Pollutie


 

Slib schuurt koraal weg bij kust Borneo

De koraalgebieden blijken soortrijker dan ooit maar worden ernstig bedreigd

24 september 2008

Koralen houden niet van slib. Het water wordt donker, het zand schuurt en het sediment bedekt de riffen. De biologische rijkste gebieden ter wereld worden bedreigd.

Michiel van Nieuwstadt


Bruine pluimen aan de kust. Vanuit een helikopter boven de oostkust van Kalimantan zijn de milieuproblemen van het Indonesische deel van het eiland Borneo goed zichtbaar.

In de delta van de rivier de Mahakam zie je de olie-installaties, de houtkap en de visvijvers”, zegt Piet Hoekstra, hoogleraar fysische geografie in Utrecht. „Verderop naar het noorden ligt de delta van de Berau-rivier. En daar zie je grote bruine pluimen in het zeewater liggen.”


Klik voor fotoserie

http://vorige.nrc.nl/redactie/foto/koraal/soundslider.swf

Die bruine pluimen zijn het slib en organische stoffen die de rivier heeft meegevoerd uit de binnenlanden van Kalimantan.

Het zoete water blijft drijven bovenop het zwaardere zoute water. Koraalriffen langs de kust van Kalimantan hebben zwaar te leiden onder dit troebele water, zo blijkt uit onderzoek dat Hoekstra en ontwikkelingsgeograaf Paul Burgers afgelopen vrijdag presenteerden op een symposium ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van de aardwetenschappen aan de Universiteit Utrecht.

„Door de aanleg van oliepalmplantages en de open kolenmijnbouw langs de Berau is de hoeveelheid zand en slib die naar zee wordt afgevoerd de laatste decennia sterk toegenomen”, zegt Hoekstra. „Om de steenkoolwinning of plantages mogelijk te maken moet eerst bos worden gekapt. De dunne bodem spoelt daarna makkelijk weg.”

De lagune voor de Berau-delta en het verderop gelegen oceaangebied behoren tot de soortenrijkste ter wereld.

In een gebied van circa honderd bij honderd kilometer leven 700 soorten vissen”, zegt Hoekstra. „En er zijn 460 soorten koralen gevonden.”

Uit de eerste inventarisaties blijkt volgens Hoekstra dat koralen dicht voor de kust beschadigd zijn door de schurende werking van het meegevoerde zand en slib. Hij denkt dat ook de bedekking van het koraal en de groei van jong koraal zijn afgenomen. Het slib schuurt niet alleen, het vertroebelt ook het water waardoor de eencellige algen die samenleven met de koraaldiertjes minder zonlicht kunnen opvangen. Tenslotte berokkent het meegevoerde slib schade doordat het simpelweg neerdwarrelt en riffen bedekt.

Hoekstra erkent dat het lastig is om de rol van het riviersediment te scheiden van de andere bedreigingen van het koraal zoals de opwarming van het zeewater er de verzuring van de oceanen. Toch is hij ervan overtuigd dat de bruine pluimen schadelijk zijn:

„Je ziet overal ter wereld dat koralen het moeilijk hebben in de delta van rivieren”, zegt hij. „De schadelijke werking van sediment dat wordt meegevoerd is bijvoorbeeld goed aangetoond in onderzoek aan de Burdekin, een rivier die uitmondt in het Groot Barrièrerif van Australië.”

Het nadelige effect van het troebele rivierwater blijkt ook uit het feit dat barri챔reriffen vlak voor de kust er slechter aan toe zijn dan de verderaf gelegen oceaanriffen. Het slib is daar met zeewater verdund tot een onschadelijke concentratie.

Door bestudering van boringen uit het koraal willen Hoekstra en collega’s van het NIOZ op Texel de komende jaren het groeitempo van de poliepdiertjes in de afgelopen 120 jaar in kaart brengen. Zo hoopt hij in de verschillende oorzaken van de achteruitgang te ontrafelen. Zijn collega Burgers zoekt de sociaal-maatschappelijke oorzaken van de aftakeling.

De wetgeving ten aanzien van bossen is in Indonesië best op orde”, zegt Burgers. „Maar veel beslissingen zijn de laatste jaren gedelegeerd van centraal naar lokaal niveau. Dat betekent dat op grote schaal concessies worden uitgegeven voor oliepalmplantages en mijnbouw in gebieden die volgens de nationale wetgeving als beschermd bosgebied zouden moeten gelden.”

Kwetsbaar koraalrif in Australië
24 september 2008
De Universiteit Twente (UT) gaat het kwetsbare koraalrif bij het Groot Barri챔rerif in Australië onderzoeken op milieuschade.

Het grootste rif ter wereld met 2000 kilometer lengte wordt bedreigd door meststoffen die vanaf het vasteland in de oceaan terechtkomen. De UT meldde woensdag dat Supriyo Chatterjea van de UT vrijdag op het onderzoek promoveert.

Tijdens het onderzoek worden honderden kleine boeien bij het Australische koraalrif uitgerust met sensoren, die samen een enorm draadloos netwerk vormen.

Data

De UT-promovendus onderzoekt hoe het beste de data uit de sensoren kunnen worden verzameld. Wetenschappers willen weten hoe het rif tegen afsterven kan worden beschermd. Het bijhouden van temperatuur en lichtintensiteit is daarbij van belang. Bij het verzamelen van de informatie moeten het rif en het milieu zo min mogelijk worden belast, aldus de UT.

(c) ANP

Ontlasting doodt koraal Florida

18 augustus 2011
Een koraalsoort in het Caraïbisch gebied wordt door toedoen van de mens met uitsterven bedreigd. Een bacterie in menselijke uitwerpselen blijkt verantwoordelijk voor massaal sterven van geweikoraal. ( met name de Acrophora palmata )
Via rioolwaterzuiveringsinstallaties komt het pathogeen in het zeewater terecht

Dat schrijven Amerikaanse wetenschappers in de donderdag gepubliceerde editie van het wetenschappelijke tijdschrift PLoS ONE.

De onderzoekers bestudeerden het DNA-materiaal van het wittepokken pathogeen (1)dat verantwoordelijk is voor de koraalsterfte bij Florida. De genetische code bleek overeen te komen met hetzelfde pathogeen in menselijke uitwerpselen.

Acrophora palmata

 

The human disease serratiosis is caused by the fecal coliform bacterium Serratia marcescens. When it infects coral, as in this case from Key West, Fl., it destroys the overlying coral tissue, revealing the dead, white limestone skeleton underneath. (Credit: James W. Porter, University of Georgia)

http://www.sciencedaily.com/releases/2011/08/110817175906.htm

Bij dierlijke ontlasting werd de bacterie niet gevonden

Door renovatie van de rioolwaterzuivering is de sterfte in de wateren bij Florida de laatste tijd een halt toegeroepen. De wetenschappers hopen dat andere landen in de regio hier lering uit trekken

Geweikoraal

(1) “Witte pokken ” (white pox ) zoals de kranten nogal klakkeloos ( maar nogal begrijpelijk = zonder bronkontrole ) vertaalden , is echter als” white pox disease ” of acroporid serratiosis en “patchy necrosis”) als bacterieel bekend

http://en.wikipedia.org/wiki/White_pox_disease

Maar ook als een synoniem (White pox = Milk pox = Kaffir pox ) voor een variant van de “small POX ” , ….. Maar dat pathogeen is een VIRUS uit de variola groep

Het gaat hier in dit bericht niet om een mensen- virus maar om een van mensen afkomstige Coli – bacterie

http://en.wikipedia.org/wiki/Serratia_marcescens

 

Uiteindelijk hebben deze krantenberichten me oorspronkelijk ook op het verkeerde been gezet

 

Variola-minor

Variola minor.

_________________________________________________________________

Vervuiling  oceanen

 

°

Drie keer zoveel kwik in oceanen door menselijke vervuiling

tonijn

De hoeveelheid kwik in de bovenste laag van oceanen is met een factor 3,4 toegenomen sinds de start van de industriële revolutie. (3) Dit meldt een internationaal team van onderzoekers in Nature.

In het paper schrijven de auteurs dat ze op verschillende plekken watermonsters hebben verzameld, zoals vijf kilometer onder het wateroppervlak en vlak onder het oppervlak. Het water tot honderd meter diepte is verontreinigd sinds de industriële revolutie. Door mijnbouw en het verbranden van fossiele brandstoffen is de hoeveelheid kwik verdrievoudigd.

DE HOEVEELHEID KWIK IN EEN ROOFVIS ALS EEN BLAUWVINTONIJN IS TIEN MILJOEN KEER HOGER DAN DIE IN HET ZEEWATER.

290 miljoen mol
De totale hoeveelheid kwik dat dankzij de mens in het water terecht is gekomen is 290 miljoen mol. Ongeveer tweederde daarvan bevindt zich in waters tot één kilometer diepte. De hoogste concentraties kwik zijn te vinden in de Arctische en Noord-Atlantische oceanen.

Kwik in dieren
Kwik vormt voornamelijk een bedreiging voor de dieren hoger in de voedselketen. Zo is de hoeveelheid kwik in een roofvis als een blauwvintonijn tien miljoen keer hoger dan die in het zeewater. En het zal nog verder toenemen. Geochemist Carl Lamborg van het Woods Hole Oceanographic Institution verwacht dat de mensheid de komende vijftig jaar net zoveel kwik gaat uitstoten als in de afgelopen 150 jaar. “Wij eten dieren met kwik en worden op die manier ook blootgesteld aan hoge hoeveelheden kwik”, zegt Lamborg aan Scientific American.

Laag IQ
Jaarlijks worden er 1,5 tot twee miljoen Europese kinderen geboren met verhoogde kwikwaarden. Kwik remt de ontwikkeling van kinderen en verhoogt de kans op ontwikkelingsstoornissen. Kinderen met verhoogde kwikwaarden hebben een aanzienlijk verhoogde kans op een lager IQ.

 

Bronmateriaal:
Ocean mercury on the increase” – Nature

° REACTIES 

Moderne mens is vat vol afval

Kwik

Dertig procent van de moeders en twintig procent van de kinderen eet minstens één keer per week vis. Tachtig procent van de moeders en vijf procent van de kinderen heeft tandvullingen.(1) Zowel het een als het ander heeft gevolgen voor het kwik dat in het haar werd gemeten.

Toch is dit geen reden om visconsumptie af te raden. De gezondheidskundige norm (2)  werd bij geen van de Belgische deelnemers overschreden.

http://www.gva.be/cnt/aid13815…

In 2007 schrok de Royal Swedish Academy of Sciences zodanig van de aanwezigheid van kwik in zeevis dat het pleitte voor een gezondheidswaarschuwing op de verpakking. Twee keer heilbot, tonijn of zwaardvis eten binnen 24 uur kan bijvoorbeeld de hoeveelheid kwik in een volwassene zijn bloed verdubbelen. Langdurige blootstelling aan lage hoeveelheden kwik (0,05 mg/dag) kan je doodziek maken. In Canada wordt het eten van tonijn uit blik al afgeraden voor kinderen jonger dan vijf.

Kwik belandt voornamelijk door de uitstoot van koolgestookte elektriciteitscentrales in onze rivieren en oceanen. Het accumuleert in vis, en als we die opeten, stapelt het zich ook op in ons lichaam. Over de effecten op lange termijn door het opnemen van minimale hoeveelheden kwik is eigenlijk maar één ding duidelijk: het is absoluut niet goed.

http://www.hln.be/hln/nl/6276/…

(1)……60000 ton kwik in de oceanen, maar in alle gebitten van de mensen zitten ook al honderden tonnen kwik.

Wat de oceaan betreft staan wij, als mensen ook zeer hoog in de voedsel keten.

Ik hoor echter niets over massale kwik vergiftiging bij de mens.

 

(2)…..Alles is giftig, ook zuurstof en water. Het is  een kwestie van dosering.

Maar dat is net het probleem, er zijn normen vastgelegd, maar vele kleintjes maken een groot, waardoor deze normen dagelijks meermaals(kunnen )  worden overschreden.
We worden er genetisch gezien ook al  niet beter op,…

We zijn als het ware gedoemd om op te houden te bestaan…en dat baart me eerlijk gezegd wel zorgen

°

(3) Wat waren de exacte waarden van kwik in 1750 (start industriele revolutie) dan?

– één mol is ongeveer gelijk aan 6.02214129 × 10 tot de 23 (bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/M… )
Dus 10 miljoen keer meer in die vis stelt op de totale hoeveelheid niet zo heel veel voor.

“We estimate the total amount of anthropogenic mercury present in the global ocean to be 290 ± 80 million moles”

Er is dus een schatting gedaan.. estimate..

“Several recent models have estimated that these emissions have increased the oceanic mercury inventory by 36–1,313 million moles since the 1500”

En hier is een computer model gebruikt..
Jammer.

 

-Ik wil best aannemen dat teveel kwik niet goed is maar dan wel graag onderbouwd met absolute waarden uit 1750 en nu zonder dat men maar loopt te gissen en te prutsen.

Echte wetenschap baseert zich op feiten en doet niet aan koffiedik kijken,

 

°

 

Overal in de oceanen is ons afval terug te vinden

Geschreven door Jente Ottenburghs op 1 mei 2014

troep in de oceanen

afval troep in de oceanen

·        PLASTICS en synthetische gebruiksklare stoffen

Grote hoeveelheden afval komen terecht in de oceanen. Een team van wetenschappers toont aan dat menselijk afval overal te vinden is, van het strand tot in de diepste kloven.
VOORDELEN

Al dit afval in de oceanen is voor veel zeedieren niet goed.

Toch zijn er ook profiteurs. Bijvoorbeeld het insect Halobates sericeus. Dit insect schaatst op het water. H. sericeus legt eitjes in drijvende voorwerpen, zoals in de veren van zeevogels. Toch blijkt ook plastic een uitermate geschikte plaats te zijn. Zo geschikt zelfs dat de aantallen van dit insect sterk zijn gestegen.

In 2009 schatte het United Nations Environment Program (UNEP) dat er per jaar 6.4 miljoen ton afval in de oceanen terecht komt. Dit afval heeft heel wat negatieve gevolgen voor het mariene milieu. Sommige organismen zien het afval als voedsel en eten het op. Vissen, dolfijnen, schildpadden en vogels raken verstrikt in achtergelaten visgereedschap (een fenomeen dat bekend staat als “ghost fishing”). Drijvend afval kan daarnaast ook de verspreiding van exotische organismen naar nieuwe oorden vergemakkelijken. David Barnes (British Antarctic Survey) meldde reeds in 2002 dat de verspreiding van invasieve soorten via marien afval meer dan verdubbeld was ten opzichte van natuurlijke verspreidingsmethoden.

Een team van 23 wetenschappers verzamelde tussen 1999 en 2011 data over de verdeling van afval op 32 plaatsen in de Atlantische Oceaan, Arctische Oceaan, en de Middellandse Zee. Hun bevindingen (gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift PlosOne) tonen aan dat marien afval werkelijk overal aanwezig is. Co-auteur Kerry Howell (Plymouth University, UK) zegt: “Dit onderzoek toont aan dat menselijk afval in alle mariene habitats aanwezig is, van stranden tot de meest verlaten en diepste delen van de oceanen.”

“ER MOET ACTIE ONDERNOMEN WORDEN OM TE VOORKOMEN DAT NOG MEER AFVAL ZICH OPSTAPELT”

Plastic (41%) en visgereedschap (34%) komen het meeste voor. In tegenstelling tot het algemene idee drijven de plastic voorwerpen niet voortdurend op het oppervlak. Ongeveer 70% van de plastic zinkt naar de bodem waar het een bijdraagt aan een steeds groeiende laag afval. Christopher Pham (University of the Azores, Portugal) waarschuwt: “De grote hoeveelheid afval dat de oceaanbodem bereikt is een belangrijk wereldwijd probleem. Onze resultaten tonen aan hoe groot een probleem werkelijk is en dat er actie ondernomen moet worden om te voorkomen dat nog meer afval zich opstapelt.”

 

 

*Bronmateriaal:

Pham CK, Ramirez-Llodra E, Alt CHS, Amaro T, Bergmann M, et al. (2014) Marine Litter Distribution and Density in European Seas, from the Shelves to Deep Basins.

PLoS ONE 9(4):

http://www.plosone.org/article/info%3Adoi%2F10.1371%2Fjournal.pone.0095839

PLOS ONE: Marine Litter Distribution and Density in European Seas, from the Shelves to Deep Basins

// //

Figure 1 Locations of the study sites sampled with imaging technology (ROVs, manned submersible, towed camera systems) and trawling.

 

Locations of the study sites sampled with imaging technology (ROVs, manned submersible, towed camera systems) and trawling.

 

A-B.B = Algero-Balearic Basin (W. Med.), A.S = Anton Dohrn Seamount, B.C = Blanes Canyon (NW Med.), C.C = Cascais Canyon, C.S = Condor Seamount, Calabrian Slope & Basin = C.S&B, Crete-Rhodes Ridge = C.R.R, D&E.C = Dangeard & Explorer Canyons, D.M = Darwin Mounds, G.L.C = Gulf of Lion canyons (NW Med.), G.L = Gulf of Lion, G.C = Guilvinec Canyon, H.B = Hatton Bank, H.IV = HAUSGARTEN, station IV, J.S = Josephine Seamount, L.C = Lisbon Canyon, N.C = Nazaré Canyon, N.C-G = North Charlie Gibbs Fracture Zone, N-E.F.C = North-East Faroe-Shetland Channel, N.F.C = North Faroe-Shetland Channel, N.W = Norwegian margin, P.D.M = Pen Duick Alpha/Beta Mound, R.B = Rockall Bank, Ros.B = Rosemary Bank, S.C = Setúbal Canyon, S.C-G = South Charlie Gibbs Fracture Zone, W.C = Whittard Canyon, W.M.S = Western Mediterranean slope, W-T.R = Wyville-Thomson Ridge.

doi:10.1371/journal.pone.0095839.g001

 

 

Insecten profiteren van plastic soep

Wetenschappers hebben ontdekt dat de hoeveelheid plastic afval in oceanen sterk is toegenomen en dat insecten daarvan profiteren.

De onderzoekers bestudeerden de kunststofarchipel: een deel van de Stille Oceaan waar het plastic zich ophoopt. Ze ontdekten dat de hoeveelheid plastic hier de afgelopen veertig jaar honderd keer groter is geworden. En dat heeft verstrekkende gevolgen voor de organismen die hier van oorsprong voorkomen.

Schaatsen
Bijvoorbeeld voor het insect Halobates sericeus. Het insect ‘schaatst’ op het water. H. sericeus legt eitjes in drijvende voorwerpen. Bijvoorbeeld veren van zeevogels. Maar ook het plastic blijkt een zeer geschikte plek te zijn. Zo geschikt zelfs dat de aantallen van dit insect sterk zijn gestegen.

 

Voedselketen
En dat effect van het plastic is mogelijk in alle lagen van de voedselketen merkbaar, zo stellen de onderzoekers in het bladBiology LettersH. sericeus bevindt zich namelijk vrijwel onderaan de voedselketen. Wanneer hun aantallen toenemen, heeft dat ook weer gevolgen voor de dieren die H. sericeus of hun eitjes eten en de dieren die die dieren weer eten, enzovoort.

Gevolg
“Dit onderzoek laat zien dat de hoeveelheid plastic in relatief korte tijd enorm is toegenomen en het laat zien welk effect dat heeft op een veel voorkomende ongewervelde,” vertelt onderzoeker Miriam Goldstein. “We zien veranderingen optreden bij dit insect en dat is het directe gevolg van het plastic.”

Hoewel de insecten dus van het plastic lijken te profiteren, is dat zeker geen reden om plastic in de oceaan te blijven dumpen. Ten eerste lijken we de insecten er een plezier mee te doen, maar het is onduidelijk welke eventuele negatieve effecten deze verandering op het complete ecosysteem kan hebben. Bovendien zijn er heel veel dieren die lijden onder het plastic in de oceanen. Zo sterven er jaarlijks heel wat dieren en vogels doordat de plastic in hun maag belandt. Toch ziet het er nog niet direct naar uit dat de hoeveelheid plastic in de oceanen terug gaat lopen. “Plastic werd pas aan het eind van de jaren ’40 en begin jaren ’50 veelvuldig gebruikt, maar nu gebruikt iedereen het en de afgelopen veertig jaar is de hoeveelheid plastic in het water sterk toegenomen. In het verleden zijn we niet goed in staat geweest om te voorkomen dat plastic in de oceaan belandde, hopelijk kunnen we dat in de toekomst veranderen.”

 

Bronmateriaal:
Plastic Trash Altering Ocean Habitats, Scripps Study Shows” – UCSD.edu
De foto bovenaan dit artikel is gemaakt door Kevin Krejci (cc via Flickr.com).

 

Noordzee ernstig vervuild met microplastic

 14/02/13,  − Bron: Volkskrant.nl

De bodem van de Noordzee is veel ernstiger vervuild met microscopische stukjes plastic dan experts hadden verwacht. Dat blijkt uit een analyse van sedimentmonsters afkomstig van de Nederlandse Rijkswaterstaat. De zeebodem langs de hele Nederlandse kust bevat zogeheten microplastics met afmetingen van enkele honderden nanometers tot tientallen micrometers.

“De eerste data komen nu net binnen en we zijn de exacte concentraties nog nader aan het analyseren”, zegt hoofdonderzoeker Heather Leslie, ecotoxicoloog aan het Instituut voor Milieuvraagstukken aan de Vrije Universiteit (IVM-VU). De monsters zijn afkomstig van de hele Nederlandse kustzone en zijn zowel in de buurt van het strand genomen als enkele kilometers uit de kust.

Het probleem van de microplastics is relatief nieuw. Microscopische plasticvezeltjes komen met miljarden tegelijk vrij bij van het wassen van synthetisch textiel; andere microplastics worden toegevoegd aan douchegel en tandpasta. Een groot deel van de plastics blijft achter in rioolwaterzuiveringsinstallaties, maar veel deeltjes slippen erdoorheen en belanden uiteindelijk in zee.

Deeltjes in de voedselketen
Daar kunnen de ultrafijne deeltjes in de voedselketen komen, legt Leslie uit. “Ze vormen een hechtingsplek voor organisch materiaal als microplankton en algen. Zijn ze eenmaal zwaarder geworden, dan zakken ze naar de bodem en worden ze opgenomen in de voedselketen, door vissen, krabben en het kleinere grut op de zeebodem.” Overigens kan ook hardnekkige verontreiniging als pcb zich aan dit plastic hechten. Het uitzakken naar de bodem verklaart wellicht ook waarom de hoeveelheid ‘plasticsoep’ op bekende plaatsen als in de Stille Oceaan bij Hawaii niet lijkt toe te nemen in de bovenste waterlagen.

De vondst van microplastics in de Noordzee komt vanmiddag ter sprake bij de officiële start van Cleansea, een Europees onderzoek naar zo’n beetje de hele kust van Europa, van de Zwarte Zee tot de Baltische Zee. De EU wil in 2020 een zogeheten goede milieustatus van de Europese zeeën kunnen afgeven.

Microplastics in Dove
Als gevolg van de ongerustheid over mogelijke schadelijke effecten van het microplastic op zeeleven heeft Unilever aangekondigd de microplastics in Nederland half 2013 uit verzorgingsproducten zoals bijvoorbeeld Dove te halen. In 2015 wil de multinational de microplastics wereldwijd uit alle producten bannen.

Het Cleansea-project duurt drie jaar en kost 3,7 miljoen euro. Naast IVM-VU doen tien onderzoeksinstellingen uit meerdere lidstaten mee. Daarbij zijn ook economische, juridische en beleidswetenschappers. “De gammawetenschappers speuren naar eventuele perverse prikkels in wetgeving of onbedoelde neveneffecten van beleid”, zegt Leslie. “In zeehavens moeten schepen bijvoorbeeld voor afvalverwijdering betalen, terwijl de zee gratis is. In Göteborg zamelen ze daarom scheepsafval gratis in.”

 

°

 

http://ascendenza.wordpress.com/2014/06/20/de-afbraak-van-plastic/

De afbraak van plastic

4 reacties

Marleen

juni 20, 2014

Er is de laatste tijd veel nieuws over plastic en de vervuiling dat dit product veroorzaakt in het bijzonder in de oceaan. Er wordt langs stranden opgeruimd en gewerkt aan methodes zoals die van The Ocean Cleanup om het plastic in de oceanen op te ruimen. (Zie ook het bericht van Gert Korthof). Op de recent gehouden internationale conferentie “Our Ocean 2014” georganiseerd door John Kerry werd er ruim aandacht aan geschonken. Veel van het ‘macroscopische’ plastic verstrikt immers de zeedieren of wordt door ze verward met voedsel. Dit bekopen ze vervolgens met een vreselijke dood.

Het ‘macroscopische’ plastic heeft ook de tendens onder invloed van mechanische erosie en UV-licht te vervallen in ‘microscopisch’ plastic of microplastics. Deze microscopische deeltjes worden vervolgens door zooplankton opgenomen. Het zooplankton staat aan de basis van de voedselketen waardoor dit plastic in vissen en vogels terecht komt. Zo komt het uiteindelijk terecht in ons bord.

Een nieuwe studie laat zien dat er verschillende micro-organismen in de oceaan leven die zich associëren met dit plastic.

https://www.youtube.com/watch?v=2oQeXhURTgY

 

Ze gaan er aan vast zitten, verzwaren dit drijvende plastic waardoor het naar de bodem zakt. Dit zou kunnen verklaren waarom er tot nu toe minder plastic in de oceanen gevonden is dan men zou verwachten. De studie laat zien dat sommige van deze organismen het microplastic lijken aan te vreten. Het gaat daarbij om diatomeeën. In een eerdere studie uit 2011 in Science bleek al dat ook bacteriën plastic lijken te degraderen. Daarin concludeerde men dat er sprake lijkt te zijn van een zogenaamde ‘plastisphere’ ofwel een kleine communiteit van bacteriën en eencellige algen. De mogelijke afbraak van plastic zou een tweede reden kunnen zijn waarom men minder plastic terugvindt dan verwacht.

Diatomeeën (groen) en potentiële plastic-etende bacterien (paars) op een stukje plastic afval.

Diatomeeën (groen) en potentiële plastic-etende bacterien (paars) op een stukje plastic afval. Credits: Julia Reisser en Jeremy Shaw

Recent (2014) verscheen er een review over plastic afbrekende bacteriën. Er wordt in gesteld dat deze bacteriën inderdaad in staat zijn om polyethyleen (het meest voorkomende plastic) af te breken. Het lijkt erop dat deze lange koolstofketens onder invloed van erosie en UV-licht gereduceerd worden waardoor ze van 10 tot 50 koolstofatomen bevatten. In deze toestand kunnen ze door de bacteriën aangetast worden. Welke enzymen daar precies voor verantwoordelijk zijn is nog niet duidelijk. Maar het lijkt wel degelijk te gaan om een heus metabolisme waarbij de koolstof uit het polyethyleen in de Krebscyclus terecht zou komen. Experimenten met radioactief gemarkeerd polyethyleen zouden dit moeten uitwijzen. Het is te hopen dat dit snel uitgezocht wordt.

Uit: Livescience (Julia Reisser)
NatureNews over het artikel in Science
International Biodeterioration & Biodegradation: Review (2014)

°

http://ascendenza.wordpress.com/2014/06/29/een-circulaire-economie/

Een circulaire economie

 juni 29, 2014

12 reacties

Het is een droom, een circulaire economie. Het idee is biologisch materiaal in te zetten voor consumptieartikelen, het daarna te recyclen en te hergebruiken totdat het weer biologisch afgebroken kan worden. Ook het hergebruik van niet-biologisch materiaal zou gerecycled moeten worden om zodoende geen deel uit te maken van de biosfeer. Dit laatste proces is geïnspireerd op de biologische wereld waarin alles biologisch afbreekbaar is.

Tot nu toe is ons consumptiesysteem deel van een lineair proces. Dit betekent gebruik van eindige bronnen als olie voor het vervaardigen van wegwerp consumptiemateriaal dat daarna op stortplaatsen of in verbranders eindigt. Beperken we ons tot plastic dan zien we dat nu (juni 2014) slechts 12% van het plastic gerecycled wordt, 38% eindigt op stortplaatsen en 50% wordt verbrand en als energiebron gebruikt voor centrales (Waste Management World) , zie ook voorgaande blogbericht). Vooralsnog overstijgt de productie en consumptie van wegwerp materiaal de capaciteit van recyclen. Niet alleen is dit een lineair proces, het vaak giftige of anderszins schadelijke materiaal komt ook nog eens terecht in de biosfeer. Dit lineaire proces is dus voor 100% van het plastic nog steeds van kracht. Al het nieuw geproduceerde plastic blijft voor 50% als zodanig blijft bestaan, de rest wordt verbrand.

Het moet ook duidelijk onderstreept worden dat bij het recyclen van plastic er geen sprake is van waarlijk recyclen. Er wordt namelijk op grote schaal wegwerpplastic geproduceerd. Dit is het zogenaamde ‘virgin’ plastic dat essentieel lijkt te zijn voor de vervaardiging van plastic flessen. Na gebruik en als het zogenaamd gerecycled wordt (in 12% van de gevallen), worden er andere producten van gemaakt zoals plastic tafels en stoelen. Er is dus eigenlijk helemaal geen sprake van recyclen maar van ‘downcyclen’.

Nu verschijnen er dagelijks artikelen van wetenschappers of bedrijven die in staat zijn bijvoorbeeld het CO2 uit de atmosfeer direct om te zetten in plastic of uit biologisch afval als tomatenschillen plastic te vervaardigen. Dit nieuws wordt altijd triomfantelijk gebracht, we hebben immers geen olie meer nodig en we halen ook nog eens CO2 uit de atmosfeer. Toch maakt het naar mijn idee weinig uit voor de toename van plastic objecten en afval of deze nu gefabriceerd worden uit gassen uit de atmosfeer, tomatenschillen of olie. Het blijft een toename van plastic zolang er nog stortplaatsen bestaan. Dat is niet wenselijk. Deze bedrijven en wetenschappers kunnen zichzelf daarmee een ‘groen’ label opplakken, maar dat verdienen ze eigenlijk niet. Ze lopen vooruit op het feit dat olie en andere grondstoffen opraken, maar de producten die ze willen maken zijn zeker niet ‘groen’ te noemen.

Hoewel het idee van een circulaire economie reeds zo’n 30 jaar geleden intrede deed is er nog weinig aan gedaan dit te concretiseren. Wanneer men het heeft over ‘circular economy’, dan betreffen de voorbeelden vaak heteffectief recyclen van voedselresten en het omzetten daarvan in biogas. Dit is natuurlijk een mooi streven, maar betreft niet het probleem van plastic. De wil om van ‘zero waste to landfill’, ofwel naar ‘nul afval naar stortplaats’ te gaan is er blijkbaar wel, maar het moet ook economisch haalbaar zijn. Het is niet genoeg schoon grond- of oppervlaktewater of schone oceanen en stranden te willen bereiken, ofwel de intrinsieke waarden van de natuur te willen behouden, maar ons systeem vereist dat het economisch rendabel is. Dit betekent vaak dat overal een prijskaartje aan gehangen wordt. Een ecosysteem kan nu ook al uitgedrukt worden in geld. De schade van plastic aan de oceanen wordt geschat op 13 miljard dollar en men denkt dat dit een onderschatting is. De vraag is of het uitdrukken in geld niet de intrinsieke waarde die wij hechten aan schone zeeën en stranden bijvoorbeeld, tenietdoet. Volgens George Monbiot bestaat er het risico dat diegenen met macht uiteindelijk, op basis van de economische waarden, beslissen wat er met onze natuurgebieden gebeurt.

Hier volgt een bijna anderhalf durende lezing van George Monbiot, die, na een fervent milieu-activist te zijn geweest, nu boeken schrijft over het milieu en de mogelijkheid beschrijft door introductie van wilde dieren in onze ‘tamme’ en kale ecosystemen gezondere ecosystemen te creëren. In deze lezing beschouwt hij de risico’s van de politieke en economische dominantie van het gebied dat van oudsher bij linkse groene partijen hoorde. Het is een bijzonder interessante lezing die dateert uit mei 2014 en dus zijn laatste beschouwingen vertegenwoordigt.

 

Milieu ,

 

http://news.nationalgeographic.com/news/2014/06/140613-ocean-trash-garbage-patch-plastic-science-kerry-marine-debris/?utm_source=NatGeocom&utm_medium=Email&utm_content=inside_20140619&utm_campaign=Content#

 

Photo of a boat in the trash-filled waters of Manila Bay.

Fishermen set out amid floating garbage off the shore of Manila Bay in the Philippines on June 8, 2013.

adriatic coast

 

A boy collects debris on a beach near Durres on Albania’s Adriatic Coast on April 9, 2010.

Photograph by Arben Celi, Reuters

 

Oceaan slokt plastic eilanden op

AP  //  di 01/07/2014 –
 Joppe Matyn
Heel wat plastic afval, dat rond drijft op zee, verdwijnt in de maritieme voedselketen. Dat zeggen wetenschappers van de universiteit van Cadiz in Spanje. Bovendien stelden de onderzoekers vast dat zo’n 88 procent van het totale zeeoppervlak vervuild is door plastic deeltjes. Hun onderzoek werd gepubliceerd in de Proceedings van de National Academy of Sciences (PNAS).

Van de plastic drinkbeker waaruit je vroeger als baby dronk tot de resten van het piepschuim waarmee je net je nieuwe huis hebt geïsoleerd, misschien komt dat plastic ooit wel in zee terecht. De gigantische hoeveelheid plastic is intussen uitgegroeid tot één van de grootste milieuproblemen van onze tijd.

Het probleem lijkt nu ook nieuwe dimensies aan te nemen want volgens recent onderzoek van de universiteit van Cadiz in Spanje verdwijnt heel wat van dat plastic afval immers in de maritieme voedselketen.

°

“Niets nieuws”, denk je misschien, “kijk maar naar de talloze zeldzame zeeschildpadden die verdrinken omdat ze door het gewicht van het opgegeten plastic naar de zeebodem zinken”.

De omvang van het probleem blijkt helaas groter dan eerst gedacht.

Volgens de Spaanse onderzoekers zou maar liefst 88 procent van het zeeoppervlak vervuild zijn met kleine plastic deeltjes  Deeltjes die door zonlicht en zout worden afgebroken tot een microfractie van de oorspronkelijke plastic fles. Een hongerige vis twijfelt dan niet als hij zoiets voorbij ziet drijven.

Jarenlang ging men er van uit dat de grote hoeveelheid plastic uitgroeide tot ware eilanden, zelfs tot een heus nieuw continent in de Stille Oceaan. Maar volgens de onderzoekers wordt een heel groot deel van die eilanden dus als het ware opgeslokt door de oceaan en de dieren die er in leven. Het zou zelfs gaan om 99 procent van al het plastic afval in zee.

Volgens de wetenschappers is de ware impact van de verontreiniging op het maritieme ecosysteem dan ook nog lang niet volledig bekend.

EERDER VERSCHENEN:

 

Verdwenen plastic

Macro- en microplastics, 'The Microbead wave' hier gevonden

Macro- en microplastics, ‘The Microbead wave’ hier gevonden

Een zojuist gepubliceerde studie in PNAS (Proceedings of the National Academy of Science) laat zien dat er in de oceanen veel minder plastic zit dan werd verwacht. Zo’n 99% minder, ofwel 100 keer minder dan tot nu toe gedacht werd. Het moet er direct bij vermeld worden dat in deze studie wordt gekeken naar kleine fragmenten, het microplastic dat kleiner is dan 5 mm. Voor wat betreft het grove plastic zijn er geen duidelijke gegevens beschikbaar. Er wordt vermeld dat dit microplastic het grootste deel vormt van het plastic dat in de oceanen drijft.

De onderzoekers namen tussen 2010 en 2011 meer dan 3000 monsters over de hele wereld. Dankzij deze proeven en voorgaande publicaties van andere auteurs konden ze vaststellen en bevestigen dat de grootste concentratie plastic zich in de centra van de 5 gyres bevindt, waarvan de grootste, the North Pacific Gyre, ook het meeste plastic bevatte. Dit strookte dus met de verwachtingen, maar ze observeerden ook dat de totale hoeveelheid plastic slechts tussen de 7.000 en 35.000 ton zit. De tot nu toe gemaakte schattingen zijn gebaseerd op de productie van plastic en het percentage daarvan dat in de zee eindigt sinds 1970 en liggen rond de miljoen ton. Het is duidelijk dat er, tenminste met de methode die gebruikt is door deze onderzoekers, slechts een fractie van wordt teruggevonden.

Het plastic dat in de zee drijft kan in fragmenten uiteenvallen onder invloed van onder andere mechanische erosie en Uv-straling. De onderzoekers lieten zien dat vooral de kleinste fragmenten, kleiner dan 2 mm, verdwenen waren.

Wat is er met dit plastic gebeurd? Er worden vier mogelijkheden in beschouwing genomen:

1. Het plastic wordt uit de gyres gecentrifugeerd en belandt op de kust.

2. Het microplastic valt uiteen in nog kleinere deeltjes, ofwel nanoplastic.

3. Het plastic wordt overgroeid door organismen waardoor het zinkt.

4. Het wordt door organismen opgegeten.

Het eerste punt wordt als onwaarschijnlijk beschouwd, aangezien de microplastics als het ware in de gyre ‘gevangen’ zitten. Het tweede punt is daarentegen goed mogelijk. Men heeft immers al gezien dat er bacteriën zijn die samen met algen een communiteit vormen of ‘plastisphere’. Deze ‘plastisphere’ is misschien in staat het plastic af te breken tot miniem kleine deeltjes tot in de orde van grootte van één micron, waardoor het niet in de netten blijft zitten. Het derde punt is ook een mogelijkheid: in het geval het plastic begroeid raakt met organismen zinkt het, althans tot op een zekere hoogte, al naar gelang de dichtheid ofwel de diepte van het water. Men heeft al wel gezien dat op grotere diepte het plastic haar organismen weer verliest omdat daar minder licht is of omdat door de verzuring kalk afgebroken wordt. Het zou vervolgens weer omhoog gaan. Dit punt wordt daarom niet waarschijnlijk geacht. De vierde mogelijkheid wordt als de meest waarschijnlijke gezien. Het microplastic kan worden opgegeten door zoöplankton of door vissen. Het zoöplankton en de vissen worden op hun beurt weer gegeten door grotere organismen waardoor het verdwijnt of op de zeebodem terecht komt met de dood van deze dieren. Het plastic kan ook terechtkomen in de ontlasting van de vissen die het niet verteren waardoor het relatief snel naar de bodem zakt.

Aangezien hier geen studie naar gedaan is, benadrukt men tot slot dat het de hoogste tijd wordt en ander uit te zoeken. Tot het zover is moeten we er natuurlijk voor zorgen dat er zo min mogelijk plastic in de oceanen belandt. Het is zeker nodig er minder van te consumeren maar, men moet er vooral voor zorgen dat het niet als zwerfvuil via de rivieren in de oceanen terecht komt.

Kortom, goed opruimen na de openluchtfeesten en picknicks. Bovendien bestaat er het project van The Ocean Cleanup waaraan iedereen met een donatie aan kan bijdragen.

Dit project voorziet binnen 2020 de gyres schoon te maken, zodat er zich in ieder geval geen extra microplastics meer kunnen vormen en kunnen ‘verdwijnen’ in de magen van vissen en vogels.

 

http://www.sciencedaily.com/releases/2014/06/140630164253.htm

 

 

This is small plastic debris collected on the circumnavigation cruise Malaspina 2010 expedition.
Credit: © CSIC

http://www.scientias.nl/99-procent-van-plastic-de-oceanen-kwijt/103008

Research needed to resolve fate of missing plastic debris” – UWA.edu.au

http://www.nu.nl/wetenschap/3817609/plastic-in-oceanen-verdwijnt-mysterieuze-wijze—.html

 

 

ECORAMPEN

http://nl.wikipedia.org/wiki/Milieuramp

 

· OLIE

1.-

Rampen met olietankers        

http://nl.wikipedia.org/wiki/Amoco_Cadiz

Afbeeldingen van amoco cadiz ramp

2.-

Andere olierampen

* GOLF VAN MEXICO

http://nl.wikipedia.org/wiki/Olieramp_in_de_Golf_van_Mexico_2010

evodisku2  /06-06-2010
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.WELK EEN SCHOONHEIDhttp://www.bloggen.be/evodisku/archief.php?ID=792620

Afbeeldingen van olieramp vuilnisbelt in de maak 2010  <—

2010 olieramp in golf van Mexico   <— doc

 

· RADIOACTIEVE vervuiling

KERNRAMPEN

KernrampWikipedia 

http://www.leerwiki.nl/Kernramp%3A_wat_zijn_de_gevolgen_van_radioactieve_straling_voor_onze_gezondheid

 

* THREE MILES  ISLAND 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Kernongeval_van_Three_Mile_Island

 

 

*TSJERNOBYL

Kernramp van Tsjernobyl – Wikipedia

 

http://en.wikipedia.org/wiki/Effects_of_the_Chernobyl_disaster

 

BELARUS/

http://www.nationaljournal.com/pictures-the-chernobyl-disaster-25-years-later-20110324

CHERNOBYL MUTATIONS

Ukrainian Academy of Sciences member Vyacheslav Konovalov holds a preserved mutated colt in Zhytomyr, Ukraine, on Monday, March 11, 1996. Konovalov had been studying biological mutations appearing after Chernobyl nuclear plant explosion. The colt was dubbed “Gorbachev colt” after Konovalov brought a lifesize photo of it to the Supreme Soviet in 1988 to show Soviet President Mikhail Gorbachev what Chernobyl was doing the country’s wildlife. (AP Photo/Efrem Lukatsky)

http://en.wikipedia.org/wiki/Colt_(horse)

 

Pictures: Animals Inherit Mixed Legacy at Chernobyl

http://www.smithsonianmag.com/arts-culture/chernobyls-bugs-art-and-science-life-after-nuclear-fallout-180951231/?no-ist

 

Chernobyl fire bugsA composite photograph of fire bugs found around Chernobyl collected in 2011 by Tim Mousseau and Anders Moller shows various abnormalities. (Photo: Mousseau and Moller)

chernobyl bugs 1

 

 

chernobyl bugs 2

 

 

 

chernobyl bugs 3°Schimmels in de  reactor  :

Chernobyl bugs 4Chernobyl bugs 5

°

­

mutated bugs
// // // //

 

http://www.fastcompany.com/1402965/sinister-beauty-nuclear-mutations

 

 

°

 

ADAPTATION  ?  

http://www.nytimes.com/2014/05/06/science/nature-adapts-to-chernobyl.html?_r=0

 

chernobyl  06CHER_COMBOSPAN-articleLarge-v2

NATURE’S COURSE Twenty-eight years after the disaster at the Chernobyl nuclear plant, clockwise from upper left: the port at the abandoned city of Pripyat; a spider web like those that an American biologist, Timothy Mousseau, is studying; Pripyat’s decaying hotel; a radioactive mushroom in a forest near the plant site. CreditHenry Fountain/The New York Times

 

Dr. Mousseau said that for years he pursued the Chernobyl research largely out of personal interest. But that changed after the nuclear accident at the Fukushima plant in Japan in 2011. While the two accidents were different — at Chernobyl the reactor exploded, while at Fukushima cores melted down and there was an explosion outside the reactor itself — the result was basically the same: radioactive contamination over a wide area.

“No one really expected there’d be another nuclear disaster on this scale,” he said. “But it’s clear now after Fukushima that all of this has some broad relevance.”

Dr. Mousseau has expanded his work to include similar studies in Japan — he’s made about 10 trips there. Already, he said, he is seeing some Chernobyl-like effects in the contaminated area around the Fukushima plant, but he needs to gather data for at least a few more years before he can be confident about the impact.

“If we find the same sort of dose response in both places,” he said, “that provides incredible strength to the hypothesis that it is indeed radiation that is leading to these negative impacts.”

With an unfinished cooling tower at the Chernobyl plant in the background, Timothy Mousseau, right, and an assistant set out microphones to study bats in the contaminated area. CreditWilliam Daniels for The New York Times

 

°

SCHIMMELS in de reactor

 

 

*  FUKUSHIMA

 

Japan Earthquake

http://nl.wikipedia.org/wiki/Kernramp_van_Fukushima

 

 

radioactive waste drums

http://www.knack.be/nieuws/planet-earth/drie-jaar-na-fukushima-de-wereld-heeft-onvoldoende-geleerd/article-normal-132979.html

http://www.hiroshimasyndrome.com/fukushima-accident-updates.html

Radio active  waste

http://www.greenpeace.org/usa/en/campaigns/nuclear/Fukushima-nuclear-disaster/

 

 

http://www.mnn.com/earth-matters/animals/stories/mutant-butterflies-found-emerging-from-fukushima-radiation

insect mutants Fukushima

http://phys.org/news/2012-08-fukushima-mutant-butterflies-scientists.html

http://www.smh.com.au/environment/fukushima-radiation-causes-insect-mutations-researchers-20120817-24cy2.html

Zizeeria maha

http://blogs.discovermagazine.com/80beats/2012/08/15/mutant-butterflies-near-fukushima-linked-to-nuclear-radiation/#.U5xqffl_uSo                                                                    http://www.motherjones.com/blue-marble/2012/08/fukushima-radiation-causing-mutations-butterflies-0

 

 

 

 

Over tsjok45
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: