Ontwortelde KNEUZEN en andere verstoorde beesten.


 
BIODIVERSITEIT 
Uitstervende dieren 
 
KAKAPO  
 
 
Kakapo de stinkende scharrelpapegaai
De kakapo of zachtgevederde nachtuil (Strigops habroptilus) is een wel heel bijzondere papegaai. Hij komt alleen voor in Nieuw-Zeeland, kan niet vliegen, is plomp, stinkt en ziet eruit als ‘een gevederde theemuts’.
Bekijk de kakapo ophttp://www.kakapo.net/en/
op stap
Een rasechte pechvogel, die op het einde van de negentiende eeuw al zo goed als uitgestorven was. Op het laatste nippertje werden enkele honderden exemplaren overgebracht naar een onherbergzaam eiland waar geen roofdieren voorkwamen.
Een ultieme reddingspoging die leek te slagen, tot enkele marterachtigen,zoals de hermelijn die om zijn bont in Nieuw-Zeeland was geïntroduceerd, de oversteek maakten naar het natuurreservaat om er zich te goed te doen aan kakapo-eieren en -kuikens.In het begin van de jaren 1970 werd de kakapo officieel bij de uitgestorven diersoorten ondergebracht.
In 1994 werden in een uithoek van de archipel toch nog zevenenveertig overlevenden ontdekt. Ze werden vliegensvlug gedeporteerd naar veilige eilandjes en daar scharrelen nu toch weer zo’n honderd dertig kakapo’s rond.
Maar het voortbestaan van de eigenzinnige vogel is daarmee nog lang niet verzekerd, want hij plant zich van nature bijzonder traag voort.
Mevrouw kakapo legt maar een viertal eieren per jaar, heeft hooguit één keer zin in seks en durft zelfs dat al eens een jaartje overslaan.
Moeder en kuiken
Dat merkwaardige voortplantingsgedrag was voor de komst van de mens en andere roofdieren functioneel omdat kakapo’s makkelijk negentig tot honderd twintig jaar oud worden. Hadden ze zich in een milieu zonder natuurlijke vijanden als konijnen voortgeplant, dan zouden ze tenondergegaan zijn aan overbevolking en hongersnood.

Misbaksel
De stinkende scharrelpapegaai en andere bizarre beesten /misbaksels uit alle uithoeken van de aarde en de natuur lijken Darwins theorie te ontkrachten.
Maar ook zij zijn het natuurlijke product van een voor mensen vaak onvoorstelbaar lange evolutie.Ooit was de scharrelpapegaai perfect aangepast aan zijn biotoop.
Zoals andere loopvogels op het Australische continent (struisvogel, dodo, kiwi, reuzenmoa) hield hij geleidelijk op met vliegen.
Wie minder of niet meer vloog had daar een bepaald evolutionair voordeel bij, viel bijvoorbeeld minder of niet meer ten prooi aan grote roofvogels.
Wie bleef vliegen werd weggeselecteerd.
De kakapo’s die op de bosbodem bleven, gedijden goed, want in Nieuw-Zeeland kwamen toen geen grote vleesetende zoogdieren of marterachtigen voor.
Van groot belang ook was dat de kakapo, zoals andere loopvogels, de taak op zich nam die grazende zoogdieren als rund en geit in andere ecosystemen vervullen. En zo konden loopvogels evolutionaire knallers worden. Daarenboven beschikt de kakapo over een uitstekende schutkleur, rent bij gevaar niet weg maar blijft stokstijf staan als een soort oneetbaar struikje.Met de komst van de mens veranderden al deze voordelen snel in nadelen.
De Maori’s, die tussen twaalfduizend en achthonderd jaar geleden de oversteek vanuit Polynesië maakten, lustten de groene kip wel en ook de met hen meegereisde huisdieren en ratten richtten een ware ravage aan.
Wie niet opvloog, was gezien.
Maar pas toen de moderne mens arriveerde, de Engelse kolonisator die bossen massaal in akkers omzette, werd de kakapo in zijn voortbestaan als soort bedreigd.
Bijvoorbeeld ook de Dodo en de grote Noordse Alk kregen met dergelijke vijanden te maken … ze verdwenen voorgoed ….
Evolutie kan tot zeer vreemde aanpassingen leiden.
(Bovendien zal een dergelijke specialistische voordeelsituatie mogelijk in een nadeelsituatie kunnen veranderen wanneer de ecologische omstandigheden in de biotoop/het areaal drastisch gaan verschuiven ….. )
Sommigen kunnen echter tegen heel veel ;
Vreemde wezens zijn bijvoorbeeld beerdiertje , een van de sterkste diertjes ter wereld, legt bij extreem ongure omstandigheden zijn stofwisseling bijna volledig plat en gaat in een soort superwinterslaap die jaren duren kan. En zo kan dit minuscule diertje van slechts anderhalve millimeter lang, met een normale levensduur van drie tot twaalf maand, soms een gezegende leeftijd bereiken. Ook bijzonder zijn de salamanders die in ondiepe kreekjes in Oklahoma leven. Blijft er ’s zomers genoeg water staan in de rotsspleetjes waarin ze ter wereld kwamen, dan kunnen ze in hun waterafhankelijke, infantiele vorm voortleven en zich voortplanten. Valt de zomer droog uit, dan worden ze volwassen en gaan aan wal.

Homo sapiens past het millieu aan , aan zichzelf , en is daardoor een grote boosdoener geworden Homo sapiens is een bijzonder goed aangepast dier.? Vanuit een iets kritischer perspectief lijkt het juister te stellen dat homo sapiens veel sterker is in het aanpassen van zijn omgeving aan zijn behoeften dan in het zich aanpassen aan het milieu.
Mensendieren zetten hun omgeving zozeer naar hun hand, onderwerpen en veranderen ze zo ingrijpend dat veel plant- en diersoorten definitief verdwenen zijn of met uitsterven worden bedreigd.
En er zijn ook de velen soorten die vergiftigd en/ of bestraald nog wat rondlopen of trachten te overleven in de barre omstndigheden die de mens hen ( en zichzelf ) oplegt
Het zijn de voorbeelden van zowel negatieve als positieve biologische gevolgen van ontstellende milieuvervuiling.
Zo zijn er de vele chemicaliën die langzaam maar zeker doordringen in plant en dier en een resem van soms subtiele vergiftigingsverschijnselen teweegbrengen.
Een berucht voorbeeld zijn de PCB’s (weekmakers) die de bloedaanmaak van dieren (ook die van de mens) grondig verstoren.
Minder of niet giftige stoffen werken indirecter, door verstoring van het ecosysteem, zoals de massaal in de landbouw gebruikte fosfaten en de chloorfluorcarbons (cfk’s) die als drijfgas voor koelkasten dienden.
Kwik, die andere beruchte boosdoener, heeft soms zeer onverwachte gevolgen.
De Amerikaanse witte ibis, die met kwik besmette krabbetjes eet, is door die vervuiling het baltsen en de partnerselectie verleerd.
De hoofdvervuiler is = methylmercury,
White Ibis (Eudocimus albus)
Driekwart van de mannetjesvogels in Florida gedraagt zich ondertussen zo hardnekkig homoseksueel dat het voortbestaan van de soort in gevaar komt.
http://en.wikipedia.org/wiki/American_White_Ibis
Ook in tonijn, die boven aan zijn voedselpiramide zit, stapelt kwik zich levensbedreigend op.
EOS // 21 apr 2010

Tonijn bevat te veel kwik

De kwikvervuiling in tonijn werd uitgerekend in microgram per kilo lichaamsgewicht van de persoon die de vis eet.
Baserend op een 60 kilo wegende vrouw die één portie eet, scoort tonijn tussen 0,351 (grootoogtonijn) en 0,123 (blauwvintonijn) microgram kwik per kilo.
De US Environmental Protection Agency raadt aan om dagelijks niet meer dan 0,1 microgram kwik per kilo lichaamsgewicht binnen te krijgen. Het lichaam kan kwik niet oplossen, waardoor de giftige stof zich geleidelijk opstapelt. Kwikvergiftiging kan leiden tot allerlei ziektes en weefselbeschadiging. 

De onderzoekers verzamelden 100 tonijnstalen in 54 restaurants en 15 supermarkten in New York, New Jersey en Colorado.

Het gaat om de grootoog-, geelvin- en blauwvintonijn. Het kwikgehalte bleek af te hangen van de soort: grootoogtonijn had beduidend meer kwik in zich dan de geelvin- en blauwvinsoort.
Daarmee scoort tonijn uit de supermarkt, waar hoofdzakelijk de geelvinsoort wordt verkocht, beter dan die uit het restaurant.Het verschil is waarschijnlijk te verklaren doordat kwik zich liever ophoopt in spieren dan vet, wat de meest gespierde vis ook de giftigste maakt.
Een uitzondering is de gespierde geelvintonijn. Vermoedelijk ligt de vangst op jonge leeftijd aan de basis van haar relatief lage kwikgehalte. De geelvintonijn eet sowieso minder dan haar soortgenoten, die in koudere wateren leven en hun energieniveau op peil moeten houden door veel te eten. Het onderzoek is een samenwerking van het American Museum of Natural History, die het DNA van de vis onderzocht om te weten welke soort het is, en Rutgers University uit New Jersey, die het kwikgehalte bekeek. De onderzoekers pleiten ervoor om duidelijk aan te geven welke vis wordt verkocht, zodat de consument weet wat hij binnenkrijgt, en hoeveel kwik erin zit. (tn)

Over tsjok45
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren

One Response to Ontwortelde KNEUZEN en andere verstoorde beesten.

  1. Pingback: BIODIVERSITEIT INLEIDING | Tsjok's blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: