De wrede natuur


‘Een wereld vol wonderen’
ANTI-CREATO    ;   
GENERAL 
gaat over allerlei zaken in de biologie die verwondering oproepen en ( volgens IDC-er)
‘….waarover door de kunstenaar tevoren grondig moet zijn nagedacht’.
Ik verwonder me, dus God bestaat…..
IDC-ers verwonderen zich over
de zeearend met zijn zeer scherpe gezichtsvermogen, die een vis op een afstand van meer dan 1500 meter in het water kan zien,
044-Zeearend20grijpt20uitgeworpen20vis
Maar waar is de verwondering voor de vis?
Heeft deze geen bewonderenswaardige aanpassingen om in het water te kunnen leven en om in vele gevallen te kunnen ontsnappen aan de klauwen van de zeearend?
Die vissen zijn als soort toch maar in staat gebleken de zeearend te overleven.
(We zullen het maar niet hebben over het gebrek aan empathie met de ontelbaar vele vissen die komen te overlijden door de actie van deze majestueuze vogel).
Selectieve verwondering?
Slangen worden al gevreesd sinds de Oudheid vanwege het gif dat uit hun voortanden spuit, en bezitten wonderlijke zintuigen zoals
‘stereo warmte-zien’.

Maar men verwondert zich er niet over dat gif gebruiken een onsympathieke en weinig respectvolle methode is (mensen komen er voor in de gevangenis).
Hoe hebben de prooidieren van de slang dat als soort overleeft?
Selectieve verwondering?
IDC verwondert zich over de complexe zintuigen van sluipvliegen, en vermeldt terloops dat vrouwtjes sluipvliegen hun eitjes op mannetjes krekels leggen
Parasitoids <— document archief 
Tachinidae – sluipvliegen
De sluipvliegen
vormen een grote familie, waarvan in Nederland 325 soorten zijn vastgesteld.
De meeste soorten zijn te vinden in de vegetatie, maar enkele soorten komen ook graag op bloemen.
De maden leven parasitair vnl. in rupsen en de larven van bladwespen (bastaardrupsen).
De meeste sluipvliegen leggen hun eieren direct op de gastheer, maar in andere gevallen worden de eitjes in de nabijheid afgezet.
De larven worden dan met het voedsel mee opgenomen of kruipen actief naar de rups toe.
In bijna alle gevallen overleeft de gastheer dit niet. Verpopping vindt meestal buiten de gastheer plaats.
Tachinidae,imago komt uit haar dode gastheer een Pamphiliiden-Larve , te voorschijn

°

Picture from http://www.gardensafari.net  Tachinida

°

danaus-plexippus-pupa-lateral-m-09
Monarch (Danaus plexippus) – Parasitized by Tachinidae Flies
Maar men verwondert zich niet over de ethiek van de Intelligente Ontwerper van deze parasitaire vliegen.
Selectieve verwondering?
Vergelijkbaar met dit voorbeeld is het vrouwtje van de Sluipvliegdat op nog niet opgehelderde manier zeer efficient een pas gelegd eitje van een vlinder weet te vinden en haar eitje met haar kleine vlijmscherpe ovipositor in het eitje van een vlinder legt.
Uit het vliegen-ei komt een vliegen-larve die het vlinder-ei van binnen opeet waarbij het vlinder-eitje geheel verloren gaat.
Maar dit is nog niets vergeleken met het van binnen opeten van levende rupsen door Ichneumon wespen
Sluipwespenzijn insecten die behoren tot de superfamilie Ichneumonoidea van de orde vliesvleugeligen (Hymenoptera).
Eindeloos veel meer voorbeelden zijn te geven.
Ze zijn te vinden in de evolutie, ecologie, parasitologie en entomologie handboeken.
De IDC verwondert zich over de
complexiteit van de foetale bloedsomloop,
maar vraagt zich niet af waarom er in een systeem waarover tevoren grondig is
nagedacht(door de ontwerper )
desondanks medische problemen ontstaan.
Dit geldt natuurlijk voor alle medische problemen en dat zijn er vele (er zijn nu meer dan 1800 genen bekend die erfelijke ziektes veroorzaken bij de mens).
(–> zie bijvoorbeeld
Ik heb niets tegen verwondering.
Integendeel.
Aristoteles zag de verwondering al als het begin van alle wetenschap.
Maar men moet zich ook verwonderen over imperfectie en alomtegenwoordige wreedheid in de natuur, plus de verklaring daarvan,
Het kwaad in een voetnoot
Het probleem van pijn, lijden, wreedheid en imperfectie worden afgedaan met uitvluchten ;
“Het probleem van het kwaad en het lijden vergt een bespreking, die het karakter van de biologie ver overstijgt”.
Het probleem van het kwaad is echter zo oud als de godsdienst zelf.
Door filosofen en theologen wordt het bestaan van het kwaad wel het grootste probleem voor het theïsme genoemd (19).
Ook zonder evolutie ziet het theïsme zich geconfronteerd met de verklaring van onnoemlijk veel leed in de schepping die in essentie goed is (zou zijn).
In de geologische geschiedenis van de aarde zijn er vele natuurrampen geweest.
De grootste massasterfte vond 251 miljoen jaar geleden plaats, waarbij 90% van alle in zee levende soorten uitstierven terwijl het leven op het land ook zwaar getroffen werd (16).

Dit is een feit ongeacht of men Darwinistische evolutie accepteert.
Niet alleen veroorzaken natuurrampen veel ellende, alle dieren inclusief de mens zijn voor hun voortbestaan fundamenteel en structureel afhankelijk van andere dieren of planten.
Het zijn juist de ‘hogere’ dieren inclusief de mens die leven van de dood van andere organismen.
Het zit als het ware in het ontwerp van het leven!
(13).

Evolutie voegt daar nog eens onnoemlijk veel leed aan toe.
De oorzaak is dat de meerderheid van de mutaties nadelig zijn, wat zich kan uiten in slecht functioneren, misvormingen, ziekte, vroegtijdige sterfte, veroudering, etc.
Als alle biologische soorten direct geschapen zouden zijn, zou onnoemlijk veel lijden vermeden kunnen zijn.
—>Leeuwen zijn niet immoreel als ze een zebra doden, dus dat is geen moreel kwaad.
Alsof de zebra dan geen pijn lijdt.
lion-zebra
Hier is geen duidelijk onderscheid tussen ‘natuurlijk kwaad’ en ‘moreel kwaad’ gemaakt .
Maar wat belangrijker is:
de mens is wel een moreel wezen en moet doden om in leven te blijven.
Het probleem is dat de schepping zo in elkaar zit dat vooral de ‘hogere’ dieren fundamenteel en structureel planten of dieren moeten doden om in leven te blijven.
—> “leed is geen objectief meetbaar gegeven .
Dit is het wegdefiniëren van het probleem en is dus al helemaal geen oplossing.
—>Augustinus was van mening dat God uit het kwade iets goeds kan laten voortkomen.
Maar de achterliggende gedachte hiervan lijkt een variant van ‘het doel heiligt de middelen’ te zijn:
‘het morele doel heiligt immorele middelen’. is een immoreel standpunt.

Een gevolg is dat de fundering van de moraal op zijn minst erg problematisch wordt.
Er is dus geen oplossing voor het probleem van het ” kwaad ” —-> daarmee is het geloof in God irrationeel geworden.

Dit betekent tevens

* een inconsistent godsbegrip, wanneer ‘God’ gedefinieerd wordt als een algoed, alwetend en almachtig persoon.
* Wanneer het godsbegrip inconsistent is, heeft het verder geen zin het bestaan van die God te gaan bewijzen.
* Je kunt het onopgeloste probleem van het kwaad toch niet compenseren met fine-tuning en ID argumenten?
(13)
Levende wezens zijn in te delen in autotrophs (planten) en heterotrophs (dieren).
Dieren zijn weer onder te verdelen in decomposers (zoals bacteriëen en schimmels, welke leven van dode planten en dieren) en de rest
(parasieten, predatoren, herbivoren) welke leven van levende planten of dieren. A
aseters houden zich netjes aan het gebod ‘Gij Zult Niet Doden’.
Ze zijn indirect afhankelijk van andere dieren.
Voorbeelden: vogels (aasgier), zoogdieren (hyena), insecten (mestkever).
Overigens: de meest dier- en plantvriendelijke levenswijze is het eten van vruchten, bessen, noten, zaden omdat daarvoor geen plant of dier gedood hoeft
te worden (paradijs!) (als we even vergeten dat vruchten potentieel leven in zich dragen!).
(16)
Douglas H. Erwin (2006) Extinction. How Life on Earth Nearly Ended 250 Million Years Ago. (Review: Science).

Hoe moet het massaal uitsterven van het leven in de zee verklaart worden als God een doel heeft met de evolutie, zoals Cees Dekker beweert?
(19)
It is widely agreed that what C. S. Lewis termed “the problem of pain” is one of the most significant obstacles to Christian belief”:
Alister McGrath (2005)
Dawkins’ God, page 74.
ETEN OF OPGEËTEN WORDEN
De reuzen-duizendpoot Scolopendra gigantea robusta
verscheurt een muis
°

Horrormuizen bedreigen albatros


“Supersize” mice on a British Island are eating seabird chicks alive. The house mice, three times the size of those in the UK, attack at night and are devouring more than one million petrel, shearwater and albatross chicks on Gough Island every year. (RSPB)

Muizen op een afgelegen eiland leren elkaar hoe ze jonge albatrossen klein krijgen. Als ze zo doorgaan, sterft de vogelsoort binnenkort uit.

Het echtpaar Ross Wanless en Andrea Angel bivakkeerde een jaar op het eiland Gough, tussen de zuidelijkste punten van Afrika en Zuid-Amerika. Ze wilden uitzoeken waarom zo weinig jongen van de zeldzame albatros Diomedea dabbenena volwassen werden. Het vermoeden bestond dat de per ongeluk geïntroduceerde huismuis er iets mee te maken had. En inderdaad: de muizen eten de weerloze jonge vogels levend op.

De twee onderzoekers filmden nesten en zagen dat de muizen net zo lang aan de albatroskuikens knabbelden tot die doodbloedden. Maar dat deden ze niet overal op het eiland. Het was erg plaatsgebonden. Met de leefomstandigheden had dat niets te maken. Wanless en Angel concluderen daarom dat het waarschijnlijk om aangeleerd gedrag gaat, dat de muizen van generatie op generatie overgeven. Het is voor het eerst dat zoiets bij wilde muizen wordt gevonden.

Gelukkig hebben de muizen de truc nog niet overal op het eiland door. Als dat zou gebeuren, is het snel afgelopen met deze albatros. Er bestaan maar ongeveer tweeduizend broedparen van, vrijwel uitsluitend op dit ene eiland. Bovendien broeden er nog meer bedreigde zeevogels.

Het is dus zaak om de muizen zo snel mogelijk uit te roeien, stelden de onderzoekers deze week op de jaarlijkse bijeenkomst van de Society for Conservation Biology in Brasiュlia waar ze de horrormuizen aan de wereld presenteerden. Onder meer met een gruwelijk filmpje, dat nu op de site van de BBC te zien is.

Sluit dit venster

Een beeld uit de nachtelijke video’s. Een groep muizen valt het weerloze albatroskuiken voortdurend aan.

http://news.bbc.co.uk/1/hi/sci/tech/4708899.stm

Video: See how mice are endangering seabirds (klik)

solifugaeKameelspinnen ,wind spinnen, wind schorpioenen, zon schorpioenen / Irak http://www.snopes.com/photos/bugs/camelspider.asp

Camel spider
Jagende kameelspinnen (video’s )
Play video - amazing web

Spin eet vogel op

Het lijkt op het eerste gezicht onmogelijk, maar toch bewijst een spin in Australië het tegendeel. De supergrote spin had een web gespannen in een tuin in Atherton, ten noorden van de stad Cairns (Queensland). Een arme vogel trapte in haar val en werd met smaak veroberd.Ongewoon
De foto’s tonen hoe de spin met haar poten de vogel gekneld houdt en hoe ze langzaam maar zeker peuzelt aan het weerloze gevleugelde slachtoffer. De foto’s zijn echt.
Dat bevestigen biologen.
Joel Shakespeare van het Reptielenpark in New South Wales legt uit dat het hier gaat om een ‘gouden weverspin’.
http://www.wettropics.gov.au/st/rainforest_explorer/Resources/Images/animals/invertebrates/ http://www.digitalapoptosis.com/archives/costa_rica/000605.html http://animals.howstuffworks.com/arachnids/spider3.htm
http://www.dhh.louisiana.gov/offices/apps/Gallery/October/slides/Golden%20Orb%20Spider.html
“Normaal jagen deze spinnen voornamelijk op grote insecten
Dit is echt zeer ongewoon maar het zou me verbazen als de spin de hele vogel zou kunnen opeten.”
(hlnsydney/kh)
23/10/08

link to to video
Praying mantis eating a cricket
Intelligent design: dodelijke balletdanseressen
Maarten t Hart
Als we de schoonheid die in de natuur alom aanwezig is, zien als een gift, dan gaan onze gedachten uit naar een gever.
Alom aanwezige schoonheid in de natuur?
Al die verbijsterende prionen, virussen, bacillen, parasieten die het op mens en dier gemunt hebben?
Schoonheid als gift?
Denkt de Id-er daarbij aan de ruim honderd verschillende soorten wormen die ons belagen?
Sommige daarvan betreden het lichaam via de aars om, nadat ze onderweg al peuzelend het menselijk lichaam in een Zwitserse gatenkaas getransformeerd hebben, inmiddels in gezelschap van talrijk kroost, via het verwoeste oog weer naar buiten te kruipen.
Van design kan zeker gesproken worden, maar dan eerder van sadistisch dan van intelligent design.
Heeft God toen Hij op één zijner scheppingsdagen s avonds tevreden constateerde dat het goed was wat Hij had gemaakt, daarbij een aparte gedachte gewijd aan de Malariamug? Dacht Hij toen: wat een prachtig ontwerp, wat een intelligent design?
Goed voor miljoenen doden per jaar gedurende aeonen.
Een uiterst fragiel organisme waar de mens desondanks met al zijn vernuft in geen tienduizend jaar een remedie tegen zal weten te vinden.
God schaamt zich niet een voorbeeld te geven met behulp van een mug, zegt de Koran veelzeggend (Soera 2 vers 26).
Ik vind het reuze eigenaardig dat ID-ers volledig voorbijgaan aan de vraag hoe je het idee van Intelligent Design kunt rijmen met gruwelen als het Ebola- of aids-virus. Zeker, schitterende ontwerpen, griezelig vernuftig zelfs. Maar wie een terminale Ebola-patient aanschouwt, bij wie het bloed uit alle lichaamsopeningen gutst, denkt terstond aan wat Karel van het Reve schreef over de ongelooflijke slechtheid van het Opperwezen.
 

Hoe is al dat stuitende parasitisme te rijmen met de welwillende schepper waarover Gerard Bodifie rept.
Helaas geen woord over de vraag waarom die goede schepper zon honderd miljoen mensen overlevert aan de wurggreep van de ziekte bilharziosis die door de zuigwormen van het geslacht Schistosomidae worden
veroorzaakt.


Eén van de zuigwormen, van het geslacht Leucochloridium, heeft als tussengastheer een barnsteenslak.

De sporocyten van de zuigworm kunnen in die barnsteenslak een centimeter lang worden, ze zijn fraai geringd in afwisselend groene en bruine tinten, en bewegen zich in de slak ritmisch voort als balletdanseressen.
Ze kruipen omhoog in de tentakels van de slak, daarbij voortdurend slangachtige bewegingen makend als backing vocals bij popconcerten.
Als gevolg daarvan wiegen die barnsteenslaktentakels ook heen en weer als reli-popzangers.
Waardoor ze de aandacht trekken van fouragerende vogels.
Aldus komen de sporocyten in de vogel terecht waar ze uitgroeien tot volwassen zuigwormen, die weer de boer opkunnen om nieuwe slachtoffers te maken.
Als dat geen intelligent design is!

Makkelijk zou ik nog honderd van deze verbijsterende staaltjes van intelligent design kunnen geven.
Wie een boek over parasitisme leest, wordt bekropen door het ijzige, beklemmende gevoel: wat is dat voor een morbide Ontwerper die hier achter zit?
Mijn vader zei vaak:
Als God liefde is, waarom heeft Hij dan de mug geschapen?
Ach, die mug, dat is nog maar kinderspel, vergeleken met zuig-, spoel- en lintwormen.Jezus heeft er overigens weet van dat parasitaire wormen afschuwelijk design vormen.Als bijzondere bijkomstigheid van het verblijf in de hel meldt hij dat daar de worm niet sterft (Marcus 9 vers 44, 46 en 48).
Onze hoogleraar parasitologie zei eens tijdens een college: Wat een aantrekkelijk werkterrein na onze dood.
Besef overigens wel dat parasitaire wormen op aarde al haast niet dood te krijgen zijn.
Als een frappant, ludiek staaltje van intelligent design mag overigens gelden de ogenschijnlijk zo schrandere gelovigen die zich ondanks zo’n overweldigende hoeveelheid bewijzen voor het tegendeel hardnekkig blijven vastklampen aan het idee van een welwillende Schepper, de voorbeeld-mug uit de Koran ten spijt.
En wat te denken van dit staaltje sadistische design
Roepnaam = Candiru.
Op de bodem van de rivieren in het Amazone-orinoco gebied leeft één van de verschillende parasitaire meervalsoorten, de gevreesde candiru.
Hij is doorschijnend met een geelachtige tint.
Hij heeft grote ogen en naar achteren gerichte dorens aan de zijkanten van zijn kop.
Het zijn twee tanden in de vorm van weerhaken, en een flexibel kaakbeen.
De candiru is ongeveer twee en een halve cm lang en hij graaf zich in lichaamsopeningen van andere dieren in. Wanneer dat bij mensen gebeurt, is het bijna onmogelijk deze parasiet anders te verwijderen dan door middel van een operatie.
’s Nachts nestelt het diertje zich in lichaamsopeningen van andere dieren, waar het zich verankert, om eens lekker bloed te zuigen.
Bij vissen dringt hij bij de kieuwen naar binnen en zuigt daar het bloed op en volgepropt zwemt ie dan weer weg.
Ook bij mensen mogen de candiru’s graag ergens naar binnen kruipen, worstelend op zoek naar warme aders. Er is namelijk niks mis met mensenbloed. Om exact te zijn hij reageert op het ureum dat uitgestoten wordt door mens en dier. Bij de mens kan het na de maaltijd wegzwemmen helaas niet en heeft het beestje zich vastgezet in de urineleider en kan door de doornen niet naar buiten getrokken worden
candiru 1

The vampire fish of Brazil

Vandellia cirrhosa Valenciennes, 1846
nom commun : candiru ou poisson de carnero
Classe : Actinopterygii
Ordre : Siluriformes
- Famille : Trichomycteridae
Vandellia cirrhosa
Dessin Robbie Cada
  hooks
°
” ……Is de evolutietheorie( en de processen die ze beschrijft ) niet verschrikkelijk zoals ze wordt afgeschilderd door bv. Dawkins.?
Is de natuur werkelijk afschuwelijk? …..
De natuur is in veel opzichten verschrikkelijk en de evolutietheorie geeft daar een goede verklaring voor.
Relevant is bijvoorbeeld schroefwormvlieg , maar vele andere voorbeelden van parasitisme kunnen genoemd worden, alsmede infanticide,
virussen en andere vele gruwelijkheden.
Dergelijke gruwelheden zijn inherent aan evolutie.
Dawkins heeft m.i. zeker een punt door daarop te wijzen.
Dat is een van de redenen waarom de evolutietheorie voor veel gelovigen moeilijk te verkroppen is:
als God evolutie heeft gebruikt voor zijn schepping dan is Hij een sadist.
Een schroefworm
is een parasiet die zich voedt met menselijk en dierlijk vlees.
De schroefworm wordt overgebracht door larven van een bepaalde vlieg:
De vlieg komt voor in de tropische gebieden van de amerika ‘s
Deze zogenaamde ‘schroefwormvlieg’ legt zijn eitjes in wonden van mensen of dieren.
De larven die uit de eitjes komen, graven zich al etend door het vlees van de persoon of het dier.
In de meest gunstige omstandigheid, bijvoorbeeld wanneer het erg warm is, duurt de cyclus van de larven amper drie weken.
ciclo
Alle zoogdieren, en daarom ook mensen, zijn vatbaar voor schroefworm.
Ongeveer twintig procent van de geïnfecteerde dieren overlijdt aan deze ziekte.
De schroefworm is ,verantwoordelijk voor enkele wreedaardige oogaandoeningen
De enige manier om schroefworm te bestrijden is via preventie.
Speerpunten zijn het hygiënisch houden van de lichamen en leefomgevingen van dieren, het regelmatig controleren van huisdieren op wonden en het
behandelen van eventuele wonden met betadineshampoo.
Ook is het verstandig om huisdieren regelmatig te behandelen met insecticide.
Dippen werkt daarbij effectiever dan sprayen.
Bij infecties met schroefworm is het zaak dat de geïnfecteerde lichaamsdelen worden behandeld tegen verspreiding van de infectie.
Daarvoor kan men het beste naar een dierenarts.
De Veterinaire Dienst benadrukt dat een dier met schroefworm niet hoeft dood te gaan.
Is de ziekte echter vergevorderd en in een stadium dat remedie niet langer haalbaar wordt geacht, dan kan de Veterinaire Dienst het dier blijvend in slaap brengen.
Met schroefworm besmette dieren die door de Veterinaire Dienst zijn afgemaakt, worden gereinigd met creoline om de larven van de schroefworm te doden.
Daarna worden de dieren verbrand om het besmettingsrisico nog meer te verkleinen.
De Veterinaire Dienst( op de nederlandse antillen ) is ondertussen gestart met de import van gesteriliseerde mannetjesvliegen in het kader van een internationaal toegepaste methode om schroefworm te bestrijden. De methode draagt de naam SIT, ofwel Steriele-insecten-techniekWekelijks wordt een lading gesteriliseerde mannetjesvliegen uit Mexico geïmporteerd.
Deze mannetjesvliegen worden losgelaten, opdat zij zich kruisen met vrouwelijke schroefwormvliegen.
De eitjes die uit deze paringen voortkomen, zijn niet vruchtbaar.
Op die manier sterft de schroefwormvlieg langzaam uit.
Overal waar de schroefworm zich voordoet worden de gesteriliseerde mannetjesvliegen losgelaten.
Daarom verzoekt de Veterinaire Dienst de bevolking om haar op de hoogte te houden van locaties waar schroefworm voorkomt.
Enterobius vermicularisColonoscopy bij een 55-jarige man liet 1-cm worms, Enterobius vermicularis, zien in het cecum.Video Clip 1.
SEX en Cannibalen
 °
Bidsprinkhanen
°
Cannibalen : mannetje en wijfje bidsprinkhaan eten een ander wijfje op
http://www.forestryimages.org/images/384×256/1225121.jpg
Paring 
mantids-mating
 mantis-love-shari-2

decapitaded mantis_male_

Tenodera angustipennis
koreaanse vrouwelijke smalvleugelige bidsprinkhaan tijdens het opeten van het mannetje
http://www.animalpicturesarchive.com/list.php?sec=NAME&qry=Kim%20Jinsuk
korean narrow wingend mantis female  eating decapitated male

korean narrow wingend mantis female eating decapitated male

mantis female  eating male

mantis-mating-larry

 

Parende bidsprinhhanen

While it is not necessary for the male preying mantis to be beheaded in order to consumate the mating ritual, the female mantis will occasionally bite off her mate’s head. Much like a chicken with its head cut off, the male mantis will continue to perform actions, in this case, continuing the mating procedure. The male mantis doesn’t really make a decision in this matter. He is a slave to his hormones. It is fair to call this behavior uncommon in the insect world, though many female spiders, including the black widow, also devour their mate, which gets to the main reason this occurs. The female requires a considerable amount of nutrition to produce strong eggs, and to survive to protect them as well. The sacrifice of the male of the species helps to ensure that a healthy future generation gets off to a good start. It is for the good of the species, not the survival of the individual.
Here are some photos .
They are steps 4 and 5 in the mating of the Preying Mantis shot by Catherine Chalmers for her book Food Chain: Encounters Between Mates, Predators, and Prey
published by Aperture.

 

Sexueel cannibalisme
Catherine Chalmers
(American Naturalist)
°
WOLFSPIN
°
SEXUEEL CANNIBALISME  komt ook  voor bij wolfspinnen
A female wolf spider kills and cannibalizes a male
Photo by Eileen Hebets Copyright Cornell University
Male wolf spider cannibalizes female 
While most people are familiar with the fact that many species of female spiders eat their male counterparts, new research findings published in the Biological Journal of the Linnean Society show how biologists have found a species with an apparent role reversal with the male eating the female.
Allocosa brasiliensis

Allocosa brasiliensis. Image credit: Nico Olejnik

Read more at: http://phys.org/news/2011-04-male-wolf-spiders-cannibalize-females.html#jCp

DEATH WISH A male redback spider (:australische rood rug spin.)
( = De zwarte weduwe Latrodectus hasselti )climbing onto a female to mate
Sexual cannibalism has also been reported in the horned nudibranch.
Herminssenda Crassicoris

David Scharf/Photo Researchers

Sexual cannibalism has been reported in the midge as well.

Some believe that natural selection or perhaps simply appetite is behind the practice

http://en.wikipedia.org/wiki/Midge_%28insect%29

http://nl.wikipedia.org/wiki/Muggenhttp://en.wikipedia.org/wiki/Chironomidae

http://nl.wikipedia.org/wiki/Vedermug

http://en.wikipedia.org/wiki/Ceratopogonidae http://nl.wikipedia.org/wiki/Ceratopogonidae

PARASITOIDE WESPEN
SLUIP   EN GRAAFWESPEN  
°
DE BIJENWOLF  
De bijenwolf (Philanthus triangulum) is een graafwesp, die  solitair leeft.
File:Philanthus triangulum.jpg

 een bijenwolf die een honingbij naar het nest vliegt.

 

Beewolf

Meer afbeeldingen  <—

 

 

  • Bijenwolf (wesp) – Wikipedia

    nl.wikipedia.org/wiki/Bijenwolf_(wesp)

    De bijenwolf (Philanthus triangulum) is een graafwesp, die niet in een nest woont, maar solitair leeft. In Nederland is de soort niet algemeen.

  • Bijenwolf (kever) – Wikipedia

    nl.wikipedia.org/wiki/Bijenwolf_(kever)

      de larven van de hier beschreven kever eten bijen in …

 

 

°
RUPSENDODERS 
Nasonia vitripennis
Venturia canescens
°
Anomaloninae-1kl-14-5-2011Anomaloninae-2-14-5-2011
anomalolinae 
sluipwespje--Anomaloninae-2
“Was het niet Darwin die atheïst werd na het aanschouwen van de agressieve en moorddadige natuur van de sluipwesp?”

Zoiets , ja ….
Darwin schreef :
“I cannot persuade myself, …. that a beneficent and omnipotent God would have designedly created the Ichneumonidae
with the express intention of their feeding within the living bodies of caterpillars.”
sluipwesp
Euchartidae   familie  Stilbuloida 
°
DAWKINS heeft het er ook over in
1.- zijn verzamel -boek ” kapelaan van de duivel ”
2.- en in “river out of eden “
waaruit ;
” ( vertaald ) …. Eigenlijk, verloor Darwin zijn geloof geleidelijk aan en nog om andere complexere oorzaken ( Hij vreesde echter vooral de gemoedsrust van zijn godsvruchtige vrouw Emma te verstoren. ) “
Zijn verwijzing naar (de familie der ) Ichneumonidae (http://en.wikipedia.org/wiki/Ichneumonidae )
was slechts een van die dwingende redenen .
De macabre gewoonten van sluipwespen worden gedeeld door hun neven : de graafwespen. (de familie van de Sphecidae
http://nl.wikipedia.org/wiki/Graafwesp)sluipwesp2Parasitoids
Een vrouwelijke graafwesp legt echter niet alleen maar haar ei op een rups (of sprinkhaan of bij) zodat haar larve er zich mee kan voeden.
Volgens Fabre richt zij ook zorgvuldig haar steken op elke peesknoop van het centrale zenuwstelsel van de prooi ;ze zal haar slachtoffers daarbij verlammen maar niet doden.
Op deze manier, blijft het vlees ” levend “vers.
Het is niet geweten of de verlamming ook als algemeen verdovingsmiddel dienst doet, of dat het ___net als Curare __slechts de bewegings-motoriek van het slachtoffer bevriest .
In dat laatste geval is de prooi MISSCHIEN een soort toeschouwer die levend wordt opgegeten , maar is ze toch verder onbekwaam om ook maar een spier te bewegen of om het even wat te doen om zich te verdedigen . (1)
Dit “klinkt” uitermate wreed , dat wel (2)
… de natuur is niet wreed maar slechts onbarmhartig onverschillig en vooral ze gaat steeds doelloos verder .
Dit is één van de hardste lessen die mensen moeten leren.
*Wij moeten aanvaarden dat de werkelijkheid der natuurlijke dingen noch goed noch kwaad is , noch wreed noch vriendelijk, maar eenvoudig onverschillig aan al hetgene wat we (als mens )als “lijden”(3), beschouwen ….
Noten (1) = Vergelijk het met een hartpatient die de plaatsing van eenStent in een hartkransslagader ( soms ) “live “meemaakt op de monitor : die ziet dus ook van alles ,maar zit wel onder de kalmeringsmiddelen /pijn remmers en vertoeft in een raar soort fatalistische en rustige bewustzijns-toestand
(2)
Bedenk echter wel dat men de conclusies die Dawkins vervolgens meent te kunnen doen , MOET nuanceren ( dat is dan ook mijn kritiek op deze passages van Dawkins …): Immers
Het is zeer de vraag in hoeverre dergelijke wezens over bewustzijn beschikken of anders op “pijn” kunnen reageren dan met een aantal stereotype reflexen ….
Het is ronduit VERKEERD zomaar antropomorfistische
standpunten in te nemen bij het ” beoordelen “( =evalueren ) van deze gedragingen uit de insekten-wereld …

(3)het beleven van pijn ( = lijden ) en van geluk (= verzadigdheid ) is net als alle andere “belevingen ” een kwestie van elektro-chemische toestanden (en neurotransmitters ) in de hersenen ( en de ganglia van insekten ? ) …..

SLUIPWESPEN  

 

°

ZANDWESPEN Ammophila sp

Ammophila1
Ammophila bj het transport van een verlamde rups
GRAAFWESP
Graafwesp ectemnius continuus
Sluipwespen
Aleiodes indiscretus
(Photo by Scott Bauer for U.S. Agricultural Research Service.)
sluipwespgroot85
Deze sluipwesp (Aleiodes indiscretus) is bezig een eitje te leggen in de rups van de Plakker (in het Engels de Gypsy moth).Eieren leggen IN een ander dier 
°
Sluipwespen gebruiken hiervoor vaak rupsen of eieren. Rupsen kunnen erg schadelijk zijn voor sommige gewassen, simpelweg omdat ze in staat zijn om in korte tijd hele planten kaal te eten. Het eitje van de sluipwesp ontwikkelt zich tot een larve, waarvoor de rups (de zogenaamde ‘gastheer’) als voedsel dient. Uiteraard sterft de rups hier uiteindelijk door, maar het is in het voordeel van de sluipwespenlarve dat dit zo lang mogelijk uitgesteld wordt. Sommige soorten sluipwespen leggen 1 eitje per gastheer; andere meerdere. Bij sommige soorten delen de bevruchte eitjes zich, waardoor er uiteindelijk vele jonge sluipwespjes uit 1 dode rups kunnen komen. Door de dood van de rupsen wordt de rupsenplaag bestreden. Bovendien staat er daarna weer een nieuwe generatie sluipwespen klaar.Baas in eigen buik Een sluipwespenvrouwtje kan zelf beslissen of ze een ei legt waar een dochter uit komt of een zoon. Vrouwtjes zijn namelijk diploïd en mannetjes haploïd. Na de paring draagt het vrouwtje het sperma mee in haar buik en ze kan tijdens het leggen bepalen of ze het sperma wel gebruikt of niet.Inpakken of hier opeten? Sommige sluipwespen hebben naast suiker (nectar) ook zelf dierlijke eiwitten nodig om te eten. Ze zuigen dat dan uit hun prooidier die daardoor sterft. Een sluipwespenmoeder moet dus kiezen of ze een prooidier als voedsel wil voor zichzelf of voor haar nageslacht.
°Sibine stimulea met wesp larven
Saddleback-Caterpillar-Sibi
_
 °

Ichneumonida

Ichneumon wesp en het Blauwtje

Megarhyssa macrurus

Deze reuzenwesp trekt haar ovipositor uit de schors van de boom .De wesp legt haar eieren in de keverlarven die zich onder de schors bevinden

Enkele Ichneumon wespen soorten
°
(Orde Hymenoptera, Familie Ichneumonidae) gebruiken hun legboor om rupsen te doorboren en vervolgens inwendig hun eieren te injecteren / leggen
Al naargelang de soort ichneumonida , wordt er naast de eieren ook een gift ingespoten dat het immuumsysteem van het slachtoffer verhinderd de eieren te vernietigen
Wanneer de wespen-eieren uitkomen eten de larven het slachtoffer /de gastheer van binnenuit leeg .

Photos of Ichneumon wasp courtesy of Tim Haye, Universität Kiel. www.insectimages.org.

Ichneumonidae_subfamily_key[1]<—pdf

Ichneumonid wasp Campoletis sonorensis (Cameron)
Ichneumonid wasp Charops brachypterum (Cameron)
Ichneumonid parasitoid wasp Diadegma semiclausum Helle´n
Ichneumonid parasitoid wasp Diadromus collaris (Gravenhorst)
Ichneumonid wasp Diaparsis jucunda (Holmgren)
Ichneumonid wasp Diapetimorpha introitus Cresson, 1872
Ichneumonid parasitoid wasps Enicospilus spp. Stephens, 1835
Ichneumonid wasp Ephialtes mesocentrus Gravenhorst
Ichneumonid parasitoid wasp Eriborus argenteopilosus (Cameron)
Ichneumonid wasp Glypta spp. Gravenhorst, 1829
Ichneumonid wasp Itoplectis conquisitor (Say)
Ichneumonid wasp Itoplectis quadricingulatus Provancher, 1880
Ichneumonid wasp Megarhyssa atratus (Fabricius)
Ichneumonid wasp Megarhyssa greenei Viereck
Ichneumonid wasp Megarhyssa macrurus (Linnaeus)
Giant ichneumon wasp Megarhyssa spp. (Ashmead, 1900)
Ichneumonid wasps
Ichneumonid wasp Ophion bilineatus Say, 1829
Ichneumonid wasp Orthocentrus fulvipes (Gravenhorst)
Ichneumonid parasitoid wasp Pachysomoides stupidus (Cresson, 1873)
Ichneumonid wasp Pimpla spp. Fabricius, 1804
Ichneumonid parasitoid wasp Rhimphoctona macrocephala (Provancher, 1874)
giant ichneumon wasp Rhyssa persuasoria (Linnaeus)
Ichneumonid wasp Rhyssa spp. Gravenhorst, 1829
Ichneumonid wasp Trogus pennator (Fabricius)
Lily Leaf Beetle Links
<!–Biological Control of Lily Leaf Beetle–>Lily Leaf Beetle Resistance Among Lily HybridsEstablishment of Parasitoids of the Lily Leaf Beetle in New England (Lilioceris lilii) (PPT)June-15-02: New Video Clips

ichneumonichneumon 
Parasitoids of lily leaf beetle larvae (Lilioceris lilii)

Lemophagus errabundus (Hymenoptera:Ichneumonidae) View
Lemophagus errabundus (Hymenoptera: Ichneumonidae) View
Diaparsis jucunda (Hymenoptera: Ichneumonidae) View
Tetrastichus setifer (Hymenoptera: Eulophidae) View
Cotesia wespen
cotesia

A parasitic Cotesia wasp preparing to oviposi onto a Manduca caterpillar. Photo Alex Wild
wasps-cot
Cotesia wespen sporen tegenwoordig ook landmijnen op :
http://www.dpw.wageningen-ur.nl/ento/english/
research-projects/Smid/research%20projects%20Smid.htm
Penn State agricultural publication over parasitic wasps:
http://aginfo.psu.edu/psa/fw97/defense.html
tomhorn

Tomaten hoornworm met (Trichoma) wespeneieren

wasps-tri

Sluipwesp herinnert zich geur vlinders
14 januari 2009

– Sluipwespen kunnen leren een geurstof herkennen die wordt afgescheiden door ‘zwangere’ vlinders.
Dat schrijven wetenschappers van de Wageningen Universiteit in het tijdschrift Proceedings of the National Academy of Sciences.
De sluipwesp van de soort Trichogramma evanescens legt haar broedsel in de eieren van motten en vlinders.
De halve millimeter kleine wesp lift mee op het lijf van de mot of vlinder, naar de plek waar zij haar eitjes legt.

Voor sluipwespen is het daarom van groot belang dat zij ‘zwangere’ vlinders herkennen.
Geur speelt daarin een belangrijke rol. Het grote koolwitje bijvoorbeeld draagt nadat ze gepaard heeft de geurstof benzylcyanide bij zich, om zich geïnteresseerde mannelijke koolwitjes van het lijf te houden.

De Wageningse wetenschappers ontdekten dat onervaren sluipwespen niet reageren op de geur van een bevruchte vlinder, maar wespen die al een keer succesvol hadden meegelift wél.
Hieruit blijkt dat de wespen niet instinctief reageren op de anti-seks geur, maar dat zij leren dat een koolwitje dat benzylcyanide afscheidt op zoek is naar een plek om haar eitjes te leggen.

Zelfs een dag na de positieve ervaring wisten de sluipwespen de geur nog te herkennen.
Maar toen de onderzoekers remmers voor het lange termijn geheugen (eiwitsyntheseremmers) toedienden, verloren de beestjes de associatie tussen benzylcyanide en de kans om hun eitjes af te zetten.
De onderzoekers concluderen daarom dat de wespen een vorm van langetermijngeheugen hebben.


Dit is bijzonder omdat de insecten een extreem kleine herseninhoud hebben en het aanmaken van een langetermijngeheugen veel energie kost.
Het bezit van een langetermijngeheugen is een groot voordeel voor de sluipwesp die zich in de tien dagen dat hij bestaat zoveel mogelijk moet voortplanten.

sluipwesp

Kleinste parasitoide wespen

 smallest-wasps

Sluipwesp
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2664/Nieuws/article/detail/309752/2009/01/14/Sluipwesp-herinnert-zich-geur-vlinders.dhtml

http://nl.wikipedia.org/wiki/Sluipwespen

http://en.wikipedia.org/wiki/Aphelinidae

aphid parasitoids

* Lieve Heerbeestjes  en  Bladluisdoders  predateren en/of parsoideren   dezelfde soorten prooien … maar hebben een evolutionair  verworven  chemische modus vivendi ontwikkeld  ….. 

Ampulicidae

JCP.2003[1] jewel wasp <– pdf 

http://en.wikipedia.org/wiki/Emerald_cockroach_wasp

jewel wasp2

jewel wasp1

De juweel- wesp (Ampulex compressa)is een parasitoide wesp van de familie Ampulicidae. De wesp is bekend voor haar bijzonder reproductief gedrag;daarbij worden eieren gelegd in het lichaam van een levende kakkerlak (vooral Periplaneta Americana , is gastheer voor de larve).

In tegenstelling tot een aantal andere parasitoiden die levend voedsel voor hun larven gebruiken en daarbij hun prooien verlammen, laat Compressa Ampulex de kakkerlak aanvankelijk mobiel, maar wijzigt grondig diens gedrag op een unieke manier. :dekakkerlak wordt een soort zombie Sinds de ’40-tiger jaren werd bekend in de vakliteratuur dat deze wespensoorten hun prooien tweemaal moeten injecteren __met chirurgische precisie __ dat wijzigt ervolgens het gedrag van de kakkerlak aanzienlijk . Een recente studie gebruikte radioactieve etikettering en kon aantonen dat de wesp specifieke zenuwknopen met grote precisie injecteert .

Compressa Ampulex dient een eerste steek toe in een borstzenuwknoop waardoor de voorpoten van de kakkerlak mild worden verlamd . Dit vergemakkelijkt een tweede steek in een zorgvuldig gekozen plek van de hersenen van de kakkerlak : met name de de zenuwknopen die de vluchtreflex controleren . Het resultaat van deze operatie blokkeert de normale vluchtreflexen . De wesp, die te klein is om de kakkerlak te dragen, leidt het slachtoffer naar haar hol door aan één van de antennes van de kakkerlak te trekken; dat lijkt sterk op een leiband-taktiek .

Zodra ze het hol bereiken, legt de wesp een ei op het abdomen van de kakkerlak en leidt hem in het hol . Daarna begint de wesp de ingang met kiezelsteentjes op te vullen :Dat is niet om de kakkerlak in het hol te houden maar veeleer om andere roofdieren weg te houden .

De gestoken kakkerlak , waarvan de vlucht -reflex is verlamd , zal in het hol van de wesp dienen als levend vers voedsel voor het broedsel. De uitgekomen larve vreet zich in , in het abdomen van het slachtoffer en gaat te werk als elke andere endoparasitoid.

Na acht dagen, heeft de wespenlarve de interne organen opgevreten ; Dat gebeurt in een volgorde die waarborgt dat de kakkerlak levend blijft ___ toch op zijn minst tot de wespen-larve een pop kan worden en een coccon vormt binnen de gastheer

Na ongeveer vier weken, zal de volledig-ontwikkelde wesp te voorschijn komen uit het kakkerlak- lichaam___dat als een lege huls achterblijft ____ om met zijn volwassen leven te beginnen. op zoek naar een partner

Spinnen doders

Andreas.Episyron_biguttatus  Andreas,  Episyron epitatus

  DSC_4652.jpg (354456 bytes)

http://www.brisbaneinsects.com/brisbane_vespoidwasps/POMPILIDAE.htm


This brightly colored Spider Wasp is( the australian )  Cryptocheilus bicolor and the Huntsman Spider is its typical prey. The adult wasp does not eat the spider. The spider provides food for the larvae. The spider is not dead, but paralyzed by the sting of the female wasp. She buries the spider, lays an egg, and the young larval wasp has a supply of fresh meat as it devours the living, paralyzed Huntsman Spider.

Deze wespen steken spinnen en gebruiken hun verlamde prooien als voedsel voor hun uitkomende larven In de veiligheid van een grondnest eten deze laatsten de levende spin op ..http://www.biodiversityexplorer.org/arachnids/spiders/predator.htmSpinnengroepen die het door spinnendoder-wespen worden geparasiteerd , Palystes , Theraphosidae.

Spinnendoder Tachypompilus ignitus sleepteen verlamde Palystes nqaar het nest [images H. Robertson, Iziko ©]
Pompilidae wesp met geparalyseerde spin [image N. Larsen ©] Pompilidae wesp graaft een nest. [image N. Larsen ©]

Pompilidae (spindoders ), Leggen gewoonlijk één ei per slachtoffer De afmetingen van het slachtoffer bepaald of een mannelijke of vrouwelijke wesp zal uitkomen ;Kleinere prooien veroorzaken ofwel mannetjes ofwel steriele individuen

Een bepaalde Manipulative wesplegt haar eieren op een spin zonder haar te paralyseren . De webwevende spin doet gewoon verder met haar dagelijks leventje …Tot op de vooravond dat de wesp de spin uiteindelijk doodt , zal ze echter , onder invloed van de wespenlarve , een web weven dat afwijkt van de normale gang van zaken : een web dat de overlevingskansen(fitness) van de wespenpop verhoogt . Van zodra de spin is gedood en volledig is uitgeëten , gaat de larve verpoppen en hangt de coccon vervolgens aan een sterk , goed geconstrueerd en aangepast web

WOLFSPIN  
lycos4
 Wolf spin Lycosidae met ichneumonid wesp larva . [image N. Larsen©]Een gravende wesp(Ammophila?)
 Dit zijn  GEEN  geparasiteerde wolfspinnen 
   

 

Spinnedoder bijt spin ( en legt misschien een ei )

Spinnendoder sleept een verlamde “huntsman spider” =8 soorten uit de familie Sparassidae (formerly Heteropodidae) http://en.wikipedia.org/wiki/Sparassidae

Spinnendoder trekt een spin in haar nest

Anisopteromalus calandrae parasiteert op kleine kalander en Sitophilus spp http://video.google.com/videoplay?docid=465152419920450838&hl=nl C. waterstoni – Parasitoide wesp die parasiteert op graankever larvae. http://video.google.com/videoplay?docid=-1320139067600387904&hl=nl Ovipositionering bij Muscidifurax Zaraptor:/gebruikt in de biologische vliegen-bestrijding en controleAphidiinae http://en.wikipedia.org/wiki/Aphidiinae Bladluiscontrole /de zwarte wespAphidius transcaspicusBladluis parasitoiden

Wat de Grote Manitoe toch niet allemaal heeft kunnen verzinnen!

Je zou echt versteld staan wat allemaal kan
Nog enkele truukjes uit de grote toverdoos van die ID-er ;
Die Grote Manitoe heeft zelfs stofjes verzonnen die ook in schimmels kunnen zitten en bijvoorbeeld sommige mieren sturen en controleren tot reproduktief voordeel van de schimmel zelf ,uiteraard —>

bijvoorbeeld Cordyceps soorten

zie bijvoorbeeld
http://neurophilosophy.wordpress.com/2006/11/20/brainwashed-by-a-parasite/


Andere schimmels worden dan weer ( “per ongeluk” of ” gepland” ? ) door mensen verorbert en veroorzaken zelfs ” visioenen “ waardoor je de Grote Manitoe zelf rechtstreeks kunt “zien en horen ” … als je teveel van die schimmels eet ga je wel dood (= lees : naar het paraijs ) ,van een teveel aan suikers en vetten ook trouwens ….
zie ook
Carl Zimmer ; The parasite files :
PARASITE REX
SCHIMMELS
 
EEn  parasitoide wesp is hier het slachtoffer van een parasitoide schimmel
wasp cordyceps
 Moth & crickett 
°
Cordyceps Lloydii.
http://home.actlab.utexas.edu/~araff/AntPage.html
This fungus has evolved the ability to control the minds of the ants it infects. The process begins when the ant unwittingly ingests a spore of Cordyceps Lloydii as its walking along the forest floor. The spore makes its way through the ants body, eventually reaching the brain. Once in the brain, the spore begins to control the behavior of the ant who suddenly finds himself searching for the stalk of tall plant and climbing skyward. Fully under the control of the fungus in his brain, the ant impulsively climbs to the highest leaf where he grasps the leaf with all of his strength, his claws hardening with an uncontrollable expenditure of energy. At this moment, Cordyceps Lloydii enjoys the fruits of its labor.A grotesque mushroom sprouts from the fungal mush that was once the ant’s brain. Bursting from underneath the smooth surface of the ant’s head, the long stalk extends skyward.
Camponotus ant with Cordyceps lloydiiNow, taking advantage of the healthy breeze available at such high altitudes, the stalk releases its fresh spores into the wind. Having served its purpose by helping the spore to this favorable altitude, the ant dies, adorned with the freakish funerary ornaments of its murderer. Carried by the wind, the spores drift to the forest floor where they will infect more ants.

Camponotus ant with Hirsutella species (anamorph of C. unilateralis, probably)

Fly with Cordyceps dipterigena

Moth with Akanthomyces species (a Cordyceps anamorph)

Cordyceps VIDEO

Deze wesp is het slachtoffer geworden van een insectenetende cordyceps schimmel; een schimmel die overigens niet wacht met eten tot het insect dood is…. Die vreemde uitsteeksels zijn de ‘paddestoelen’ van de schimmel.

Mr Opinie http://www.vkblog.nl/bericht/273970/Beestjes_in_mijn_tuin_10%3A_Ongewoon_ogende_kostgangers

Cordyceps unilateris

cordyceps zombie ants geographics

NOG MEER ZOMBIES

Over wormen en krekels 11 april 2006 Tomaso Agricola

vieze20worm

 

Een beetje een goor verhaal in Nature , gepubliceerd door Fleur Ponton en co. Zij deden onderzoek naar een parasitaire worm(Paragordius tricuspidatus) die in een boskrekel (Nemobius sylvestris) leeft. Wanneer het dier volwassen wordt moet het zijn gastheer verlaten, maar kan dat alleen maar in het water (Paren gebeurt in het water in 1 grote knoop van wormen en de dieren worden in het Engels ook wel Gordian worm genoemd).

Net als bij andere gastheer/parasiet relaties weet ook hier de parasiet de gastheer tot onnatuurlijk gedrag te bewegen. Hoe is niet duidelijk, maar op de 1 of ander manier induceert de worm ‘zelfmoordgedrag’ bij de krekel, waardoor die in het water springt, waarna de worm de krekel verlaat.

Het probleem hierbij is dat de gastheer, en dus ook zijn parasiet op dat moment zeer kwetsbaar zijn. Het verlaten van de gastheer (op de foto linksboven, de pijl wijst naar de worm) kan bij elkaar wel 10 minuten duren, omdat de worm relatief groot is geworden, en het gebeurt regelmatig dat de gastheer, en dus ook de parasiet op dat moment worden opgegeten door kikkers of vissen. Over het algemeen werd aangenomen dat op dat moment ook de parasiet het loodje legt.

Dit onderzoek toont aan dat dat niet het geval hoeft te zijn. De onderzoekers bekeken 477 gevallen waarin een krekel werd opgegeten. De worm bleek in staat om ondanks het doorslikken van de prooi toch naar buiten te komen door de mond, neus of kieuwen (zie pijl bij foto). Bij een forel wist 18% van de wormen eruit te komen. Bij een kikker zelfs 35% en de langste worsteling tussen worm en jager duurde 28 minuten.

Dit lijkt allemaal wellicht wat triviaal, maar het schijnt het eerste gedocumenteerde geval te zijn van een parasiet die kans heeft om de predatie van zijn gastheer te overleven.

Het hele systeem laat zien hoe de natuur tegelijkertijd mooi, vreemd en gruwelijk kan zijn.

Houdini-worm Een gordiaanse worm ontsnapt via een neusgat uit de bek van een kikker. De worm groeit als parasiet op in bepaalde krekelsoorten, maar moet zich in het water begeven om zich voort te planten.

Om dat te bereiken, manipuleert hij zijn gastheer zodat die zich om onduidelijke redenen plotseling tot water aangetrokken voelt.

Mogelijk onderdrukt de worm het angstsysteem van de krekel, zodat die het water niet langer als gevaarlijk gebied ervaart.

Zodra de krekel kopje-onder gaat, ontsnapt de worm om op zoek te gaan naar soortgenoten (Nature, 6 april). S

oms wordt de te water geraakte krekel opgepeuzeld door een kikker of forel, zelfs dan heeft de worm een exit-strategie.

Franse onderzoekers zagen in een laboratorium dat wormen in respectievelijk twintig tot vijfendertig procent van de gevallen uit de bek van forellen en kikkers ontsnapten.

Als ware escapisten gebruiken de wormen alle mogelijke nooduitgangen: via de kiewen, door de neus (zoals op de foto) of gewoon uit de mondhoeken kruipen ze in gemiddeld 8,6 minuten hun vrijheid tegemoet, hun gastheer overlatend aan het maagdarmstelsel van de predator

Horsehair Worm Emerged from this Cricket

Horsehair Worms are parasites of some insects http://lancaster.unl.edu/pest/resources/horsehairworm.shtml
http://loom.corante.com/archives/2006/04/10/the_great_escape.php

Supplementary

Methods
Sampling and predation experiments.

Crickets, Nemobius syslvestris (Orthoptera: Gryllidae) parasitized by the gordian worm, Paragordius tricuspidatus (Nematomorpha: Gordiida) were captured at night in July 2004.
The frog predator (Green Paddy frog, Rana erythraea) was maintained in a 200 L laboratory aquarium.
Common fish predator species (Largemouth bass, Micropterus salmoides, Pumpkinseed Sunfish, Lepomis gibbosus and Rainbow trout, Oncorhynchus mykiss) from rivers and lakes from southern France, were maintained in the Station Méditerranéenne de l’Environnement Littoral (Sète, Southern France) in large, 6 m3, tanks containing constantly aerated freshwater, and fed with uninfected N. sylvestris.
Predation experiments took place in the same tanks. One day after their capture, infected crickets were randomly chosen and sequentially (a minimum of 20 minutes between two crickets) given to fish and frogs

J. L. Lafaurie and the thermal station of Av챔nes-Les-Bains helped us to conduct the field study;

Y. Elie and J.L. Fauquier (VB films) made the movies.

A gordian worm (Paragordius tricuspidatus) leaves its cricket host (Nemobius sylvestris).

Supplementary Video 1 – Download Movie (2MB)

A gordian worm slides out of a frog’s mouth,

the frog (Rana erythraea) having eaten the cricket in which the worm was living.

Supplementary Video 2 – Download Movie (2.6MB)

A gordian worm slides out of a trout’s gill, the trout (Oncorhynchus mykiss) having eaten the cricket in which the worm was living.

Supplementary Video 3 – Download Movie (839KB

a-morele natuurWanneer men op basis van wetenschappelijk werk tot de conclusie komt dat daarbuiten in de natuur het recht van de sterkste geldt.
Dat list en bedrog aan de orde van de dag zijn.
Dat dieren elkaar (en soms ook mensen) opeten.
Dan zijn veel “gelovige” mensen geschokt.
Het kan toch niet waar zijn dat de natuur a-moreel is?
Naast verwijzen naar George C. Williams, die al eens schreef dat
‘Mother Nature Is a Wicked Old Witch’
kan ik alleen maar verwijzen naar een bulk aan ecologische studies dat niets anders laat zien dan dat de natuur amoreel is.
*Het aantal dieren dat geboren wordt is vele malen groter dan het aantal dieren dat de volwassen leeftijd bereikt.
*Het zijn nooit de groten en sterken die ziek worden of worden opgevreten, maar altijd de kleine jongen en de zwakke zieken.
*Wanneer u een mooi nestje ziet van een paartje meerkoeten, met een mooi aantal eieren erin, reken erop dat het grootste gedeelte van de jongen in de
eerstvolgende weken het slachtoffer wordt van een grote snoek of een hongerige meeuw.
Het is dus wel degelijk waar.
De natuur daarbuiten is amoreel en hoeveel ideologische druk er ook zal worden uitgeoevend de meeuwen zullen altijd de jonge meerkoetjes blijven opeten.
Doden dieren alleen om te overleven?
Door Titus Rivas
Veel levensbeschouwelijke stromingen zijn het erover eens dat de fauna niet bepaald het toonbeeld van harmonische vredelievendheid is.
Een onderstroom van tegendraadse westerse tradities, waar onder meer de Katharen en Rozenkruizers bij horen, ziet haar zelfs als een schepping van de
duivel.
Maar ook het Christendom beschouwt de dierlijke natuur in navolging van het Jodendom als essentieel uit balans vanwege de zogeheten erfzonde die
lijden en dood in de wereld zou hebben gebracht.
In oosterse godsdiensten zoals Hindoe챦sme en Boeddhisme wordt het dierenrijk opgevat als een wereld vol leed, domheid en primitieve driften waar je maar
beter niet in kan terugkeren in een volgende incarnatie.
Ook het Darwinisme met zijn ‘survival of the fittest’ schetst niet direct een aantrekkelijk beeld van de dierenwereld.
Waar het hier om gaat is of er in de natuur meer geweld voorkomt dan strikt gezien nodig is en dus echt wreed genoemd kan worden.
Criterium
Een criterium voor de kwestie of er echte wreedheid voorkomt in de fauna kan men als volgt formuleren:
Doden dieren ook in situaties waarin dat niet direct van belang is voor hun “persoonlijke”overleven?

Allerlei roofdiersoorten zijn voor hun voortbestaan afhankelijk van het opjagen, verwonden en doden van andere dieren.
Dit is niet bepaald iets waar we ons over moeten verheugen —>


Maar zolang dieren alleen doden uit bittere noodzaak is het onjuist om van echte wreedheid te spreken
Genetische fitness
Neo-darwinistische sociobiologen laten zien dat dieren inderdaad veel vaker doden dan nodig is voor hun eigen overleven.
Ze gaan er vanuit dat diergedrag motivationeel gezien bepaald wordt door instincten die gericht zijn op de verbreiding van de eigen genen.
Dieren zouden niet alleen gericht zijn op het eigen lijflijke overleven, maar ook op de voortplanting van het eigen genetische materiaal.
Anders dan volgens de traditionele darwinistische “populalatie”theorie zijn dieren volgens moderne sociobiologen niet gericht op overleving en verbreiding van de hele soort, maar specifieker op het ‘succes’ van het eigen pakket genen.

George C. Williams,)


Dat succes gaat in de praktijk vaak ten koste van de verbreiding van genen van soortgenoten.

Of deze theorie nu aanvaard is of niet (er is nogal wat weerstand tegen gerezen, zeker waar men haar zomaar wil overplanten op menselijk zelfbewust gedrag), er komen merkwaardige gedragingen in de natuur voor die deze theorie perfect lijken te kunnen verklaren.
Zo is onder meer bekend dat bij allerlei diersoorten (bijvoor-beeld bij leeuwen) de mannetjes een sterke neiging hebben om de nakomelingen van een ander
mannetje te doden wanneer ze diens harem overnemen.
Vanuit de sociobiologie kan men dit zo opvatten dat mannen alleen hun eigen genen willen beschermen en mededingers willen uitschakelen ook als dat leidt tot zoiets schokkends als Infanticide
Ook ‘directere’ gevechten tussen mannelijke rivalen kunnen dodelijke gevolgen hebben, hoewel men daarbij natuurlijk wel onderscheid moet maken tussen
ongelukjes en opzettelijk doden.
Bij bepaalde spinsoorten eten vrouwtjes direct na de paring het mannetje op, omdat hij vanuit het oogpunt van het genetische succes alleen nog een rol
kan spelen als voedingsbron.
Schorpioenen lijken nog verder te gaan: ze eten een deel van hun eigen (levende) kroost op, namelijk de jongen die minder levensvatbaar lijken.
Binnen de klassieke darwinistische theorie waarin de soort centraal staat, ziet men trouwens ook al dat individuen opgeofferd worden aan een ‘groter doel’.
Zwakke en hulpbehoevende dieren worden opgeruimd omdat hun voortbestaan niet in het belang is van de soort als geheel.
Spel
Roofdiersoorten kennen spelvormen waarin ze naspelen hoe ze een prooidier achtervolgen, overmeesteren en verscheuren.
De meesten van ons kennen die spelletjes wel van honden en katten.
Helaas spelen roofdieren echter niet altijd met stokken of ander levenloos speelgoed, maar als ze de kans krijgen ook met levende speeltjes.
—-> Kat en muis
Aangezien het om spel gaat, is het oogmerk van de betrokken dieren niet primair gericht op voedsel zodat lang niet alle gevangen dieren worden opgegeten.

Er is een soort ‘Funktionslust’, een verlustiging in het spel als doel op zich.

Zelfs mensen kennen deze jachtspeldrang volgens sommige verwoede plezierjagers.
De jacht zou naar hun zeggen voor de mens niet alleen maar te maken hebben met het vergaren van voedingsmiddelen maar ook een aangeboren bron van
bevredigend vermaak zijn.
In ieder geval miskennen ze dat er ook als dit klopt nog steeds de ethische vraag blijft of we een eventueel jachtinstinct zo maar mogen botvieren op levende dieren.Nu is het bij roofdieren, zeker bij intelligente zoogdieren, op zichzelf een kwestie van noodzaak dat ze een drang hebben om spelend te oefenen met de jachtpatronen van hun soort.

Anders gezegd, ze hebben het nodig voor hun eigen overleven om jagen echt ‘leuk’ te vinden.

Het is echter allesbehalve leuk te noemen dat er daardoor ook slachtoffers kunnen vallen die niet direct nodig zijn voor het overleven van de betrokken roofdieren.
Moord met voorbedachte rade
Naast het opofferen van soortgenoten aan een mogelijke duistere genetische dwang en naast jachtspelletjes waar soms onnodig slachtoffers bij vallen,
kennen we ook nog echte moorden bij mensapen.
Jane Goodall heeft er onder meer melding van gemaakt hoe chimpansees soortgenoten met voorbedachte rade kunnen doden en zelfs over kunnen gaan tot heuse oorlogen.
De mens is kennelijk niet de enige primaat die anderen onnodig en puur uit eigenbelang elimineert.
Volgens onderzoeker R. Wranglam gaat oorlog al miljoenen jaren terug en kwam ze reeds voor bij de gemeenschappelijke voorouders van mensen en chimpansees.
Agressieve conflicten tussen groepen binnen dezelfde soort zouden zich overigens ook voordoen bij andere diersoorten.
De natuurlijke orde als maatstaf?
De natuur is ‘wreed’ omdat er in talloze gevallen onnodige slachtoffers worden gemaakt.
Dieren doden zeker niet alleen om zelf te overleven.
In weerwil van populaire natuurcultussen stel ik dan ook dat we als mensen ethisch gezien de willekeur en klaarblijkelijke onverschilligheid van de aloude natuurlijke orde achter ons dienen te laten.
Primatoloog Frans de Waal laat in zijn boek ‘Van nature goed’ uit 1996 trouwens zien dat ook andere primaten in staat zijn tot moreler gedrag dan hetgeen
de boventoon voert in de natuur als geheel.
Dat is een mooie aanwijzing dat er al honderdduizenden jaren een potentie bestaat om het radicaal anders te doen.
INFANTICIDE
Infanticide, hoewel zeldzaam, komt bij vele zoogdieren voor, vaak als poging om concurrentie te verminderen.
Ratten
Bij sommige knaagdiersoorten doden vrouwtjes de jongen van anderen, maar het echte gevaar komt meestal van de mannetjes, die wanneer de moeder even weg is,
soms een heel nest doden.
Dit mannetje is waarschijnlijk niet de vader van de jongen die hij doodt, omdat mannetjes dit niet snel zullen doen bij nesten van een vrouwtje waarmee ze
hebben gepaard.
Het lijkt wreed, maar het is biologisch gezien niet vreemd,
ook omdat deze gedode jongen nu nooit zullen concurreren met zijn nakomelingen.
Misschien is dit de reden dat vrouwtjes het paren met meerdere mannetjes accepteren en zelfs stimuleren.
Door de alzo ontstane chaos weten ( Niet noodzakelijk door “geheugen” :maar bijvoorbeeld ook door genetisch bepaalde geurverschillen ?) de mannetjes
nooit meer zeker welke jongen van hen zijn.
Het vrouwtje bepaalt met wie ze paart, al kunnen de mannetjes haar soms erg lastigvallen.
Het parende mannetje wordt met rust gelaten door de anderen en er wordt niet gevochten.
Mogelijk is dit het effect van vele generaties leven in het laboratorium, maar het is ook bekend bij wilde ratten.
Indien het vrouwtje zou blijen lopen zouden vechtende mannetjes haar kwijtraken en dus geen kans hebben om te paren.
Dit kan ook de reden zijn dat ondergeschikte mannetjes hun positie accepteren. –> Zelfs zij hebben in deze chaos een kans om te paren.
Wat is de reden van het paren met meerdere individuen?
Het voordeel voor de mannetjes is duidelijk, zij zullen hun aantal nakomelingen vergroten.
Maar vrouwtjes zijn beperkt in het aantal jongen dat ze kunnen voortbrengen.
Dat het niet alleen ligt aan de opdringerigheid van de mannetjes, blijkt uit het feit dat vrouwtjes als ze de kans krijgen ook het liefst met meerdere mannetjes paren.
De precieze reden blijft onduidelijk, maar er zijn enkele verklaringen.
Mogelijk waarborgt het vrouwtje bevruchting door de kans op paren met een onvruchtbaar mannetje te verkleinen.
En competitie tussen mannetjes zou ervoor kunnen zorgen dat alleen de gezondste mannetjes, met het beste sperma, de kans krijgen om te paren.
Leeuwen
zijn de enige katten, die in groepen leven. Een troep bestaat meestal uit 1 – 3 volwassen mannetjes, een aantal vrouwtjes en hun welpjes.
Het sociale leven is erg belangrijk voor de leeuw.
De leeuwinnen blijven bijna altijd de rest van hun leven in hun geboortetroep.
Vaak zijn dit moeders, dochters, zussen en nichten.
Het is heel gewoon voor de leeuwinnen om de welpen van ander leeuwinnen uit hun troep te zogen.
De sterkste leeuwinnen gaan op jacht en de zwakkere blijft achter om op alle welpjes te passen.
De mannetjes blijven niet in hun geboortetroep, ze worden na 3 jaar door de dominante mannetjes uit de troep verdreven.
Zij moeten het dan in hun eentje redden en proberen een eigen troep te veroveren.
Verrassend is dat verstoten mannetjes uit verschillende troepen vaak een coalitie vormen en zo’n 2 – 3 jaar ronddolen op zoek naar een troep om te
veroveren. Deze coalities kunnen bestaan uit verwante mannetjes maar vaak is dat niet het geval.
Deze bondgenootschappen zorgen voor een betere verdediging, kameraadschap, effectiever en gezamenlijk jagen en meer mannetjes maken een betere kans een
troep te veroveren.
De leiders van een troep zijn meestal 5 – 7 jaar oud. Als ze eenmaal een troep hebben veroverd proberen zij zo lang mogelijk in de troep te blijven maar
overnames komen vaak voor.
Dit gebeurt als de gevestigde leeuw te oud is of wordt overtroffen in aantal door de nieuwkomers.
De nieuwe aanvoerders kunnen de oude leider doden, maar normaal gesproken wordt hij verdreven.
Meestal worden de welpen, van wie de verdreven leider de vader is, gedood.
Dit wordt infanticide genoemd.
De reden hiervoor is dat de nieuwe bevelhebber(s) zoveel mogelijk hun eigen genen in de troep kunnen brengen.
Als zij moeten wachten tot het volgende paarseizoen, dan kan dat nog wel 2 jaar duren.
Vrouwtjes werpen namelijk niet elk jaar een nest, normaal gesproken zit er 26 maanden tussen twee worpen.
Door de welpjes te doden, worden de vrouwtjes opnieuw loops en kan er meteen gepaard worden.
Op deze manier krijgt de leeuw zijn eigen welpen en zorgt hij ervoor dat zijn genen voortgezet worden.
Er zijn natuurlijk nog een paar andere evolutioaire consequenties aan dit gedrag verbonden
Doordat de welpen van oudere zwakker geworden leeuwen een grotere kans lopen te worden uitgeroeid zal er niet geivesteerd worden in een betere gezondheids optimalisereng voor “ouderen”
Mannetjes leeuwen hebben dan ook een kortere levensduur dan leeuwinnen en leeuwinnen hebben een voorkeur voor jonge leeuwenmannetjes ….
infanticide
INFANTICIDE
Vrouwen, voedsel en gevechten.Een socio-oecologische vergelijking van de sympatrische Thomaslangoer( Presbytis thomasi)en java-aap

Liesbeth Sterck
“Verwoede pogingen van Adonis om Davis, een mannetje van het naburige mannengroepje, weg te houden van zijn groep waren mislukt.
Davis joeg achter Olympia aan, een vrouwje uit Adonis zijn groep. Zij droeg haar negen maanden oude baby en probeerde bij Davis uit de
buurt te blijven. Dat ze hierin niet geslaagd was bleek later uit de bijtwonden die haar kind had.”
Het bovenstaande fragment beschrijft een poging tot infanticide, kinderdoding, bij Thomaslangoeren, http://animaldiversity.ummz.umich.edu/site/accounts/information/Presbytis_thomasi.htmlapen die op Sumatra leven.
Thomaslangoeren

Javaanse langoer/Trachypithecus auratus

Javaanse langoer
Infanticidepogingen zijn zeldzame gebeurtenissen, maar ze hebben verstrekkende gevolgen.
Waarom zou een mannetje een kind doden? Op het eerste gezicht lijkt hij er niets bij te winnen. De dood van een baby kan er
echter voor zorgen dat een vrouwtje snel weer vruchtbaar wordt. Indien een infanticidaal mannetje met zo’n vrouwtje paart, zet hij sneller een eigen
kind op de wereld dan wanneer hij wacht tot het vrouwtje uit zichzelf vruchtbaar wordt.
Dit mannetje heeft mogelijk meer nakomeling-en dan een mannetje dat geen infanticide pleegt. Zo kan infanticide in evolutionair opzicht
voordelig zijn. Vrouwtjes zullen uiteraard proberen infanticide te voorkomen.
Maar welke mogelijkheden hebben ze hiertoe?
Vrouwtjes Thomaslangoeren kunnen van de ene tijdstip van migratie wordt waarschijnlijk bepaald door de kwaliteit
van het volwassen mannetje in de groep.
Een mannetje dat niet meer in staat is zijn groep goed te verdedigen tegen indringers zal infanticide niet kunnen
verhinderen. Een vrouwtje zal liever een nieuw mannetje kiezen en naar hem migreren. De kans dat infanticide werkelijk optreedt is dan ook gering.
Omdat infanticide een vrij zeldzame gebeurtenis is, wordt het zelden waargenomen,zelfs tijdens langdurig onderzoek.
Over de invloed die infanticide op de sociale relaties tussen apen heeft, woedt een hevige discussie. Volgens de
huidige inzichten worden sociale verhoudingen tussen apevrouwtjes vooral bepaald door ecologische
factoren, te weten de kans gedood te worden door een roofdier en concurrentie om voedsel.
Het gedrag van mannetjes onderling wordt vooral bepaald door de mogelijkheden om met vrouwtjes te paren. Deze factoren blijken
bij de java-apen inderdaad de belangrijkste te zijn.
Bij de Thomaslangoeren, daarentegen,lijkt het risico op infanticide een minstens zo belangrijke factor te zijn. In
ongestoorde populaties kunnen vrouwtjes migreren ter vermijding van infanticide. Door migratie blijven groepen relatief klein en verminderen
vrouwen conflicten om voedsel. In gestoorde populaties kunnen vrouwtjes echter niet migreren en worden de groepen groter.
Zij ervaren dan ook meer concurrentie om voedsel en infanticide kan frequenter voorkomen. Door middel van migratie kunnen vrouwtjes invloed
hebben op hun eigen situatie.

Infanticide bij ooievaars: moeder-kind empathie ingewikkelder dan gedacht

de volgende beelden zijn niet prettig om naar te kijken:
1. moeder (?) ooievaar pakt zwakste jong …
2. … hardhandig bij de nek …
3. … en werkt het arme diertje het nest uit

In het VARA Vroege Vogels programma waren beelden te zien van een ooievaar (vader of moeder, want je ziet het verschil niet aan het verenkleed [1]) die het kleinste en zwakste van de drie kuikens hardhandig het nest uitwerkt (“de volgende beelden zijn niet prettig om naar te kijken“). Half dood valt het kuiken neer beneden. En zo’n nest staat op een hoge paal. Het jong is ten dode opgeschreven. ‘De natuur is wreed’. Daarna gaat vader of moeder ooievaar weer liefdevol op de resterende twee jongen zitten.

Dit zijn unieke opnames die mogelijk waren doordat er continu een webcam op het nest gericht stond. Zo’n voorval is niet te voorspellen. Je kunt er niet op gaan zitten wachten. Een toevalstreffer.

De verklaring die het programma er bij geeft is: het was de koudste meimaand van de eeuw. Te weinig voedsel en zo hebben de overgebleven kuikens meer kans om te overleven. Klinkt aannemelijk, zou waar kunnen zijn.

Maar het betekent wel dat vader of moeder ooievar zijn/haar empathie voor het jong (‘eigen vlees-en-bloed’), eventjes moet onderdrukken! Dat is nogal wat. Het lijkt allemaal zo routinematig te gaan. Alsof het een vast onderdeel is van het gedragsrepertoire van de soort. Dus niet iets pathologisch. Het leek ook wel dat de ouder het jong wurgde met zijn snavel.

Tot zover ouder-kind empathie. Empathie is geen automatische reflex. Empathie is conditioneel. Empathie wordt kennelijk versterkt of verzwakt door de omstandigheden.

Dit geval van infanticide door een ouder maakt de stelling dat empathie gebaseerd is op de moeder-kind relatie op zijn minst een stuk complexer. Infanticide komt niet voor in de index van het boek The Bobnobo and the Atheist van Frans de Waal.

David Attenborough had ook een geval infanticide bij een zeldzame (moeras)vogel op film vastgelegd. Ook van een zwakker jong? (moet ik opzoeken).

Rob Bijlsma vertelde in VPRO boekenprogramma een geval van ‘broedermoord’ bij roofvogeljongen in het nest. Als iemand de passage in zijn boek Mijn Roofvogelsweet, dan hoor ik het graag.

Noten

  1. Later heb ik gezien dat de vogel met de zwarte ring om de poot volgens de vogelbescherming de moeder is. Dus het is de moeder die het kind doodt. Heftig hoor!

Bronnen:

Beleef de lente Ooievaar. 22 mei 2013 Nare beelden: kuiken het nest uit.
infanticide (wikipedia)
Zoek ook op: avian siblicide
Sarah Blaffer Hrdy (1999) Mother Nature . (magistraal boek. Infanticide kan onderdeel zijn van een maternale voortplantings strategie)
Goudvink laat zich vrij makkelijk fotograferen. Seksuele dimorfie.  15 maart 2013 (ooievaar is een voorbeeld van een soort waarvan beide geslachten een identiek verenkleed hebben)
‘Monster’ bird reveals dark side 9 January 2013 BBC serie Arika waarin een schoenbekooievaarjong en jonger jong het nest uitjaagt en daarmee de dood in jaagt.  (toevallig ook een soort ooievaar!)

Mensen en verborgen vruchtbaarheid
. . . . Volgens professor Van de Wiel is
verborgen vruchtbaarheid een slim trucje dat vrouwen ontwikkeld hebben om met meerdere mannen te kunnen sexen zonder dat
dat gevaar oplevert voor haar kinderen.
Dit wordt ook wel de vele-vaderstheorie genoemd.
“Dat heeft te maken met het verschijnsel infanticide,”,
legt Van de Wiel uit,
“het vermoorden van alle kinderen die niet van jou zijn.
Bij gorilla’s zie je bijvoorbeeld dat een nieuw alfa-mannetje alle baby’s die niet van hem zijn de nek omdraait.”
Het heeft natuurlijk geen zin om te werken voor kinderen die niet van jou zijn, en bovendien betekent het afbreken van de zoogtijd dat de vrouw een nieuwe
vruchtbaarheidscyclus ontwikkelt.
Als je aan een vrouw kunt zien wanneer ze vruchtbaar is, is het voor haar man een eitje om uit te tellen of het kind van hem is.
Zo niet, dan zijn er biologisch gezien geen bezwaren om het in mootjes te hakken.
Maar met de verborgen vruchtbaarheid is de man het spoor bijster en laat hij al haar koters leven om te voorkomen dat-ie per ongeluk die van zichzelf
vermoordt.
“En dat de vrouw zelf ook niet weet of ze wel of niet in de juiste periode zit, is om het spelletje zo goed mogelijk mee te kunnen spelen.”
Links

Infanticide bij niet -sociale dieren
sexually selected infanticide (SSI)
Infanticide is een gruwelijke werkelijkheid bij beren
Infanticide en cannibalisme
Ijsbeer (Ursus maritimus)
http://pubs.aina.ucalgary.ca/arctic/Arctic52-3-307.pdf
Infanticide(ook vrouwelijk) en cannibaliksme
wild giant Pandas, infanticide, observed in the wild at least once
http://www.kepu.net.cn/english/giantpanda/giantpanda_kin/200506030004.html
Infanticide bij de veelvraat (GULO GULO)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Gulo_gulo
Infanticide bij Rosse woelmuis (Clethrionomys glareolus)
http://www.iph.fgov.be/epidemio/epinl/plabnl/hanta.htm
Infanticide bij Poema’s (bergleeuwen ) tijgers,
ONTAARDE OUDERS ? The New York Times

Te weinig voedsel? Dan eet je gewoon je jongen op
Publicatiedatum/DeMorgen : 2006-05-13

Een vrouwtjesparelhoen fotogeniek gevolgd door een dozijn wollige kuikens. Een moederpanda en haar baby die een bamboestengel delen. Een arendsmoeder die haar wachtende jongen voedsel brengt. We houden van je, mama! Maar het echte verhaal? Dat is er een van dodende, pestende en hun eigen kroost opetende moeders. Van vampieren-, dracula- en spookmama’s.Door Natalie Angier Die parelhoen daar bijvoorbeeld loopt ontzettend snel. Haar kroost kan haar amper bijhouden en op het eind van de dag waggelen nog maar twee kuikens achter haar aan.En de moederpanda, kreeg die geen tweeling? Waarom zien we er maar eentje?En in het nest van de Afrikaanse zwarte arend verzamelt de moeder voedsel in overvloed, maar ze voedt slechts een van haar beide babyarenden. Vervolgens kijkt ze verveeld toe hoe de vetgemeste vogel zijn stervende broer of zus doodpikt.Wat is er mis met deze hardvochtige moeders? Ze geven leven om het vervolgens achteloos weg te gooien. Zijn ze gek, ziek of tegennatuurlijk?Tja. We willen zo graag geloven dat moederdieren gemaakt zijn om hun jongen te voeden en te beschermen, om tot de dood te vechten om hun kroost in leven te houden. Maar de natuur krioelt van moeders die het traditionele moederscript op een griezelige manier verwerpen. Er bestaan moeders die hun jongen met smaak verorberen en moeders die het bloed van hun jongen drinken. Moeders die hun ene jong op leven en dood laten vechten met een ander jong, en moeders die een aantal jongen voeden met het vlees van hun andere jongen.Bij verschillende zoogdieren, waaronder leeuwen, muizen en apen, drijven de vrouwtjes spontaan de foetus uit of ze verlaten hun pasgeboren jongen wanneer de tijd niet rijp is of wanneer een nieuw mannetje binnenwandelt.Andere moeders, zoals panda’s, doen aan een postnatale vorm van gezinsplanning. Ze bevallen van een erfgenaam en een reservejong. Wanneer de erfgenamen het goed doen, laten ze het reservejong zonder pardon achter.“Panda’s krijgen dikwijls tweelingen, maar ze voeden bijna nooit twee baby’s op“, zegt Scott Forbes, docent biologie aan de universiteit van Winnipeg. “Dat is de donkere kant van panda’s. Ze krijgen twee jongen en gooien er eentje weg. In dierentuinen wordt dat meestal verzwegen. Slechte reclame, nietwaar?” Wetenschappers hebben kindermoord en soortgelijke daden van moeders lang beschouwd als ziekelijk, het gevolg van een extreme stresssituatie bij de moeder.Bijvoorbeeld: wanneer een landbouwerskind in een konijnennest speelt, reageert het moederkonijn door al haar jongen een voor een op te eten. Vanuit genetisch standpunt lijkt het onlogisch dat deze moeder al haar jongen doodt. De wetenschap ging ervan uit dat het voeden onlosmakelijk verbonden was met het moederschap.Maar onlangs brachten wetenschappers aan het licht dat het ‘slechte’ moederschap vaak voorkomt in de natuur en dat het meestal behoort tot een welbepaald voortplantingsschema. In de kaskraker The March of the Penguins worden keizerspinguïns afgeschilderd als schitterende ouders. Ze houden van elk ei dat gelegd wordt en rouwen om elk ei dat vroegtijdig breekt.De gewoontes van de koningspinguïn zijn minder bekend: een moeder legt twee eieren per seizoen. Het tweede ei is 60 procent groter dan het eerste. Net voor het tweede ei wordt gelegd, rolt de moeder het eerste ei gevoelloos uit het nest. Bij de magelhaenpinguïn legt de moeder eveneens twee eieren die ze allebei laat uitkomen. Pas dan begint de discriminatie. Negentig procent van de vis die ze naar het nest brengt, gaat naar het grootste kuiken, zelfs wanneer het kleinste huilt van honger. In het ijskoude Antarctica heeft de ondervoede vogel geen enkele overlevingskans.Net als pinguïns verstoten veel diersoorten een deel van hun kroost wanneer ze in moeilijke of onzekere omstandigheden leven waar jongen gemakkelijk verloren gaan. Het loont een reserve aan te leggen. Maar tegelijkertijd maken de moeilijke en onzekere omstandigheden het haast onmogelijk voor een moeder om meerdere jongen groot te brengen. Wanneer de belangrijkste overleeft, moeten de reservejongen het ontgelden. Soms doet de moeder het vuile werkje zelf. Maar meestal laat ze het over aan haar lievelingsjong, die zich koudweg ontdoet van zijn vervanger.Dertig jaar geleden begon Douglas W. Moch van de universiteit van Oklahoma zilverreigers in Texas te bestuderen. Hij wist dat de grootste jongen in een nest de kleinere zouden doodpikken. Toch stond hij verbijsterd bij wat hij zag, in meer dan drieduizend concrete gevallen. De moeder en vader stonden naast het nest toe te kijken hoe een kuiken zijn broertje tot bloedens toe pikte. Sindsdien is broedermoord onder ouderlijk toezicht vastgesteld bij verschillende vogelsoorten, waaronder pelikanen, kraanvogels en blauwvoetgenten.Een wetenschapper zag in een nest Afrikaanse zwarte arenden hoe het grootste kuiken drie dagen lang niets anders deed dan zijn broertje onvermoeibaar pikken en voedsel aannemen van zijn moeder. De moeder liet haar twee, mishandelde baby gewoon links liggen. De onderzoeker berekende dat het toegetakelde lijkje van de arme arend 1.569 keer gepikt was voor het uiteindelijk op de grond werd gegooid.Ook varkens hebben hun eigen versie van kroostselectie door rivaliteit tussen broers en zussen. Biggetjes worden geboren met kleine oogtanden die uit hun kaken steken. Ze gebruiken die tandjes om elkaars hoofd toe te takelen in hun strijd om de beste tepels. De kleinste van het nest wordt dikwijls zo mishandeld dat hij niet genoeg melk krijgt

In andere gevallen gaan moeders over tot kindermoord omdat ze geboren optimisten zijn die altijd een zonnige toekomst verwachten. Elk jaar krijgen ze bij het begin van het seizoen een hele reeks jongen die ze allemaal voeden, wanneer er voedsel genoeg is tenminste.

Wanneer dat niet het geval is, reduceren ze hun kroost. Kangoeroes hebben een ingenieuze methode om kinderen groot te brengen in vette en magere jaren. In een goed seizoen voedt de moeder drie jongen tegelijk op, elk in een ander ontwikkelingsstadium: de oudste springt al rond maar wordt nog steeds gevoed, de tweede leeft nog in haar buidel en krijgt de borst en de jongste is nog een embryo in de buik.

Tijdens periodes van grote droogte zal de moeder eerst haar borst weigeren aan het zelfstandige jong, dat zelf voor voedsel zal moeten zorgen. Als de droogte aanhoudt, heeft ze geen melk meer en sterft het jong in haar buidel. Op dat moment begint het embryo zich verder te ontwikkelen. Morgen wordt het vast en zeker een betere, nattere dag.

Sommige moederhaviken en -uilen zijn praktische optimisten. Ze zullen hun kroost niet alleen halveren als dat nodig blijkt, maar eten de jongen ook op. Dat kannibalisme heeft een dubbele functie: het levert een extra maaltijd op en tegelijkertijd is er een mondje minder te voeden.

Kannibalisme is een rechttoe-rechtaanmethode. Een moederhaai heeft twee baarmoeders waarin haar baby’s zich ontwikkelen, ver van alle oceaanroofdieren. De moeder draagt tot twintig eieren in een baarmoeder. De eieren breken en de jongen groeien. Wanneer hun kaken sterk genoeg zijn, beginnen ze elkaar op te eten. Aan het eind van de zwangerschap komt er slechts een haaitje uit de baarmoeder.

Er bestaan vraatzuchtige moeders en vampierenmoeders, maar er zijn ook spookmoeders.

De meest minimalistische moeders zijn ongetwijfeld de konijnenmoeders. Konijnen leven in complexe legers, waarin een zwanger vrouwtje een klein nest bouwt met gras en bont dat ze uit haar pels trekt. Wanneer ze klaar is om te bevallen, gaat ze het nest binnen en in minder dan 10 minuten komen er tien pups uit.

Ze gunt haar kroost niet eens een welkomstlikje en huppelt weer naar buiten. Ze sluit de ingang en laat de hulpeloze, naakte baby’s achter in het donker. Gedurende de volgende 25 dagen keert de moeder twee minuten per dag terug naar het nest, waar ze over de uitzinnige pups hurkt om hen te zogen.

Haar melk staat onder hoge druk en ze spuit haast in hun monden. Je ziet ze letterlijk opzwellen, als kleine druiven.

Twee minuten later gaat ze alweer. Op dag 26 laat ze hen helemaal achter en moeten de konijntjes zelf uit het nest zien te geraken, de wijde wereld in.

Het moederkonijn lijkt ontzettend koud voor een warmbloedig dier, maar haar afstandelijkheid is niet onlogisch. Konijnen zijn een erg populaire prooi, en veel roofdieren maken jacht op hen tot in hun nest. Om de vos uit het nest te houden, sluit de moeder de kamer helemaal af. Dat vergt véél tijd en zorg en kan dus niet om de haverklap gedaan worden. Haar afwezigheid maakt haar dus niet meteen geliefd bij haar jongen… maar zorgt er wel voor dat hun hartjes langer kloppen.

 related :  Mothers Turn Fearless When Peptide Level Drops

Male baboons act as responsible fathers

http://www.animalsentience.com/news/2003-09-11.htmhttp://www.innovations-report.com/html/reports/life_sciences/report-31977.html

*

INFANTICIDE  (Updated links )

http://en.wikipedia.org/wiki/Infanticide_(zoology)

http://www.capitalotc.com/mammals-use-infanticide-as-sexual-strategy/25677/

http://www.ibtimes.com/male-infanticide-animal-kingdom-why-some-mammal-species-kill-their-offspring-1723831

http://www.cam.ac.uk/research/news/females-protect-offspring-from-infanticide-by-forcing-males-to-compete-through-sperm-instead-of

http://www.sciencemag.org/content/346/6211/841.short
http://www.sciencemag.org/content/346/6211/841.figures-only

http://www.the-scientist.com/?articles.view/articleNo/41436/title/When-Males-Kill-Young/

http://www.scienceworldreport.com/articles/18915/20141114/infanticide-behind-evolution-sex-behavior-roles-mammals.htm

http://www.capitalotc.com/infanticide-by-males-in-mammalian-societies-to-ensure-own-offspring-endure/25707/

 

Kannibalisme door twijfel aan vaderschap

24 01 2007

fg1_online.jpg

Mannetjesvissen eten hun eigen kroost op wanneer de mogelijkheid bestaat dat de eitjes niet door henzelf zijn bevrucht. Hoe meer mannetjes er aanwezig zijn tijdens het kuitschieten van het vrouwtje, hoe groter de kans dat een mannetjesvis het kuit opeet. De kans op vaderschap wordt in de aanwezigheid van meerdere mannetjes immers kleiner.

De onderzoekers, die hun bevindingen publiceren in de American Naturalist http://www.journals.uchicago.edu/AN/journal/issues/v169n2/41770/41770.web.pdf, bestudeerden de Telmatherina sarasinorum, een klein kleurig visje dat in Indonesische binnenwateren voorkomt.

De resultaten van hun onderzoek bevestigen eerdere studies waarin werd gesuggereerd dat (on)zekerheid van vaderschap een sleutelrol speelt in het gedrag van een mannetje tegenover zijn nakomelingen. Ook of hij ze wel of niet zou moeten opeten.

De uitkomst van het onderzoek was in theorie al voorspeld, maar het gedrag was tot nu toe nog niet in de natuur aangetoond. Het blijkt dat vrouwtjes nooit kannibaliseren. De logische verklaring daarvoor is dat vrouwtjes wél zeker weten dat het geschoten kuit ook daadwerkelijk haar eigen nakomelingen zijn.

http://tempsreel.nouvelobs.com/actualites/sciences/sciences_de_la_vie/20070122.OBS8105/si_tu_nes_pas_mon_fils_je_te_mange.html

http://neurophilosophy.wordpress.com/2007/01/22/cannibalizing-cheating-wives-offspring/ (ook video op die site )

 

Over tsjok45
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren

One Response to De wrede natuur

  1. Pingback: PARASITISME | Tsjok's blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: