FERONOMEN


(Tjeerdo) inleiding 
Door Tsjok al vermeldt onder het    vomeronasaal orgaan.
Feromoon komt uit het Grieks en betekent  ‘drager van opwinding’.  Het zijn stoffen die aantrekkingskracht op een andere sekse stimuleren.
Mensen en dieren produceren feromonen.  Je kunt ze niet zien, niet ruiken en niet bewust waarnemen. Dieren gebruiken feromonen om hun territorium mee af te bakenen, en om duidelijk te maken aan de andere sekse dat men klaar is voor de voortplanting.
Ook bij mensen worden feromonen afgescheiden om de aantrekkingskracht te stimuleren.  Het grootste deel van het seksuele gedrag van mens en dier wordt door deze chemische stoffen bepaald.  Wij scheiden feromonen uit met onze zweetklieren en spoelen ze onder de douche van ons af.  De produktie van feromonen is rond het twintigste jaar het hoogst.  Na ons veertigste jaar wordt het aanzienlijk minder.
Bij zoogdieren (ook de mens dus!!) worden feromonen waargenomen via het vomeronasale orgaan. Via de hypothalamus worden de feromonen verwerkt in het limbische systeem.  Dit gaat buiten ons bewustzijn om, wat zich bevindt in de hersenschors.
Musk (muskus) is een dierlijk feromoon van de muskusrat.  Het wordt gebruikt in de parfum-industrie. Er zijn meer dan vijftig menselijke feromonen.  Drie daarvan worden nagemaakt voor feromoonprodukten: Androstenon; vooral uitgescheiden door mannen.
Vrouwen vinden dit een aantrekkelijke stof, mannen hebben er een afkeer van.  Althans de meeste mannen.  Androstenol wordt geassocieerd met vruchtbaarheid.
Copulinen zijn vetzuren die voorkomen in de vaginale afscheiding van volwassen vrouwen.
Copulinen worden kort voor de eisprong het meest geproduceerd; ze geven dan een signaal tot beschikbaarheid voor geslachtsgemeenschap.
Feromonen worden niet alleen in de cosmetica gebruikt.  Ook in de landbouw worden ze gebruikt.  Spuit mannelijke feromonen op stieren en wacht rustig af. Zorg wel dat er een koe in de buurt is.  De koeien nemen vrijwel meteen een paarpositie in.  En met feromonen kan op milieuvriendelijke wijze ongedierte worden gelokt.
Tot slot nog dit:
– Feromonen zijn soortspecifiek
– Het verschil tussen hormonen en feromonen berust op het gegeven dat hormonen een reactie van het eigen lichaam uitlokken.
Feromonen worden gebruikt om partners te lokken: seksferomonen
Om gevaar te signaleren: alarmferomonen.
Om soortgenoten te lokken om kolonies te vormen: aggregatieferomonen.
Chemotaxis
Bacteria
De chemische taal  van bacteria

INSECTEN

Stereo- reuk  /   Drosophila melanogaster
Bijen  

(Apis mellifera).
Chemo-receptoren  in bijen
Mieren beschikken over een goede communicatie via geursporen ( feronomen ).
Ze bezitten  klieren die geurstoffenaanmaken en die ze uitsmeren op de grond. Op deze manier vinden ze bijvoorbeeld perfect hun weg terug naar het nest of zetten ze andere mieren op pad naar ontdekt voedsel (vlees, suikerhoudende producten, plantensappen, vruchten, enz.).
Een tweede vorm van ( chemische ) communicatie is het voedsel  bedelen en (ver)delen ;
Mieren beschikken over  een krop ; dat is een soort knapzakje-maagje  waarin de mieren (vloeibaar )voedsel voor andere mieren bewaren en  meenemen …Uiteraard zullen daarin  allerlei  feronomen / sociohormonen  en lichaams eigen stoffen worden gemengd  ….
Kleine mieren  in het nest  bedelen om voedsel uit de krop  van de fouragerende  mieren  …De kleine mieren geven het dan weer aan de larven.
ook de koningin wordt gevoed  .
Maar die zal op haar beurt  ook voedsel  doorgeven of delen  dat is geimpregneerd met sociohormonen ( sommige  stoffen zouden   zelf   weleens  de seizoensgebonden  vorming van nieuwe koninginnen ( en mannetjes ?)   kunnen regelen –> een dode koningin is niet meer  in  staat de  vorming van nieuwe  geslachtdieren te onderdrukken buiten het seizoen …)

Mot ruikt leeftijd

http://noorderlicht.vpro.nl/noorderlog/bericht/41574601/

Gedreven door feromonen (Foto’s: Jean-Marc Lassance)

Een vrouwtjesmot laat zich niet makkelijk om de tuin leiden: ze ruikt hoe oud een mannetje is en wat zijn afkomst is. Met dank aan zijn feromonen.

Mannetjesdieren doen zich vaak beter voor dan ze zijn om de aandacht van vrouwen te trekken. Bij de mens rijden ze rond in blinkend blik of strooien ze nonchalant met geld, bij de pauwen paraderen ze trots rond met uitgevouwen staart en bij weer andere dieren moeten ingewikkelde paringsdansen de dames over de streep trekken.

Maar mannetjesmotten moeten wel van erg goede huize komen om een vrouwtje om de tuin te leiden. Vrouwtjesmotten kunnen namelijk uit hun geur afleiden hoe oud ze zijn, wat hun afkomst is en waarschijnlijk zelfs of ze goed nageslacht voortbrengen. De vrouwtjes geven daarbij de voorkeur aan oudere heren, die bovendien genetisch veel op ze lijken. Dat blijkt uit Zweeds onderzoek naar de invloed van feromonen op partnerkeuze bij motten, gepubliceerd in BMC Biology.

Dat is een opvallend resultaat, want tot dusver snapten biologen niet hoe specifiek gedrag – opgeroepen door feromonen – tot het ontstaan van nieuwe soorten kon leiden. Dat is te danken aan de variatie in de lokstofjes, die parallel loopt aan de variatie in de genen, denken de onderzoekers.

Omdat de vrouwtjes kiezen voor mannetjes die op ze lijken, blijven bepaalde eigenschappen beperkt tot een deel van de motten. Na verloop van tijd kunnen de motten daardoor zodanig van elkaar gaan verschillen, dat er aparte soorten ontstaan. En dat allemaal omdat de vrouwtjes zo’n goeie neus hebben voor feromonen.

Bouwe van Straten

Zoogdieren /mens
Chemische communicatie /Urine helpt olifanten elkaar te vinden
 05 december 2007Olifanten raken elkaar niet zo snel kwijt. Dat komt omdat ze door de geur van urine elkaars locatie weten te bepalen.Olifanten vergeten niet zo snel. Vandaar ook het gezegde dat iemand “een geheugen als een olifant” heeft. Ze weten elkaar ook heel gemakkelijk terug te vinden. Britse onderzoekers zijn er achter gekomen hoe ze dat precies doen.Urinesporen
Uit hun woensdag gepubliceerde studie blijkt dat olifanten de urine van familieleden perfect kunnen onderscheiden, en op basis van urinesporen bijhouden waar de olifanten uit hun familie verblijven.De olifanten maken als het ware een kaartje van tot wel 30 familieleden in hun hoofd, en die passen ze continue aan als ze weer nieuwe urinesporen ruiken.Onderzoekers deden in het Amboseli National Park een testje onder de daar levende olifanten. Ze probeerden de olifanten te foppen door olifantenurine te plaatsen op plekken die niet kloppen met de echte verblijfplaats van de olifanten in kwestie.Kudde
De olifanten die voorop in de kudde liepen, reageerden verrast op de urinesporen die ze vonden van familieleden. Wat ze roken, klopte niet met wat ze dachten, want de familieleden in kwestie liepen achterin de kudde.

De olifanten bleken het minst geïnteresseerd in urine van vrouwtjesolifanten die voor ze liepen en van dieren die geen familie waren. Pas als de plas afkomstig was van een dier dat achter hen liep, of van een familielid dat geen deel uitmaakte van de eigen groep, werd het interessant.

Volgens de onderzoekers raakten de olifanten in de war, en gingen ze extra lang aan de urine snuffelen om het mysterie op te lossen. Eventjes wisten de olifanten niet waar hun familieleden zich ophielden.

 

Dit gedrag van olifanten is vergelijkbaar met het kijkgedrag van jonge kinderen, menen de onderzoekers. Als er iets gebeurt wat ze niet verwachten, kijken kinderen langer.

Links:

Gezocht: menselijke feromonen

De ultieme teaser blijft onvindbaar

http://noorderlicht.vpro.nl/artikelen/41255944/

   

Feromonen bestaan dit jaar 50 jaar. Althans: het woord feromonen. De term is een hit en duikt overal op, zelfs in popsongs en reclames. En ze bestaan ook echt. Alleen bij mensen kunnen we ze maar niet vinden, schrijft Tristram Wyatt in Nature.

‘The secret to attracting girls’, ‘Your way to a woman’s heart’: feromonen worden op talloze websites aangeboden als het ultieme parfum om vrouwen mee te verleiden. Maar wat zit er precies in deze parfums? Meestal gaat het om andosteron. Dat is inderdaad een feromoon. Een varkensferomoon. Veel mensen ruiken deze stof helemaal niet, en als ze het wel ruiken, vinden ze het naar urine stinken.

Dat deze sites geen menselijke feromonen aanbieden heeft een simpele reden: ze zijn nog niet gevonden. In tegenstelling tot die van dieren. Het is dit jaar vijftig jaar geleden dat het eerste feromoon is ontdekt, en sindsdien zijn ze aangetroffen op de meest uiteenlopende plekken van het dierenrijk. Van spoorzoekende mieren tot flirtende kreeften, en van bacteriën tot kleine babykonijntjes; allemaal gebruiken ze feromonen om met elkaar te communiceren.

Het is een wijdverbreid misverstand dat feromonen alleen een seksueel lokmiddeltje zijn. Oorspronkelijk sloeg de term op stoffen die insecten uitscheiden, en die een vaststaande reactie oproepen bij soortgenoten. Dat kan (seksuele) opwinding zijn, maar ook angst. Dieren gebruiken feromonen bijvoorbeeld om soortgenoten te waarschuwen voor een dreigend gevaar, zonder de eigen locatie te hoeven verraden met geluiden of bewegingen.

Veel zoogdieren hebben een apart orgaan om feromonen waar te nemen, het vomeronasale orgaan (VNO). In de jaren negentig is veel gespeculeerd over het bestaan van dit ‘zesde zintuig’ bij mensen. We blijken het inderdaad te hebben, maar het staat niet in verbinding met de hersenen. Niet meer, om precies te zijn. Waarschijnlijk heeft het menselijke VNO zijn functie in de loop van de evolutie verloren.

Voor sommige wetenschappers is dit het bewijs dat er geen menselijke feromonen bestaan, maar anderen denken dat we ze met onze neus kunnen waarnemen. Aan deze ‘stankoorlogen’ zal waarschijnlijk pas echt een einde komen als de menselijke feromonen daadwerkelijk worden ontdekt. Zover is het nog niet, maar de zoektocht gaat onverminderd door. Intrigerend onderzoek is recentelijk gedaan door Lilianne Mujica-Parodi van de New Yorkse Stony Brook University.

Zij verzamelde het okselzweet van veertig mensen terwijl ze voor het eerst in hun leven een parachutesprong maakten. Een tweede groep mensen werd blootgesteld aan dit zweet, terwijl tegelijkertijd hun hersenactiviteit werd gemeten. En wat bleek? Ze vertoonden duidelijk verhoogde activiteit in delen van de hersenen die met angst te maken hebben, de hypothalamus en de amygdala. Het lijkt er dus op dat angst besmettelijk kan zijn, dankzij feromonen.

De grote kanshebber om als eerste ontdekt te worden is een feromoon dat te maken heeft met de maandelijkse cyclus van vrouwen. Het is bekend dat vrouwen die in elkaars nabijheid leven, na enige tijd gelijktijdig gaan menstrueren. Naar dit fenomeen is al veel onderzoek gedaan (hoewel het ironisch genoeg niet is gelukt om het effect zelf te reproduceren). Het wachten is nu op de eerste wetenschapper die de stoffen ontdekt die hier verantwoordelijk voor zijn.

Als het dan eindelijk zover is dat er een menselijk feromoon is gevonden, wat kunnen we er dan mee? Waarschijnlijk minder dan we hopen. Althans: bij mensen. Dieren zijn vrij makkelijk te manipuleren met behulp van feromonen. Hitsige mannetjesmotten bijvoorbeeld vliegen rechtstreeks in de val als daar seksferomonen van de vrouwtjesmot in zitten. Menige mottenplaag op katoenplantages is al bestreden met feromonen.

Maar veel zoogdieren reageren pas op feromonen als de context klopt. Omdat het menselijk gedrag tot het meest gecompliceerde van alle dieren behoort, zullen feromonen bij ons waarschijnlijk pas werken als aan zeer specifieke omstandigheden is voldaan. Met andere woorden: zelfs als onderzoekers de menselijke seksferomonen ontdekken, zal dat waarschijnlijk niet leiden tot het ultieme afrodisiacum.

Dat is jammer voor de vele websites en hun klanten, maar misschien moeten we er wel blij mee zijn. Het onderzoek met het angstzweet van parachutespringers werd mede gefinancierd door DARPA, de onderzoekstak van het Amerikaanse ministerie van defensie. Boze tongen hebben al beweerd dat het leger feromonen zou willen gaan inzetten om mensen collectief in een staat van angst te brengen, iets wat DARPA zelf overigens ontkent. Maar zelfs als er dergelijke plannen bestaan, is de vraag of de kans van slagen erg groot is.

Bouwe van Straten

Wyatt, T.D., ‘Fifty years of pheromones’, in: Nature, 15 januari 2009, vol. 457.

Onze neus ruikt gevaar

Onze neus ruikt meer dan we denken.

 

Ons lichaam kan meer dan we denken, en onze neus blijkt zelfs in staat gevaar te ruiken. Dat is gebleken uit een experiment aan de Feinberg School of Medicine aan de Northwestern University in Chicago, waarbij proefpersonen aan bijna identieke geurtjes moesten ruiken.Schok
Aanvankelijk merkten ze geen enkel verschil, tot ze een elektrische schok kregen bij 챕챕n van de geuren. Hun hersenen associeerden de geur in kwestie met de onaangename ervaring, waardoor ze de reukjes achteraf w챕l konden onderscheiden. Een hersenscan bevestigde de verschillende reacties op beide geuren, staat in het magazine Science. Het bleek bovendien dat we het onderscheid ook vrij snel kunnen leren.Verklaring
De wetenschappers denken dat onze voorouders deze gave ontwikkelden om roofdieren te kunnen ruiken.
De eigenschap is niet fundamenteel verschillend van andere dieren, zegt Geraldine Wright van de Engelse universiteit van Newcastle. De gevoeligheid van de menselijke neus is niet veel slechter dan bij veel andere dieren.
 “Als het brein een detail moet onthouden om een slechte ervaring te vermijden, dan zal het dat vrij snel doen,” zei ze. (sam)
Chemosignalen en ” ongewilde “(?) gevoelens /drijfveren van gedragingen
Al lang word vermoed dat “geurloze ” vluchtige stoffen toch ( onbewust ) worden waargenomen en invloed hebben op het menselijke gedrag …..
In de eerste plaats werd daarbij gedacht aan de” zogenaamde ” geurloze feromonen die zouden worden waargenomen door het VNO ( orgaan van jacobson) dat ook bij de mens ( zij het slechts rudimentair ) deze stoffen
detekteert —->
Moeilijkheid was daarbij dat bij de mens ( en zijn naaste verwanten ?) waarschijnlijk wel een essentieel, (?) gen was uitgeschakeld ( TRPC2 gen ) en ook de zenuwverbindingen met de “geur-hersenen ” niet echt optimaal ( zeg maar “belabberd” )bleken te zijn …
Er is nu aan het licht gekomen dat blootstelling aan “geur”loze stoffen ( dat wil zeggen stoffen die we niet bewust als “qualia” gewaarworden en/op hun “kwaliteiten ” kunnen evalueren ) afkomstig van zogende moeders , wel degelijk kan “accumuleren ” en fungeren als een “trigger”
(een niet bewust ruikbare signaalstof die bij langdurige aanwezigheid in de “reuk”omgeving en langrdurige daaropvolgende aanhoudende zenuwprikkelingen ) van “bepaald gedrag en motiverende gevoelens ” ….
(Hier het verslag uit ; De morgen 09-oktober 04 )

Voor het eerst zouden vorsers een stof hebben gevonden die bij vrouwen de zin in seks stimuleert, zo meldt Spiegel-Online. Het zogenoemde chemosignaal wordt klaarblijkelijk door moeders die de borst geven en hun zuigelingen geproduceerd. “Dit is het eerste bericht over een natuurlijk menselijk chemosignaal dat de lust in seks verhoogt”, stelde Martha McClintock van de Universiteit van Chicago in het laatste nummer van het wetenschappelijk vakblad Hormones and Behavior.

Chemosignalen zijn stoffen die reukloos kunnen zijn.

Bij inademing door de neus kunnen zij stemmingen en de menstruatiecyclus be챦nvloeden.

(Beinvloeding van de menstruatiecyclus is ook al herhaaldelijk aangetoond als een effect van “feromonen ” : onder andere gekonstateerd in de slaapzalen van college-meisjes … )

Vrouwen met een vaste partner ondervinden een stijging van 24 procent van hun zin in seks wanneer zij in een periode van twee maanden geregeld aan de substantie zijn blootgesteld, zeggen McClintock en haar collega’s.

Bij vrouwen zonder partner werd een stijging van 17 procent gemeten.

Bij 26 vrouwen uit Philadelphia die de borst gaven, werden stalen van zweet, moedermelk en babyspeeksel genomen. De helft van een groep van 90 kinderloze vrouwen uit Chicago werd dan aan de reuk hiervan blootgesteld, de andere helft kreeg met kaliumfosfaat te maken dat een mengsel van zweet en moedermelk simuleerde. De vrouwen wisten niet waaraan ze roken.

De resultaten waren verbluffend.

De frequentie van seks en erotische fantasie steeg duidelijk bij vrouwen die aan de echte moeder-met-kindgeur waren blootgesteld. Zelfs in de tweede helft van de menstruatiecyclus, na de eisprong, wanneer de zin in seks normaal gezien afneemt

Kommentaar ;

1.- De toename van zin in seks is een positieve reaktie ; immers —>vrouwen binden daardoor hun partner gemakkelijker —> En zeker tijdens het zogen van jongen is het van kapitaal belang te verhinderen dat de partner de “familie ” verlaat :

2.- Blijkbaar is het VNO orgaan niet onmisbaar bij de mens ;

Het is waarschijnlijk een leuk assescoir geworden : het kan (eventueel ) soms helpen maar het is niet cruciaal (net zoals bijvoorbeeld een extra -achteruitkijkspiegel in een wagen ) Bovendien beschikt de mens over een ander effektief kommunikatiemiddel dan een uitgebreid VNO-systeem

—>De spreektaal een zelfs ” nonsens taal” met de juiste “sexy”klankleur (bijvoorbeeld het kinderlijke /onzin brabbeltaaltje van verliefde koppels )

Ook walvisachtigen komt iets dergelijks voor : Ze beschikken NIET over een werkend VNO-systeem ( bij hen is het orgaan een echt rudimentair overblijfsel ) –> ze bezitten een goed zeer vervangmiddel voor dit weggevallen sociaal kommunikatie en coordinatie middel —> de akoustische onderwater kommunikatie ….gesteund op een geperfektioneerd ,zend/ ontvangstsysteem dat deel uitmaakt van hun sonar-uitrusting maar ook voor deze funktie effektief wordt gebruikt )

—-> De door de neus waarneembare signaalstof “triggerd” bij de hond bijvoorbeeld het openen van de VNO kanelen in de mondholte , waardoor een nadere en gedetailleerde smaak-geur evaluatie en kommunikatie, bij de leden van die diersoort , kan beginnen …

Bij de mens schijnt deze omweg niet echt noodzakelijk te zijn , en is de volgehouden detektie van lang aanwezige “geurloze” signaalstof , blijkbaar voldoende om gevoelens en gedragprogrammas in gang te zetten ? …

Tevens kan er over worden “gepraat ” ( honden beginnen misschien in geuren en kleuren hun reuk- verhaaltje te doen ) 

Over tsjok45
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: