buideldieren evolutie


 

2013

°

Thylacosmilus atrox,  : ZUID  AMERIKAANSE  BUIDELLEEUW  

http://nl.wikipedia.org/wiki/Thylacosmilus

 

 

Photograph of a cast of a Thylacosmilus atrox skull taken at the North American Museum of Ancient Life.

Photograph of a cast of a Thylacosmilus atrox skull taken at the North American Museum of Ancient Life.

 

 

 

Marsupial ‘dogs’, ‘bears’, ‘sabre-tooths’ and ‘weasels’ of island South America: meet the borhyaenoids

 

 

Darren  Naish   / July 12th, 2012 thylacosmilus File:Thylacosmilus sp skull BMNH.jpg Thylacosmilus sp. skull at the British Museum (Natural History) http://dinosaurs.about.com/od/mesozoicmammals/p/thylacosmilus.htm http://viergacht.deviantart.com/art/Thylacosmilus-atrox-276180331

° Bizar  grote sabeltanden( die bijna tot in de hersenpan   reiken  )   maar een bijtkracht  kleiner dan die van een  huiskat   http://www.sciencedaily.com/releases/2013/07/130701100804.htm This shows cut away views through the skulls of (A) the sabre-toothed ‘tiger’ (Smilodon) and (B) the bizarre pouched sabre-tooth (Thylacosmilus). Note the incredibly wide gape and huge canine teeth with roots extending almost into the braincase of Thylacosmilus. (Credit: S. Wroe)

Figure 1. Centres of arcs described by the upper canine teeth.
show more
(A) Smilodon fatalis and (B) Thylacosmilus atrox. The distance of the centre from the jaw joint in Thylacosmilus atrox suggests that considerable translation as well as rotation was involved in the insertion of the canine teeth. Landmark positions shown on Thylacosmilus atrox. (C) lateral and (D) frontal views of right hand side landmarks. Curves shown in colour relate to Landmark point Von Mises mean stresses. Right hand side landmarks only shown.
  1. Stephen Wroe, Uphar Chamoli, William C. H. Parr, Philip Clausen, Ryan Ridgely, Lawrence Witmer. Comparative Biomechanical Modeling of Metatherian and Placental Saber-Tooths: A Different Kind of Bite for an Extreme Pouched Predator.   PLoS ONE, 2013; 8 (6): e66888 DOI: 10.1371/journal.pone.0066888

Thylacosmilus atrox and Thylacoleo carnifex http://saulcontilde.deviantart.com/art/Thylacosmilus-atrox-and-Thylacoleo-carnifex-278187275

25 januari 2007 Buidelleeuwen en mega-kangoeroes

Afbeelding: Een Thylacoleo carnifex ( Western Australian Museum)computer-aided graphic Thylacoleo carnifex ( Western Australian Museum) http://www.samuseum.sa.gov.au/fossils/fgw7-3.htm Thylacoleo carnifex #MA576 Foot Bone of this very rare Marsupial Lion! Pleistocene, 50000 years old Naracoorte, South Australia Size: 1.68 inch / 4.2 cm Thylacoleo carnifex #MA578 Lower rigth 1st Molar tooth of this very rare Marsupial Lion! Pleistocene, 50000 years old Naracoorte, South Australia Size: 0.64 inch / 1.6 cm   MA579a  Thylacoleo carnifex #MA579 Upper left 1st Molar tooth of this very rare Marsupial Lion! Pleistocene, 50000 years old Naracoorte, South Australia Size: 0.44 inch / 1.1 cm MA580aMA580a.jpg  Thylacoleo carnifex #MA580 Upper right 3rd incisor tooth of this very rare Marsupial Lion! Pleistocene, 50000 years old Naracoorte, South Australia Size: 0.68 inch / 1.7 cm de  in 2002 ontdekte  kalkstenen grotten op het Nullarbor Plain in Australië bevatten een ware schat aan fossielen van de Australische megafauna.Onder de vele wonderbaarlijke vondsten bevindt zich onder meer een compleet skelet van een buidelleeuw die de Australische vlaken in het verleden onveilig maakte. Megafauna De drie zogenoemde ‘Thylacoleo-grotten’ die in 2002 door speleologen werden ontdekt, zijn de afgelopen jaren uitvoerig door specialisten onderzocht. Hun bevindingen zijn in de nieuwste uitgave van Nature gepubliceerd. In 2002 stuitte een groep speleologen op intacte resten van gewervelde dieren in drie moeilijk bereikbare grotten, de Leaena’s Breathgrot, de Flightstargrot en de LastTree-grot. Onmiddellijk was duidelijk dat het hier om een bijzondere vondst ging en een team van Australische musea en universiteit zette een speciaal paleontologisch team op om de dierenresten professioneel op te graven en te identificeren. Drie jaar lang zijn zij aan het werk geweest. Van de meeste grote dieren is een compleet skelet bewaard gebleven. Volgens de onderzoekers moeten ze tussen vierhonderd- en achthonderdduizend jaar geleden in de grotten gevallen zijn, waarschijnlijk via dezelfde verticale gang die de grotten nu met het oppervlak verbindt. Ook troffen de onderzoekers ongesorteerde botjes van kleinere dieren aan, waarschijnlijk afkomstig van braakballen van uilen of valken die in de grot leefden. De onderaardse ruimtes blijken vooral unieke paleontologische schatkamers te zijn die een kijkje bieden in de tijd dat Australië werd bevolkt door reusachtige buideldieren. Er zijn talrijke fossielen gevonden van de Australische megafauna, een groep grote zoogdieren die in het Pleistoceen het Australische continent bevolkten. De megafauna, die ook op andere continenten voorkwam, verdween zo’n 40.000 jaar geleden weer van het toneel, onder meer door klimaatverandering. Adembenemend De fossielen zijn tussen de 400.000 en 800.000 jaar oud en bestaan uit zeker 69 uitgestorven soorten zoogdieren, vogels en reptielen. Daaronder bevinden zich 23 soorten kangoeroes, waarvan er acht nieuw voor de wetenschap waren. De kangoeroes variëren in grootte van een flinke rat tot reuzen van drie meter hoog. Verder zijn er fossielen van wombatten gevonden die zo groot waren als neushoorns en een speciale wallabie met een opvallend voorhoofd. Tot de fraaiste vondsten behoort ook het eerste complete skelet van een Thylacoleo carnifex, een uitgestorven buidelleeuw met enorme snijtanden. “Adembenemend om zo’n dier hier aan te treffen, nog liggend in dezelfde positie waarin het is gestorven,” zo vertelde hoofdonderzoeker Gavin Prideaux aan de BBC. De dieren zijn vermoedelijk via spelonken in de grotten terecht gekomen en daar door hun val overleden. Enkelen hebben nog geprobeerd om naar boven te kruipen, maar zijn later alsnog gestorven. Vanwege de droge omstandigheden in de kalkstenen holtes zijn de overblijfselen uitstekend bewaard gebleven. Bosbranden De vondsten kunnen mogelijk ook meer duidelijkheid verschaffen over de oorzaak van het uitsterven van de megafauna. klimaatverandering alleen lijkt in dit geval een onvoldoende verklaring, want het Nullarbor Plain in Australi챘 was in de periode van de Australische megafauna bijna net zo droog als tegenwoordig. Wel waren er in die tijd veel bomen die de dieren beschutting gaven en voedsel verschaften. Mogelijk zijn aanhoudende bosbranden debet aan het verdwijnen van de megafauna in dit gebied. De gevarieerde vegetatie werd daarna vervangen door kleine, vuurbestendige struiken die vandaag de dag de hoogvlakte nog domineren. Uit de samenstelling van de fauna concluderen de onderzoekers dat het klimaat op de Nullarbor-vlakte even droog moet zijn geweest als nu. De gevonden hagedissen zijn typisch voor droge omstandigheden. De aanwezigheid van vogels wijst erop dat er geen aaneengesloten bos was. Twee gevonden papegaaiensoorten geven echter aan dat er wel wat bomen waren; die vogels nestelen namelijk in holle bomen. Een populaire theorie dat veel buideldiersoorten zijn uitgestorven door intredende droogte moet overboord gezet worden, schrijven de onderzoekers. De dieren waren uitstekend aangepast aan het leven in een droog klimaat. De meeste soorten stierven circa veertigduizend jaar geleden uit, rond de tijd dat de mens de Australische zuidkust bereikte. 2007 Planet Internet

Grotten vol buidelbotten Nieuw licht op uitgestorven Australische zoogdieren
Sluit dit venster
A close-up of Thylacoleo carnifex embedded in sediment.Photograph courtesy of Clay Bryce/Western Australian Museum http://news.nationalgeographic.com/news/2002/07/photogalleries/0731_megafauna_1.html
De ontdekking waarmee het allemaal begon: het eerste complete skelet van de buidelleeuw Thylacoleo carnifex in Flightstar Cave, Nullarbor Plain. Foto Clay Bryce, Western Australian Museum. “We hebben de resten gevonden van 69 soorten zoogdieren, vogels en reptielen, waaronder wel acht nieuwe soorten kangoeroes”, verklaart paleontoloog Gavin Prideaux. Prideaux: “Drie achtereenvolgende expedities hebben honderden fossielen opgeleverd, die zo goed bewaard zijn gebleven dat ze een soort ‘Steen van Rosetta’ vormen voor het Australi챘 van de IJstijd.”
Prideaux kan dankzij de hele skeletten uit de grotten veel beter begrijpen waar de losse botjes bijhoren die al eerder op andere plaatsen waren gevonden. Van veel diersoorten was namelijk nog nauwelijks iets bekend, nu in 챕챕n klap heel veel.
Sluit dit venster
Gavin Prideaux is bezig met de schedel van een kangoeroe op de bodem van Leaena’s Breath Cave, Nullarbor Plain. Foto Clay Bryce. Onderzoeker John Long: “We verzamelden bij iedere expeditie resten van honderden dieren en we waren verrukt over de geweldige gaafheid van de fossielen. Veel skeletten zijn helemaal compleet. Wij paleontologen zijn het merendeel van de tijd bezig met pogingen om uitgestorven dieren te herkennen en te reconstrueren aan de hand van kleine stukjes fossiel bot, maar plotseling werden we overladen met informatie.” Prideaux: “Tot onze verbazing bleek uit hun resten dat het klimaat destijds ongeveer hetzelfde was als nu, hoewel de regio een meer gevarieerde plantengroei moet hebben gehad om zoveel verschillende planteneters te kunnen voeden.” Onder die planteneters waren een reuzenkangoeroe van tweehonderd kilo, twee soorten boomkangoeroes en een wallaby met benige wenkbrauwen, waarvan veel skeletten zijn gevonden.
Sluit dit venster
Het tentenkamp van de onderzoekers op de eindeloze vlakte die Nullarbor Plain heet, naar het feit dat er geen enkele boom groeit.
Het klimaat van nu is hard: het is vooral erg droog op de Nullarbor Plain, zoals het gebied heet, naar het feit dat er geen bomen staan (arbor is Latijn voor boom). Toch moeten die er vroeger dus wel zijn geweest. “De beste verklaring voor de verandering is vuur“, meent Prideaux. “Veel bomen en struiken die vandaag de dag alleen nog in kleine gebiedjes aan de randen van de vlakte groeien, zijn heel geschikt als voedsel voor planteneters, maar ze zijn ook erg gevoelig voor vuur. We denken dat ze ooit overal in dit gebied voorkwamen.” Bijna alle grote buideldieren die in de grotten aan hun einde kwamen, behoren tot soorten die nu niet meer bestaan. Over de oorzaak daarvan zijn al een tijd lang twee theorie챘n in omloop. De mens zou schuldig kunnen zijn of de overgang naar een veel droger klimaat werd de dieren fataal.
Die laatste theorie kan volgens het team van Prideaux nu resoluut naar de vuilnisbelt worden verwezen, want de gevonden dieren leefden al in een droog gebied. Het is veel waarschijnlijker dat mensen, die zich ongeveer veertigduizend jaar geleden op het continent vestigden, door jacht en vooral door het stichten van branden allerlei soorten hebben uitgeroeid.Elmar VeermanGavin J. Prideaux e.a.: ‘An arid-adapted middle Pleistocene vertebrate fauna from south-central Australia’, Nature, 25 januari 2007

http://noorderlicht.vpro.nl/artikelen/32931543/

Sluit dit venster

De schedel van een uitgestorven kortgezichtkangoeroe in Last Tree Cave, Nullarbor Plain. Foto Lindsay Hatcher.

Sthenurus occidentalis #MA589 Very large partial complete skull section from a Short faced Kangaroo Pleistocene, 50000 years old

 

http://en.wikipedia.org/wiki/Sthenurinae

 

Voorouder uit het Mioceen

Uitgestorven reuzenkangoeroe kon niet springen

Springen is misschien wel één van de meest kenmerkende eigenschappen van de rode reuzenkangoeroe. Hij maakt makkelijk sprongen van twee meter, maar kan bij gevaar ook dertien meter overbruggen. Uitgestorven reuzenkangoeroe’s, zoals de sthenurine kangaroe, konden mogelijk niet springen. Dit melden wetenschappers van de Brown universiteit. De grote sthenurine kangoeroe verscheen in het midden van het Mioceen (ruwweg 15 miljoen jaar geleden) op het toneel en stierf uit tijdens het Pleistoceen. Dit dier kon wel 240 kilo wegen en dat is drie keer zo zwaar als de grootste hedendaagse kangoeroe. Wetenschappers vermoeden al langer dat de sthenurine kangoeroe door zijn gewicht niet kon springen. Daar is nu meer bewijs voor gevonden. Onderzoekers hebben de botten van de uitgestorven kangoeroe geanalyseerd. Daaruit blijkt dat de stevige heupen en de vorm van de ruggengraat erop wijzen dat het dier liep en niet sprong. Er zijn duidelijke anatomische verschillen tussen de botten in deze kangoeroe en soorten die vandaag de dag in Australië rondstruinen
.
Een schets van de uitgestorven reuzenkangoeroe. Mogelijk liep dit dier zoals afgebeeld

Een schets van de uitgestorven reuzenkangoeroe. Mogelijk liep dit dier zoals afgebeeld

De
wetenschappers beweren dat de sthenurine kangoeroe op één been kon staan. Omdat het dier steeds groter werd, kon de sthenurine minder makkelijk springen en ging de kangoeroe voortbewegen door de poten één voor één te verplaatsen. Het is mogelijk dat de grotere kangoeroe zijn staart na verloop van tijd niet meer gebruikte om te lopen.

“We interpreteren het gedrag van uitgestorven dieren vaak door te kijken naar hedendaagse dieren, maar hoe zouden we een giraf interpreteren als alleen fossielen hadden?”,

vraagt onderzoeker Christine Janis zich af. Haar onderzoek is te lezen in het open wetenschappelijke journaal PLOS ONE.

“We moeten overwegen dat uitgestorven dieren dingen anders deden dan nog in leven zijnde levensvormen. De anatomie van de botten vertelt het verhaal.”

Bronmateriaal:

Extinct giant kangaroos may have been hop-less” – PLOS One

 

Uitgestorven reuzenkangoeroe

De al lang uitgestorven reuzenkangoeroe sprong waarschijnlijk niet zoals hedendaagse kangoeroes.

 http://www.nu.nl/wetenschap/3904329/uitgestorven-reuzenkangoeroe-sprong-niet.html NU.nl/Krijn Soeteman
16 oktober 2014

De vorm van de ruggengraat en de stevige heupen duiden op lopen op twee poten. Dat schrijven wetenschappers van de Brown University uit de Verenigde Staten vandaag in het online tijdschrift PLoS One.

De kangoeroe-familie (sthenurinae) met een heel kort gezicht waar ook de reuzenkangoeroe onder valt, is een ver familielid van de nu nog bestaande kangoeroes. De oudst bekende overblijfselen stammen uit het midden van het Mioceen, zo’n 14 miljoen jaar geleden. De diersoort stierf een kleine 100.000 jaar geleden uit in het late Pleistoceen.De grootste van de familie van sthenurinae woog tot wel 240 kilogram, drie keer zoveel als de grootste nog voorkomende kangoeroes.

Springen

Wetenschappers vroegen zich al lang af of een kangoeroe van een dergelijke omvang fysiek nog in staat zou zijn geweest om te kunnen springen.

Analyse van botten van de achterpoten en de heup laat vooral bij de grotere soorten een duidelijk anatomisch verschil zien met diezelfde lichaamsdelen van hedendaagse kangoeroes.

De onderzoekers denken dat de dieren niet snel konden springen omdat ze daar de bouw niet voor hadden. Wel stonden ze waarschijnlijk rechtop.
Gewrichten

Daarnaast waren de kangoeroes in staat hun gewicht op één been te dragen, getuige hun grote heupen, knieën en enkelgewrichten.

In tegenstelling tot bestaande vermoedens over de looppas van de reuzenkangoeroes, denken de auteurs van deze studie dat de dieren door het steeds groter worden op den duur niet meer( snel )konden springen en zich met beide benen voortbewogen door de poten een voor een te verplaatsen, zonder daarbij gebruik te maken van de staart.

De kleinere soorten uit dezelfde familie maakten waarschijnlijk wel gebruik van springbewegingen,( = die fossielen  dateren van veel later dan deze  hier besproken fossiele oudst bekende van de familie )  ……. maar ook zij “sprongen “  anders dan de huidige kangoeroes, getuige de rigide ruggenwervel.

Afbeeldingen van prehistorische reuzenkangoeroe   <—

°

http://www.hln.be/hln/nl/961/Wetenschap/article/detail/2091756/2014/10/16/Eerste-kangoeroes-hupten-niet-maar-liepen-gewoon.dhtml

16/10/14 – 16u11  Bron: Plos One,

reuzenkangoeroe media_xll_2548900

 

Tegenwoordig springen kangoeroes. Maar de ‘procoptodon’, een verre voorouder van de dierensoort, was daarvoor te zwaar en liep ‘gewoon’. © Thinkstock, Plos One.

Ze waren veel te zwaar, hun gewrichten te stijf en hun ruggegraat niet flexibel genoeg. En dus liepen de verre voorouders van de kangoeroes op hun achterpoten, voetje voor voetje. Springen konden ze niet, zo stelden wetenschappers gisteren in een publicatie in Plus One.

Then and nowThe extinct sthenurine, top, had larger bones, a stiffer spine, and other important differences from modern-day kangaroos. Those suggested one big difference: The sthenurines were more inclined to walk on two feet than to hop. Image: Lorraine Meeker/American Museum of Natural History Het grotere skelet van de kangoeroefamilie waartoe de prcoptodon goliah behoorde (A) en dat van de moderne kangoeroe's (B). © Plos One.

Then and nowThe extinct sthenurine, top, had larger bones, a stiffer spine, and other important differences from modern-day kangaroos. Those suggested one big difference: The sthenurines were more inclined to walk on two feet than to hop.
Image: Lorraine Meeker/American Museum of Natural History
Het grotere skelet van de kangoeroefamilie waartoe de prcoptodon goliah behoorde (A) en dat van de moderne kangoeroe’s (B). © Plos One.

°
Kangaroos1-1024x685

Palentoloog Christine Janis, verbonden aan de Amerikaanse Brown Universiteit, en haar team bestudeerden de skeletten en botresten van de ‘procoptodon goliah’, een reuzenkangoeroe die in Australië leefde van ongeveer 125.000 jaar geleden tot ongeveer 30.000 jaar geleden

De omvang van het dier had de onderzoekster tot denken aangezet.

“Springen zou voor dit dier een hele zware opgave zijn, als ze dat al konden“, zei ze.

Vergelijking botten en spieren
In haar studie vergeleek Janis de anatomische kenmerken van de reuzenkangoeroe met die van andere leden uit de uitgestorven kangoeroefamilie en die van de hedendaagse, springende kangoeroes.

 

“De meeste moderne kangoeroesoorten, met uitzondering van de boomkangoeroe, springen als ze zich snel willen verplaatsen. Als ze rondscharrelen op een plek, dan bewegen ze zich voort op hun vier poten. Hun staart dient als steun en wordt gebruikt als een soort vijfde poot”, zegt Janis.

De staarten van de procoptodon en zijn oude kangoeroefamilie bleken niet sterk genoeg om op te leunen. Hetzelfde gold voor hun voorpoten. De reuzenkangoeroes konden namelijk zo’n 240 kilo wegen en twee meter lang zijn. Daarmee waren ze ongeveer drie keer zwaarder dan hun hedendaagse afstammelingen.

Ook waren hun heupen en kniegewrichten groter, hun enkelgewrichten stijver en hun ruggegraat veel minder flexibel. Met andere woorden: hun anatomie was geschikt om te lopen en niet om te springen, zo betoogt Janis.

Uitgestorven
De procoptodon goliah’s leefden tot ongeveer 30.000 jaar geleden. Ze stierven uit toen ze prooi werden nadat de eerste mensen in Australië voet aan wal zetten, of omdat ze zich onvoldoende wisten aan te passen aan veranderende klimaatsveranderingen.

 

http://www.sciencedaily.com/videos/c81b604535d4d141546980127b28de9b.htm

http://www.sciencedaily.com/releases/2014/10/141015143141.htm

http://news.brown.edu/articles/2014/10/kangaroos

 

Mens roeide prehistorische reuzenkangoeroe uit | nu.nl

http://www.nu.nl/…/mens-roeide-prehistorischereuzenkangoeroe-uit.html

12 aug. 2008 – SYDNEY – Niet klimaatverandering, zoals lang werd aangenomen, maar de mens roeide de prehistorische reuzenkangoeroe uit.

Links:

Fossiele buideldieren van 15 miljoen jaar oud Wetenschappers hebben in de Australische Outback een grot ontdekt die vol ligt met vijftien miljoen jaar oude skeletten van prehistorische buideldieren. De zeldzame vondst heeft een aantal opvallende overeenkomsten blootgelegd tussen de creaturen, de Nimbadon lavarackorum genaamd, en de hedendaagse kangoeroes en koala’s.

Onderzoekers vonden uitstekend bewaard gebleven fossielen, waaronder 26 schedels van het uitgestorven, wombat-achtig buideldier. Het dier is ongeveer zo groot als een schaap en heeft gigantische klauwen. De wetenschappers schreven een artikel over de vondst dat deze week in het Journal of Vertebrate Paleontology verscheen. http://www.vertpaleo.org/news/permalinks/2010/07/14/PRESS-RELEASE—Remarkable-fossil-cave-shows-how-ancient-marsupials-grew/ http://en.wikipedia.org/wiki/Nimbadon

Opwindend

“Het is ongelofelijk opwindend voor ons”, aldus paleontoloog en mede-auteur van het stuk Mike Archer. “Het geeft ons een inkijk in het verleden van Australië die we daarvoor simpelweg niet hadden. Het is een extra inzicht in een aantal van de raarste dieren die je je kunt voorstellen.” Onderzoekers graven al sinds 1990 op de vindplaats, in Riversleigh in het noordoosten van de Australische staat Queensland. In 1993 ontdekten ze de eerste schedels van de Nimbadon. Onder de gevonden schedels, zijn ook schedels van baby’s die nog in de buidel van de moeder zaten. Onderzoekers kregen hierdoor de mogelijkheid om te bestuderen hoe de dieren zich ontwikkelden.

Klauwen

Hieruit bleek bijvoorbeeld dat de Nimbadonbaby’s zich op een vergelijkbare manier ontwikkelen als kangoeroejongen. Ook werd duidelijk dat er overeenkomsten zijn tussen de Nimbadon en de koala: beide dieren hebben lange klauwen, waarmee ze in bomen kunnen klimmen. De ontdekking van de fossielen is erg belangrijk, zo zei paleontologe Liz Reed. “Het is vrij uniek als je een compleet specimen vindt en ook nog eens zoveel van verschillende leeftijden. Het geeft ons de mogelijkheid iets te zeggen over gedrag en groei en een hoop andere dingen, waar we normaal niet toe in staat waren”, aldus Reed.

Marsupials

Marsupials have inhabited Australia for over 50 million years beggining as small tree dwellers and culminating in the huge roaming megafauna . http://australianmuseum.net.au/Australias-extinct-animals

Diprotodonts Skulls Under sides of skulls and lower jaws of a diprotodont (left) and a polyprotodont (right) show dentition, in particular the lower incisors

Diprotodon
The diprotodonts were hippopotamus-sized marsupials, most closely related to wombats. http://www.nhc.ed.ac.uk/index.php?page=24.134.165.255
Skull of the largest known marsupial, the Pleistocene hippo size Diprotodon. Diprotodon was like a wombat but belonged to it’s own family, the diprotodonts. Diprotodon was also the first fossil marsupial ever described. It was named in 1838 by Richard Owen, the man who coined the term “dinosaur”.

http://www.flickr.com/photos/14482943@N02/2279317815

Oorsprong van buideldieren noch in Australie is, noch in Zuidamerika…maar in Azie.? Sinodelphys szalayi is het oudste beest dat tot de Metatheria gerekend wordt, komt uit China, is omstreeks 125 miljoen jaar oud, en beschreven in: Luo et al, Science 302 (2003) 1934. An early Cretaceous tribosphenic mammal and metatherian evolution. Nogal een algemeen tijdschrift.

http://www.carnegiemnh.org/vp/sinodelphys.html http://fossil.wikia.com/wiki/Sinodelphys Sinodelphys szalayi.JPG Sinodelphys szalayi fossil displayed in Hong Kong Science Museum. Tijdens het Laat Krijt zijn er buideldieren in Noord-Amerika en Europa. ° Op basis van conventionele plaatektoniek en paleontologische vondsten kon de wetenschap (bijvoorbeeld )voorspellen dat er ergens buidelachtige dieren moesten zijn te vinden tussen zuid amerika en australie, oftewel antarctica van 30-40 miljoen jaar oud. Die zijn gevonden. De huidige buideldieren uit Australie + 1 Zuidamerikaanse , nesten trouwens moleculair als 1 clade binnen de Zuidamerikaanse buideldieren.  NOT MAN BUT THE CLIMATE ? http://www.sciencedaily.com/releases/2005/05/050531215140.htm Australia’s Megafauna Coexisted With Humans ScienceDaily (May 31, 2005) — Analyses of ancient fossils suggest that early Australian Aborigines did not wipe out the continent’s megafauna in a frenzied hunting rampage. New research conducted by Australian and British scientists reveals that in fact humans and megafauna, such as gigantic three tonne wombat-like creatures, a ferocious marsupial “lion” and the world’s all-time biggest lizard, may have co-existed for around 15 000 years….. http://www.pnas.org/content/102/23/8381.abstract?ck=nck NIET DE MENS MAAR HET KLIMAAT ? Australie, diprotodon. klimaat, mens 31 mei 2005 De lijst met door de mens uitgeroeide dieren is lang én oud. De komst van mensen in Noord-Amerika zou het einde hebben ingeluid voor de mammoet en de sabeltijger. De komst van de mens in Australië zou het einde hebben betekend voor enorme buideldieren als een ‘buidelleeuw’ en de nijlpaardachtige Diprotodon Optatum. Maar dat laatste staat nu ter discussie. Mensen en reusachtige buideldieren hebben volgens Britse en Australische onderzoekers in Australië namelijk zeker 15.000 jaar samengeleefd. Dat schrijven zij in de Proceedings of the National Academy of Sciences. Van een blitzkrieg waarin de dieren in krap duizend jaar zouden zijn uitgeroeid, is volgens hen dus geen sprake. Zij baseren zich op nieuwe dateringen van fossielen uit Cuddie Springs in het oosten van het land. De fossielen kwamen uit vier aardlagen. In twee van die aardlagen werden ook stenen voorwerpen gevonden die duiden op de aanwezigheid van mensen in dezelfde periode. In de twee andere lagen ontbreken zulke bewijzen. In een museum vakblad lijken onderzoekers uit Queensland de nieuwe gedachte te steunen. Zij dateerden systematisch fossiele resten van kleine dieren uit Australië. Veel van deze diersoorten bezweken ook, zo schrijven zij. Zelfs al voordat de mens tussen 45.000 en 35.000 jaar geleden steeds verder in het land doordrong. Niet de mens, maar het klimaat was de boosdoener, menen zij. De opgravingen zouden immers tevens uitwijzen dat het klimaat, vooruitlopend op de laatste IJstijd, steeds droger en kouder werd. En daardoor onbarmhartiger voor veel inheemse dieren. Discussie gesloten? Niet echt, want volgens weer andere recente opgravingen lijkt het mogelijk dat de mens 60.000 jaar geleden al arriveerde in Australië. En dat zou het plaatje nog ingewikkelder maken. THE AUSTRALIAN MEGA-FAUNA http://thelede.blogs.nytimes.com/2007/01/25/researchers-say-prehistoric-extinctions-in-australia-were-mans-work-not-natures/ http://www.nytimes.com/2007/01/25/health/25iht-fossil.4345731.html ” ….Among the most important conclusions is that the rainfall in the Nullarbor Plain when the animals were alive was not significantly different from the rainfall today, leading to the conclusion that it is unlikely that climate change alone explains the extinction of so many species. Professor Richard Roberts, a geochemist at the University of Wollongong who dated the bones, said that by comparing the dates of the remains with evidence of rainfall at the time, the scientists established that different species had managed to survive relatively major changes in the climate. … Their conclusions deal a blow to the longstanding argument that the extinction of Australia’s giant native fauna … was caused by natural changes in the environment and not humans. “I think we can forget about that as an explanation, because they had already survived the worst that nature could throw at them,” said Roberts. “But what they hadn’t counted on is the arrival of a completely new species that would eat them.” “The only new element was us: man.” ……” http://evomech1.blogspot.com/2007/01/australia-nullarbor-caves-reveal.html UPDATE 

Klimaatverandering deed  toch Australische giganten de das om

 07 mei 2013 1

historisch buideldier australie Onderzoekers komen er nu achter dat de uitsterving van vele diersoorten in Australië helemaal niet aan de komst van de mensen, maar aan de klimaatverandering te wijten is. Deze conclusie trekken zij nadat ze de beschikbare informatie over de dieren opnieuw bestudeerd hebben. Voorheen dachten we dat de mensen die zo’n 45.000 tot 50.000 jaar geleden naar Australië kwamen, verantwoordelijk waren voor de verdwijning van al die mooie, historische diersoorten. Het continent Australië staat nu nog bekend om de uitgestrekte woestijnen, ‘rode’ bergen, regenwouden, watervallen en prachtige stranden. Maar tienduizenden jaren geleden was het nog mooier! Toen leefden er nog gigantische wilde dieren in de verschillende staten. Zo leefden er in Sahul: Australië, Tasmanië en Nieuw Guinea, zo’n negentig inmiddels uitgestorven diersoorten. “Waaronder het grootste buideldier dat ooit leefde: de Diprotodon (foto) en kangoeroes zo groot dat we niet eens zeker weten of ze überhaupt konden springen. De roofdieren die het op deze beesten gemunt hadden, waren grote zoetwaterkrokodillen met giftig speeksel en de bizarre maar dodelijke buideldierleeuwen, Thylacoleo carnifex, met knipscharen aan hun duimen en extreem krachtige kaken,” zegt Stephen Wroe, hoofdauteur van de studie. Aboriginals Omdat de mensen net het continent betraden in de periode dat veel dieren uitstierven, werd er al gemakkelijk aangenomen dat de mensen hier ‘schuldig’ aan waren. De nieuwe studie die in Proceedings of the National Academy of Sciences staat, suggereert het tegendeel. “Het kan dat mensen een rol speelden in het verlies van de dieren die nog steeds wisten te overleven wanneer de mensen aan land kwamen – maar dan moet dit ook aangetoond worden,” zegt Wroe van The University of New South Wales. “Direct bewijs is er nooit geweest dat mensen jaagden op de dieren of in ieder geval de wapens hadden voor deze gigantenjacht.” Uit het onderzoek blijkt wel dat acht tot veertien inmiddels uitgestorven soorten nog steeds leefden toen de Aboriginals aan land kwamen. Maar zo’n vijftig inmiddels uitgestorven soorten zijn bijvoorbeeld al niet te vinden in fossielen van de afgelopen 130.000 jaar. Dikke kans dus dat ze voordat er überhaupt mensen leefden al lang uitgestorven waren.

 

Klimaatverandering Recente studies naar de Antarctische ijskernen, oude niveaus van de meren in het midden van Australië en andere milieu-indicatoren suggereren dat ook Sahul, dat een groot woestijngebied had, in de afgelopen 450.000 jaar een nog droger en grilliger klimaat kreeg. De Aboriginals werden beschuldigd van het afbranden van het landschap. Maar deze nieuwe informatie lijkt aan te tonen dat de branden op het continent meer gelinkt zijn aan de klimaatveranderingen dan aan de activiteit van mensen. Bovendien waren er al branden lang voor er mensen in Australië leefden.Het wordt steeds duidelijker dat het verdwijnen van de megafauna van Sahul verspreid gebeurde over misschien wel duizenden jaren onder invloed van onverbiddelijke, weliswaar onregelmatige, klimatologische achteruitgang,” zegt Wroe. CREATIONIST BAGGER DEBUNKED http://ncse.com/creationism/analysis/marsupials (Marsupials origin ,evolutionary history as documented in the fossil record & paleo biogeography) Springer2009Chap70[1]  <–pdf

Over tsjok45
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren

2 Responses to buideldieren evolutie

  1. Pingback: IJSTIJDEN « Tsjok's blog

  2. Pingback: Casuarius en andere loopvogels | Tsjok's blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: