MICRORAPTOR GUI


 

DINOSAURICON MN      

Gerdien de JONG  –>

http://evolutiebiologie.blogspot.be/2012/03/microraptor-in-de-vlucht.html

Dino uit het krijt vloog als een dubbeldekker

Na herinterpretatie van een fossiel van Microraptor gui blijkt dat deze eerste vliegende dinosauriërs hun twee paar vleugels – het tweede paar zat aan de achterpoten –- gebruikten als een tweedeksvliegtuig, dus onder elkaar.

De eerste vliegende theropoden zweefden 125 miljoen jaar geleden vermoedelijk als dubbeldekvliegtuigen door de lucht. Dat concluderen Amerikaanse wetenschappers uit fossielen, die in het noordoosten van China werden gevonden.
De oorspronkelijke  Microraptor gui  benutte derhalve twee merkwaardige asymmetrische vleugelparen, zo berichtten Sankar Chaterjee en Jack Templin van de Texas Tech University in de‘Proceedings’ van de Amerikaanse Academie voor Wetenschappen.(PNAS)

Vogelvlucht
De vondst uit de vroege Krijttijd wijst erop dat de ontwikkeling van de vogelvlucht zou kunnen onstaan zijn uit een soort ‘dubbeldekkerachtige’ opstelling van twee vleugelparen aan de voorste en achterste ledematen. De tot de familie van de dromaeosauriërs( Dromaeosauridae )behorende Microraptor   gui was vermoedelijk tot 40 centimeter lang en leefde in de bomen. Voor- en achterpoten

Om van de ene boomkruin naar de andere te geraken, gebruikte deze oer- verwant van de vogels,   vleugels aan de voor- en achterpoten, waaraan telkens ongelijkmatige veren waren geordend. Tot nog toe gingen deskundigen ervan uit dat deze afstammelingen  van leden van de   roofsauriërs (Theropoda )net zoals libellen in ‘tandemvlucht’ met vleugelparen vooraan en achteraan voortbewogen.

Volgens het onderzoek van Chaterjee en Templin daarentegen hield de microraptor zijn achterpoten wat lager en gebruikte hij de positie van de voetvleugels om te veranderen van hoogte.
Uit het onderzoek blijkt dat de M. gui het tweede paar vleugels onder zich hield in plaats van zijwaarts strekte. Volgens de wetenschappers had M. gui niet goed kunnen zweven met het tandemmechanisme. Ook had hij dan moeilijk kunnen lopen.

Een computersimulatie van een vlucht waarbij de vleugels zich onder elkaar bevinden, toont aan dat het logischer is als M. gui’s vleugels biplaan, dus onder elkaar, zitten. Hij vliegt in dat geval in een golvend patroon van tak naar tak. Dit is ideaal voor zweefvliegen.

Gewrichten
Voor hun hypothese analyseerden de vorsers gewrichten en de richting van de vedergroei. Indien de microraptor zich net zoals een libel had voortbewogen zou hij moeilijkheden bij de stijgkracht en bij het lopen op de grond hebben ondervonden, aldus hun berekeningen. Zo zou de mini-dinosaurus over zijn eigen voeten zijn gevallen. Computersimulaties toonden de wetenschappers bovendien aan dat de dubbeldekformatie de microraptor toeliet veel gemakkelijker van vlieghoogte te veranderen.

Of de ontwikkelingsfase waarin de eerste gevleugelde dieren met hun vleugels onder elkaar zweefden, een voorbode was van de huidige vogels, is volgens de onderzoekers niet met zekerheid te zeggen, maar wel aannemelijk.

Of deze dubbeldekvlucht ook daadwerkelijk de oorsprong van de moderne vogelvlucht was of als voortbewegingsvorm uitstierf, is dus  nog niet opgehelderd.

(dpa)
zie ook
Microraptors zijn neven  van de hedendaagse vogels. Het waren kleine gevederde dino’s die vleugels hadden ontwikkeld om van boomtop naar boomtop te zweefvliegen. Tot nu toe werd gedacht dat Microraptor gui zijn vleugels achter elkaar uitspreidde wanneer hij van de ene tak naar de andere zweefde, zoals een libelle twee paar vleugels achter elkaar heeft, als een soort tandem.

Microraptor gui

Xu, zhou & Wang, Kuang, Zhang & Du 2003


Classificatie Vindplaats grootte 1 blok= 15 X 15cm
‘Kleine dief’
Dinosauria
Saurischia
Theropoda
Tetanurae
Avetheropoda
Coelurosauria
Maniraptora
Dromaeosauridae

 

China 77 cm

127 - 121 mjg

In het januarinummer van het wetenschappelijk tijdschrift Nature maken Xu en consorten een wel heel opmerkelijke dinosaurus bekend. Het is een nieuw species van een al in 2000 beschreven zeer vogelachtige dinosaurus, Microraptor zhaoianus. Het is een dromaeosauride dinosaurus van zo’n 77 cm lengte met modern ogende vleugels aan zijn armen maar 챵챵k aan zijn benen. Het is het enige tot nu toe bekende dier, uitgestorven of nog levend, met vier vleugels met veren. Volgens Xu was dit een zwevende dinosaurus die niet actief met zijn vleugels fladderde maar er zijn paleontologen die denken dat Microraptor er wel toe in staat is geweest. De vleugels ogen modern en bestaan uit zo’n 12 primaire veren en 18 secondaire veren. Er zijn veren bij van meer dan 22 cm lengte. Het lichaam was bedekt met donsveren van 2.5 tot 3.5 cm lengte. Microraptor kon zijn achterpoten naar de zijkant spreiden, iets dat andere dinosaurussen niet kunnen. Die hebben een dijbeenkop dat ervoor zorgt dat de benen recht onder het lichaam wordt gehouden. Microraptor gui heeft een aangepaste dijbeenkop die spreiding van de benen wel mogelijk maakt. Met gespreide benen zweeft Microraptor door het luchtruim maar de veren konden waarschijnlijk wel op een of andere manier worden opgevouwen anders zou het lopen op de grond of klimmen in de bomen wel erg moeilijk worden. Hoewel het volgens Xu een zwever is geweest had Microraptor modern ogende vleugels. Zo bezit hij asymmetrische veren, een aanwijzing voor de vliegcapaciteiten, samen trouwens met symmetrische veren.
Xu neemt aan dat vogels via een glijfase het luchtruim hebben gekozen en ziet in Microraptor hiervoor het bewijs. Toch is de eerste echte vogel, Archaeopteryx zo’n 25 miljoen jaar ouder! Hier lopen de meningen van de geleerden dan ook over uiteen. Het kan zelfs zijn dat Microraptor een dood spoor in de evolutie is geweest.
Er zijn 2 complete skeletten gevonden met veerafdrukken in de Chayang provincie van West Liaoing.

2003 aankondiging vondst en  eerste studie  ;

In China is weer een opmerkelijke ontdekking gedaan, een dinosaurus met 4 vleugels om te zweven door de lucht!
Dit is volgens de Chinese paleontologen (Xing Xu, Zhonghe Zhou, Xiaolin Wang, Xuewen Kuang, Fucheng Zhang & Xiangke Du) het bewijs dat vogels afstammen van zwevende dinosaurussen en dat pas daarna flappende bewegingen en dus actieve vlucht is ontstaan. Deze ontdekking ondersteund ook de al langer bestaande hypothese dat “proto” vogels een tetrapteryx (4 vleugels) fase hebben doorlopen. Microraptor gui is een andere species van een al eerder gevonden soort, Microraptor zhaoianus. Het wordt al langer aangenomen dat de dromaeosauridae een goede kandidaat zijn om als groep te dienen waaruit de moderne vogels zijn ontstaan. Recente ontdekkingen uit de Jehol groep uit de provincie Lioaoning laten zien dat dromaeosauride dinosaurussen kleine, gevederde dieren waren met armen zoals Archaeopteryx en voeten die lijken op die van in bomen klimmende dieren.
Er zijn in 2001 zes exemplaren van deze dinosaurus opgegraven in het westen van Liaonig, Chaoyang bassin. Twee behoren tot de nieuwe species M. gui en drie exemplaren worden geclassificeerd als M. sp (deze kunnen dus niet tot op species niveau worden ge챦dentificeerd) en een exemplaar kon alleen als Dromaeosauridae gen. et sp. indet. worden geclassificeerd.
De species naam, gui is ter ere van een Chinese paleontoloog: Gu Zhiwei.
Microraptor gui is ongeveer 77 cm lang, heeft een kleine romp maar een relatief lange staart die toch maar uit 26 staartwervels bestaat. Zijn lichaam is bedekt met donsveren (25-30mm) en contourveren. Zeer opmerkelijk is dat ook op de achterbenen vliegveren zijn gevonden

Bron:NATURE |VOL 421 | 23 JANUARY 2003 |  www.nature.com/nature

http://news.nationalgeographic.com/news/2003/01/0121_030122_dromaeosaur.html짤 J. Arts
Microraptor klimt weer naar boven, voor een volgende glijvlucht


짤 J. Arts
De kop van Microraptor gui


J. Arts
Lopen, met al die veren aan de achterpoten, zal niet zo snel zijn gegaan als vliegen.

Een dingodubbeldekker

http://www.geo.uu.nl/ngv/geonieuws/geonieuwsart.php?artikelnr=782

1 Maart 2007, jaargang 9 nr. 3 artikel 782

Auteur: prof. dr. A.J. (Tom) van Loon 
Faculteit Aardwetenschappen Universiteit van Silezië

Een nieuwe vondst van de gevederde dinosauri챘r Microraptor gui, in gesteenten van ongeveer 125 miljoen jaar oud, wijst op een heel andere manier van vliegen dan eerder werd aangenomen.

Overigens is de term ‘vliegen’ hier niet geheel op zijn plaats: de gevederde dinosauri챘rs, die beschouwd kunnen worden als de voorlopers van de vogels, kozen weliswaar (althans in sommige gevallen) het luchtruim, maar dat gebeurde dan in de vorm van een glijvlucht, vergelijkbaar met de manier waarop de huidige vliegende eekhoorns en vliegende vissen vanaf een relatief hoog punt (bij de eekhoorns bomen, bij de vissen golftoppen) omlaag zeilden.

National Geographic News:  DromaeosaurNational Geographic News:  Dromaeosaur

National Geographic News:  Dromaeosaur


Het fossiel van Microraptor gui  /
In het fossiel zijn de afdrukken van veren aan de achterpoten duidelijk te zien. Ze stonden tijdens de vlucht opzij en niet naar achteren, meent Chatterjee. 



Het bijzondere aan Microraptor gui is dat hij niet alleen vleugels had waar zijn voorouders voorpoten hadden, maar dat ook zijn achterpoten zodanig met veren waren bezet dat ook die achterpoten, waarop hij wel kon lopen, ook als vleugels dienst konden doen. Op basis van de fossiele restanten die eerder werden gevonden, werd aangenomen dat het dier die vleugels bij zijn glijvluchten achter elkaar hield, zoals bijvoorbeeld ook een libelle dat doet. De nieuwe vondst, die meer details laat zien, maakt een andere manier aannemelijk. M. gui zou de vleugels van de achterpoten niet achter, maar onder zijn ‘normale’ vleugels hebben gehouden. Daardoor ontstond dus een soort dubbeldeksvliegtuig, dat wat betreft de a챘rodynamische karakteristieken vergelijkbaar was met de dubbeldekkers die de gebroeders Wright in het begin van de luchtvaart gebruikten.


De van vier vleugels voorziene dino vergeleken met de ‘Flyer’
van de gebroeders Wright (1903). Microraptor gui was hun
125 miljoen jaar voor (Tekening Jeff Martz).



Deze nieuwe interpretatie is gebaseerd op analyse van de verbindingen tussen de botten van de achterpoten en de asymmetrische oriëntatie van de veren op die achterpoten.

Volgens de onderzoekers zouden die erop wijzen dat er bij een ‘libellenvlucht’ onvoldoende lift kan zijn geweest om een glijvlucht te maken; bovendien zou het dier zijn achterpoten dan zijwaarts moeten hebben uitgestrekt bij de glijvlucht, en het skelet maakt dat onwaarschijnlijk. De onderzoekers wijzen er in dit verband ook op dat de vogels evenmin hun poten opzij uitstrekken (wat bij de vleugels wel het geval is). Als Microraptor zo was gebouwd dat hij inderdaad zijn achterpoten bij de vlucht opzij kon uitstrekken, dan zou hij nauwelijks op de grond hebben kunnen lopen. Daarentegen zou een ‘dubbeldekkervlucht’ wel voldoende lift hebben gegeven, en zou ook het lopen geen problemen hebben opgeleverd.

De onderzoeksleider Sankar Chatterjee

Om na te gaan of de hypothese van een dubbeldekker redelijk is, werd op de computer een simulatievlucht van M. gui uitgevoerd. Daarbij bleek dat het dier tijdens zijn glijvlucht licht golvend op en neer moet zijn gegaan: ideaal voor een glijvlucht tussen bomen. Deze bevinding lijkt van belang in de ‘strijd’ die wordt gevoerd over het hoe en waarom van de veren bij dinosauriërs. Eén stroming zegt dat de veren zich ontwikkelden bij dino’s die op de grond leefden, en die van die toevallige evolutionaire ontwikkeling gebruik maakten om het luchtruim te kiezen. De andere stroming stelt dat de veren zich ontwikkelden bij dino’s die in bomen leefden, en die zo extra mogelijkheden kregen om een prooi te bereiken of zelf aan een vijand te ontkomen. Die laatste hypothese lijkt nu waarschijnlijker.

Referenties:
  • Chatterjee, S. & Templin, R.J., 2007. Biplane wing form and flight performance of the feathered dinosaur Microraptor gui. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States 104, p. 1577-1580.

Foto’s welwillend ter beschikking gesteld door Sankar Chatterjee, Department of Geosciences, Museum of Texas Tech University, Lubbock, TX (Verenigde Staten van Amerika).

Dubbeldeksdino getest

Gestapelde vleugels bij oervogel Microraptor gui

Het vliegende dinosaurusje Microraptor gui had twee stel vleugels die net als bij een dubbeldekkervliegtuigje boven elkaar zaten en niet, zoals Chinese paleontologen eerder beweerden, achter elkaar. Dit stellen onderzoekers Chatterjee en Templin na een uitgebreide nieuwe reconstructie van het dier.

Sluit dit venster

De dubbeldekker van de gebroeders Wright in 1903. Bij het ontwikkelen van luchtvaartuigen kijken veel ontwerpers naar voorbeelden uit de natuur. De dubbeldekkerdino-hypothese hadden de gebroeders Wright echter niet voorhanden bij hun ontwerp van bovenstaand model. 

De voorlopers van de vogels van nu waren waarschijnlijk kleine, in bomen levende dino’s met een verendek. Om van boom tot boom te komen ontwikkelden ze de kunst van het zweven en vormden ze vleugels aan hun voorpoten. Maar Microraptor gui had opmerkelijk genoeg vier vleugels. Twee aan zijn voorste 챕n twee aan zijn achterste ledematen.

Honderden kleine, buitengewoon goed bewaard gebleven gevederde dino’s werden niet zo lang geleden in China gevonden. Ze stierven zo’n 125 miljoen jaar geleden massaal bij een vulkaanuitbarsting in wat nu de provincie Liaoning is. Van Microraptor gui werden zes exemplaren gevonden. Het bestudeerde exemplaar woog bij leven ongeveer 챕챕n kilo en was tegen de 77 centimeter lang.

De Chinese onderzoeker Xu Zing en collega’s puzzelden de fossiele resten al in 2003 in elkaar. Het resultaat publiceerden ze in Nature. Hun reconstructie kreeg zijn twee paar vleugels achter elkaar geplaatst, net zoals bij libelles. Op de grond zou het beestje zich erg stumperig hebben voortbewogen. Het strompelde en struikelde over de lange veren aan zijn schenen en voeten.

Xu en collega’s kregen veel commentaar op hun artikel. ‘Ineffici챘nt’ en ‘buitengewoon ongebruikelijk’, waren begrippen die de Chinezen naar hun oren kregen geslingerd over hun dino-reconstructie in een levendige discussie in Nature. Ook de paleontoloog Sankar Chatterjee, hoogleraar aan de Texas Tech University, bemoeide zich er flink tegenaan. Hij wierp het idee in de discussie dat Microraptor een dubbeldekker was.

Samen met de Canadees Jack Templin heeft de paleontoloog de overblijfselen van het gevederde reptiel op een fundamenteel andere manier in elkaar geschoven. In het tijdschrift Proceedings of the National Academy of Sciences presenteren ze deze week de onderbouwing van hun hypothese. Ze maken aannemelijk dat de kleine dino zijn twee setjes vleugels onder elkaar droeg wanneer hij een zweefvlucht maakte, net als de eerste vliegtuigen.

Theropoden zijn de voornamelijk vleesetende tweevoetige dinosauri챘rs waarvan alle vogels afstammen. De paleontologen wijzen erop dat alle theropoden hun beengewrichten recht onder zich dragen, net als hedendaagse vogels. De naar de zijkanten uitgeklapte achtervleugels zoals Xu die schetste, riepen om die reden veel weerstand op bij Chatterjee.

Alle botjes uit de achterpoten van het onderzochte fossiel zijn perfect bewaard gebleven. Een opmerkelijk detail zijn de ongewone vliegveren die over de hele lengte aan de voeten zaten, van de hiel tot de tenen. Aan het scheenbeen verraden aanhechtingen naar achter gerichte veren. Volgens Chatterjee en Templin verminderden die de luchtweerstand en zorgden deze voor stabiliteit in de lucht.

De stand van de veren aan de voeten blijft toch een beetje raadselachtig. In de reconstructie van Xu steken ze aan de onderkant uit. Zo zitten ze flink in de weg bij een korte wandeling. Chatterjee en Templin denken daarom dat de veren zijwaarts uitspreidden tijdens de vlucht. Als ze niet in gebruik waren vouwden ze effici챘nt in tot een compact pakketje, net als de vleugels aan de voorkant. Tijdens het verstenen zijn de veren de andere kant op geklapt, vermoeden ze.

Ze testten de a챘rodynamische kwaliteiten van hun Microraptor-reconstructie met twee computersimulaties. De dino kon sprongvluchten maken over afstanden van ruim 40 meter met een snelheid tussen de 9 en 15 meter per seconde, berekenden ze. Het dier hield de achtervleugels tijdens het vliegen in een stand uitgestrekt. Zo verbeterde zijn stabiliteit tijdens duikvluchten, net zoals de onderste vleugels van een ouderwetse dubbeldekker het vliegtuigje in evenwicht houden. Het beestje had bovendien een lange staart, ook om instabiliteit mee te compenseren.

Verschillende soorten vliegende dinosaurusjes laten tussenstappen zien in de ontwikkeling van de vogelvliegkunst. Door een zweeffase door te maken kregen ze het vliegen in de vingers. Het dubbele setje vleugels is uniek bij gewervelde dieren. Wat is dan de plek van deze dubbeldekkerdino in de evolutie, vroegen de paleontologen zich af. Vertegenwoordigt Microraptor gui met z’n vier kleine vleugels een tussenfase naar een enkel stel grote voorvleugels, of is deze dino een uitgestorven zijtak? Chatterjee en Templin vinden beide mogelijkheden even waarschijnlijk, zeggen ze, maar lijken toch meer te voelen voor de eerste hypothese.

Steun daarvoor zien ze in andere fossielen met veren. Daarbij werden in de loop van de tijd de voorpoten of vleugels namelijk steeds groter en de achterpoten kleiner, met ook geleidelijk minder veren erop. Veel roofvogels van nu dragen bovendien nog steeds een flink verendek op hun poten, warmee ze hun klauwen stroomlijnen in hun aanvalsvluchten naar beneden.

Gerda Bosman

Sankar Chatterjee and R. Jack Templin: ‘Biplane wing planform and flight performance of the feathered dinosaur Microraptor gui.’, PNAS early edition, 22 januari 2007.

Sluit dit venster

Bovenaanzicht van de nieuwe reconstructie van het dinofossiel Microraptor gui. De achterpoten met vleugels spreiden deels onder de voorvleugels uit

Glijdende dino’s

2010

Primitieve vogelsoort vloog niet, maar gleed

Hoe hebben de eerste vogels leren vliegen? Daarover bestaan meerdere theorieën, en wetenschappers komen er niet uit welke de juiste is. Van één zeer primitieve vogelsoort, een dinosaurus genaamd Microrapter gui, lijkt nu definitief te zijn aangetoond dat hij niet met een aanloopje al flapperend opsteeg van de grond. Deze dino, met veren aan alle vier z’n poten, blijkt vooral goed in uit bomen glijden.

Meestal wordt de manier waarop uitgestorven soorten bewogen berekend met behulp van computermodellen. Maar het kan ook anders. Het dier nabouwen, bijvoorbeeld. In het tijdschrift PNAS beschrijvenDavid Alexander en zijn collega’s de testen die ze deden met een nagebouwde microrapter. Van deze Chinese vliegende dino zijn zulke goede fossielen gevonden dat zowel de bot- en spierstructuur als de veren nagemaakt kon worden.

De in plastic nagebouwde dinovogel bleek vooral een uitstekende zwever. Hij kan zijn vier poten op zo’n manier spreiden dat hij mooie glijdende duikvluchten kan maken. Bovendien lijkt het onwaarschijnlijk dat hij met z’n kromme klauwen en lange veren aan zijn achterpoten over de bodem liep. Waarschijnlijk leefde hij dus in bomen, en liet hij zich van tak naar tak glijden. Een iets verder vereenvoudigd model van de glijdende dino lijkt te zweven als een modern modelvliegtuigje, zo is te zien op dit filmpje van de onderzoekers. Nieuw is verder dat dit onderzoek aantoont dat de microrapter zijn vleugels hoogstwaarschijnlijk wel degelijk achter elkaar hield. Eerder stelden onderzoekers een soort dubbeldekkermodel voor.

Nadine Böke

 

Microraptor  voedde zich met vogeltjes ( zie verder voor een UPDATE )

http://news.discovery.com/animals/dinosausr-eats-bird-111123.html

2-evidencefoun
(Close up of the abdomen of the new Microraptor; the remains of the enantiornithine bird are indicated by blue; Image: Zhou Zhonghe)

 

Parelmoeren Microraptor

Dino-vogel had iriserende veren

  • Door: Chiel Versteeg
 
 

Wetenschappers reconstrueerden een 130 miljoen jaar oude dino-vogel aan de hand van een tot nu toe onbekend Chinees fossiel. Het onderzoek geeft een precies beeld van hoe de vogel er in levende lijve uitzag.

Een van de wapens die vogels in de strijd gooien bij de zoektocht naar een partner zijn hun veren. Kleurige paradijsvogels, pauwen en woerden bijvoorbeeld laten maar al te graag zien wie de mooiste is. Zeer effectief zijn iriserende veren.

Iriseren is een verschijnsel waarbij het licht op zo’n manier gebroken wordt dat het oppervlak er kleurrijk uitziet. Afhankelijk van het perspectief verschuiven de tinten, zoals bij parelmoer.

Bij vogels wordt de parelmoeren glans veroorzaakt door kristalachtige laagjes in de veren, die licht op de kenmerkende manier verspreiden. Deze laagjes bestaan uit pigmentkorrels (melanosomen) met een eiwitlaag er overheen.

Een team Amerikaanse en Chinese wetenschappers schrijven in Science dat de Microraptor oervogel hetzelfde iriserende effect had.

Fossiel pigment

Het gaat om een 130 miljoen jaar oude, dubbel gevleugelde dinosauriër ter grootte van een duif. Bij de ontdekking ervan in 2003 werd meteen duidelijk dat deze ‘dino-vogel’ wel eens wat antwoorden zou kunnen geven op de evolutie van veren en vogels. Het internationale onderzoeksteam bericht over een tot nu toe onbekend fossiel in het bezit van het Beijing National History Museum, dat nieuwe inzichten verschaft.

De paleontologen onderzochten het fossiel specifiek op de pigmentkorrels die de kristalachtige, iriserende laagjes in de veren creëren. Natuurlijk is de kleur niet meer te zien, maar een lid van het onderzoeksteam ontdekte dat bij de meest voorkomende iriserende vogels versmalde pigmentkorrels in laagjes op elkaar gestapeld zijn. Toen ze monsters van de fossiele Microraptor onder de microscoop legden bleek dit bij de oeroude vogel ook het geval.

Gebaseerd op het pigment in het nieuwe fossiel en samen met de data van acht andere fossielen van Microraptors menen de wetenschappers dat de vogel een donkere iriserende kleur had. De dikte van de eiwitlaag die over de pigmentkorrels bepaald welke iriserende glanskleur de veren hadden. Omdat de eiwitlaag om de korrels heen niet bewaard is gebleven, kunnen de onderzoekers dit niet met zekerheid zeggen. Ze vermoeden dat het een blauwige glans was, een beetje zoals een kraai.

Elegante staart

Tot nu toe waren er aan de veren alleen maar aerodynamische eigenschappen toegeschreven. Zo werd gedacht dat de staartveren een druppelvorm aannamen om beter op te kunnen stijgen. Het nieuwe fossiel laat een veel dunnere staart zien. Deze eindigt ook niet in een waaier, maar in twee lange, elegante veren. Volgens de paleontologen is de staart dan ook geen hulpstuk geweest bij het vliegen, maar eerder bedoeld voor het flirten of andere sociale interacties. Waarschijnlijk is de lange staart een overblijfsel van de voorouders van de Microraptor, zoals de Velociraptor. Het zou volgens de onderzoekers dan ook goed mogelijk zijn dat de Velociraptor ook iriserende vleugels had.

Bron:
Matthew D. Shawkey e.a., 
Reconstruction of Microraptor and the Evolution of Iridescent Plumage. In: Science

Microraptor gui
The four winged dinosaur. Colours based in several forest birds: magpies, woodpeekers, ampelis, etc.
http://www.flickr.com/photos/56551850@N00/384070552/
      
  
 
Creationist    stupidities  …

Stupid Dinosaur Lies DEBUNKED!! http://www.stupiddinosaurlies.org/aig-and-microraptor-gui

Creationist Menton :

“The story that emerges then is not as charming as that presented in the popular media of feathered dinosaurs “experimenting” with flight using the same biplane “strategy” as the Wright brothers used, in an effort to “figure out” how to fly.

A critical assessment of the data by evolutionists themselves reveals that, regardless of how it flew, M. gui was a bird, not a dinosaur.

The evidence supports the conclusion that birds give rise to birds, and that they reproduce after their kind. But this is a story unlikely to be embraced by evolutionists or the popular media.”

Menton is  flat out lying

Microraptor is a dromaeosaurid closely related to Velociraptor, Dromaeosaurus, Deinonychus, Sinornithosaurus, Noasaurus, and all other Dromaeosaurs out there.

Microraptor was a sickled clawed dinosaur whose skeleton you can

 compare  with Velociraptor   

And  also see what a skeleton of a modern bird really looks like.( the raven )

 

Microraptoria

 

Now does Microraptor really look just like a bird to you?

No it doesn’t. It looks just like a Velociraptor and is closely related to Sinornithosaurus. Thus, Microraptor is hands down a dinosaur evolving into a bird.

Menton made up this stupid article as a feeble attempt to hide the fact that Microraptor is a transitional dinosaur giving rise to a bird, not some Dolly type cloning machine that produces another bird just like it at a very fast rate, like what Menton and other creationists would like for you to believe rather than facing the hardcore reality of having actual dino-bird transitional forms around, which is a direct violation of the creationists’ own version of the Bible phrase “reproduce after their kind” which they daily flash out in front of your face like porn.

http://www.stupiddinosaurlies.org/aig-and-microraptor-gui

 

 

Microraptor at vis

Dat hebben Canadese wetenschappers ontdekt.

 

New research reveals that Microraptor, a small flying dinosaur, was a complete hunter — able to swoop down and pick up fish. (Credit: Image courtesy of University of Alberta)

23 april 2013
De maaginhoud van een Microraptor die bewaard is gebleven in vulkanische as in China bevat overduidelijk resten van vis.

De tanden van het dier wijzen er verder op dat de dinosauriër in staat was om gladde, spartelende prooien zoals vissen te vangen. Dat schrijven onderzoekers van de Universiteit van Alberta in het wetenschappelijk tijdschrift Evolution.

Gevarieerd dieet

Tot nu toe gingen wetenschappers er vanuit dat Microraptors – die ongeveer net zo groot waren als haviken – in bomen leefden en alleen op kleine vogels en zoogdieren jaagden. De analyse van de maaginhoud van het fossiel in China breid het dieet uit

“We hadden erg veel geluk dat we een Microraptor aantroffen in vulkanische as en dat de inhoud van de maag eenvoudig was te identificeren”, verklaart hoofdonderzoeker Scott Person op nieuwssite ScienceDaily.

“We weten nu dat de Microraptor op gevarieerd terrein leefde en een zeer gevarieerd dieet had”, aldus de wetenschapper.

Tanden

De studie op het fossiel wees ook uit dat de tanden van het vliegende dier niet aan beide kanten gekarteld waren zoals bij de meeste vleesetende dinosauriërs. Doordat er slechts aan één kant van de tanden kartels zaten, was de Microraptor waarschijnlijk beter in staat om vissen uit het water te grijpen.

“Minder kartels zorgden ervoor dat een vis zichzelf niet in tweeën scheurde bij het spartelen”, aldus Person. “De Microraptor kon simpelweg zijn hoofd op tillen, zodat de vis tussen zijn tanden door gleed en hij het dier in zijn geheel kon doorslikken.”

Door: NU.nl/Dennis Rijnvis

  1. Lida Xing, W. Scott Persons, Phil R. Bell, Xing Xu, Jianping Zhang, Tetsuto Miyashita, Fengping Wang, Philip J. Currie. Piscivory in the Feathered Dinosaur Microraptor.

Over tsjok45
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren

2 Responses to MICRORAPTOR GUI

  1. Pingback: archaeopteryx « Tsjok's blog

  2. Pingback: DINOSAURICON MN « Tsjok's blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: