ons voor het eerst gedetailleerd inzicht in de anatomie van een uitgestorven krokodil met een grote, hondachtige kop en lange ledematen in verhouding tot de rest van zijn lichaam”, verklaart hoofdonderzoeker Hans Larsson.


Gezien de vorm van de schedel en de grote tanden van het dier, vermoeden de wetenschappers dat de Pissarrachampsa op prooien jaagde met een lichaamslengte van vijf tot zeven meter.

Het is nog onduidelijk hoe de krokodil in de loop van de evolutie is ontstaan. “We hebben het hier over een zeer bijzondere evolutionaire lijn”, aldus onderzoeker Felipe Montefeltro. Er moeten nog veel fossielen worden gevonden voordat we deze krokodil goed kunnen linken aan soortgenoten.” (3)

Superorder: Crocodylomorpha
Suborder: Notosuchia
Family: Baurusuchidae 
Subfamily: Pissarrachampsinae
Genus: Pissarrachampsa
Species: Pissarrachampsa sera

krokodillen   <—  


Creationisten zwatel  over deze krokodil

Een schoolvoorbeeld van creationistische dilettante en /of domme prietpraat met de bedoeling de argeloze lezer op het verkeerde been te zetten ;

( Creato ) (2) …..een ‘prehistorische’ krokodillenschedel die veel weg heeft van een hondenkop. Je zou je kunnen afvragen of het dan wel om een krokodillenschedel ging, want ook dat kan een verkeerde interpretatie zijn….

–> De creationist moet leren lezen ….Het artikel schrijft namelijk ; “….Op basis van het fossiel en de resultaten van eerdere opgravingen hebben de wetenschappers zich een duidelijk beeld gevormd van het uiterlijk van het dier. …” M .a.w. ; er zijn genoeg anatomisch vergelijkings- en determinatie matgeriaal voorhanden om te besluiten dat het om een krokodilachtige gaat …

(3) ” …Het is nog onduidelijk hoe de krokodil in de loop van de evolutie is ontstaan.” Men weet het gewoon niet.”

Waarna de creationist besluit“….Evolutie wordt aangenomen, maar niet bewezen. Het wordt nooit bewezen….”

–>Alleen de wiskunde bewijst absoluut en wel op basis van consensus axiomata

” …..Alle feiten worden door evo-gelovigen automatisch binnen hun denkkader geïnterpreteerd. Dat mag ieder natuurlijk voor zichzelf weten(=: of geloven ) , maar als je naar de feiten kijkt, dan ligt het andere uitgangspunt (dat de aarde en het leven geschapen zijn) veel meer voor de hand…..”

—> De “echte” gelovigen zijn de creationisten , die geloven dat er een betere verklaring bestaat (nml de schepping door een bovennatuurlijke entiteit = hun particuliere god waarin ze ook nog eens moeten geloven )
De betere verklaring spoort met de natuurwetenchap die methodisch naturalistisch is … en dat heeft niets te maken met “Sola Scriptura ” als definitieve antwoord …


Crocodylus robustusVOAY ROBUSTUS

Alligators hebben verplaatsbare longen
Alligators hebben een heel bijzonder manier om zich geruisloos voort te bewegen in het water. Ze maken daarvoor gebruik van hun longen, die ze van voor naar achter of lateraal kunnen bewegen, zo hebben Amerikaanse wetenschappers ontdekt.Jacht
“Het laat hen toe in een omgeving met water te navigeren zonder (die omgeving) al te veel te verstoren”, aldus Todd Uriona van de Universiteit van Utah in het jongste nummer van het Britse vakblad The Journal of Experimental Biology. “Het is waarschijnlijk heel belangrijk als zij een prooi proberen te benaderen zonder al te veel deining te veroorzaken”. Volgens Uriona en co-auteur Coleen Farmer kunnen andere amfibieën zoals krokodillen, sommige salamanders en schildpadden soortgelijke longeigenschappen hebben.Onderzoek
Om hun hypotheses bevestigd te zien hadden de twee wetenschappers elektroden bevestigd aan vijf groepen spieren van jonge alligators met een lengte tussen 38 en 50 cm (waarbij volwassen specimen meer dan vier meter lang kunnen worden).
De dieren werden in een bassin geplaatst waarna hun bewegingen werden geanalyseerd. Het bleek dat die gestuurd werden door bewegingen van de longen binnen hun lijf. (belga/sam)

Alligator ademt als vogel

do 14-01-2010

Johan Schaeffer

Uniek ademhalingssysteem van vogels is toch niet uniek.

Krokodilachtigen beschikken net als vogels over een ademhalingssysteem, waarbij de zuurstof maar in één richting door de longen stroomt. Dat hebben Amerikaanse wetenschappers ontdekt. De onderzoekers van de Universiteit van Utah brachten het ademhalingsmechanisme van alligators in kaart door de luchtstroom in de longen van de dieren te meten.Ook pompten ze water met fluorescerende kraaltjes door de luchtpijp van dode reptielen om te zien welke route de vloeistof aflegde.Uit het onderzoek bleek dat er bij de ademhaling van de dieren sprake is van ‘eenrichtingsverkeer’. Als krokodilachtigen inademen, stroomt de zuurstof in een soort cirkel door hun longen.

Bij zoogdieren wordt zuurstof in de longen heen en terug gepompt door een netwerk van luchtpijpvertakkingen die uiteindelijk doodlopen. Dit systeem werkt veel minder efficiënt

Ademhaling bij de mens valt te vergelijken met de getijden. Lucht wordt tot in de kleinste longblaasjes naar binnen gezogen. Daar vindt een uitwisseling van verse zuurstof met afval-CO2 uit het bloed plaats en hup naar buiten met de gebruikte lucht. Bij vogels komt de lucht binnen en gaat dan via een soort cirkel van eenrichtingskanalen heen, voordat het naar buiten gaat. Met dit systeem kan de vogel meer zuurstof uit de lucht halen, erg handig voor flinke inspanningen als het wapperen met de vleugels.

Van alligators werd aangenomen dat zij een ‘getijdenademhaling’ hadden, maar C. G. Farmer van de Universiteit van Utah (VS) schrijft deze week in Science dat ze wat anders ontdekt heeft. Door metertjes in verschillende delen van de longen van zes levende beesten te plaatsen, vier dode beesten te ontleden en water te pompen in een dode long kwam ze erachter dat ook in de longen van een alligator eenrichtingsverkeer plaatsvindt.

Maar er is een verschil. Vogels hebben luchtzakken die het systeem ondersteunen, alligators hebben die niet.

De zakken zijn dus niet, zoals eerder gedacht, noodzakelijk voor het eenrichtingssysteem.

Ook valt aan het onderzoek een evolutietechnische conclusie te verbinden.

De Archosauria, de gezamenlijke voorouders van vogels, dino’s en reptielen, hebben dit systeem waarschijnlijk ook gehad. Destijds erg handig, want er zat toen misschien wel twee keer zo weinig zuurstof in de lucht.


De Amerikaanse wetenschappers vermoeden dat het bijzondere ademhalingssysteem van vogels en alligators honderden miljoenen jaren geleden is ontstaan.

De archosauria, een groep gemeenschappelijke voorouders van de beide dieren, konden dankzij de longen met ‘eenrichtingsverkeer’ waarschijnlijk een grote uitstervinggolf overleven.

De archosauria behoorden tot de meest dominante levensvormen in het Trias, een periode die duurde van 251 miljoen tot 199 miljoen jaar geleden.


Uit berekeningen van wetenschappers blijkt er gedurende het Trias extreem weinig zuurstof in de lucht zat, waardoor veel diersoorten uitstierven. De archosauria waren dankzij hun bijzondere ademhalingssysteem waarschijnlijk toch in staat om goed te blijven functioneren.

Veel archosauria konden voldoende arbeid blijven leveren om te overleven”, verklaart hoofdonderzoekster Colleen Farmer op BBC News. “Het ontwerp van hun longen zou wel eens een grote rol kunnen hebben gespeeld bij dat cruciaal vermogen.”

“Het was lang een raadsel waarom de longen van vogels zo verschilden van andere dieren. Maar nu kunnen we dit herleiden naar de gezamenlijke voorouder  van (Mijn Toevoeging   =  Dino’s,(1)  vogels en alligators”, aldus Farmer.

(1) zie voor de ademhaling bij theropoden 

30-09-2008  Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.<– Aerosteon riocoloradensis

Een rontgen doorsnede van een alligator van 11 kilo. (Afb: C.G. Farmer)

Links het inademen, rechts het uitademen.

Dichbij de bek is er wel tweerichtingsverkeer, maar dieper in de longen gaat de lucht er maar op een manier door. (Afb: C.G. Farmer / Science)

*VERGELKIJKINGEN   tussen  DINOSAURIERS   ( voornamelijk theropoden )  en Krokodillen 


effigia-okeeffeaeWhen first found they thought this was another type of T.Rex. Closer examination showed it was more like a modern Croc! (hint for creationists ) ” It had started it’s quick transition from biped   to crawling on it’s belly. Because of God’s curse!  ?  ”


“Transitional croc.  ?  This T. Rex’s front legs have elongated, so he can walk on all fours. A few more generations and he was crawling on his belly.?  ”   However  this skeleton (of protosuchus ) has  enough other skeletal charcteristics  to identify him as a cousin(sister group )  of the modern crocodilian family.



The spinosaurus  is believed to be a fish eater.

It and the Croc. skull are very similar!


modern gator skull


G13FGator foot

This clawed, weebed foot is very similar to some dinoi foot


Notice the back feet, for comparison with gators.


gator teeth
Gator teeth, though smaller are very similar in shape to T. Rex’s.

Aangroeiende tanden van alligator verklaard

Wetenschappers hebben ontdekt waarom de tanden van alligators steeds opnieuw aangroeien. 

Als er een tand sneuvelt in de bek van een alligator, vormt zich een klein bultje op het tandbot van het dier. In dit weefselklompje zitten slapende stamcellen die onder invloed van specifieke eiwitten uitgroeien tot nieuwe tanden.    

Wanneer dit proces nauwkeurig wordt nagebootst, is het in de toekomst misschien mogelijk om ook bij mensen nieuwe tanden te laten aangroeien. 

Dat schrijven onderzoekers van de National Taiwan University in het wetenschappelijk tijdschrift Proceedings of the National Academy of Sciences.  

Röntgenfoto’s ….De wetenschappers kwamen tot hun ontdekking door röntgenfoto’s te bestuderen van verschillende alligators, waarbij tanden waren getrokken. De foto’s toonden de nieuwe tanden die op de lege plekken ontstonden in verschillende stadia van de ontwikkeling.

Verder namen de onderzoekers weefselmonsters van embryo’s van alligators en slaagden ze erin om tandcellen van de dieren in hun laboratorium te laten groeien.

Alligators verslijten gedurende gedurende hun leven ongeveer 3000 tanden. Elke tand in het gebit van de dieren vernieuwt zich gemiddeld tachtig keer.


Nieuw gebit.…Volgens onderzoeker Randall Widelitz is het niet ondenkbaar dat met een specifieke behandeling ook tanden in het gebit van mensen zich kunnen vernieuwen.

Ook bij mensen bevindt zich namelijk een laag stamcellen in het tandvlees. Deze cellen worden echter niet meer actief nadat de volwassen tanden zijn doorgekomen.(1)

“Gezien onze onderzoeksresultaten zou het mogelijk moeten zijn om deze cellen in de toekomst te laten ontwaken, zodat volwassen mensen die hun tanden zijn verloren een derde set kunnen laten aangroeien”, verklaart Widelitz op Popular Mechanics. “Maar dat is nog toekomstmuziek.”

Door: Rijnvis



  1. Hier ben ik het niet mee eens. //Bij mij zijn op 10 jarige leeftijd m’n bovenste hoektanden getrokken om plaats te maken voor m’n vooruitstekende voortanden, zodat de voortanden met een beugel naar achteren konden worden gedrukt.
    Toch kreeg ik een jaar of twee later “gewoon” weer een derde setje hoektanden dat zich er tussen wrong en de voortanden weer naar voren drukte.
    Sindsdien heb ik nog steeds een flinke overbeet.
    1. wat je zegt klopt en heel treffend dat je dit ook heb meegemaakt én op dit artikel reageert.
    2.  dat dit ook bij mensen voor kan komen, ook door de werking van een activerend eiwit,, is echt al veel eerder vastgesteld en al ruim bekend in de tandheelkunde!!!
    3. Kortom, niet echt iets nieuws!

22 februari 2013

Verborgen penis van alligator blijkt altijd stijf

 Een Amerikaanse wetenschapper heeft ontdekt dat de penis van de alligator altijd in erecte toestand verkeert.

albino alligator

albino alligator

Het collageenweefsel in de penis van de alligatorsoort Alligator mississippiensis is zo dik en stijf dat het geslachtsdeel van het reptiel niet meer van vorm verandert door toevoer van bloed of vocht.Het dier kan zijn penis, die verborgen zit in de cloaca  razendsnel tevoorschijn halen en vervolgens meteen beginnen met paren. Dat schrijft onderzoekster Diane Kelly van de Universiteit van Massachussets in het vaktijdschrift The Animal Record.



During mating, the penis of az crocodile male  comes OUT of the cloaca, and the sperm flows along it into the cloaca of the female

During mating, the penis of az crocodile male comes OUT of the cloaca, and the sperm flows along it into the cloaca of the female






During mating, the penis of az crocodile male  comes OUT of the cloaca, and the sperm flows along it into the cloaca of the female






Alligator penis. Credit: Diane Kelly

Alligator penis. Credit: Diane Kelly

Zoutoplossing.…De onderzoekster kwam tot haar bevindingen door verschillende dode alligators uit het Rockefeller Wildlife Refuge in Louisiana te ontleden. Haar belangstelling ging met name uit naar de verborgen penis van de dieren, die gemiddeld ongeveer zeven centimeter lang is.

Door het geslachtsdeel te vullen met een zoutoplossing probeerde ze een erectie na te bootsen. “Maar de lengte en de diameter veranderde niet, er gebeurde niets”, verklaart Kelly op MSNBC News.

Al snel ontdekte ze dat het collageen in de penis te stijf was om het geslachtsdeel van vorm te laten veranderen. Na bestudering van de spieren rondom de cloaca stelde ze vast dat de stijve penis met één snelle beweging tevoorschijn kan worden gehaald door de reptielen.


Het is volgens Kelly voor het eerst dat de werking van het geslachtsdeel van alligators is onderzocht. Er bestaat slechts één eerdere wetenschappelijke beschrijving van de alligatorpenis uit 1915.

“Maar aan het einde van die publicatie schrijft de onderzoeker dat hij de werking totaal niet begrijpt”, aldus de Amerikaanse.

Kelly vermoedt dat krokodillen hun penis op ongeveer dezelfde manier gebruiken als alligators. Maar ook het geslachtsdeel van deze diersoort is nog nooit wetenschappelijk onderzocht.

Door: Rijnvis

PurussaurusCroc or dino ?    This is a Croc fossil skull!    PURUSSAURUS

reconstruction of the gigantic Miocene alligatoroid Purussaurus, first named in 1892 for P. brasiliensis from the Upper Miocene Solimões Formation of Brazil.
Most of the salient features that are diagnostic for Purussaurus can be seen in the reconstruction:
the snout is incredibly deep, wide, rounded at its tip, and decorated with bumps and ridges,
the dorsal surface of the snout is strongly concave, the external bony nostril opening was proportionally huge and anteroposteriorly elongate,
and the nasal bones were shortened and reduced. And, of course, the animal was huge.
Complete skeletons are unknown (purussaurs are known primarily from cranial material: vertebrae and ribs are also known),
but – with a skull 1.5 m long – it’s estimated that P. brasiliensis reached 12 m (some sources say as much as 15 m, but that might be pushing it)…


Recent phylogenetic analyses of Alligatoroidea indicate that ,Purussaurus really is a ‘giant caiman’ as Langston thought (= in a monograph on the crocodilians of the La Venta tar pits , (1965))
Within Caimaninae, it appears to be particularly close to Orthogenysuchus from Lower Eocene Wyoming
and Mourasuchus from La Venta, with the clade that includes extant Caiman and Melanosuchus also closely related (the dwarf caimans, Paleosuchus, are the sister-taxon to this Purussaurus + Caiman clade)
(Brochu 1999, Aguilera et al. 2006).



Latent genes in Gatos  ?

Extra thick nose on this gator is more like  a theropod snout
Culebrasuchus mesoamericanus

Krokodillenjong roept in ei naar moeder


24 juni 2008

Hoewel krokodillen zwijgzaam zijn, roepen ze in het ei wèl. De ongeboren jongen maken, als ze op het punt staan om uit te komen, een geluid dat klinkt als snel knijpen in een badeendje. Het roepen maakt dat de moederkrokodil het nest opgraaft, en dat alle nestgenoten tegelijkertijd uit het ei breken.


Hoewel al lang geleden opgemerkt was dat krokodilleneieren – net als sommige vogeleieren – geluid maken en ook vermoed werd dat ze dat niet voor niets doen, is het effect van het eiergeluid nu pas getest, in de dierentuin ‘La Ferme aux Crocodiles’ in het Franse Pierrelatte.

De resultaten verschijnen vandaag in het wetenschappelijke tijdschrift Current Biology.

De onderzoekers speelden bij rijpe eieren van de Nijlkrokodil (Crocodylus niloticus) een minuut lang een bandje met eigeluid af.(1) Al tijdens de test begonnen er eieren uit te komen, andere deden dat binnen tien minuten. Eieren die blootgesteld werden aan ruis of stilte, bleven nog uren dicht.

Vervolgens namen de biologen de moeite om een luidspreker in te graven op de plekken waar tien krokodillenvrouwtjes eerder hun nesten hadden gemaakt. Alleen het badeend-geluid was onweerstaanbaar: acht vrouwtjes begonnen met hun voorpoten direct de eieren uit te graven.

Slechts één dame liet zich foppen met ruis.


(vervolgonderzoek 2009) Met een geluid dat klinkt als “umph, umph” worden de wijfjes aangemoedigd de eieren tevoorschijn te halen. Het geluid is ook een signaal aan broertjes en zusjes die op hun beurt ook proberen uit hun ei te komen.Hierdoor kruipen ze er gelijktijdig uit, waardoor ze ook allemaal de goede zorgen krijgen van hun moeder. De onderzoekers hebben in dierentuinen proeven gedaan met tien krokodillenmoeders en hun eieren

Het geluid werd opgenomen en met andere geluiden afgedraaid in aanwezigheid van de wijfjes. Als ze het “umph” geluid hoorden, wilden ze hun eieren opgraven. Bij andere geluiden reageerden ze niet.



Uitgestorven  krokodillen    uit het laat krijt   voedden  zich waarschijnlijk met babydinosaurussen, zo blijkt uit een nieuw wetenschappelijk onderzoek.

Clint Boyd, Ph.D., of the South Dakota School of Mines & Technology, points to a crocodyliform tooth embedded in the femur of a young dinosaur. (Credit: South Dakota School of Mines & Technology)
Feeding damage on the left scapula of an ornithopod dinosaur. From Boyd et al., 2013.Feb. 28, 2013

a femur with part of a crocodyliform tooth still embedded inside. CT scans of the bone showed that the tooth was already broken when the attacker bit the dinosaur, and after the strike the tooth broke a second time to snap off in the bone. The same femur also exhibits tooth pits, and a scapula – a shoulder blade – preserves pits that are attributable to a croc bite, rather than gnawing by mammals or the dining habits of a theropod dinosaur. Not all the bones found at Locality 303 were damaged in such a way, but the femur and scapula certainly put small crocs at the scene.

CT images of embedded tooth fragment and associated puncture on right femur (UMNH VP 21107).

CT images of embedded tooth fragment and associated puncture on right femur (UMNH VP 21107). Credit: Clint A. Boyd Stephanie K. Drumheller Terry A. Gates 


Amerikaanse wetenschappers hebben in Utah verschillende fossielen van jonge dinosauriërs gevonden met bijtsporen van crocodylomorpha, een soort primitieve krokodillen.



Grand Staircase-Escalante National Monument, Utah. Approximately fifteen miles south of Cannonville on Cottonwood Canyon Road.

UMNH Locality 303 within the Kaiparowits Formation where UMNH VP 21104 and 21107 were collected. Credit: Clint A. Boyd Stephanie K. Drumheller Terry A. Gates journal.pone.0057605.g001

UMNH Locality 303 within the Kaiparowits Formation where UMNH VP 21104 and 21107 were collected.

In één van de gefossiliseerde botten zat zelfs een afgebroken tand van een krokodillen-voorouder. Dat schrijven de onderzoekers in het wetenschappelijk tijdschrift PLOS ONE.

Het gaat om fossielen van baby’s van een nog onbekende (herbivore ) dinosauriërsoort die behoorde tot de groep ornithopoda.


A reconstruction of the as-yet-unnamed Kaiparowits ornithopod. From Boyd et al., 2013.

The  found dinosaur bones represent three juvenile ornithopods – small, beaked, bipedal herbivores that resembled the genus Orodromeus found in the Cretaceous rock of Montana.  

De jonge dino’s  waren waarschijnlijk hooguit 2 meter lang toen ze werden aangevallen. De  ontdekte primitieve krokodil had ,ongeveer dezelfde lengte.

Volgens hoofdonderzoeker Clint Boyd van de Universiteit van Iowa is de vondst zeer opmerkelijk omdat tot nu toe werd aangenomen dat dinosauriërs weinig te vrezen hadden van andere soorten.

“Het traditionele idee is dat babydinosaurussen die net uit het nest kwamen zich alleen zorgen hoefden te maken om grote dinosauriërs, zoals de T-rex”, verklaart hij op nieuwssite ScienceDaily.

“Maar nu blijkt dat dominante crocodylomorpha de baby’s ook aanvielen, dus het gevaar kwam van meer kanten.”

Het is voor het eerst dat er bewijs is gevonden voor interactie tussen primitieve krokodillen en jonge dinosauriërs.

“Het gebeurt niet vaak dat je actie-gerelateerde gebeurtenissen kunt terugvinden in fossielen”, aldus Boyd.

Waarschijnlijk moeten we aannemen dat er veel vaker interactie plaatsvond tussen crocodylomorpha en babydinosaurussen, maar daar is nog geen fossiel bewijs voor.”

Door: Rijnvis

Photo by Brian Switek.
A reconstruction of Brachychampsa, one of the crocodyliforms found in the Kaiparowits Formation, on display at the Natural History Museum of Utah.
Little crocs – be they truly small-bodied species or the juveniles of larger predators – ate small dinosaurs.
  1. Een verrassing ?  … dinosaurussen (groot of klein) hoefden ook  water uit rivieren te drinken waar die krokodillen in hinderlaag lagen  
    Genoeg artists impressions te vinden van prehistorische krokodillen die dinosaurussen te grazen nemen; zelfs “Walking With Dinosaurs” had hier aandacht voor in een van hun afleveringen.
  2. Maar  let wel  dat  :   de groep der crocodylomorpha  toendertijd   uitermate gevarieerd was , met heel veel op land jagende soorten, geloof dat er zelfs een bomenklimmende soort bij   was en een soort wiens tanden meer op die van een koe leken.
  3. uiteraard  werden   jonge dino’s  gepakt door allerlei  soorten carnivoren…. zelf   fossiele  zoogdieren als reponamus robustus zijn gevonden met  jonge  dino’s in hun ” binnenste  “

Crocodylus Anthropophagus

De nachtmerrie van de prehistorische mens

Caroline Hoek  &  Nu nl   /  25 februari 2010

Onderzoekers van de Universiteit van Iowa ontdekten het fossiel van de krokodil in een 1,8 miljoen jaar oude rotspartij in de Olduvaikloof in Tanzania.

Het dier heeft de naam Crocodylus anthropophagus gekregen, wat mensenetende krokodil betekent in het Grieks.

De krokodil had een lichaam van  ongeveer 7,5 meter lang en op zijn kop zaten twee hoorns. De resultaten van het onderzoek zijn gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift PloS One.

De mensachtigen   in Afrika moeten van dit beest wakker hebben gelegen.

De 7,5 meter lange krokodil crocodylus anthropophagus is het grootste roofdier waar de mensachtigen  met te maken kregen  . De restanten van het dier werden in 2007 opgegraven en onlangs is de analyse afgerond.

Volgens de Amerikaanse onderzoekers is de kans groot dat het dier actief jacht maakte op mensachtigen.

“Ik kan niet garanderen dat deze krokodillen onze voorouders opaten, maar ze beten ze  en deden er zeker pogingen  toe   ” vertelt onderzoeker Chris Brochu .

Er zijn in Tanzania al eerder botresten van oermensen gevonden waarop bij nader inzien tandafdrukken van (misschien ) de Crocodylus anthropophagus staan.

Men analyseerde niet alleen de restanten van de krokodil, maar ook de restanten van mensen die vlak bij de krokodil in olduvai   gevonden werden. De tandafdrukken van een krokodil staan ook hier   nog in de menselijke botten.

Veel onderzoekers dachten dat  de  tandafdrukken afkomstig waren van familie van de grote Nijl- krokodil die tot op de dag van vandaag nog in de Nijl leeft. (1)

Maar Brochu concludeert anders.


Boven: Nijlkrokodil. Onder: de prehistorische nachtmerrie

De krokodillen die deze mensen aanvielen waren weliswaar net zo groot als de Nijlkrokodillen, maar hun snuit was dunner en langer. Bovendien droeg het dier hoorns. Dat dit dier zo verschilt van de bestaande krokodillensoorten bewijst dat er meer diversiteit in de krokodil zit dan werd aangenomen. “Mensen hebben krokodillen altijd gezien als langzaam evoluerende levende fossielen. Dat is nonsens.”

Van de c. anthropophagus zijn niet zoveel fossielen bekend en geen enkel fossiel is compleet. Dat maakt het moeilijk om vast te stellen of hij familie is van de Nijlkrokodil of dat zijn soort echt is uitgestorven.

Homo habilis

Brochu is er echter vrij zeker van dat de grote krokodillen de mensen in hun huizen/hutten bedreigden en ze vervolgens meenamen naar een poel met vers water.

Met name de mensensoort homo habilis was een makkelijke prooi, omdat deze mensen slechts een meter lang waren en zo’n veertig kilo wogen.


De tandafdrukken die op de botten van de mensen zijn gevonden zijn volgens andere   onderzoekers niet door de c. anthropophagus aangebracht.

“Grote krokodillen waren in staat om de mensen helemaal op te eten, zonder een spoor achter te laten.”(2) 

 Wellicht heeft een kleinere krokodillensoort de mensen gebeten.

De ‘mensenetende’ krokodil was volgens Brochu inderdaad  in staat om oermensen compleet te verslinden.(2)

“De dieren waren ongeveer zo groot als een moderne Nijlkrokodil”, aldus Brochu. “Maar hoewel ze misschien niet groter waren dan hun moderne soortgenoten, waren mensachtigen destijds kleiner. Relatief gezien waren de krokodillen dus wel groter dan nu.”

Krokodillen en krokodilachtigen hebben conische tanden.
Wat wil zeggen dat ze puur bedoeld zijn om een prooi vast te houden, niet om te doden of te verslinden  .
Krokodillen doden hun prooi door de welbekende krokodillenrol uit te voeren waardoor stukken vlees uit het slachtoffer gescheurd worden of door het slachtoffer onder water te trekken zodat het verdrinkt.
Krokodillen  eten trouwens  het liefst van al  “bestorven ” prooi ,   kadavers  ….
Eigenlijk  verslinden ze niet  zo  gauw vers gedode prooien  … tenzij in tijden  van hongersnood of bij hevige concurentie  …. ze kunnen trouwens niet kauwen     
De botten  van  niet verorberde mensachtigen   met  bijtgrip sporen,  kunnen dus evengoed van “faisanderende”  primaten- kadavers afkomstig zijn
Een krokodillenbeet kun je echter   niet makkelijk overleven,(  je raakt immers  niet los    wat niet  zo  evident is  bij  een  van de   sterkste bijt-grepen    van het dierenr ijk    ) terwijl de  croc  op de kans wacht    te gaan rollen.
Maar natuurlijk  zegt dat nog niets over het  eet-gedrag van uitgestorven crocs
Overigens  zijn er wel  meer  mensenetende  krokodillen   
C. Thorbjarnarson
crocodylus thorbjarnarsoni


In de zee

uitgestorven zeekrokodillen (Metriorhynchidae)


Ooit werden vroege amfibische crocodyliformen wel Mesosuchia genoemd. Dit was echter geen natuurlijke maar een  polyfyletische groep: een samenraapsel van allerlei niet-verwante vormen die een bepaalde morfologie delen; behalve de aanpassing aan het water, werd ook de toenemende mate van verbening van het gehemelte en vorm van de ruggenwervels belangrijk geacht. Binnen de Mesoeucrocodylia vormt de eerste afsplitsing die van de Thalattosuchia. Dit zijn de oudste bekende mesoeucrocodylen; de eerste bekende vormen stammen uit het Hettangien (188 miljoen jaar oud) en zijn voornamelijk in Europa gevonden. Omdat ze in mariene afzettingen worden aangetroffen, leefden ze waarschijnlijk in zee.

Een voorbeeld zijn deTeleosauridae, die zeer lange kaken hadden waarmee ze op vissen jaagden. Ze hadden een pantser van beenplaten en de voorpoten waren verkort maar konden nog wel worden gebruikt om zich op het land te begeven.

De tot deze familie behorendeMachimosaurus kon zo’n tien meter lang worden.

Prehistorische reuzenkrokodil had gekartelde tanden

De prehistorische reuzenkrokodil Machimosaurus had gekartelde tanden, zo blijkt uit nieuw wetenschappelijk onderzoek.

 Machimosaurus hugii




Het gebit van de krokodil bevatte gekartelde structuren aan de zijkanten.

Deze kartels staken tot boven de tanden en kiezen, zodat het dier in staat was om harde structuren, zoals het schild van schildpadden, kapot te kauwen.

Dat melden onderzoekers van de Universiteit van Edinburgh in het wetenschappelijk tijdschrift Royal Society Open Science.

Machimosaurus hugii was een negen meter lange krokodil die de wereldzeeën domineerde in het late Jura, een geologische periode die 145 miljoen jaar geleden ten einde kwam.



Het was al langer bekend dat de reuzenkrokodil zich voedde met schildpadden en mogelijk  kleine dinosaurussen. In verschillende fossielen van deze dieren zijn namelijk bijtsporen gevonden van Machimosaurus hugii.   

De nieuwe inzichten in het gebit van het dier ondersteunen die bevindingen. Volgens hoofdonderzoeker Mark Young zorgde de kartels op de tanden van de reuzenkrokodil ervoor dat het roofdier bijzonder veel grip had op zijn prooien.

“Een goede grip op schildpadden heeft deze dieren zeker geholpen bij het doorbijten en openbreken van de schilden”,


verklaart hij op nieuwssite New Scientist.

Mogelijk versterkten de kartels ook het gebit, zodat de tanden van de krokodil niet afbraken bij het eten van schildpadden.

“Het is goed mogelijk dat de kartels twee voordelen hadden”, aldus Young.


De zeekrokodillen  (Metriorhynchidae ) waren nog sterker aangepast aan zee, en hadden een vinachtige kam op de rug en een zeer gespierde staart die voor de voortbeweging zorgde. Ze stierven uit in het Vroege Krijt. De oorzaak van het verdwijnen van deze dieren is onbekend.







Left snout

Left snout


Sterke bijter

14 maart 2012 

Uitgestorven oerkrokodillen ( en de extante zoutwater krokodil )  konden het krachtigst bijten van alle dieren die ooit geleefd hebben.(2)

De biologen rond Gregory Erickson van de Florida State University presenteerden hun bevindingen woensdag in het online-vakblad PLoS ONE

De onderzoekers stelden de bijtkracht vast van alle 23 nu levende krokodilsoorten. Daarbij vonden ze extreme krachten.

De nijlkrokodil bijt met 13,5 kilonewton, de Amerikaanse alligatoren met 22 en zoutwaterkrokodillen zelfs met 40 kilonewton.

Crocodylus porosus ( zoutwaterkrokodil )


Meer afbeeldingen  <—

  1. De zeekrokodil, ook wel kamkrokodil of zoutwaterkrokodil genoemd, is de grootste vertegenwoordiger van de nog levende krokodilachtigen.


The saltwater, or estuarine, crocodile (Crocodylus porosus) is found in Southeast Asia, the Philippines, Indonesia, New Guinea, and Australia. Credit: Encyclopædia Britannica, Inc.

Although saltwater (or estuarine) crocodiles (Crocodylus porosus) are able to survive in marine waters, they are often found in brackish and freshwater habitats, primarily in areas of Southeast Asia and northern Australia. In the Philippines, saltwater crocodiles have been hunted aggressively, resulting in significant declines, and hence, conservation projects are now needed to protect the species from extirpation in the wild.

mississippiensis & Crocodylus porosus

The eyes, ears and nostrils of crocodilians are positioned for use while the rest of the body is submerged. They have a well-developed bony palate, formed from several skull bones, similar to mammals. (image 3)

Crocodiles and alligators have an enlarged tooth near the front of the lower jaw, analogous to the canine in a mammal. In crocodiles this tooth tends to protrude, whereas in alligators it is normally more or less hidden in the living animal, fitting into a socket in the upper jaw, or between the upper teeth

alligator skull

1. American Alligator skull, lateral view

crocodile skull

2. Saltwater Crocodile skull, lateral view

alligator & crocodile skulls

3. Alligator & Crocodile skulls, ventral view



zoutwater krokodil schedel

Absolute records

Dat zijn absolute records in het dierenrijk, beklemtoont Erickson.

Er schijnt  ergens  een correlatie te zijn tussen  gewicht  en bijtkracht  (1)

Erickson schat daarom dat de uitgestorven oerkrokodil Deinusuchus riograndensis, die wel 11 meter lang kon worden, een bijtkracht kon hebben gehad   van 102 kilonewton.

Dat is fors sterker dan de Tyrannosaurus rex, die volgens een Britse onderzoeker kon toehappen met 57 kilonewton.(2)


Als bijtkracht samenhangt met gewicht, moet een 11 meter lange oerkrok met 102 kN bijna het dubbele wegen van een T-Rex (57 kN). Een volwassen Rex haalde een tonnetje of 7, en die krok dus 102/57 x 7 ton, dus al gauw 12 ton. Hallo! Niet gering, maar… klopt dit echt?
Zojuist even de grootste huidige krokodil, de zoutwaterkrok, op Wikipedia gecheckt, en die wordt bij 6 meter op 1 tot 1,2 ton geschat.
Geeft 5 meter extra lengte echt een tienvoudig gewicht??

(2) Ik vind het eigenlijk  nog   groter nieuws dat dergelijke  natte vinger  wetenschap al   mogelijk  achterhaald is door andere natte vinger wetenschap  …of is het omgekeerde gebeurt ? 

Over tsjok45
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren


  1. Pingback: DINOSAURICON A « Tsjok's blog

  2. Pingback: INHOUD C « Tsjok's blog

  3. Pingback: Extante Reptielen foto’s , Links | Tsjok's blog

  4. Pingback: Pseudosuchia | Tsjok's blog


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen. logo

Je reageert onder je account. Log uit / Bijwerken )


Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: