verdwijnende ecologische systemen


ecosystemen.docx (2.5 MB)<–
Derde van wereld verandert in woestijn in jaar 2100
4 oktober 2006
– Droogte zal binnen een eeuw de levens van miljoenen mensen bedreigen, voorspellen Britse klimaatdeskundigen.
Eenderde van de planeet zal over honderd jaar zijn veranderd in woestijn, meldde de Britse krant The Independent woensdag uit een rapport van het
Britse meteorologisch instituut.
Het is een van de scherpste waarschuwingen over de klimaatsveranderingen op aarde.
Toch zeggen deskundigen dat het mogelijk nog om een onderschatting gaat.
De wereld is in de afgelopen vijftig jaar zodanig ‘verdroogd’ dat 3 procent van het aardoppervlak nu woestijn is.
Dat was in 1950 nog 1 procent.
Een kwart van de planeet heeft te kampen met matige droogte, maar dat wordt volgens de voorspellingen het dubbele.
Ontwikkelingsorganisaties vrezen dat de toenemende droogte vooral de armste landen zal treffen.
“De grote meerderheid van de mensen in ontwikkelingslanden zijn kleine boeren, die afhankelijk zijn van regen”, aldus een woordvoerder van
de Britse organisatie Christian Aid.
 “Indian Ocean Dipole” (IOD).
Verandering klimaat kan droogte ( en verwoestijning ) in Australië nog in de hand werken

De opwarming van de Aarde dreigt de impact van een vrij recent gevonden klimaatfenomeen op de Indische Oceaan nog aan te wakkeren, met als resultaat nog grotere droogte in Australië en het westen van Indonesië, zo staat in het jongste nummer van het wetenschappelijke vakblad Nature.
Met intervallen van enkele jaren dalen de oppervlaktemperaturen van de Indische Oceaan in het oosten merkelijk, terwijl ze in het westen, ter hoogte van tropisch Afrika, stijgen. Dit in 1999 ontdekt fenomeen kreeg de naam “Indian Ocean Dipole” (IOD).Mysterieus fenomeen
Het fenomeen vertaalt zich in droogte in Indonesië en Australië, en intense regenval in semidroge zones van Afrika. In tegenstelling tot het klimaatfenomeen El Nino, waarvan het effect zich jarenlang laten voelen, leek het IOD slechts enkele maanden te laten gelden. IOD blijft een mysterieus fenomeen, vooral met betrekking tot de mechanismen die het doen ontstaan.
Een wetenschappelijk team onder impuls van Nerilie Abram van de British Antarctic Survey in Cambridge lichtte nu echter een tipje van de sluier na onderzoek van de fossielen van koralen in de Indische Oceaan waarvan de groei geaffecteerd is door de temperatuur van het zeewater en neerslag. De onderzoekers konden zodoende een chronologie van de opgang van het IOD maken tijdens de laatste 6.500 jaar.Moessons sterker
Ze vonden dat de moesson de belangrijkste oorzaak is van het IOD. Jaren met sterke moesson worden door IOD’s gevolgd. Die moessons hebben ook te maken met El Nino. Tijdens de jaren dat dit fenomeen zich in het gebied van de Stille Oceaan laat geleden, zijn de regens die leven onderhouden in een groot deel van Azië in het algemeen maar zwak. De mogelijkheid dat een IOD boven de Indische Oceaan aankomt, vermindert dan evenredig. Maar de door de mens veroorzaakte klimaatverandering is bezig de band tussen El Nino en de moesson te breken. De jongste tendens is dat de moessons sterker worden, wat op zijn beurt de frequentie verhoogt van IOD’s, aldus Abram.Dramatische effecten
Wat als gevolg kan hebben dat in Indonesië de droogteperiodes zich gaan verplaatsen naar een periode van het jaar waarin men veel regen verwacht. Dit kan ernstige consequenties hebben voor landbouwers. Volgens Abram heeft het IOD nu al “dramatische effecten” op het klimaat van het gebied. Zo kennen ze in Indonesië al droogtes en bosbranden die een risico vormen voor de gezondheid van de mens en voor het leefmilieu. Het laatste IOD heeft zich vorig jaar boven de Indische Oceaan genesteld, de voorganger dateert van het eind van de jaren negentig. Normaal krijgt het fenomeen zijn grootste intensiteit in de maanden oktober en november. Na de moesson draaien de windrichtingen, brokkelt het fenomeen af en worden de zaken weer normaal, aldus Nerilie Abram. (belga/hln)
Bron: http://www.hln.be, 18/01/07
Australisch klimaat op hol

De rivier Todd in Alice Springs, die meestal een droge bedding heeft, is nu verworden tot een kolkende stroom.
Australië beleeft meteorologisch bizarre tijden.
 De omgekeerde wereld zeg maar: terwijl meerdere woestijnsteden in het centrum van het land onder water staan, worden aan de zuidoostkust vliegtuigen ingezet om bosbranden te bestrijden.Het hart van Australië wordt momenteel geteisterd door de zwaarste regenval van de laatste decennia. Het in principe stoffige en kurkdroge stadje Oodnadatta staat na drie dagen zondvloed onder water.
De rivier Todd in Alice Springs, die meestal een droge bedding heeft, is nu verworden tot een kolkende stroom.In het zuidoosten van Australië hebben ze dan weer af te rekenen met een verschroeiende droogte. (belga)
               

Woestijn rukt onrustbarend snel op

16 juni 2004

– Het tempo waarin land in woestijn verandert is sinds de jaren ’70 verdubbeld, ondanks internationale inspanningen om dat tegen te gaan. Volgens de Verenigde Naties dreigt de woestijnvorming miljoenen mensen op de vlucht te jagen, op zoek naar groenere landen.
Een derde van het aardoppervlak loopt volgens de VN risico. Bijna een derde van Spanje dreigt in woestijn te veranderen, terwijl China sinds de jaren ’50 92.100 vierkante kilometer vruchtbaar land is verloren – een gebied met de omvang van Portugal.

“Het is een catastrofe die zich sluipend voltrekt”, zegt Michel Smitall, woordvoerder van de VN-organisatie die toezicht houdt op de naleving van akkoord dat woestijnvorming wereldwijd had moeten tegengaan. “Hele delen van de wereld kunnen onbewoonbaar worden.”

De VN staan stil bij het feit dat het akkoord, de Conventie ter Bestrijding van Woestijnvorming, tien jaar geleden werd aangenomen. Met een ceremonie donderdag in het Duitse Bonn en een vijfdaagse conferentie, volgende week in de Braziliaanse hoofdstad Brasilia, hopen de VN aandacht te krijgen voor het probleem.

Onrustbarende feiten zijn er genoeg. Per jaar verandert tegenwoordig wereldwijd bijna 3.500 vierkante kilometer grond in woestijn. In de jaren ’70 was dat nog 1.560 vierkante kilometer. In 2025 is tweederde van het vruchtbare land in Afrika verdwenen, net als eenderde van dat van Azië. Zo’n 135 miljoen mensen – evenveel als de bevolking van Frankrijk en Duitsland samen – dreigen door deze ontwikkelingen op de vlucht te worden gejaagd.

Een van de oorzaken is bevolkingsgroei. Dit leidt vooral in de Derde Wereld tot een te grote druk op het land waarvan de bevolking leeft: grasland wordt leeggegraasd, complete bossen worden omgehakt, akkers worden overbebouwd en raken uitgeput, water wordt schaarser en vervuilder.

Moderne technologie

Moderne technologie maakt het probleem niet zelden erger. in Australi챘 pompen irrigatiesystemen zout water naar boven, waardoor landbouwgrond langzaam maar zeker verzilt en onbruikbaar raakt. In Saudi-Arabi챘 trekken herders niet langer van oase naar oase nu ze de beschikking hebben over tankwagens met water. De kuddes blijven op 챕챕n plaats, worden groter en eten alles op wat groen is. In landen als Spanje, Portugal, Itali챘 en Griekenland slorpen vakantieoorden aan de kust het water op dat voorheen het land vochtig hield.

Experts zoals Richard Thomas van het in Syrië gevestigde Internationaal Centrum voor Landbouwonderzoek in Droge Gebieden vergelijken het probleem met huiduitslag: op diverse plaatsen ontstaan aangetaste plekken.

“Het is niet zo dramatisch als een overstroming of een aardbeving”, zegt Thomas. “Er zijn plaatsen waar de situatie beter wordt en plaatsen waar de situatie slechter wordt. Maar over het algemeen is de trend er een van toenemende verslechtering.”

Nieuw is de ontwikkeling niet. Ooit waren Noord-Afrika en het Midden-Oosten groene gebieden. De Sahara was een savanne. Oeroude schilderingen op rotswanden, nu omringd door niets dan zand, laten de giraffes, olifanten en koeien zien die er vroeger leefden. Wel gaat de woestijnvorming nu veel sneller.

De wereldwijde stijging van de temperaturen verergert het probleem.

“De meeste ecosystemen hebben een kritiek punt”, zegt Thomas. “Zodra je dat voorbij bent, gaat het bergafwaarts.”

Woestijnvorming

Sahara niet ontstaan door plotse uitdroging

 De verwoestijning van de Sahara, duizenden jaren geleden, houdt wetenschappers al lang bezig.
Onderzoekers van de Ugent sluiten nu een plotse uitdroging uit en verklaren deze door een langdurig ecologisch proces.

Sedimentboringen
Lang werd gedacht dat de Sahara vrij plots uitdroogde, ergens tussen 5.600 en 2.700 jaar geleden.

Via onderzoek van sedimentboringen konden Gentse wetenschappers besluiten dat er veel meer sprake was van een geleidelijk proces.
Door afname van moessonneerslag uit het zuiden, werd de tropisch-Afrikaanse vegetatie in het gebied stilaan ingenomen door typische Sahelvegetatie. Hierna volgde een fragmentatie van het grasland en een grootschalige mobilisatie van fijn stof. Dit resulteerde in de huidige zandwoestijn.Gegevens uit Yoa-meer
Bij het onderzoek verzamelden onderzoekers van de universiteiten van Keulen en Gent sedimentgegevens uit het Yoa-meer in Tsjaad. Dit meer kon de laatste millennia blijven bestaan dankzij insijpeling van grondwater en zorgt zo voor een stabiel sedimentarchief te midden van de Sahara.
Het onderzoek verschijnt in het wetenschappelijke tijdschrift Science.
(belga/vsv)

S. Krôpelin/University of Cologne

Scientists drilled a column of sediment from the bottom of Lake Yoa, in northeastern Chad, to study the history of the Sahara.

http://www.nytimes.com/2008/05/09/science/09sahara.html

“Woestijnvorming kan 2 miljard mensen bedreigen”

Woestijnvorming – het verdorren van land door menselijke activiteiten zoals landbouw en veeteelt – vormt de grootste ecologische horde van dit moment en kan een bedreiging worden voor twee miljard mensen, ofwel een derde van de wereldbevolking. Als er niets aan wordt gedaan, kunnen in de komende tien jaar vijftig miljoen mensen door de omstandigheden gedwongen ontheemd raken, stelt de Universiteit van de Verenigde Naties.

Beleid aanpassen
Regeringen van landen in droge gebieden moeten hun beleid voor landgebruik aanpassen om een eind te maken aan overbegrazing en niet-duurzame irrigatiepraktijken. Ook moeten maatregelen om de woestijnvorming tegen te gaan beter gecoördineerd worden. Het beleid is nu dikwijls weinig samenhangend. Aan de uitvoering op lokaal niveau schort het vaak en soms versterkt het conflicten over gebruik van land of water. Ontoereikende financiering maakt de problemen erger, aldus het rapport.

Woestijnvorming aanpakken
Aanpakken van de woestijnvorming is essentieel om de gevolgen van klimaatverandering te ondervangen en de wereldwijde teruggang van biodiversiteit te verzachten, zegt VN-hoogleraar Hans van Ginkel.

Politiek ongevoelig
Zafar Adeel, hoofdauteur van de analyse en directeur van het Internationale Netwerk voor Water, Milieu en Gezondheid van de VN-Universiteit (UNWEH), zegt dat politici te weinig van de ernst van de situatie zijn doordrongen. “Terwijl het probleem groter wordt, worden er minder middelen beschikbaar gesteld.” Regeringen moeten landbouwers en veehoeders financi챘le prikkels geven om bedreigd land te beschermen en hun tegelijkertijd meer zeggenschap geven over veelal gemeenschappelijke grond, aldus Adeel.

Ecotoerisme
Ook zouden ze voor woestijngemeenschappen minder destructieve methoden moeten ontwikkelen om in hun bestaan te voorzien, zoals bevordering van ecotoerisme, zonne-energie en opslag van kooldioxide. “Ecotoerisme is erg populair en hoeft als het goed wordt gedaan geen zware belasting te vormen voor natuurlijke ecosystemen.”

 (novum/hln)

Droogte zal flink toenemen in Europa

Europa krijgt aan het einde van deze eeuw te maken met veel heviger droogte dan nu, die bovendien langer zal aanhouden. Door klimaatverandering zal het waterpeil in droge perioden extra laag staan en langer zo blijven.

9 januari 2014

Dat blijkt uit donderdag gepubliceerd onderzoek van het Joint Research Centre van de Europese Commissie en van de Universiteit van Kassel in Duitsland.

Droge periodes kunnen een flinke aanslag zijn op de maatschappij, het milieu en de economie. Ze kostten Europa de afgelopen dertig jaar in totaal meer dan honderd miljard euro.

Welke gevolgen Europa precies kan verwachten, zoals problemen met landbouw of drinkwatervoorziening, is niet onderzocht.

Duidelijk is wel dat de rivieren op het Iberische Schiereiland, in Zuid-Frankrijk, Italië en de Balkan in droge periodes door klimaatverandering tot 40 procent minder water zullen bevatten dan nu in zo’n fase het geval is. Een dergelijke periode kan dan bijna twee keer zo lang duren.

Waterpeil

Maar ook in landen waar klimaatverandering een minder grote rol speelt, zal het waterpeil in droge periodes alsnog 10 tot 30 procent lager staan. Dit omdat de bevolking daar groeit en meer water zal worden gebruikt bij productieprocessen, aldus hoofdonderzoeker Giovanni Forzieri.

Dat zal het geval zijn in onder meer grote delen van de Benelux, het noordwesten van Duitsland en Frankrijk, in Tsjechië, Slowakije, Hongarije en Roemenië.

Warmer

De wetenschappers gingen er bij hun berekeningen vanuit dat het in het jaar 2100 wereldwijd maximaal 3,4 graden Celsius warmer is dan in de tweede helft van de vorige eeuw.

Regionaal gezien kan het echter nóg warmer worden, denken zij. “Op het Iberisch Schiereiland kan de gemiddelde temperatuur ’s zomers tot vijf graden hoger zijn.”

Door: ANP

°   –> Conclusies van het rapport waarschijnlijk té   conservatief ….. . Het gaat veel harder en ook veel gekker. 
°–>  Klimaat en Weer  Elk klimaat is constant te noemen binnen een voldoende korte periode terwijl het weer binnen dat klimaat en periode juist erg grillig kan zijn.
Het weer voorspellen gebeurd dan ook heel anders dan het klimaat voorspellen.                                                                                                                 En daarom kun je de ‘ eerste  weken warme’ januari   2014   niet zonder meer koppelen aan de global warming want dat valt niet te rijmen met de ijzige koude in Canada en de V.S. op dit zelfde moment…
Klimaatmodellen en weermodellen zijn twee heel verschillende dingen.
Weermodellen worden gebruikt om een verwachting te maken van het weer voor de komende week. Meer dan een week vooruit kijken is lastig omdat de atmosfeer een chaotisch systeem is. De onzekerheid neemt daardoor snel toe naarmate de dag waarover je iets wilt zeggen verder in de toekomst ligt. Daarom spreekt het KNMI ook over -kansen- op een bepaald weertype, waarbij de onzekerheid steeds kleiner wordt naarmate de betreffende dag dichterbij komt.
Klimaat zijn de globale temperaturen, regenval, wind etc. voor een groot gebied. Het weer zijn alle variaties die binnen dat gebied plaatsvinden. Door o.a. weerballonnen op te laten bepaal je het weer voor een aantal dagen. Maar je kunt geen weerballon oplaten om veranderingen in het klimaat waar te nemen. Wij zitten in de gematigde zone, maar daarbinnen kunnen grote verschillen optreden zoals de relatieve warmte die we hier hebben voor januari en de koude in de V.S.
Vergelijk het maar met het verkeer: We weten wanneer het druk wordt (met de spits namelijk), maar willen we weten HOE DRUK die spits is over 10 jaar dan zullen we dat heel anders moeten berekenen dan dat we alleen maar een tijdstip van de dag aanwijzen.

Klimaat is zegt enkel iets over het gemiddelde weer. Alle klimaatmodellen laten voor de toekomst een hogere gemiddelde temperatuur op aarde zien, plus extremere weersverschijnselen. We krijgen wereldwijd dus meer kans op droogte en hittegolven, maar ook op zware neerslag, stormen en overstromingen. Gemiddeld genomen heffen deze elkaar grotendeels op, maar daar heb je niet altijd wat aan. Wat moet bijvoorbeeld als je 500g eten per dag krijgt, maar het wordt opgesplits in drie maanden honger leiden, vervolgens een week schranzen en dan weer langdurig niks?

Klimaatverandering gaat ook gepaard met regionale verschillen. In het ene land (bijvoorbeeld Spanje) kan het gemiddeld veel droger gaan worden, terwijl sommige anderen landen per jaar veel meer neerslag gaan krijgen. Wereldwijd houdt het elkaar gemiddeld in evenwicht, maar ook dat is dus niet altijd leuk. Fijn als de gemiddelde burger 500g voedsel per dag krijgt, maar als de een slechts 200g krijgt en de ander 800g, wat heb je dan aan gemiddeldes?

Dat er onzekerheid is over precies hoeveel warmer het straks gemiddeld gaat worden, is niet vreemd. Klimaatmodellen zijn complex omdat ze met erg veel factoren rekening moeten houden. Daardoor hebben ze allemaal een flinke onzekerheidsmarge. Een ding maken ze allemaal wel duidelijk: het klimaat wordt warmer en het weer wordt grilliger.

Jaarlijks 77.000 doden in Azië  door

opwarming van Aarde

In de Aziatische landen rond de Stille Oceaan komen jaarlijks 77.000 mensen om het leven door gezondheidsproblemen als gevolg van de opwarming van de Aarde. Dat zegt de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) in de aanloop naar de internationale conferentie over “global warming” in Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië.

Ernstige gevolgen opwarming
“We hebben het stadium bereikt dat de opwarming van de aarde ernstige gevolgen heeft voor de gezondheid. Dit probleem zal de komende decennia nog groter worden als we nu niets ondernemen”, zegt Shigeru Omi, regionaal directeur bij de WHO.

Meer muggen
Uit een studie van de VN-organisatie is onder meer gebleken dat er door de opwarming van de aarde muggen zijn in regio’s waar die anders niet voorkomen en dat ze het risico op malaria en knokkelkoorts verhogen.

Gevolgen natuur
Op de conferentie van volgende week zullen ook de effecten op de natuur aan bod komen, zoals het risico op minder regen in sommige regio’s, wat tot een gebrek aan drinkwater zal leiden, wat dan weer het ontstaan van ziektes in de hand werkt. Miljoenen mensen lopen bovendien het risico honger te lijden als de akkers niet meer bewerkt kunnen worden.

Meer hittegolven en orkanen
Andere zichtbare tekenen van de opwarming van de aarde zijn de stijging van het aantal hittegolven in gematigde klimaatzones en de vele tyfoons, orkanen en overstromingen.

Ministerieële top
De belangrijkste bevindingen van de bijeenkomst in Kuala Lumpur worden gebundeld en overgemaakt op de bijeenkomst van de ministers van Volksgezondheid en Milieu van veertien landen in Zuidoost- en Oost-Azië .

Die vindt plaats op 8 en 9 augustus in Bangkok. (belga/hln)

China’s grootste rivieren slinken

(Novum/AP) – De twee grootste rivieren van China, de Yangtze en de Gele Rivier, zijn de afgelopen veertig jaar aanzienlijk geslonken doordat enkele wetlands, de bron van de rivieren, als gevolg van de opwarming van de aarde uitdrogen. Dat heeft het staatspersbureau Xinhua maandag gemeld op basis van de resultaten van een studie van de Chinese Academie van Wetenschappen.

Hoewel de regenval in het gebied is toegenomen, heeft de temperatuurstijging ervoor gezorgd dat de wetlands op het Qinghai-Tibet plateau in West-China door verdamping op sommige plaatsen al 29 procent kleiner zijn dan veertig jaar geleden.

Het Nederlandse Milieu- en Natuurplanbureau trad vorige maand met zijn bevinding naar buiten dat China de Verenigde Staten in 2006 heeft ingehaald als grootste producent van het broeikasgas CO2, de veroorzaker van de opwarming van de aarde.

China heeft inmiddels gezegd dat het zijn uitstoot probeert te reduceren, onder meer door energiebesparende maatregelen, het vergroten van het met bos bedekt gebied engezinsplanning.

De studie van de Chinese Academie van Wetenschappen ging niet in op eventuele gevolgen van het teruglopende waterpeil in de rivieren voor bijvoorbeeld de drinkwatervoorziening.

In Changchun, in het noordoosten van China, vormt een uitbraak van blauwgroene algen in een bekken waar drinkwater uit wordt gewonnen een potentiële bedreiging voor de zeven miljoen inwoners van de stad.

De plotselinge wildgroei van de algen wordt veroorzaakt door kunstmest in het water, meldde Xinhua. Sommige algen kunnen giftige stoffen in het water achterlaten die bij consumptie misselijkheid en ademhalingsproblemen kunnen veroorzaken, en in een heel enkel geval zelfs dodelijk zijn.

In China stelt watervervuiling de autoriteiten voor een groot probleem. Ongeveer een kwart van de bevolking heeft op dit moment geen toegang tot veilig drinkwater en de situatie lijkt te verslechteren

http://www.chinahush.com/2009/10/21/amazing-pictures-pollution-in-china/

Alleen  maar  Chinese  toestanden  ?

 of straks het lot van de ganse planeet   ? 

De  yangtze is met recht  “gele  rivier ” te noemen , maar nu niet van de grond en klei  die wordt meegevoerd

20091020-lu-guang-22

Guangdong province, (广东省贵屿镇) rivers and reservoirs have been contaminated, the villager is washing in a seriously polluted pond. November 25, 2005

20091020-lu-guang-06

Zee sterft in rap tempo uit
20 oktober 2006

Het aantal stukken zee waar de vervuiling het leven heeft uitgeroeid, vaak ‘dode zones’ genoemd, stijgt snel.
Dit stelde het milieuprogramma van de Verenigde Naties (UNEP) donderdag in zijn hoofdkwartier in Nairobi.
Deskundigen schatten het aantal centra van deze dode wateren op circa tweehonderd, vijftig meer dan twee jaar geleden.
De eerste ontwikkelden zich in de jaren zestig aan de oostkust van de Verenigde Staten en langs de Scandinavische kust.
Later volgden grote secties van de Golf van Mexico die gesmoord wordt door het vuil dat de rivier de Mississippi aanvoert.
Morsdode wateren
Nu liggen er volgens UNEP morsdode wateren voor de kusten van Zuid-Amerika, China, Japan, West-Afrika, Portugal, de Britse Eilanden en
zelfs voor de kust van Nieuw-Zeeland. Ook de Zwarte Zee (foto) is er niet al te best aan toe. De UNEP waarschuwt dat de in de oceanen gelegen
zones ook vissterfte inhouden en zo talrijke mensen bedreigen die op visserij zijn aangewezen. De organisatie brengt de zones in kaart
en komt begin volgend jaar met een nieuwe ‘atlas’ van dode zee챘n.
De verschillende kustgebieden worden door diverse factoren bedreigd. Landbouw en dierlijke afvalstoffen kunnen ervoor zorgen dat er
in delen van de zeeën en oceanen geen zuurstof meer voorkomt en op die manier een dode zone creëren. Maar ook kunnen ze de de bodem uitermate
vruchtbaar maken voor giftige algensoorten, die een groot gevaar vormen voor de overige levensvormen.
Het aantal dode zones stijgt al sinds de jaren zeventig, maar vooral de afgelopen tien jaar is de toename versneld.
Sinds 1990 is het aantal van zulke gebieden verdubbeld tot het huidige aantal van 150. Sommige dode zones zijn relatief klein
(minder dan één vierkante km), maar er bestaan ook uitgestrekte zones van wel 70.000 vierkante kilometer. De toename van verontreinigende stoffen in het zeewater vormt zelfs een grotere bedreiging voor de visstand dan de overbevissing die wereldwijd plaatsvindt, waarschuwde UNEP ruim twee jaar geleden al.
Chinese rivieren
Ook de mondingen van de twee grote Chinese rivieren, de Yangtze en de Gele Rivier, zijn door de Verenigde Naties tot ‘dode zone’ verklaard.
Volgens de krant China Daily danken de riviermondingen het predikaat aan de ernstige vervuiling van het water door onder meer giflozingen.
Meer dan 300 miljoen mensen op het Chinese platteland hebben geen toegang tot drinkwater, zei een regeringswoordvoerder tegen de krant.
Sinds een jaar geleden in de rivier Songhua zoveel gif was gedumpt dat de drinkwatervoorziening in een grote stad tijdelijk moest worden
afgesloten, hebben de Chinese autoriteiten zeventig giflozingen geteld.
2006 Planet Internet

Links:
Kaart van bekende dode zones

Dead zones caused by hypoxia occur in many areas of the world’s oceans. In this map, red dots show the locations of recorded dead zones.

NASA, Map created by Dr. Robert Diaz of the Virginia Institute of Marine Science (VIMS).

‘Over vijftig jaar geen vis meer’  //03 november 2006

Rond het jaar 2050 kunnen visserijen wel inpakken: de zeeëen en oceanen zullen dan (bijna) geen vis meer bevatten. Het is nog niet te laat om het tij te keren, maar er zullen dan wel meteen drastische maatregelen moeten worden genomen.

Halverwege deze eeuw zal er waarschijnlijk bijna niks meer te vissen zijn. Die waarschuwing komt van een internationale groep van wetenschappers. Zij hebben wetenschappelijke data van de afgelopen veertig jaar en historische verslagen van ruim duizend jaar geanalyseerd. De resultaten van dit grote, wereldwijde onderzoek zijn deze week verschenen in het tijdschrift Science. “We zijn al door eenderde van onze voorraad heen, en als we op dit tempo doorgaan zal ook de rest snel op zijn.”

Ondergang
De grote boosdoener is namelijk de mens zelf. Door overbevissing en vervuiling van de zeeën is de biodiversiteit van de zeeën – vissen, schelpdieren, vogels, planten en micro-organismen – dramatisch verminderd. Het aantal soorten is met bijna een derde afgenomen. De onderzoekers hebben deze resultaten uit het verleden doorberekend naar de toekomst en komen tot de conclusie dat in 2048 alle soorten voor de ondergang zullen staan.

Van de oorspronkelijke aantallen zal minder dan tien procent over zijn, en ook grote zeezoogdieren als orka’s, dolfijnen en zeehonden zullen drastisch in aantal teruglopen. De onderzoekers benadrukken dat de mens niet oneindig door kunnen gaan met het leeghalen van de zeeën en oceanen. Het uitputten van de natuurlijke bronnen in de zee gebeurt op een steeds hoger tempo. Als we zo doorgaan, zal dit de laatste eeuw zijn waarin we wild zeevoedsel tot onze beschikking hebben. Daarna zullen visgerechten, oesters en gevulde krab niet meer dan een zoete herinnering zijn.

Hoe snel alle vissoorten uit een bepaalde zee zijn verdwenen, hangt af van de natuurlijke biodiversiteit. In delen van oceanen waar van nature weinig soorten vis voorkomen, is de schade iets groter dan in gebieden waar het wemelt van de verschillende soorten. Maar ook de ondergang van slechts een paar verschillende vissoorten kan al grote gevolgen hebben. Natuurkundigen waarschuwen dat ecosystemen daardoor verstoord kunnen worden, en dat kan grote gevolgen hebben voor visserijen.

Beschermde gebieden
We zullen ‘drastisch anders’ met de zee om moeten gaan om deze ontwikkeling te kunnen tegenhouden, aldus de onderzoekers. Zo zouden er meer beschermde gebieden moeten komen, zodat bestaande soorten kunnen overleven. Uit de praktijk is gebleken dat dit ook een effectieve manier is om uitgeputte gebieden te laten herstellen. Een vangstverbod is ook noodzakelijk om bijvoorbeeld de kabeljauw in de Noordzee van de ondergang te redden, stellen de onderzoekers.

Uit verschillende studies is gebleken dat soorten sneller dan verwacht terugkeren naar regio’s die door de mens met rust worden gelaten. Afhankelijk van het soort gebied kunnen de populaties van bedreigde dieren binnen drie tot tien jaar weer op peil zijn. En dat heeft ook ogenblikkelijk een positief effect op de economie. Een goed beschermingsproject kan de biodiversiteit met meer dan eenvijfde doen toenemen en de visvangst verviervoudigen. Desondanks is nog geen één procent van alle wateren op de wereld fatsoenlijk beschermd, aldus de onderzoekers.

Wie eet wat?
Uit de cijfers blijkt dat Japan verreweg de grootste consument van zeevoedsel is, op afstand gevolgd door China, de Verenigde Staten, Rusland en Indonesië. maar kijken we naar het aantal vangsten, dan steekt China met kop en schouders boven alle andere landen uit. Volgens de onderzoekers is het voor een groot deel een kwestie van wereldwijde politieke wil om de mariene ecosystemen de nodige bescherming te bieden.

Nog nooit eerder is er zo’n omvangrijke studie uitgevoerd naar de productiviteit van oceanen en hoe die zich in de toekomst zal ontwikkelen. Het is ook uniek dat de wetenschappers historische gegevens van visvangsten hebben gekoppeld aan wetenschappelijke analyses van de ecosystemen op zee. Ook experimenten die tot doel hadden om het marine leven in beschermde gebieden weer tot de oorspronkelijke staat terug te brengen, zijn bij het onderzoek gebruikt.

Links:

CNN: Fishfood faces collapse No more seafood by 2050?

Opwarming Aarde kan oceaanleven vernietigen

Grotere vissoorten als tonijn kunnen niet overleven in gebieden waar het water weinig zuurstof bevat.
Door de opwarming van de Aarde kunnen op termijn grote delen van de tropische oceanen zonder zuurstof te zitten,wat een catastrofe zou betekenen ( ook voor de visserij en de economieën die op de visvangst teert.) Dat blijkt uit nieuw onderzoek van Duitse en Amerikaanse wetenschappers.De laatste vijftig jaar zijn de gebieden van de oostelijke Atlantische Oceaan en de Stille Oceaan waar de zuurstof beperkt is alleen maar groter geworden.
Volgens de wetenschappers loopt die trend gelijkopgaand met de stijgende temperaturen.
Computermodellen van de opwarming van de Aarde tonen nu aan dat die trend zich alleen maar gaat verder zetten, want zuurstof uit de lucht mengt minder makkelijk met warm water.

“Dat heeft dramatische gevolgen voor ecosystemen en economieën die van de visvangst leven.”
Dat schrijven de wetenschappers in het weekblad Science.
“Grotere vissoorten als tonijn of zwaardvis kunnen niet overleven in gebieden waar het water weinig zuurstof bevat. En die trend beperkt zich niet alleen tot de open oceaan”,
zegt Lothar Stramma van IFM-GEOMAR in het Duitse Kiel.
Ook in kustgebieden zien we hoe langer hoe meer gebieden met een laag zuurstofgehalte. Een ramp voor de visvangst.”
(hlnsydney/sps)

SMELTEND IJS

Poolijs krimpt plots

http://noorderlicht.vpro.nl/artikelen/30176865/

IJsberen hebben het nakijken

Sluit dit venster

De ijsbeer, een van de eerste slachtoffers van de opwarming van de aarde. De diersoort heeft poolijs nodig om te overleven

Sluit dit venster

Gebieden waarin het terugtrekkende ijs een klap betekent voor de ijsberen. (NASA)

   

Links

Sluit dit venster

Zonnevlekken zeggen iets over de activiteit van de zon. Maar fluctuaties daarin kunnen de klimaatverandering niet verklaren. Foto Göran Scharmer, Zweedse Academie van Wetenschappen

Het ijs aan de Noordpool verdwijnt in recordtempo. Tot voor kort was er alleen in de zomer steeds minder van, maar de laatste twee jaar is ook het winterijs duidelijk in omvang afgenomen. IJsberen zijn de eerste slachtoffers.

Het gaat goed met de ijsbeer, zeggen sommige mensen. Inderdaad worden de imposante dieren steeds vaker gezien, een feit waarmee aanbieders van reizen naar noordelijke streken graag mee te koop lopen. Maar dat betekent niet dat het goed gaat met de ijsbeer. Integendeel, schrijven Canadese natuuronderzoekers en Amerikaanse satellietspecialisten in het wetenschappelijke tijdschrift Arctic. Het gemiddelde gewicht van vrouwtjesberen in het westen van de Hudsonbaai was in 1980 nog 295 kilo. In 2004 was het gedaald naar 230 kilo, gevaarlijk dichtbij het minimumgewicht dat nodig is om zich succesvol te kunnen voortplanten. Er lijken ook minder ijsberen te zijn in het gebied: 1200 in 1989 tegen 950 in 2004.

De oorzaak van de afslanking onder ijsberen is hoogstwaarschijnlijk het steeds later verschijnende en eerder verdwijnende ijs. Uit satellietmetingen blijkt, dat het ijs steeds later in het jaar de zee begint te bedekken en vooral steeds vroeger weer smelt. Sinds de metingen begonnen, in 1979, is het opbreken van de ijsplaten met acht dagen per decennium vervroegd.

Voor de ijsberen betekent dit, dat ze nu per jaar een maand langer zonder eten zitten dan 26 jaar geleden. De dieren leven namelijk vooral van zeehonden, die ze alleen kunnen bejagen vanaf het pakijs. Bij gebrek aan ijs blijven ze in de zomer aan land, waar niets voor ze te eten is. Hongerige ijsberen duiken steeds vaker op in gebieden waar mensen wonen. Dat is nu even leuk voor toeristen, maar het lijkt een laatste stuiptrekking van een soort die tot uitsterven gedoemd is.

De alarmerende berichten beperken zich niet tot de duur van het ijsseizoen. De omvang van het Noordpoolgebied dat met ijs bedekt is, krimpt bovendien snel. Sinds 1979 is het zomerse ijsoppervlak gestaag gekrompen met ongeveer 0.7 procent per jaar. Een nieuwe meetmethode, die het verschil kan zien tussen permanent ijs en winterijs, liet echter een veel dramatischer afname zien. In de winter van 2005 zagen Son Nghiem en zijn collega’s van NASA 14 procent minder van het dikke, permanente ijs dan in dezelfde periode een jaar eerder. Dat is een gebied ter grootte van Turkije. Ze publiceren erover in Geophysical Research Letters.

V처처r 2004 groeide het ijs dat in de zomer smolt, iedere winter weer bijna helemaal aan. Dat lijkt nu voorbij. In de winters van 2005 en 2006 ontbrak 6 procent van het traditionele ijsoppervlak, melden NASA-medewerker Joey Comiso en collega’s. Hun verslag verschijnt binnenkort ook in Geophysical Research Letters. De gemiddelde wintertemperatuur lag bovendien veel hoger dan in eerdere jaren, melden deze onderzoekers.

Over de oorzaak is weinig twijfel meer. De wereld warmt op doordat menselijke activiteiten de hoeveelheid broeikasgas in de atmosfeer hebben verhoogd. Sceptici wijzen nog steeds graag naar een verhoogde zonneactiviteit als mogelijke verklaring, maar dat verhaal wordt in Nature van deze week naar het rijk der fabelen verwezen – en niet voor het eerst.

Peter Foukhal en collega’s bekeken de gegevens over zonnevlekken die sinds 1978 zijn verzameld en onderzochten radioisotopen in ijskernen en de atmosfeer. Beide soorten gegevens vertellen hoe actief de zon scheen. Ze lieten vervolgens zeven klimaatsimulaties uitrekenen welk effect dit had op het klimaat. In geen ervan kwam de zonneactiviteit naar voren als mogelijke verklaring voor het warmer worden van de wereld. Zal dit de sceptici overtuigen? Vast niet, omdat er klimaatmodellen aan te pas kwamen. En die zijn natuurlijk ontwikkeld door wetenschappers die zichzelf in het andere kamp scharen.

Elmar Veerman

Nghiem, S. V.; Chao, Y.; Neumann, G.; Li, P.; Perovich, D. K.; Street, T.; Clemente-Col처n, P.: ‘Depletion of perennial sea ice in the East Arctic Ocean’, Physical Research Letters, 7 september 2006

P. Foukal, C. Frohlich, H. Spruit en T. M. L. Wigley: ‘Variations in solar luminosity and their effect on the Earth’s climate’, Nature, 14 september 2006

Sluit dit venster

Het oppervlak rond de Noordpool dat in maart 2006 door ijs bedekt is, neemt al lang af, maar lijkt nu sneller dan ooit te krimpen. (NASA)

Weer veel minder poolijs

do 6-09-2007

http://noorderlicht.vpro.nl/noorderlog/bericht/36559026/

De zomer is nog niet eens voorbij en nu al is het zee-ijs aan de Noordpool bijna een miljoen vierkante kilometer kleiner dan tijdens het vorige dieptepunt, in 2005.

In de periode tussen 1979 en 2000 lag de gemiddelde ijsbedekking aan het eind van de zomer op 7.7 miljoen vierkante kilometer. Vorig jaar kreeg de wereld een schok: er lag nog maar 5,3 miljoen vierkante kilometer pakijs. En dit jaar is het dus nog een stuk minder. Slechts 4,4 miljoen vierkante kilometer lag er eind augustus. Vorige week verdween nog een stuk dat twaalf keer zo groot was als Nederland. Het minimum ligt meestal eind september, dus de pool heeft nog een paar weken om zijn record verder aan te scherpen.

Sluit dit venster

IJsbrekers zijn voor het eerst niet nodig om via de noordwestpassage boven Canada langs te varen.

Het is sinds 21 augustus mogelijk om zonder ijsbreker boven Canada langs te varen, en deskundigen denken dat de route ten noorden van Rusland later deze maand bevaarbaar wordt, meldt de Britse krant The Guardian. In het artikel zegt de Amerikaanse ijsonderzoeker Mark Serreze dat hij rond de zomer van 2030 een ijsvrije Noordpool verwacht, veel eerder dan klimaatmodellen aangeven. Die hadden ook de huidige razendsnelle ijsreductie niet voorzien

http://www.guardian.co.uk/environment/2007/sep/05/climatechange.sciencenews

Record gesmolten ijs aan de Noordpool

22/09/07 –

Dit jaar 2007 is tijdens de zomermaanden een recordhoeveelheid ijs gesmolten aan de Noordpool. Liefst 2,61 miljoen vierkante kilometer pakijs verdween, meer dan gemiddeld tijdens deze periode van het jaar. Dat komt overeen met tien maal de oppervlakte van het Verenigd Koninkrijk, zo melden Amerikaanse wetenschappers.

De oppervlakte van het pakijs haalde een minimumrecord van 4,13 miljoen vierkante kilometer, stelden experten van het National Snow and Ice Center (NSIDC) in Boulder (Colorado). De achteruitgang van de ijslaag op de oceaan heeft er blijkbaar enkele dagen terug zijn hoogste niveau bereikt. Sinds zondag is het ijs zich terug aan het vormen en breidt het zich terug uit onder invloed van het grote arctische koudefront.

(afp/tdb)

Poolijs :

Variatie sneeuwval bepaalt hoogte ijskap

Martijn van Calmthout
30 mei 2008

Variaties in sneeuwval hebben een groot effect op de gemeten hoogte van ijskappen op de zuidpool. Extra sneeuw maakt de kap eerst hoger maar drukt het ijsveld gaandeweg omlaag.

Dat schrijven glaciologen en poolonderzoekers van het IMAU in Utrecht samen met Amerikaanse en Australische collega’s in het tijdschrift Science. In hun artikel presenteren ze berekeningen waarmee de dikte van de bovenste 50-100 meter van de ijskap in oost-Antarctica wordt gemodelleerd.

Die zogeheten firnlaag bestaat uit gevallen sneeuw die op grotere diepte door het bovenliggende gewicht tot ijs in elkaar wordt geperst. De hoeveelheid sneeuw die in een seizoen valt, bepaalt voor een deel hoe snel het sneeuwpakket in elkaar wordt gedrukt. De hoogte van een ijsveld is daarom niet zondermeer een goeie maat voor de ijsmassa.

Uit de studies blijkt ook dat de temperatuur relatief weinig effect heeft op het inklinken van de sneeuwpakketten.

In veel studies worden satellietmetingen van ijskappen gebruikt voor schattingen van de hoeveelheid ijs en veranderingen daarin.

Volgens onderzoeker Roderik van de Wal en collega’s moeten gegevens over sneeuwval worden gerbuikt om voor dat effect te corrigeren.

Recent is de stroomsnelheid van in zee uitmondende gletsjers in West-Antarctica toegenomen, waardoor tot ver landinwaarts het ijsoppervlak daalde.

Volgens de studie in Science is dat effect daar zelfs nog gemaskeerd door sneeuwval. Rekening houdend met de relatief lage dichtheid van sneeuw, concluderen de Utrechters dat het massaverlies in dat gebied nog groter is dan tot nog toe is aangenomen.

Afsmelten poolijs bereikt historisch dieptepunt

11/09/11,

De arctische ijskap heeft deze week zijn kleinste omvang bereikt sinds het begin van de satellietobservaties in 1972. Dat hebben Duitse wetenschappers gemeld. De ijskap is een van de belangrijkste elementen voor de temperatuurregeling van onze planeet.

Op 8 september was de ijskap van de Noordpool nog slechts 4,24 miljoen vierkante kilometer groot, aldus de universiteit van Bremen. “Het gaat om een historisch minimum, dat ongeveer 0,5 procent lager ligt dan het vorige record van september 2007”, luidt het.Het smelten van het ijs tijdens de zomer is volgens wetenschappers een indicator van de opwarming van het klimaat, met negatieve effecten voor de Noordpool en de planeet.De temperatuur aan de Noordpool is de voorbije vijftig jaar twee keer zo snel opgewarmd dan gemiddeld elders ter wereld. (afp/adha)
 

Ecologische voetafdruk van de mens

Mens verbruikt equivalent van 1,3 aardbollen

06 /10/07 –

Op iets meer dan tien maanden tijd heeft de mens de natuurlijke rijkdommen opgebruikt die de aarde op een jaar tijd kan produceren. Vanaf morgen steekt de mens zich in de ‘schulden’ bij de planeet. Daarom is 6 oktober uitgeroepen tot ‘Ecologische Schuldendag’, zo melden de natuurbehoudsorganisatie WWF en Ecolife, het rekencentrum voor de Ecologische Voetafdruk.
België
België heeft zelfs de op twaalf na grootste ecologische voetafdruk ter wereld. Het aanbod aan natuurlijke bronnen die de aarde ons levert, is beperkt. Sinds midden de jaren tachtig overstijgt de vraag vanwege de mens dit aanbod, zo luidt het. De dag waarop deze ecologische voetafdruk van de mens de productiecapaciteit van de aarde overstijgt, valt elk jaar ook vroeger. Op dit moment consumeren we op een jaar tijd de natuurlijke rijkdommen van 1,3 planeten, of steken we anders gezegd ons vanaf 6 oktober in de schulden. Twintig jaar geleden viel deze dag pas op 19 december.

Schulden
“Als je meer natuurlijke bronnen gebruikt dan wat de planeet je kan bieden, dan bouw je een ecologische schuld op. Je kan dat een tijdje blijven doen, maar uiteindelijk droogt de bron waarop de menselijke economie gebouwd is, langzaam maar zeker op”, zegt Mathis Wackernagel van het Global Footprint Network. “Een bedrijf dat zich jaar na jaar in de schulden steekt, gaat uiteindelijk failliet. Met de aarde is het net zo”, gaat hij voort.

Gevolgen
Ontbossing, uitstervende soorten en de klimaatverandering zijn gevolgen van deze overconsumptie.(1) De ecologische voetafdruk kan ook per land berekend worden. WWF rekende vorig jaar uit dat elke mens gemiddeld 1,8 hectare mag consumeren om binnen de limieten van de biocapaciteit van de planeet te blijven. In België zitten we echter aan 5,6. Dat betekent dat de Belg drie planeten nodig heeft om te voldoen aan zijn consumptie. België bekleedt daarmee de dertiende plaats wereldwijd. Koploper zijn de Verenigde Arabische Emiraten met 11,9 hectare. Afghanistan (0,1 hectare) heeft de kleinste ecologische voetafdruk.

(belga/sam)

(1)  en dat staat in nauw verband  met  de toenemende  overbevolking 

Minder rotganzen door klimaatverandering   //09 februari 2007

Lemmingen planten zich voort onder een beschermend sneeuwdek. Maar als de sneeuw door hogere temperaturen telkens smelt en weer opvriest, ontstaat een ijslaag, die noodlottig is voor de lemmingen. Siberische lemmingjagers als de sneeuwuil, meeuwen en vossen vergrijpen zich vervolgens aan ganzeneieren en jonge ganzen om hun maag te vullen, zo is uit onderzoek gebleken.

Biodiversiteit

Volgens wetenschapper Frank Berendse is onderzoek in de poolgebieden erg belangrijk, omdat daar nog veel natuur is die niet of nauwelijks door mensenhanden is aangeraakt. Volgens Berendse is de biodiversiteit in de wereld in grote mate afhankelijk van Arctische streken.

Rotganzen zijn sinds een jachtverbod in de jaren zeventig enorm in aantal toegenomen. De beesten landen meestal in grote groepen en veroorzaken veel schade aan landbouwgebieden. Agrari챘rs krijgen daar een vergoeding voor van het ministerie van Landbouw, omdat de rotgans een beschermd dier is. Voor het ministerie is daarom van belang te weten hoe groot de populatie jaarlijks zal zijn.

De Wageningse onderzoekers stellen dat de ganzenpopulatie al met 30 procent is afgenomen. Alleen in 2005 waren er weer meer ganzen, omdat het toen ook een goed lemmingenjaar was. Veel lemmingen zijn overigens ook weer goed voor de meeuwensoort middelste jager, want die komt alleen tot broeden als er zeer veel lemmingen te eten zijn.

Rotganzen
Rotganzen hebben hun naam niet te danken aan het feit dat ze boeren veel overlast kunnen bezorgen, maar aan hun roep: Rrrot! Rrrot! De ganzen zijn relatief klein – ongeveer 60 centimeter lang – en hebben een donkere kleur. In de zomer houden ze zich op in Siberi챘, in de winter komen ze naar West-Europa. De ene helft van de populatie strijkt neer in Engeland, de andere helft belandt in het gebied tussen het noorden van Duitsland en het noorden van Frankrijk.

In Nederland zijn ze dan vooral te zien in weilandgebieden rondom de Waddenzee. Ook de Vogelbescherming signaleert dat het aantal rotganzen in ons land sinds halverwege de jaren negentig is afgenomen. Vanaf de jaren zeventig was nog juist een toename te zien van deze vogelsoort.

Links:

Afnemende dierenmigratie bedreigt natuur 

11 augustus 2008

Migraties van vogels, vissen en rendieren worden steeds minder massaal. Dat blijkt uit een nieuwe studie van Duitse wetenschappers.

Ze waarschuwen dat het ecosysteem op aarde drastisch kan veranderen als de seizoensgebonden verhuizingen van dieren verdwijnen. Het aantal dieren dat deelneemt aan grote migraties loopt vooral de laatste jaren sterk terug, zo stelt het rapport van het Duitse Max Planck Instituut in M체nchen.

Sinds 1970 keren er elke lente minder vogels terug van hun winteroorden in Afrika. Het aantal migrerende antilopes in Azi챘 zou in de laatste twee decennia zelfs met 95 procent zijn afgenomen.

Mens

De mens blijkt de grootste schuldige voor die terugval. Met name de kap van bossen en de aanleg van obstakels zoals dammen en hekken zit de migratie van dieren dwars. Maar uiteindelijk zal de mens ook zelf de dupe worden van het afnemende aanal’dierenverhuizingen’, zo waarschuwen de wetenschappers.

Dierenmigratie is volgens het rapport van groot belang voor natuurlijke verschijnselen waarvan ook mensen profiteren. Zangvogels eten tijdens hun jaarlijkse verhuizing bijvoorbeeld veel insecten, die anders in grote getale bossen of akkers zouden aantasten. En migrerende zalm zorgt er met een stroom uitwerpselen voor dat voedingsstoffen van oceanen naar rivieren worden getransporteerd.

Aasgieren

Volgens Martin Wikelski – één van de auteurs van het onderzoek – moeten verschillende landen en regeringen daarom samenwerken om migraties van dieren te beschermen, ook al wordt dat een moeilijke opdracht. “Aasgieren migreren bijvoorbeeld tussen Isra챘l en Palestina’, zegt hij op de website van National Geographic. “Net als kraanvogels en ooievaars. Uiteindelijk zullen mensen moeten begrijpen dat ze 챕챕n en dezelfde planeet delen.”

http://news.nationalgeographic.com/news/2008/08/080808-wikelski-migrations-missions.html

Mede-onderzoeker David Wilcove beaamt dat:

Als we wachten totdat alle migrerende dieren worden bedreigd, dan verliezen we de voordelen van het huidige ecosysteem en de schoonheid van de migraties.”

(c) NU.nl/Dennis Rijnvis

zie verder op

ecosystemen overzicht  <—-

ZEESPIEGELSTIJGING<—-zeespiegel , drinkwater en zoetwater behoud <—-

Advertenties

Over tsjok45
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren

3 Responses to verdwijnende ecologische systemen

  1. Pingback: ZEESPIEGEL | Tsjok's blog

  2. Pingback: Darwin’s Paradox of ecosyteem met spons | Tsjok's blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: