KNAAGDIEREN


http://mbe.oxfordjournals.org/content/early/2010/01/25/molbev.msq019.full.pdf+html
zie ook attachment

°

Josephoartigasia Monesi.   / Cavia van een ton

16 01 2008  http://noorderlicht.vpro.nl/noorderlog/

(Elmar Veerman)

In Uruguay is de schedel van reuzenknaagdier gevonden. Het dier leefde een paar miljoen jaar geleden en moet minstens duizend kilo gewogen hebben.

Een amateurpaleontoloog ontdekte de 53 centimeter lange schedel in een rotsblok aan het strand en ging ermee naar het natuurhistorisch museum in Montevideo. Pas drie jaar later gingen paleontologen Andr챕s Rinderknecht en Ernesto Blanco ermee aan de slag. Zij beschrijven de vondst nu in vakblad Proceedings of the Royal Society B.

De snijtanden ontbreken op eentje na, maar verder is de schedel in prima staat. Uit de kiezen leiden de onderzoekers af dat Josephoartigasia monesi, zoals ze het dier genoemd hebben, niet in staat was om stevige planten te eten. “We denken dat hij van zachte waterplanten of fruit leefde”, aldus Blanco.

Over het lijf van het dier weten ze weinig, dus een de schatting van zijn gewicht kan er flink naast zitten.

Maar de claim dat dit het grootste bekende knaagdier is, lijkt niet overdreven.

De wetenschappers gaan ervan uit dat het reuzenknaagdier is uitgestorven omdat het te groot was om holen te graven en te traag om belagers te ontlopen.

Het  helaas ondertussen uitgestorven beest van meer dan een ton, groter dan een stier, dat vier miljoen jaar geleden in moerassen leefde, was  waarschijnlijk  niet bestand tegen de opmars van andere zoogdieren uit Noord-Amerika, toen er twee miljoen jaar geleden een landbrug ontstond tussen het noordelijke en het zuidelijke deel van het Amerikaanse continent.

Het is nu in ieder geval het grootste bekende knaagdier, een stuk groter dan de levende recordhouder, de capybara, die ook al in Zuid-Amerikaanse moerassen leeft. De nieuwe vondst is in feite meer verwant aan decavia’s dan aan muizen en ratten, en in zijn gedrag moet hij ongetwijfeld veel van een nijlpaard hebben gehad.

Het beest illustreert perfect, voor wie daar nog niet van overtuigd zou zijn, dat het leven er niet altijd uitzag zoals wij het nu gewoon zijn, wel integendeel.

Zelfs de zoogdierenwereld waartoe ook wij behoren, verandert voortdurend. Tot 30.000 jaar geleden liep het hier bij ons nog vol mammoeten en wolhaarneushoorns – om maar die te noemen.

Miljoenen jaren geleden zaten vleugelloze reuzenvogels met zware bekken in onze bossen de kleine voorouders van de paarden achterna.

Dat vogels op paarden jagen, is vandaag ondenkbaar.

 In 2003 werden resten van een ander Zuid-Amerikaans reuzenknaagdier gevonden, zonder schedel.   http://noorderlicht.vpro.nl/artikelen/14184088/

Reuzenrat     Fossiel knaagdier woog 700 kilo

Een knaagdier zo zwaar als een koe. Hij bestond echt, en graasde acht miljoen jaar geleden aan een tropische oer-rivier in Zuid-Amerika. Was het een monster of een goeie lobbes? En waarom struinen er nu geen reusachtige ratten meer rond?

Is het een rat? Een bizon? Of een rat zo groot als een bizon? Ooit trilde de Zuid-Amerikaanse bodem onder de zevenhonderd kilo van een gigantisch knaagdier. Deze week beschrijft het tijdschrift Science de spectaculaire vondst van het bijna complete skelet en een aanvullende schedel.

Paleontoloog Marcelo Sánchez-Villagra van de Duitse Universiteit van Tübingen en collega’s zagen aan de acht miljoen jaar oude tanden dat ze een Phoberomys pattersoni in handen hadden. Tot dan waren daarvan alleen tanden en botfragmenten gevonden. Puzzelwerk maakte vervolgens duidelijk dat het dier – Goya gedoopt – het meest verwant is aan de huidige pacarana (Dinomys branicki), een grote neef van de gewone cavia.

“Ronduit verbazingwekkend is de omvang van Phoberomys”, schrijft de Britse zoöloog R. McNeill Alexander in een commentaar bij het artikel. Is de capybara of waterzwijn – het grootste, nu levende knaagdier – met ruim zestig kilo al een gevaarte, Goya was nog tien keer zwaarder. Zevenhonderd kilo woog ‘ie, zo berekende Sánchez-Villagra door de dikte van de dijbeenbotten en de bovenste botten van de voorpoten te vergelijken met die van huidige cavia-achtigen. Hij koos deze vier botten omdat het enkele botten zijn (in tegenstelling tot de dubbele botten onder de knieën) en dus samen het hele gewicht dragen.

Om niet onder die lading te bezwijken waren Goya’s poten waarschijnlijk tamelijk recht, net als bij andere grote dieren. “Van een afstand zou het dier meer op een bizon hebben geleken dan op een grote cavia”, vermoedt McNeill Alexander.

Niet bepaald een dier dat je als mens tegen het lijf wil lopen. Nu gebeurde dat ook niet – Amerika werd pas veel later bevolkt – maar bang hadden we niet hoeven zijn volgens de Sánchez-Villagra. “Het was een planteneter, een grazer. De vergelijking is speculatief, maar ben je bang voor een koe?” Misschien was het meer een belachelijk groot knuffelbeest dan een angstaanjagend monster.

Grazers zijn graag groot, volgens McNeill Alexander, omdat het niet meevalt je energie uit grassen te halen. En grotere dieren gebruiken naar verhouding minder energie. De zoöloog vraagt zich dan ook niet af hoe Goya zo groot kon zijn, maar waarom er vandaag de dag geen bizonratten meer rondstruinen.

Het antwoord zit hem in de poten, vermoedt hij. Kleine zoogdieren kunnen bij gevaar snel hun hol induiken. De korte pootjes en graafklauwtjes van kleine knaagdieren zijn hier geknipt voor. Verstoppen is er voor grote dieren echter niet bij, die moeten rennen. Met hun lange poten, lichte hoeven en lange, elastische pezen zijn hoefdieren daarop gebouwd. Goya daarentegen – een bizon met het bouwplan van een cavia – was een trage lobbes.

Dat deze cavia toch zo uit de kluiten kon wassen, heeft ermee te maken dat Zuid-Amerika lange tijd volledig geïsoleerd was. Allerlei zoogdieren konder er in relatieve rust evolueren, totdat de landbrug met Noord-Amerika ontstond. De effectieve roofdieren die toen voet aan wal zetten, wisten wel raad met grote biefstukken die niet konden wegrennen.

De vondst staat niet op zich, benadrukt Sánchez-Villagra. In dezelfde aardlagen werden tekenen gevonden van een tropisch walhalla: resten van eveneens enorme schildpadden, vissen en krokodillen. Dat bevestigt de theorie dat ooit een grote oer-rivier, de Paleo-Orinoco-Amazon parallel door de vindplaats in noorderlijk Venezuela stroomde. Nu is het een verschraald stuk aarde, maar ooit graasde Goya er aan de weelderige oevers.

Simone de Schipper

Marcelo Sánchez-Villagra, Orangel Aguilera, Inés Horovitz: The Anatomy of the World’s Largest Extinct Rodent. In: Science, vol. 301, p. 1710-1712 (19 September 2003).

Het dier dat vandaag de dag het meest aan de beide reuzen verwant is, is de pakarana,  een 15 kilo wegend knaagdier. Dit zeldzame dier in het Andesgebergte is de enige nog in leven zijnde soort uit de familie van de dinomyiadae.

  

http://www.zgap.de/pacarana.html


http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2599941/

De schedel   van het  halotype

An external file that holds a picture, illustration, etc.<br>Object name is rspb20071645f01.jpg Object name is rspb20071645f01.jpg

Skull of J. monesi sp. nov. (holotype, Museo Nacional de Historia Natural y Antropología MNHN 921) in (a) dorsal, (b) frontal, (c) ventral and (d) lateral views.J. monesi

sp. nov.

(holotype, Museo Nacional de Historia Natural y Antropologia MNHN 921) (a) dorsaal, (b) frontaal, (c) ventraal and (d ) lateraal

An external file that holds a picture, illustration, etc.<br>Object name is rspb20071645f02.jpg Object name is rspb20071645f02.jpg

Skulls (dorsal view) of (aD. branickii, (bH. hydrochaeris and (cJ. monesi.

Grote vergelijking tussen een pakarana schedel (links ), capybara (midden ), en J. monesi (rechts ). het is erg groot

Sluit dit venster

Zo zal de kop van de reuzencavia er ongeveer uitgezien hebben, in verhouding met zijn levende familielid, de pakarana. Beeld: Gustavo Lecuona / Ernesto Blanco. 

Rinderknecht A, Blanco RE (2008) The largest fossil rodent. Proc. R. Soc. B doi:10.1098/rspb.2007.1645.

capybara.jpg

____________________________________________________________________________________

http://news.bbc.co.uk/2/hi/science/nature/7189341.stm

http://scienceblogs.com/pharyngula/2008/01/monster_mouse.php

Wetenschap lijkt oudste grasland ter wereld op het spoor te zijn

24 juli 2012 

Wetenschappers hebben in Chili de fossiele resten van twee knaagdieren teruggevonden. De tanden van de dieren wijzen erop dat ze op grasland leefden. En dat zo’n 15 miljoen jaar voordat graslanden elders ter wereld ontstonden.

De onderzoekers vonden de resten in een vallei in de Andes terug. De resten zijn zeker 32,5 miljoen jaar oud en behoren toe aan twee soorten die de wetenschap hiervoor niet bekend waren. De soorten hebben de namen Andemys termasi en Eoviscaccia frassinettii gekregen. Het zijn beiden knaagdieren en gaan de boeken in als de op één na oudste knaagdieren die ooit in Zuid-Amerika zijn teruggevonden.

Omgeving
De vondst vertelt de wetenschappers ook veel over het gebied waarin deze knaagdieren leefden.

Eén van de knaagdieren (E. frassinettii) heeft namelijk een bijzonder gebit

Het dier beschikte over tanden die hem in staat stelden om grassen te eten, zo meldt het blad American Museum Novitates.

“Dit fossiel voorziet ons van belangrijk, nieuw bewijs dat vroege knaagdieren samen met andere Zuid-Amerikaanse zoogdieren manieren ontwikkelden om om te gaan met dit dieet, lang voordat paarden, schapen en andere zoogdieren op andere continenten dergelijke aanpassingen ‘uitvonden’,” vertelt onderzoeker John Flynn. Dankzij de aanpassing slijten de tanden minder hard, terwijl de dieren toch in staat zijn om het taaie gras naar binnen te werken.

Gras
Het onderzoek wijst erop dat in dit gebied al zo’n 15 miljoen jaar eerder dan elders ter wereld graslanden voorkwamen. In die tijd zag heel Zuid-Amerika er overigens iets anders uit. Zo was het toen nog een eiland: pas 3,5 miljoen jaar geleden kwam Zuid-Amerika aan het noorden vast te zitten. Op het eiland was de biodiversiteit groot.

En nu kunnen we dus weer twee nieuwe soorten aan dat oude landschap met die grote biodiversiteit toevoegen. E. frassinettii is verwant aan de chinchilla: een dier dat nu nog veelvuldig voorkomt. A. termasi is verwant aan de agoeti.

Attachment: N3750[1] opudste zuid amerikaans grasland.pdf

_Apodemus agrarius Pallas .jpg

goudkleurige agoeti
        
         

Over tsjok45
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: