DINOSAURICON T


T

TALOS SAMPSONI

http://nl.wikipedia.org/wiki/Talos_(dinosauri%C3%ABr)

Skeletal elements of Talos and Troodon illustrating select diagnostic characters of Talos sampsoni (UMNH VP 19479). (Credit: Zanno LE, Varricchio DJ, O’Connor PM, Titus AL, Knell MJ (2011) A New Troodontid Theropod, Talos sampsoni gen. et sp. nov., from the Upper Cretaceous Western Interior Basin of North America. PLoS ONE 6(9): e24487. doi:10.1371/journal.pone.0024487)

http://www.sciencedaily.com/releases/2011/09/110919171338.htm

Bones of the left foot of Talos sampsoni, showing an enlarged claw or talon on the second digit, which is thought to have been held off the ground.
CREDIT: copyright Lindsay Zanno.

Black and white skeletal drawing ofTalos sampsoni.
CREDIT: copyright Scott Hartman. Used with permission.

http://www.livescience.com/16129-raptor-dinosaur-fossil-talon-weapon.html

–> Afbeeldingen van Tangvayosaurus

a) Left ischion, b) Right pubis c) Right femur d) Left fibula, e) Left tibia, f) Caudal vertebra, of Tangvayosaurus hoffeti. From Allain et al., 1999.

°

foot of  tangvaoyosaurus hoffeti 1239269193_nYB64-M

foot of tangvaoyosaurus hoffeti

°

  • Tanius  

http://en.wikipedia.org/wiki/Tanius

°

 

Roemeense dwergen
De Transsylvaanse bergen waren het leefgebied van de mysterieuze, bijna huisdiergrote dwergdinosauriërs. Waarom deze dieren uit het Hateg gebied zo klein bleven is nog steeds niet duidelijk; het zou met hun leefmilieu en geografische situatie aan het eind van het Krijt te maken kunnen hebben.
Mede door het voortgaande onderzoek in dit gebied, met name door het Muzeul Civilizatiei Dacice si Romane in Deva, behoren de Hateg dinosauriërs tot de best bestudeerde fauna’s in Europa.
De Roemeense dinosauriërs leefden mogelijk geïsoleerd in kleine, afgelegen gebieden, met slechts een beperkte hoeveelheid voedsel. Het is gebleken dat eiland-dieren vaak kleiner dan hun soortgenoten op de vaste wal zijn.
Was het Hateg gebied dan een klein eiland? De geologie biedt daar geen bewijs voor. En… waar zouden deze geïsoleerde dinosauriërs dan oorspronkelijk vandaan gekomen zijn?
Kwamen ze van één van de grotere Europese eilanden of van het verder weggelegen vasteland?
Veel vragen wachten nog steeds op een antwoord.
Zijn o.a. in de lokale dino-fauna aanwezig
desauropode : Magyarosaurus
de hadrosauriden Telmasaurus en( nauw verwante) Rhabdodron

In het Hateg gebied zijn ook de gevonden vleesetende dinosauriërs minuscuul.
De tanden, nog geen centimeter groot…. het zijn fragmentjes van de schedel van een dromaeosauriër, hooguit anderhalve meter lang van kop tot staart.
Deze dieren waren sluwe jagers: de onderkant van het schedeldak laat een afdruk van de hersenen zien. Ongeveer ter grootte van die van een kat. Voor een dinosaurier is dit enorm groot: een slimme dino dus.
Deze ‘raptors’ (dromaeosauriërs ) renden op hun achterpoten, en scheurden de buik van hun prooi met hun sikkelvormige teenklauwen open.

Telmatosaurus
Marshlizard
: 5 mt: 2 m: 500 kg: Cretaceous (69 MYA): Europe
Telmatosaurus (meaning “marsh lizard”) was a genus of basal hadrosaurid dinosaur from the Late Cretaceous. It was a relatively small hadrosaur, approximately 5 meters (16 ft) long, found in what is now Romania.
The type species, Telmatosaurus transylvanicus, was described by Franz Nopcsa von Felso-Szilvas, in 1903.

In 1895 some peasants presented Ilona Nopcsa, the daughter of their lord, with a dinosaur skull they had found at the estate Sacele in the district Hunedoara (then named Hunyad) in Transylvania. Ilona had an elder brother, Ferenc or Franz Nopcsa von Felso-Szilvas who was inspired by the find to become a paleontology student at the University of Vienna. In 1899 Nopcsa named the skull Limnosaurus transsylvanicus. The generic name was derived from Greek limne, “swamp”, a reference to the presumed swamp-dwelling habits of hadrosaurs. The specific name referred to Transylvania. Later Nopcsa discovered that the name Limnosaurus had already been used by Othniel Charles Marsh in 1872 for a crocodilian (later reclassified as Pristichampsus), so in 1903 Nopcsa renamed the genus Telmatosaurus. Telma again means “marsh”. In 1910 Barnum Brown, unaware of Nopcsa’s replacement name, named the genus Hecatasaurus, but this is a junior objective synonym.
The holotype, BMNH B.3386, was found in the Haţeg Basin in a layer of the Sanpetru Formation dating from the Maastrichtian, about 68 million years old, at the time part of the Hateg Island, one of the islands of the European Archipelago. It consists of a skull with lower jaws.
In 1915 Nopcsa referred his species to the genus Orthomerus, as an Orthomerus transsylvanicus. However, since the 1980s, Orthomerus has been considered a nomen dubium, leading to a revival of the name Telmatosaurus. Fragmentary hadrosauroid material from Spain, France and Germany, that had been referred to Orthomerus, is now often assigned to Telmatosaurus, but an identity is hard to prove; the same is also true of many Romanian fragments and eggs.
The relatively small size of Telmatosaurus with a length of five metres and a weight of half a tonne, has been explained as an instance of insular dwarfism.

: Ornithopoda: Hadrosauridae: Telmatosaurus Nopcsa, 1903 ; T. transylvanicus Nopcsa, 1903 


Juvenile Theropod (Tarbosaurus) Skull.


Adult Theropod (Tarbosaurus) Skull.

http://www.gondwanastudios.com/info/tarc.htm

http://www.oucom.ohiou.edu/dbms-witmer/dinoskulls03.htm

TARCHIA GIGANTEA
Khermin Tsav, Gobi Desert, Southern Mongolia
Late Cretaceous (Campanian), Barun Goyot Formation, 75 million years ago
Estimated to be 3-4 metres long, although only the skull is known

MEANING OF NAME:’Brain’

CLASSIFICATION:
ANKYLOSAURIA: Ankylosauridae

Tarchia in Mongolian means ‘brain’. This name was applied because although the other ankylosaur from the Barun Goyot Formation, Saichania chulsanensis, has a skull twice the size, Tarchia has a larger braincase. However, the brain of Tarchia was still tiny in comparison to any mammal of the same size.
All that is known of this armoured dinosaur is a skull, so there is much more to be learned about it in the future.

http://www.app.pan.pl/archive/published/app58/app20110081.pdf

 

Tenontosaurus ) is a genus of medium- to large-sized ornithopod dinosaur. It was formerly thought to be a ‘hypsilophodont’, but since Hypsilophodontia is no longer considered a clade, it is now considered to be a very primitive iguanodont.

The genus is known from the Aptian to Albian stages of the Early to Middle Cretaceous sediments of western North America, dating to around 125 to 105 million years ago. It was about 6.5 to 8 meters (22 to 27 ft) long and 2.2 meters (7 ft) high, with a mass of somewhere between 1 and 2 tonnes (1 to 2 short tons). Its tail was longer than other members of the family, and it walked on four feet most of the time.

Anatomy
The presence of medullary bone tissue in the thigh bone and shin bone of one specimen indicates that tenontosaurs used this tissue, today only found in birds that are laying eggs, in reproduction. Additionally, like Tyrannosaurus and Allosaurus, two other dinosaurs known to have produced medullary bone, the tenontosaur individual was not at full adult size upon her death at 8 years old. Because the theropod line of dinosaurs that includes Allosaurus and Tyrannosaurus diverged from the line that led to Tenontosaurus very early in the evolution of dinosaurs, this suggests that dinosaurs in general produced medullary tissue and reached reproductive maturity before maximum size.

Discovery and species
The genus contains two species, Tenontosaurus tilletti (described by John Ostrom in 1970) and Tenontosaurus dossi (described by Winkler, Murray, and Jacobs in 1997). Many specimens of T. tilletti have been collected from the Cloverly Formation of Wyoming and Montana, and from the Antlers Formation of southern Oklahoma. T. dossi is known from only a handful of specimens collected from the Twin Mountains Formation of Parker County, Texas.

Fossil evidence
Deinonychus teeth and a number of skeletons were discovered associated with Tenontosaurus tilletti specimens, implying that this dinosaur was hunted and/or scavenged by Deinonychus.

Copyright © 2009 Answers Corporation.

Tenontosaurus

La taille de Tenontosaurus est exceptionnelle pour un Hypsilophodonte. De plus, l’anatomie de son crâne pousse certains paléontologues à le classer comme Iguanodonte.

Les liens entre Tenontosaurus et les autres ornithopodes sont méconnus.

Tenontosaurus possédait une queue géante de 4 m de long soit quatre fois plus longue que la partie centrale du corps. Elle était renforcée par les multiples tendons, rattachés aux divers os du dos et de la queue.

Cependant, ses dents sont typiques des Hypsilophodontes, point particulièrement important parce qu’il est rare que des dents de type identique évoluent de deux façons différentes.

Tenontosaurus

Reconstitution de Tenontosaurus dossi. By Diorama SkyLicence

Ses bras longs et musclés se terminaient par des mains larges pourvues de 5 doigts.
Comme les autres ornithopodes, Tenontosaurus se déplaçait sur ses quatre membres quand il mangeait, bien qu’étant bipède.

Comme il pesait plus d’une tonne, il pouvait aussi se reposer dans cette position. On l’a surnommé “Lézard à tendons” car ses vertèbres étaient recouvertes de nombreux tendons ossifiés, qui aidaient à maintenir rigide la colonne vertébrale jusqu’au bout de la queue.

Tenontosaurus

Squelette de Tenontosaurus. By Ryan Somma . Licence. (Site de l’auteur)

On a souvent retrouvé des dents de Deinonychus près des squelettes de Tenontosaurus. Peut-être ce prédateur chassait-il en meute cet herbivore.

Espèces décrites:

Tenontosaurus tilletti (Ostrom, 1970). Taille estimée: 7,5 m. Epoque: Crétacé inférieur. Les fossiles ont été découverts en Amérique du Nord.

Tenontosaurus dossi (Winkler, Murry et Jacobs, 1997). Fossiles découverts en Amérique du Nord. 7,5 m de long environ

Classification: Ornithischia . Ornithopoda. Iguanodontia . Iguanodontidae

…… (Véronique Battaglia (11.2004). M.à.J 05  2009 )

Tenontosaurus June 20, 2011

Filed under: Ornithopoda —

Tenontosaurus was a bulky, powerful herbivore that weighed about the same as a large car and was about the same size as a double-decker bus. It had long, powerful limbs and a parrot-like beaked mouth.

Judging by the number of remains that have been found, including 25 skeletons and scattered bones and teeth, Tenontosaurus must have been one of the most abundant herbivores in early Cretaceous North America. It was certainly attractive to carnivores – one skeleton has been found surrounded by the bodies of several Deinonychus that had been killed while attacking it.

Factbox

Name: Tenontosaurus, meaning ’tendon lizard’

Size: 6.5m long

Food: plants

Lived: 110 million years ago in the Middle Cretaceous Period in North America

Tenontosaurus is like a hypsilophodontid but lacks the teeth on the front part of its jaw. Otherwise it is like an iguanodontid, but the classification is still not clear. Its distinctive feature is its very long tail – longer than the rest of the body – and the network of tendons that support the spine. Its long forelimbs and strong finger bones suggest that it walked on all fours for most of the time.

A bulky dinosaur, Tenontosaurus could walk on all fours or pick its way across the landscape on its hind legs. At the end of its front limbs were stocky hands with five fingers on each. Tenontosaurus balanced on the four long toes on each back foot when it stretched into the treetops for a mouthful of leaves or twigs. When it ran, it gripped the ground with its toes, and raised its long, wide tail to balance the weight of its heavy chest and bulging stomach.

Tenontosaurus’ beak had no teeth, but it had ridged teeth running along the side of its beaked mouth. It used these to chew leaves it nipped off trees. When it was attacked, it would lash out with its tail.

Theropoda 

theropods <—documentatiemap & beeldmateriaal  

  

JONGE   ROOFDINOSAURIERS    waren bedekt met dons.

Dat hebben onderzoekers uit München ontdekt. Hierdoor lijkt het stereotype beeld van de koudbloedige dinosauriër te wankelen, meldt het vaktijdschrift Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS).

De onderzoekers bestudeerden een jonge roofdinosauriër  ( Otho )van 150 miljoen jaar oud, verwant aan de Tyrannosaurus, uit de omgeving van het Duitse Kelheim. Met behulp van ultraviolet licht vonden ze overblijfselen van veren en huid, in plaats van schubben. Het is niet met zekerheid te zeggen of het dons op latere leeftijd zou verdwijnen om alsnog plaats te maken voor schubben.

Het  eventuele verenkleed in volwassen  exemplaren  is waarschijnlijk niet gebruikt door de roofdinosauriër om te vliegen, maar als bijkomende  bescherming tegen de kou en/of sexueel  praalvertoon  ?   .

Deze ontdekking suggereert dat dinosauriërs op een of andere manier warmbloedig waren. Dit betekent dat de dinosauriërs verder ontwikkeld waren dan aanvankelijk gedacht werd.

Volgens conservator dr. Oliver Rauhut van de Beierse Collectie voor Paleontologie en Geologie in Beyeren moeten we “afscheid nemen van het beeld van de  koude naakte  reptielenreuzen. Waarschijnlijk waren ze (zeker als juvenielen ) eens pluizig …”en/of in de adulte stadia   gevederd = maar dat zal wel niet  opgaan voor allemaal  .

De meeste bekende “gevederde dinosauriërs” zijn vleeseters, de zogenaamde Theropoda. De laatste vondsten tonen echter dat ook sommige plantenetende Ornithischia een vacht hadden.

Dit wijst erop dat alle kleine dinosauriërs een vacht of veren hadden; voor  volwassen dieren van grotere soorten was dat echter niet obligaat    die  konden warm blijven dankzij hun lichaamsmassa.

Cretaceous Theropods

Triassic & Jurassic Theropods

Teratophoneus

  • Teratosaurus – actually a non-dinosaurian archosaur
  • Termatosaurus – actually a phytosaur, with some Internet sources accidentally transposing species of Tetragonosaurus onto it
  • Tethyshadros
  • Tetragonosaurus – junior synonym of Lambeosaurus

    Tyrannosaurus skeleton.

     therizinosaurus_cheloniformis.gif

    Cretaceous  Therizinosaurus cheloniformis

    This “scythe lizard” is notable for it’s almost sloth-like appearance as well as the obviously large arms with enormous claws. WhileTherizinosaurus is related to theropod dinosaurs like Megalosaurus and Dryptosaurus the consensus is that this animal is most likely an herbivore.

    Therizinosaurus was named in 1954 by paleontologist, Evgeny Maleev. The find was acquired on a joint Soviet-Mongolian fossil expedition in 1948 in the Nemegt Formation in southwestern Mongolia.

    Like most fossils discovered,Therizinosaurus’s remains are somewhat incomplete unfortunately. What were found by the expedition were the ribs and arm bones with the scythe-like claws. The arms themselves were anywhere between 2.5 meters to 3.5 meters (8 feet to 11.5 feet).

    In The Princeton Field Guide to Dinosaurs, Gregory Paul gave Therizinosaurus a size measurement of at least 10 meters (33 feet) and around five tons in weight. While the feeding habits of Therizinosaurus are largely unknown we can possibly look at the adaptations of the animals to possibly determine what they were. Therizinosaurus is built mostly like a sloth. The claws on the forearm are mostly flat and this could be used in a similar fashion to how a sloth uses their own claws to strip leaves from trees. This would make the animal an herbivore if we draw a conclusion from looking at animals today with the same traits. Therizinosaurus lived around the late Campanian stage of the Cretaceous period about 70 million years ago and would have been living along side such dinosaurs as Tarbosaurus (Tyrannosaurus bataar in certain circles) and possibly Velociraptor, and Protoceratops.
    References

    Paul, G.S., 2010, The Princeton Field Guide to Dinosaurs, Princeton University Press p. 160

    Lindsay E. Zanno (2010). “A taxonomic and phylogenetic re-evaluation of Therizinosauria (Dinosauria: Maniraptora)”. Journal of Systematic Palaeontology 8 (4): 503–543.

    Therizinosaurus (‘scythe lizard’, from the Greek therizo meaning ‘to reap’ or ‘to cut off’ and sauros meaning ‘lizard’) was a very large therizinosaur (previously known as segnosaur). It could grow up to 10-12 meters (33-40 feet) long and reach 3-6 tons in weight. Therizinosaurus lived in the late Cretaceous Period around 70-75 million years ago, and was one of the later and largest representatives of its unique group. Its fossils were first discovered in Mongolia and when it was discovered it was originally thought to be a turtle (hence the name cheloniformis – turtle-formed) but it is now accepted as a maniraptoran theropod dinosaur.

    Discovery and SpeciesThe first fossils now attributed to Therizinosaurus were discovered in the late 1940s by a joint Soviet-Mongolian fossil expedition. The expedition unearthed several giant claws which measured up to a meter in length – but to what creature these belonged was unknown until the early 1950s, when further fossil expeditions unearthed more bones – several more sets of claws and parts of a forelimb and hindlimb. Subsequent finds in northern China allowed paleontologists to assemble the general skeletal structure of the animal, which was determined to be a dinosaur and not a turtle. In 1954, the animal was named Therizinosaurus (‘scythe lizard’), referring to the enormous claws. At present, there is one accepted species – T. cheloniformis. The recent discovery of several related dinosaurs – Alxasaurus in 1993 and Beipiaosaurus in 1996 – helped clarify the position of the therizinosaurs as a whole. Various theories had been proposed to explain the ancestry of these dinosaurs, with some scientists even suggesting they were descendents of the sauropodomorphs – but these new, well-preserved finds, giving details about the bird-like pelvis, feet and skulls, helped confirm that the therizinosaurs were all maniraptoran, theropod dinosaurs.

    Therizinosaurus had a small head with a beaked mouth, atop a long neck. It was bipedal and had a large, heavy, deep body, as evidenced by the wide pelvis, 2.5 meter (8 foot) long ‘arms’ and hind legs that ended in four toes (three of which supported the animal’s weight), which were tipped by short, curved claws. The most distinctive feature of the animal was the presence of three gigantic claws on its front limbs. Each of the three digits of its ‘hand’ bore these claws, which reached nearly a meter (approximately 2-3 feet) in length. The largest claw was on the first digit. The feeding habits of Therizinosaurus are still debated, but it was most probably an herbivore, using its big claws to push leaves into its mouth. Other hypotheses suggest that it was a termite eater, using its claws to open large termite nests – but it seems highly unlikely that an animal the size of Therizinosaurus could survive on a diet based on insects and features of the skull (including a beaked mouth and flattened teeth) suggest a herbivorous diet. It is thought that Therizinosaurus lived a similar lifestyle to modern gorillas or prehistoric ground sloths, using its long arms and sharp claws to grab food and foliage from trees. There are other possible functions that could have been served by the claws of Therizinosaurus, such as defense against predators (e.g. the contemporary Tarbosaurus) and in intraspecific fighting, such as fighting for territory or for mating. The claws may even have served all these functions.
    It is highly likely that Therizinosaurus was feathered, given that its close relative Beipiaosaurus certainly was.

    : Theropoda
    Infraorder: Coelurosauria Family: Therizinosauridae Genus: Therizinosaurus
    Species: T. cheloniformis

    Therizinosaurus is a genus of very large theropod dinosaur. Therizinosaurus lived in the late Cretaceous Period (late Campanian-early Maastrichtian stages, around 70 million years ago), and was one of the last and largest representatives of its unique group, the Therizinosauria. Its fossils were first discovered in Mongolia and they were originally thought to belong to a turtle-like reptile (hence the species name, T. cheloniformis — “turtle-formed”). It is known only from a few bones, including gigantic hand claws, from which it gets its name. Though the fossil remains of Therizinosaurus are incomplete, inferences can be made about its physical characteristics based on related therizinosaurids. Like other members of its family, Therizinosaurus probably had a small skull atop a long neck, with a bipedal gait and a heavy, deep body (as evidenced by the wide pelvis of other therizinosaurids). Its forelimbs may have reached a length of 2.5 meters (8 ft) long. Its hind limbs ended in four weight-bearing toes, unlike other theropod groups, in which the first toe was reduced to a dewclaw. The most distinctive feature of Therizinosaurus was the presence of three gigantic claws on each digit of its front limbs. These were especially large in Therizinosaurus, and while the largest claw specimens are incomplete, they probably reached just under 1 meter (3.28 feet) in length.

    Theropoda; relationships uncertain
    Late Cretaceous, 70 million years ago      
    Gobi Desert, Southern Mongolia , Nemegt Formation,Omnogov,

    Therizinosaurus cheloniformis    Claws
    70 centimeters

    70 centimeters
    Hand 1 metres

    27 centimeters Therizinosaurus-like eggs
    Eggs and embryos

    http://www.dinocasts.com/prod_catalog.asp
    Therizinosaurus

    Therizinosaurus a été découvert dans le désert de Gobi, en Mongolie. Il possédait de gigantesques bras terminés par des griffes de 70 cm minimum !Ce dinosaure vivait en Asie il y a environ 70 millions d’années, au Crétacé supérieur. Therizinosaurus était contemporain de Tarbosaurus, un cousin asiatique de Tyrannosaurus.
    Therizinosaurus signifie « Reptile à faux ». Une seule espèce a été décrite en 1954, Therizinosaurus cheloniformis.Les restes les mieux conservés de ce dinosaure se composent d’un énorme bras et d’une omoplate.
    Aucun crâne n’a encore été retrouvé. Il est donc impossible de déterminer son mode alimentaire.
    Ces restes sont beaucoup trop fragmentaires pour que l’on puisse reconstituer sa morphologie avec précision.
    On estime, d’après les restes fossilisés, que Therizinosaurus mesurait environ 12 m de long. Les mensurations sont très incertaines.Son mode de vie fait l’objet de nombreuses controverses.TherizinosaurusReconstitution de Therizinosaurus. By AKMALes premières griffes de Therizinosaurus ont été retrouvées en 1948. On a d’abord pensé qu’elles appartenaient à une tortue géante.Mais, les découvertes ultérieures d’os fragmentaires ont confirmé qu’il s’agissait bien d’un dinosaure.Ce n’est qu’en 1990 que Therizinosaurus fut classé comme théropode. Cependant, sa morphologie est tellement différente qu’il forme une famille à lui tout seul.La plupart des théropodes ont des griffes assez courtes et des bras peu puissants.
    Ce n’est pas le cas de cet étrange dinosaure. Ses bras mesuraient 2,60 m de long et se terminaient par trois grandes griffes de 70 cm à près d’un mètre de long.TherizinosaurusBras de Therizinosaurus. By SonniesEdgeL’apparence de ce dinosaure reste une énigme. Certains scientifiques pensent qu’il ressemblait à Plateosaurus, un dinosaure prosauropode primitif, avec un cou assez long et une petite tête.
    D’autres imaginent qu’il avait une queue et des membres postérieurs plus courts. Therizinosaurus aurait alors adopté une posture étrange quand il était debout: semblant toujours assis, avec le dos redressé et très droit.Beaucoup d’os de Therizinosaurus ressemblent à ceux de deux dinosaures trouvés en Mongolie: Segnosaurus et Erlikosaurus.
    Ces trois dinosaures sont apparentés. Théories sur le mode de vie de TherizinosaurusLa BBC, lors de son émission “Sur la Terre des Dinosaures.Les Inédits”, nous a proposé une des théories émises par les paléontologues. Cependant, il faut tout de même souligner que les paléontologues disposent de peu d’indices et qu’aucune preuve ne vient confirmer une théorie plus qu’une autre.Synthèse de cette théorie:Therizinosaurus était un paisible herbivore. Certains spécialistes pensent qu’il utilisait ses énormes faux pour couper des branches avant de s’en nourrir. Il est pourtant étrange qu’un théropode soit herbivore.TherizinosaurusTherizinosaurus reconstitué par la BBCUne autre théorie intéressante suggère que les immenses griffes ne servaient pas à cisailler les branches mais à éventrer des fourmilières ou des termitières afin d’en dévorer les insectes.Les paléontologues ont émis cette hypothèse car les fourmiliers actuels possèdent également d’énormes griffes pour ouvrir les nids d’insectes. Les Thérizinosauridés seraient alors les seuls dinosaures entomophages (mangeurs d’insectes), du moins parmi ceux qui sont connus.Une chose est sure, les prédateurs devaient se méfier de ses armes mortelles.Griffe de TherizinosaurusGriffe de Therizinosaurus. By Matt Martyniuk . LicenceUne découverte effectuée en mai 2005 a démontré que les Thérizinosauridés ne sont pas originaires d’Asie. Le tout dernier thérizinosaure, Falcarius utahensis, a été découvert aux Etats-Unis.Classification : Saurischia Theropoda Tetanurae Coelurosauria Therizinosauroidea TherizinosauridaeVideo Therizinosaurus . Un Therizinosaurus combat un Tarbosaurus. BBC (V.Battaglia (11.2003. M.à.J 05.2005)Thérizinosauridés                  Falcarius utahensis
    • Titanosauridae    Sauropod
    • Mogelijk ‘s werelds ‘grootste’ (?)dinosaurus ontdekt

      Op de foto ziet u het dijbeen van één van de ontdekte dinosaurussen. Ernaast onderzoeker Pablo Puerta. De foto is gemaakt door José María Farfaglia.

      °

      Wetenschappers hebben in Argentinië mogelijk de grootste dinosaurus die ooit geleefd heeft, ontdekt. Een voorzichtige schatting stelt dat de dino veertig meter lang was en het gewicht van veertien Afrikaanse olifanten had.

      De onderzoekers deden hun ontdekking in Chubut, een zuidelijke provincie van Argentinië. Ze ontdekten er zeven gigantische plantenetende dinosaurussen die ongeveer 95 miljoen jaar geleden leefden. Ze behoren tot de sauropoda: grote dinosaurussen met lange nekken en staarten en een kleine schedel. Binnen de sauropoda is ook weer een onderverdeling te maken: de ontdekte dinosaurussen behoren tot de titannosauria, een groep die verschillende giganten kent.

      t on

      De grootste?
      De ontdekte dinosaurussen spannen zowel binnen als buiten die groep mogelijk de kroon. Op basis van de ontdekte resten schatten de onderzoekers dat de dinosaurussen zo’n veertig meter lang waren en ongeveer tachtig ton wogen. “De equivalent van meer dan veertien Afrikaanse olifanten samen,” benadrukt onderzoeker Luis Carballido. Als de schattingen kloppen, zijn dit de grootste dinosaurussen die – voor zover we weten – op aarde hebben rondgelopen. Onderzoekers waarschuwen echter dat er nog veel onderzoek nodig is alvorens we deze dino’s – die nog geen naam hebben – tot de grootste exemplaren uit kunnen roepen.

      Wervels en tanden
      De onderzoekers ontdekten veel nek- en rugwervels, maar ook fragmenten van staarten en voor- en achterpoten. De resten behoren waarschijnlijk aan zeven dinosaurussen toe. Het is aannemelijk dat de dino’s op de plek waar ze zijn aangetroffen, stierven. Hoe ze precies aan hun einde kwamen, is niet duidelijk. Mogelijk bevond zich hier een poeltje waar de dino’s in perioden van droogte samenkwamen om te drinken en kwamen ze vast te zitten in de modder. Naast de resten van deze grote dinosaurussen ontdekten de onderzoekers ook meer dan zestig tanden van vleesetende dinosaurussen. Mogelijk deden de vleeseters zich tegoed aan de resten van de grote dinosaurussen en gingen daarbij heel wat tanden verloren. “De huid en het vlees van deze giganten was hard.”

      grootste titanosaurus  opgravingen

      opgravingen. Foto: MEF.

      Site

      Belangrijk
      De vondst is – ongeacht of dit nu de grootste dinosaurussen op aarde zijn of niet – heel belangrijk. “Het is een paleontologische schat. Het zijn meerdere dino’s en de resten zijn praktisch intact en dat gebeurt niet vaak. Sterker nog: de resten van ons bekende gigantische titannosauria zijn vaak gefragmenteerd.”

      De onderzoekers zetten hun studie nog even voort. Tot op heden is nog maar een klein deel van alle fossiele resten in het massagraf opgegraven. In de toekomst zullen de dinosaurussen ook een naam krijgen en zal er hopelijk meer duidelijkheid komen over hun werkelijke omvang.

       

      Bronmateriaal:
      Descubren en Chubut el dinosaurio más grande del mundo” – MEF.org.ar
      De foto bovenaan dit artikel is gemaakt door José María Farfaglia (via Facebook-pagina van MEF).

       

       

      za 17/05/2014 – 10:23 Alexander Verstraete

      http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/wetenschap/1.1970188

      za 17/05/2014
      Alexander Verstraete

      In Argentinië heeft een team paleontologen bij opgravingen de botten blootgelegd van wat de grootste dinosaurussoort ooit zou zijn. Dat meldt de BBC. Sterker nog: het zou gaan om het grootste dier dat onze planeet ooit heeft bevolkt. Het leefde ongeveer 100 miljoen jaar geleden en woog evenveel als 14 Afrikaanse olifanten. Een naam heeft het beest nog niet gekregen.
      De “grootste dinosaurus ooit” werd bij toeval ontdekt door een landbouwer die over de resten van het prehistorische dier struikelde in de woestijn op 250 kilometer ten westen van Trelew in Patagonië, Argentinië.

      Vervolgens begon een team paleontologen van het Museo Paleontológico Egidio Feruglio opgravingen en legde zo de gedeeltelijke skeletten van een zevental dinosauriërs bloot, goed voor 150 botten in totaal.

      De onderzoekers waren meteen onder de indruk van de omvang van de dieren. Op basis van het dijbeen stellen ze dat de dinosaurussoort van kop tot staart 40 meter lang was en zo’n 20 meter boven het aardoppervlak uittorende. Het dier woog 77 ton wat evenveel is als 14 Afrikaanse olifanten.

      Als deze geschatte afmetingen kloppen, dan zijn de pas ontdekte dinosauriërs de grootsten die ooit zijn ontdekt. Meer nog: het zou van hen de grootste dieren maken die ooit op de aarde hebben rondgelopen. Tot nu toe stond dat record op naam van nog zo’n gigant, de Argentinosaurus.

      De nieuwe soort heeft nog geen naam gekregen. “De naam zal verwijzen naar de gigantische afmetingen van het dier, maar ook naar de regio waar het is gevonden en naar de landbouwers die het hebben ontdekt”, laten de onderzoekers weten. Wel is al geweten dat de naamloze dinosaurussoort 95 tot 100 miljoen jaar geleden leefde en een herbivoor was.

      http://www.bbc.com/news/science-environment-27441156

      Measuring

       

      °

      Maarten Keulemans 
      19/05/14  Bron: Volkskrant.nl

      Een enorme dinosaurus maakte zo’n 100 miljoen jaar geleden het huidige Argentinië onveilig, ………maar was het de grootste ooit?

      Tandenknarsend zagen paleontologen de afgelopen dagen toe hoe een bericht van precies die strekking wereldwijd de nieuwskoppen domineerde.

      Het begon allemaal eind vorige week

      Wetenschappers in Argentinië, zo maakte de BBC bekend, hadden in de regio Chubut de grootste dinosaurus ooit opgegraven.

      Het zou gaan om een plantenetende langnekdino van twintig meter hoog, veertig meter lang en haast 80 ton zwaar, net een slag groter dan de grootst bekende dino (Argentinosaurus) tot dusver.

      Er kwamen imposante beelden van opgravers die poseerden bij enorme dijbenen, want “een filmploeg van de BBC was erbijom het moment vast te leggen waarop de wetenschappers beseffen hoe groot hun ontdekking eigenlijk is”, aldus de Britse nieuwszender.

      “Er is altijd wat”
      Terwijl er toch alle reden is de vondst diep te wantrouwen, vindt paleontoloog Anne Schulp van het Nederlandse Naturalis.

      “Ze zijn nog niet klaar met opgraven en uitprepareren en een wetenschappelijke publicatie is er niet.”

      Reuzendino’s van het nu gevonden formaat duiken voortdurend op, zegt Schulp. “Maar er is altijd wat. Of de staart is er vanaf geknabbeld, of de nek is weg. Dat maakt schattingen van afmetingen zo moeilijk.”

      Ook hoofdonderzoeker Diego Pol is desgevraagd een stuk voorzichtiger dan de BBC. Op basis van de huidige vondsten zou de dino inderdaad wel eens de grootste en zwaarst bekende tot dusver kunnen zijn, legt hij uit.

      Maar, tekent hij direct aan, bij gebrek aan een compleet skelet kun je dat eigenlijk niet zeggen: “Schattingen van de lichaamsmassa van deze dinosauriërs hebben altijd een grote onzekerheid, van meerdere tientallen tonnen. Welke dino de grootste is, is lastig te zeggen.”

      Onderzoekers wisten ongeveer 150 botten op te graven van zeven dinosaurussen. Geen van de skeletten is compleet. © afp.

      Pol vindt daarom het belangrijkste niet zozeer de maat, maar de compleetheid van de vondst: “Eindelijk hebben we een groot aantal skeletonderdelen van een reuzendinosaurus. Zo kunnen we voor het eerst een relatief complete kennis van de anatomie en biologie van deze reuzen samenstellen.”

      Fatsoenlijk inschatten hoe groot de dieren eigenlijk waren, wordt dan ook voor het eerst mogelijk, verwacht Pol. “Met een precisie die we nu nog niet hebben.”
      °

      “Hufterig gedrag vleeseters”
      Wetenschap per persbericht, is de term voor het bekendmaken van een “ontdekking” zonder deugdelijke onderbouwing in een vaktijdschrift.

      “Mijn dino is langer dan jouw dino”, vat Schulp de huidige ophef samen. “Ik ben bang dat de BBC wat visserslatijn op deze vondst heeft geprojecteerd.”

      Na enig aandringen geeft Pol toe dat zijn team zo zijn redenen had om de pers erbij te halen: de opgraving wordt bedreigd door bouwwerkzaamheden. “Hoewel we wetenschappers zijn, hebben we ook de verantwoordelijkheid om de plekken waar we werken te behouden. En deze site is zo uniek dat een omweg via niet-wetenschappelijke communicatie nodig was.”

      Op de filmbeelden van de BBC is te zien hoe Pol en een collega een dijbeenbot opmeten en tegen elkaar zeggen: “Het is echt de grootste.

      In het Engels, en met duidelijk geacteerde verwondering –  en dat  alles om de graafmachine te keren? 

       

    • Titanosaurus  adaffa 

    http://www.plosone.org/article/info%3Adoi%2F10.1371%2Fjournal.pone.0084041

  • titanosurus adaffa

    Torosaurus

    Torosaurus était un dinosaure de la famille des Cératopsidés, contemporain de Triceratops. Ces deux espèces font partie des derniers dinosaures à avoir fat leur apparition dans la dernière partie du Crétacé.
    Torosaurus vivait en Amérique du Nord au Crétacé supérieur et a côtoyé Tyrannosaurus.

    Depuis septembre 2009, il existe une controverse sur la validité de cette espèce. En effet, Torosaurus est très semblable à Triceratops. A tel point, que certains spécimens ont été reclassés en tant que Triceratops.

    Ce dinosaure est surtout connu par les caractéristiques de son crâne qui est remarquable. Deux espèces sont considérées comme valides :

    • Torosaurus latus (espèce type). (Marsh, 1891) Amérique du Nord
    • Torosaurus utahensis (Gilmore, 1946). Amérique du Nord

    Torosaurus gladius (Marsh, 1891). Amérique du Nord: Synonyme de Torosaurus latus

    7 autres espèces ont été décrites mais il semblerait que tous ces fossiles ne soient que des variantes de Triceratops.

    Les premiers fossiles proviennent du Wyoming. Torosaurus latus et Torosaurus gladius ont été décrits par O.C Marsh d’après deux crânes isolés et incomplets.

    Torosaurus

    Torosaurus. By Jvstin

    Le crâne de Torosaurus latus devait atteindre environ 2,40 m de long. La corne nasale est assez courte et les cornes, au-dessus des yeux, longues et pointues.

    La collerette est très allongée et très basse. Elle possède des fenêtres circulaires de taille moyenne.
    Par rapport aux autres Cératopsidés, la collerette de Torosaurus se distingue par un contour lisse et régulier.

    Torosaurus gladius est connu d’après un crâne incomplet qui devait atteindre une longueur de 2,60 m.
    Il s’agit là de l’un des plus grands crânes connus de n’importe quel animal terrestre. Ce record est pour le moment partagé avec un autre Cératopsidé du Crétacé supérieur : Pentaceratops sternbergii, décrit par Osborn en 1923.

    Torosaurus

    Crâne de Torosaurus. By Reinagnoma

    Le crâne de Torosaurus gladius diffère légèrement de celui de Torosaurus latus, de part la disposition des cornes au-dessus des yeux, le contour de l’orbite et l’inclinaison de la collerette. On sait aujourd’hui qu’il s’agit simplement de variations liées à l’âge ou au sexe.

    La longueur de Torosaurus est estimée à 7,5 m de long.

    Torosaurus ou Triceratops ?
    Jusqu’à présent, Torosaurus était une espèce à part entière. Mais, des recherches sur des fossiles découverts dans le Montana ont abouti à la conclusion que Torosaurus et Triceratops ne sont qu’une seule et même espèce, du moins pour certains spécimens.

    Le paléontologue John Scannella a remis ses conclusions à ses confrères lors d’une conférence à Bristol en septembre 2009.
    Jack Horner a appuyé ces conclusions.

    Comparatif Torosaurus et Triceratops

    Comparatif entre Torosaurus et Triceratops. (Photos Torosaurus By Reinagnoma . Triceratops © dinosoria.com)

    John Scannella a en fait reclassé les spécimens les plus âgés car leur crâne et leur corne aux caractéristiques particulières ne se seraient qu’une variante due à l’âge et probablement au sexe.

    Torosaurus utahensis , toujours considéré comme une espèce à part entière, pourrait être également qu’une variante plus âgée de Torosaurus latus.

    En définitive, on ne sait pas encore avec certitude si Torosaurus latus est vraiment une espèce. Les fenêtres circulaires qui apparaissent sur la collerette de Torosaurus se développaient probablement avec l’âge pour alléger le crâne.

    Maladie osseuse chez les dinosaures

    Le premier fossile de Torosaurus latus est intéressant car la face interne de certaines parties de la collerette de ce spécimen présente des signes de maladie osseuse.

    Elle a été examinée dans les années 1930 par Roy.L.Moodie, spécialiste en matière de pathologie osseuse.

    Ses conclusions ont suscité des surprises car il montra que ces lésions étaient identiques à celles qui avaient été observées sur les squelettes d’Indiens préhistoriques.

    Il diagnostiqua un myélome multiple ou du moins l’équivalent chez les dinosaures de cette affection humaine : une surface grêlée résultant de la prolifération de petites tumeurs cancéreuses à l’intérieur de l’os.

    Approche du mode de vie

    Cet impressionnant dinosaure herbivore ne pouvait brouter que la végétation basse comme les fougères en dépouillant le feuillage avec son bec. Il laissait ensuite la nourriture se décomposer par fermentation dans son intestin rempli de bactéries.

    Combat territorial entre deux Torosaurus

    Combat territorial entre deux Torosaurus. By Soon

    Les paléontologues disposent de preuves fossiles qui démontrent que certains cératopsiens comme Chasmosaurus vivaient en troupeaux.
    On pense qu’ils formaient des cercles défensifs pour protéger les jeunes derrière une palissade de cornes menaçantes.

    Cependant, concernant Torosaurus, rien n’indique qu’il vivait en troupeaux. Ce type de Cératopsidé à grande corne nasale unique pourrait aussi être comparé aux rhinocéros actuels qui sont des animaux solitaires.

    Faute de fossiles suffisants, nous en sommes réduits à des hypothèses.

    Classification: Ornithischia Cerapoda Ceratopsia Ceratopsidae Ceratopsinae        V. Battaglia (04.2003). M.à.J 11.2009

    Tricératops   Cératopsidés

    torvosaurus skull reconstructions°

    Torvosaurus gurneyi

    De grootste vleesetende dinosaurus van EuropaSergey Krasovskiy      De grootste vleesetende dinosaurus van Europa    06/03/2014Luc De Roy

  • Geleerden hebben in Portugal een nieuwe dinosaurus ontdekt, die de grootste vleeseter ooit in Europa geweest moet zijn. Torvosaurus gurneyi zal zo’n 10 meter lang geweest zijn en 4 tot 5 ton gewogen hebben.

    De beenderen van Torvosaurus gurneyi werden gevonden in een klif bij Praia da Vermelha, ten noorden van Lissabon. Torvosaurus gurneyi (“woeste hagedis van Gurney”) was een theropode, een tweebenige vleeseter met korte armen, waarbij iedereen onmiddellijk aan een tyrannosaurus rex denkt. Maar Torvosaurus leefde veel vroeger, in het late Jura, zo’n 150 miljoen jaar geleden, Tyrannosaurus daarentegen leefde in het Krijt.

    “Onze dinosaurus stamt uit het Jura”, zei professor Octavio Mateus, een van de ontdekkers aan de BBC. Het verschil in ouderdom is opvallend – het bedraagt 80 miljoen jaar. Toen de T. rex rondliep op aarde, was Torvosaurus al een fossiel.”

    Een kaak van het dier werd al in 2003 gevonden door de Nederlandse dinosaurus-restaurateur Aart Walen en de onderzoekers hebben nu nog een aantal lichaamsdelen gevonden. Ze beschrijven de vondst in het laatste nummer van PloS ONE.

    File:Torvosaurus.png

    Comparison of the maxillae of Torvosaurus gurneyi and Torvosaurus tanneri.

    Left maxillae of the holotype specimen of Torvosaurus gurneyi (ML 1100) in A, lateral; B, medial; E, ventral; F, dorsal; I, anterior; and K, posterior views. Left maxillae of a specimen referred to Torvosaurus tanneri (BYUVP 9122) in C, lateral; D, medial; G, ventral; H, dorsal; J, anterior; and L, posterior views. Abbreviations: adc, anterodorsal crest; adr, anterodorsal ridge of the anteromedial process; afo, anterior foramina; al1, first alveolus; al8, eighth alveolus; al10, tenth alveolus; amp, anteromedial process; aor, antorbital ridge; avg, anteroventral groove of the anteromedial process; avr, anteroventral ridge on the anteromedial process; idw, interdental wall; ldr, laterodorsal ridge within the anterior corner of the lateral antorbital fossa; mfo, maxillary fossa; nuf, nutrient foramina; nug, nutrient groove; nvo, neurovascular opening. Scale bars = 5 cm.

    http://www.plosone.org/article/info%3Adoi%2F10.1371%2Fjournal.pone.0088905

    Torvosaurus tanneri

    In eerste instantie dachten de onderzoekers dat ze te maken hadden met een Torvosaurus tanneri, een soort die vooral in Noord-Amerika leefde en waarvan resten gevonden werden in rotsen van dezelfde ouderdom, de zogenoemde Morrison-formatie. Maar uit onderzoek van de tanden, de bovenkaak, het scheenbeen en de staart bleek dat het om een nieuwe soort ging.

    Dat betekent dat beide soorten een gezamenlijke voorouder moeten hebben gehad, lang voor de Atlantische Oceaan zich gevormd had. “150 miljoen jaar geleden was Portugal al afgescheiden van Amerika en dat betekent dat het mechanisme van de soortvorming kon gaan spelen”, zei de belangrijkste auteur van de studie, Cristophe Hendrickx. “En daardoor hebben we een nieuwe soort van Torvosaurus in Europa.”

    Top van de voedselpiramide

    Een van de meest indrukwekkende kenmerken van Torvosaurus waren zijn tanden, lemmet-vormig en meer dan 10 centimeter lang. Die wijzen erop dat hij aan de top van de voedselpiramide gestaan moet hebben in het Iberische schiereiland.

    Dentition of Torvosaurus gurneyi (ML 1100).

    A, C, E–H, Second maxillary tooth; and B, D, third non-erupted maxillary tooth of the holotype specimen of Torvosaurus gurneyi in A–B, labial; C–D, lingual; E, mesial; F, distal; G, basal; and H, apical views. I–J, Distal; and K–M, mesial denticles of the second maxillary tooth in lateral view. M, Distal serrations showing the interdenticular sulci; and N, enamel texture of the third non-erupted tooth in labial view. Abbreviations: cd, cervix dentis; dca, distal carina; del, dentine layer; ent, enamel texture; ids, interdenticular sulci; idsp, interdenticular space; mca, mesial carina; lic, lingual concavity for the erupting tooth; puc, pulp cavity; ro, root; uet, unerupted tooth; und, transversal undulation. Scale bars = 5 cm (A–F), 3 cm (G–H), 3 mm (I, K, M–N), 1 mm (J, L).

    doi:10.1371/journal.pone.0088905.g007

    torvosaurus gurneyi

    “Naast dinosaurussen had je toen schildpadden, krokodillen, de vliegende reptielen die we pterosaurus noemen, en ook kleine zoogdieren”, zei professor Hendrickx. Prof Mateus voegde daar aan toe: “Dit was een gebied met veel rivieren, veel zoet water, en veel vegetatie. Dat zal dus goed geweest zijn voor planteneters, en met planteneters komen ook vleeseters zoals Torvosaurus.”

    Hoewel Torvosaurus gurneyi waarschijnlijk de grootste vleeseter uit Europa geweest is, zijn er nog grotere exemplaren bekend van elders. De Carcharodontosaurus, Gigantosaurus en Tyrannosaurus uit andere delen van de wereld en uit de latere Krijt-periode, waren allemaal groter. En er leefden ook vleeseters in het water, zoals pleisiosaurussen, die minstens even groot waren.

    De grootste planteneter in Europa was waarschijnlijk een sauropode, een viervoetige dinosaurus met een lange nek, uit Spanje die meer dan 40 ton woog.

    Deze reconstructie toont hoe groot Torvosaurus gurneyi moet geweest zijn. (Scott Harman/Carol Abraczinskas/Simão Mateus)

    *
    De grootste vleesetende dinosaurus van   ….. (<– bronpagina met video )
    • Torvosaurus tanneri is een vleesetende theropode dinosauriër, behorend tot de Spinosauroidea, die tijdens het late Jura leefde in het gebied van het huidige Noord-Amerika. Het eerste fossiel van Torvosaurus werd in 1971 gevonden in Colorado.
    One of the original upper mouth palates of the Torvosaurus gurneyi is pictured. T. gurneyi had blade-shaped teeth up to 10 cm long, which indicates it may have been at the top of the food chain

    One of the original upper mouth palates of the Torvosaurus gurneyi is pictured. T. gurneyi had blade-shaped teeth up to 10 cm long, which indicates it may have been at the top of the food chain

    Read more: http://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-2573834/The-fearsome-beast-roam-Europe-New-species-33ft-long-dinosaur-largest-carnivorous-predator.html#ixzz2vG0t12mC

    Hij was iets kleiner dan een bus en zo zwaar als vijf stadsautootjes. Torvosaurus gurneyi was ooit het grootste landroofdier in Europa. Onderzoekers hebben een fossiel van deze agressieve soort gevonden in Portugal. De fragmenten wijzen op een tot tien meter lange en vijf ton zware vechter, schrijven de onderzoekers in het tijdschrift PlosOne.

    Paleontologen van de Universidade Nova de Lisboa hebben vooral de kaakfragmenten onderzocht, die een paar jaar geleden zijn ontdekt in de buurt van de Portugese stad Lourinha. De conclusie is dat het gaat om een nieuwe soort die leefde in de Boven-Jura-periode, ongeveer 150 miljoen jaar geleden.

    Het moet een indrukwekkend dier zijn geweest, de top van de lokale voedselketen. Zijn tanden waren bijvoorbeeld twee keer zo lang als die van een witte haai

    500x500torvosaurus.jpg

    Ze dienden waarschijnlijk vooral om andere dinosaurussen te verorberen, denken de onderzoekers.

    Het is niet voor het eerst dat een dergelijke dino is gevonden. Al in 1972 trokken Amerikanen in Colorado vergelijkbare botten uit een rotswand. Alleen werden die  toegeschreven aan een andere soort, de Torvosaurus tanneri. Maar de Torvosaurus gurneyi is toch echt een nieuwe soort.

    Dat blijkt onder andere uit het gebit van het dier dat nu in Portugal is gevonden. Dat bevat minder dan elf tanden, minder dan de T. tanneri.

    _________________________________________________
     

    Triceratops

    Torosaurus en Triceratops waren één soort Tim Kraaijvanger op 19 juli 2010

    Lange tijd dachten wetenschappers dat de Torosaurus en Triceratops twee verschillende soorten dinosauriërs waren. Dit is niet waar. Uit nieuw onderzoek blijkt dat beide dinosauriërs één soort waren, waardoor de Torosaurus definitief uit de encyclopediën verdwijnt.

    Paleontologen dachten dat de Torosaurus een groter nekschild had dan de Triceratops. Onterecht, want paleontologen John Scannella en Jack Horner van de Montana staatsuniversiteit beweren dat Torosauriërs gewoon volwassen Triceratops waren.

    Het misverstand is goed te verklaren, want jeugdige dinosauriërs zagen er niet uit als miniatuurversies van volwassen dino’s. Ze waren heel anders. Wanneer een dino volwassen werd, veranderde zijn schedel radicaal. Hierdoor lijken Torosauriërs en Triceratops twee soorten, maar eigenlijk zijn het verschillende groeifases van één dinosaurussoort.

    “Helaas kunnen we geen levende Triceratops observeren, waardoor we de groeifase van baby tot volwassene missen”, zegt Scannella. “Toch krijgen we een goed beeld van deze fase door fossielen te combineren. Om een volledig beeld te krijgen, zijn veel verschillende fossielen van individuen nodig.”

    Scannella hoopt dat paleontologen in de toekomst niet te snel beweren dat ze een nieuwe dinosaurussoort hebben ontdekt. Het is goed om rekening te houden met de ontwikkelingsfysiologie (ontogenie) van de dinosaurus.

    De Triceratops leefde in het late Krijt in het huidige Noord-Amerika. Van alle Ceratopidae had de Triceratops het langste nekschild. Het schild kon gemakkelijk een lengte van enkele meters bereiken.

    Torosaurus latus = Triceratops
    http://www.amnh.org/exhibitions/dinosaurs/images/exhibit/gallery/lg/markhallett_triceratops.jpg

    May 14
    triceratops-slide-490-12251-1
  •          

    TriceratopsPic © University of California Museum of Paleontology
    triceratops-nmnh

    triceratops-horridus-Triceratops – tri ser’ a tops – meaning ‘three-horned face’ (derived from the Greek tri -/ meaning ‘three’, ceras/ meaning ‘horn’ and meaning ‘face’) was a ceratopsid herbivorous dinosaur genus, from the Late Cretaceous Period (from around 70-65 million years ago) of what is now North America. It lived at around the same time and place as Tyrannosaurus, Ankylosaurus and another well-known ceratopsid, Torosaurus. Although no complete skeleton has been found, it has been estimated that Triceratops was about 9 m (30 ft) long, 3 m (10 ft) tall, and weighed around 5,400 kg (12,000 lb).

    Discoveries and species
    Triceratops was discovered by John Bell Hatcher, in 1888. Its declaration as a legitimate dinosaur came when an intact skull was found. It was named by Othniel Charles Marsh in 1889 (some time earlier, however, in 1887 near Denver, Colorado, USA, he had misidentified the Triceratops as a type of bison, giving it the name Bison alticornis). The sturdy nature of the animal’s skull has ensured that many examples have been preserved as fossils, allowing variations between species and individuals to be studied. Triceratops remains have subsequently been found in Montana, South Dakota, and Wyoming, in the USA and in Saskatchewan and Alberta, in Canada.

    How many species?
    In the first decades after Triceratops was described, various skulls were collected, which varied to a lesser or greater degree from the original Triceratops, named T. horridus by Marsh (from Latin horridus; “rough, rugose”, suggesting the roughened texture of the bones, which Marsh later admitted belonged to an aged individual). Discoverers would write these up as separate species (listed below). Eventually, however, the idea that the differing skulls might be representative of individual variation within one (or two) species gained popularity. In 1986, Ostrom and Wellnhofer published a paper where they proposed there was only one species – Triceratops horridus. Part of the rationale is that generally there are only one or two species of any large animal in a region (e.g. elephant or giraffe in modern Africa). A few years later, Cathy Forster reanalysed Triceratops material more comprehensively and concluded that the remains fell into two species, T. horridus and T. prorsus, although the distinctive skull of T. (now tentatively Diceratops) hatcheri differed enough to warrant a separate genus.

    Paleobiology
    Although Triceratops is commonly portrayed as a herding animal, there is currently no solid evidence that it lived in herds. Unlike other horned dinosaurs, some of which are known from sites preserving dozens or hundreds of individuals, all Triceratops finds known at present preserve only solitary individuals.

    Order: Ornithischia
    Suborder: Marginocephalia
    Infraorder: Ceratopsia
    Family: Ceratopsidae
    Subfamily: Ceratopsinae
    Genus: Triceratops

    Triceratops (“driehoorngezicht”; het Griekse keras, genitief keratos, betekent “hoorn”; ops, meervoud opia, “gezicht”) was een ornithischische dinosauriër uit de groep van de Ceratopia die negen meter lang en drie meter hoog kon worden.

    Triceratops was een enorm dier, de grootste bekende ceratopiër, met de afmetingen van een olifant. Hij kon tot negen meter lang worden en acht ton zwaar.

    Triceratops valt vooral op door de eigenaardige vorm van de kop. In tegenstelling met vele andere dinosauriërs had Triceratops in verhouding tot het lichaam een grote kop. Zijn kop bestond grotendeels uit zware beenderen. Vergeleken met de grootte van de schedel is de herseninhoud van deze reus heel klein. De kop droeg drie hoorns (vandaar de naam), twee boven de ogen en een, een kortere op de neus. Deze hoorns gebruikte hij waarschijnlijk om eventuele vijanden af te schrikken maar ook bij onderlinge krachtmetingen tussen de mannetjes. Opvallend aan de schedel is het grote pantserschild, dat uit slaap- en wandbeenderen bestaat en de nek beschermde. Ook op andere plaatsen was het lichaam door pantserplaten in de huid en door hoornstekels beschermd. De nek van Triceratops moest heel erg sterk zijn, om het gewicht van de kop te dragen. Ook gebruikte hij zijn nek om taaie begroeiing af te scheuren.

    Voor zo’n zwaar dier was Triceratops een opvallend snelle loper. Vaak denkt men bij deze dieren dat ze vergelijkbaar zijn met hedendaagse reptielen. De kop van het dijbeen van de Triceratops is echter rond en past zo in de heupholte dat de poten recht onder het lichaam staan, in tegenstelling tot huidige reptielen, waarvan de poten meer naar bezijden uitsteken. De knieën en ellebogen werden echter gebogen gehouden wat een snelle gang mogelijk maakte. De musculatuur was daarbij heel zwaar. De paleontoloog Robert Bakker meende dat het beest in galop een snelheid van wel 50 kilometer per uur kon bereiken; anderen denken echter dat de beweeglijkheid van het schouderblad onvoldoende was om te galoperen. De zware poten waren van hoeven voorzien; de voorpoot had vier tenen, de achterpoot drie. De korte staart stak naar achteren.

    Triceratops leefde alleen in Noord-Amerika (Montana, Wyoming, Colorado en Dakota) aan het eind van de Krijtperiode, het laatste Maastrichtien, 68-65 miljoen jaar geleden. Hij was daarmee één van de laatste dinosauriërs tijdens het Mesozoïcum. Er heerste in die tijd een warm, mild en stabiel klimaat.

    Om zich voort te planten legde Triceratops vermoedelijk elk jaar eieren in een nest. Triceratops leefde wellicht niet alleen maar in kudden. Hiervoor bestaat echter geen direct bewijs in de vorm van een door een modderlawine bedolven kudde, zoals wel aangetroffen bij sommige andere ceratopiërs. De kuddevorm leverde voordelen op bij de verdediging. Waarschijnlijk zal Tyrannosaurus, de belangrijkste predator in het ecosysteem waarin Triceratops leefde er niet aan gedacht hebben het directe gevecht met zo’n troep aan te gaan en beperkte zich tot hinderlagen of het met een jachtgroep opdrijven. Het is wel verondersteld dat de uitzonderlijke grootte en zware bouw van Tyrannosaurus een aanpassing was aan het jagen op zo’n gevaarlijke prooi als Triceratops. Veel alternatieven waren er niet want Triceratops vormde in zijn habitat verreweg de meest voorkomende planteneter. Dit gegeven is wel als een argument gebruikt dat over de hele planeet de soortenrijkdom terugliep, maar het kan ook een lokaal verschijnsel geweest zijn.

    Triceratops May 13, 2011

    Filed under: Ceratopsia

    Triceratopswas a large, powerful ceratopsian, having one horn on its nose, which was small and stumpy, and one above each eye, which were up to a metre long. Triceratops probably used these long horns as weapons. It walked on all fours and had sturdy pillar-like legs. Its front legs were especially strong because they had to support the weight of its extremely heavy head.

    Although Triceratops was the biggest of the long-frilled chasmosaurine ceratopsians (the living animal weighed something like 4.5 tonnes), its frill wasn’t as long as that of its relatives. It was more in the proportion of its short-frilled cousins, the centrosaurines. When it was discovered, it was only known from a pair of horn cores. However, the whole skulls were so solid that they began to turn up quite regularly as complete fossils. Over the years, so many different skulls of Triceratops have been unearthed that at one time there were 16 species attributed to the genus. These have now been combined, so that only the two given here are acknowledged, the common T. horridus and the bigger, but rarer, T. prorsus. Some authorities regard these as male and female T. horridus.

    Factbox

    Name: Triceratops, meaning ‘three-horned face’ Size: up to 9m long and 3m high Food: all types of plants Lived: 70-66 million years ago in the Late Cretaceous in North America

    Triceratops is the biggest and best-known of all ceratopsians. Its three magnificent horns give it its name. The horns on the fossilised skulls are only cores – they would have been covered in horny sheaths that made them much bigger. The neck shield is massive, with no holes in it, and is bordered by little knobs of bone. The teeth are arranged to work as shears, and powered by strong jaw muscles.

    Around Triceratops’ neck was a huge, bony frill which protected its shoulders and could withstand shattering blows from other dinosaurs. Although nobody really knows what colour dinosaurs were, some scientists think that Triceratops’ neck frill was brightly coloured. They believe that Triceratops was so well armed, it didn’t need to be a green or brown colour for camouflage, but had a brightly coloured frill to attract females.

    Triceratops was a herbivore. It nipped off shoots and leaves with its bony parrot-like beak. It ground them up with rows of teeth at the back of its mouth. As the teeth wore down, new ones grew in their place.

    On its massive head, Triceratops had three horns: above each eye and another on the end of its nose. It used the horns to defend itself from hunting dinosaurs, such as Tyrannosaurus. It also used the horns to fight other male Triceratops for the females, before mating.

    The males probably fought each other to become leader of a herd and to attract females. They did not use their horns to wound. Instead, two males shoved and butted each other with their massive heads, locking horns in a bruising battle to prove which was the strongest. A Triceratops’ neck frill would protect its shoulders and body from a head-on attack by another male. Scientists have found damaged neck frills, which show that these fights between males were fierce enough to cause injuries.

    Even dinosaurs as large as Tyrannosaurus would have thought twice about attacking Triceratops, because it could cause serious wounds by stabbing the enemy with its sharp horns. Triceratops was well-protected against attacking dinosaurs. Its bony neck frill was a good defence against sharp teeth and claws and it had tough skin with occasional hard knobs along its back.

    Triceratops could charge at its enemies by sprinting at a top speed of 35km/h. A charge from this rhinoceros-like dinosaur would probably have been enough to scare off many predators.

    Triceratops

    Trois cornes, mélange de buffle et de rhinocéros, plantées sur la tête. Une collerette osseuse qui ressemble à une véritable cuirasse. Tel est le portrait du Triceratops.
    Avec ses 9 mètres de long, ses 3 mètres de haut et ses 6 à 8 tonnes, cet herbivore détient le record de fossiles exhumés

    Les espèces de Triceratops (Triceratops signifie “Face à trois cornes”.)

    Triceratops horridus, l’espèce type, a été décrite en 1889. Sa taille est estimée à 9 m de long. La deuxième espèce valide est Triceratops prorsus. décrite en 1890 et découverte dans le Montana.

    Tous les fossiles de Triceratops ont été mis au jour en Amérique du Nord et datés du Crétacé supérieur.

    Plusieurs autres espèces ont été décrites mais, aujourd’hui, les paléontologues s’accordent à dire que ces espèces ne sont en réalité que des Triceratops horridus de sexe et d’âge différents. Les mâles auraient des crânes plus massifs et des cornes plus imposantes que les femelles.

    Triceratops prorsus est pour le moment considéré comme une espèce à part entière mais il se pourrait que les différences morphologiques ne soient qu’à mettre sur le compte du dimorphisme sexuel.

    Les analyses des différents fossiles sont toujours à l’étude.

    En septembre 2009, John Scannella a reclassé certains spécimens de Torosaurus comme Triceratops. Il est persuadé que les spécimens les plus âgés ont développé certaines caractéristiques et qu’il ne s’agit en réalité qu’une seule et même espèce.

    Une étrange collerette

    Pourquoi Mère Nature a-t-elle accouchée d’un animal aussi étrange ?

    Les paléontologues pensent que cette cuirasse servait au Triceratops à se défendre bien sûr mais surtout à rivaliser avec les autres mâles pour conquérir des femelles.
    Rien ne dit que leur collerette ne changeait pas de couleur pour impressionner leurs adversaires. De même que les cerfs actuels pratiquent le corps à corps dans des rituels sauvages, le Tricératops pouvait engager des combats pour évincer les autres prétendants.

    Triceratops

    Grande collerette du Triceratops. © dinosoria.com

    En examinant de près la collerette, on s’aperçoit qu’elle est constituée d’os parcourus en tout sens de sillons plus ou moins profonds. Il s’agit de traces de vaisseaux sanguins. Du vivant de l’animal, ces vaisseaux étaient recouverts de peau et devaient donner une couleur vive à la collerette. Elle servait probablement de régulateur de chaleur.

    Corne de Triceratops

    Corne de Triceratops . (Musée d’Histoire Naturelle de Londres). © dinosoria.com

    Ces dinosaures, les cératopsiens, avec de grands collets osseux apparurent au Crétacé. En quelques millions d’années, ils triplèrent leurs dimensions et peuplèrent la Terre. Les Triceratops vivaient en groupe avec très certainement une hiérarchie sociale bien établie.

    Triceratops

    Le Triceratops était bien armé contre les prédateurs. © dinosoria.com

    Le crâne très développé du Tricératops lui servait à se défendre mais aussi à dépouiller les plantes. Rien ne dit que sa collerette ne changeait pas de couleur pour impressionner les autres prétendants. Les plaques pointues protégeaient son cou des prédateurs.

    Combat entre deux titans : Triceratops contre Tyrannosaurus

    Tricératops avait développé une défense active hors du commun. Il est vrai qu’à la même époque vivait le plus grand des prédateurs : Tyrannosaurus Rex. Il est certain qu’aucune autre confrontation proie-prédateur n’a été aussi dantesque.

    Soutenir la lutte contre le Tyrannosaure nécessitait des armes surpuissantes. Tricératops portait le crâne le plus large et le plus lourd jamais développé : 2 m de long au moins, plus d’1 m et demi de large. Ses cornes pouvaient atteindre 1,20 m de long.

    Triceratops contre Tyrannosaurus

    Combat entre les deux titans. © Maingeot (avec son aimable autorisation)

    Cette perfection défensive en action devait être extraordinaire, avec son crâne de 2 m pivotant de part et d’autre et sa collerette décrivant de larges arcs de cercle.
    Une question reste en suspend : Qui remportait la victoire ?

    Classification: Ornithischia Cerapoda Ceratopsia Ceratopsidae Ceratopsinae  (V. Battaglia (05.2003). M.à.J 11.2009)

    Cératopsidés

    Triceratops

    19 februari 2012 Caroline Kraaijvanger 1

    De Triceratops is een indrukwekkende dino die het soms zelfs van een T. rex won.

    De Triceratops is misschien niet zo beroemd maar dit dinosaurussengeslacht is voor veel mensen toch zeker geen onbekende. De beesten zijn namelijk een opvallende verschijning in de geschiedenis van onze planeet.Met indrukwekkende hoorns op de kop en hun bijzonder robuuste bouw waren het ooit organismen om rekening met te houden of zelfs voor op de loop te gaan.

    Resten   De eerste restanten van de Triceratops werden aan het eind van de negentiende eeuw ontdekt in de VS. En ook na die tijd werden in het noorden van Amerika regelmatig (delen) van Triceratops teruggevonden.

    Hoorn   De Triceratops heeft zijn naam te danken aan de hoorns op zijn lijf. Triceratops betekent letterlijk zoiets als ‘gezicht met drie hoorns’. De dinosaurussen uit dit geslacht hadden een hoorn op hun neus en twee op de kop. Hoewel dit de meest kenmerkende eigenschappen van de Triceratops zijn, is nog altijd onduidelijk waar de hoorns voor dienden.

    Sommige wetenschappers denken dat de dino’s de hoorns gebruikten om te vechten. Anderen vermoeden dat de hoorns daar te zwak voor waren en eerder dienst deden als machtsvertoon.

    Indrukwekkend
    En het moet worden toegegeven: mede dankzij die hoorns waren de dino’s uit dit geslacht een indrukwekkende verschijning. Naast de drie hoorns had de dinosaurus in zijn nek ook nog een enorm schild dat één van zijn kwetsbaarste lichaamsdelen (de hals) beschermde. Daar komt nog eens bij dat dinosaurus vrij groot was: het beest kon wel drie meter hoog en negen meter lang worden en woog al snel zo’n 5000 kilo.

    Een bijzondere vondst wijst erop dat tyrannosaurus en tricerarops soms met elkaar in de clinch lagen … Wetenschappers hebben de resten van een Triceratops teruggevonden en de hoorn die zich links op de kop bevindt, is zwaar beschadigd.

    Een T. rex zou deze hoorn ernstig hebben toegetakeld. Hiermee ontnam hij zijn prooi één van de manieren waarop deze zichzelf kon verdedigen.

    Toch wil dat niet zeggen dat de Triceratops geen schijn van kans meer maakte. Het beest had nog meer scherpe hoorns.

    En inderdaad: de Triceratops trok aan het langste eind. De gevonden resten wijzen er namelijk op dat de schade aan de hoorn zich herstelde. Het bewijs dat de Triceratops het gevecht overleefde.

    Mogelijk zag de T. rex ook wel in dat hij deze strijd niet zou gaan winnen en koos hij het hazenpad. Of misschien liet Triceratops de dino eerst nog even voelen dat hij ook met zijn twee overgebleven hoorns tot heel wat in staat was.

    We weten het niet.Maar één ding staat vast. De Triceratops was zelfs voor de carnivore giganten uit die tijd een factor om rekening met te houden.

    Kudde
    Daar komt nog eens bij dat een (jonge) Triceratops er hoogstwaarschijnlijk niet zo snel alleen voor kwam te staan. Wetenschappers zijn er tamelijk zeker van dat deze dinosaurussen in kuddes leefden.
    Hoe weten we dat?  Enkele jaren geleden troffen wetenschappers drie jonge dino’s uit het geslacht Triceratops bij elkaar aan. De dinosaurussen legden het loodje tijdens een overstroming.

    Onder andere dinosaurussoorten is het zeker niet ongewoon dat jonge dino’s samen leven en reizen. Deze vondst wijst erop dat ook jonge Triceratops dat deden.

    Mogelijk deden ze het omdat het veiliger was. Toch wil dat niet zeggen dat de Triceratops alleen maar in kuddes rondhing.

    Wetenschappers vermoeden dat ze soms ook wel eens alleen op weg gingen.

    Planteneter

    Hoewel het niet verstandig was om ruzie te krijgen met een Triceratops hadden de meeste dieren weinig van de flinke dinosaurus te vrezen.Deze dinosaurus hield het bij planten.

    Zoals gezegd legde de laatste Triceratops ongeveer 65 miljoen jaar geleden het loodje.
    Een meteorietinslag maakte een einde aan de tijd van de dinosaurussen. En opvallend genoeg wijst op dit moment alles erop dat een gigant als de Triceratops het zelfs na die catastrofe het langste volhield.
    In juli vonden wetenschappers naar eigen zeggen de jongste dinosaurus ooit. En dat was een Triceratops.

    Vooralsnog betekent dat dat de Triceratops het het na de massa-extinctie het langst op aarde heeft volgehouden.

    Op basis van het ( aangenomen ) levensverhaal van de Triceratops kunnen we dan ook wel concluderen dat het beest ‘een taaie’ was.

  • Trigonosaurus
  • Trimucrodon

Coelurosauria Maniraptora Troodontidae : Late Cretaceous : Canada, Mexico, US, Tadzhikistan, Uzbekistan
Length: 2 meters Width: 0.35 meters Height: 1.2 meters Weight: 20 Kg

Named in 1856 from a small, sharp tooth, the turkey-sized troodon (wounding tooth) was at first believed to resemblance one of the lateral denticles of the great extinct shark, Carcharodon angustidens… Nopcsa (1901) and Hay (1902) reclassified Leidy lacertian genus as a megalosaurid dinosaur. Gilmore (1924), however, interpreted the premaxillary teeth of the pachycephalosaur Stegoceras as generically indistinguishable from Leidy type tooth, and claimed Troodon was the valid name for the dome-headed ornithopod. C.M. Sternberg (1945) rejected Gilmore proposed synonymy and showed that Troodon teeth had characters typical of the maxillary and dentary teeth of carnivorous dinosaurs.
Troodon tooth was not matched with bones until the 1980s.
The bones showed that this dinosaur had been a sharp eyed, bird-like theropod with a bigger brain for its body size than almost any other dinosaur. Its hands couls grasp, and they possessed large, sharp, hook-like claws. Its extremely long slim legs ended in elongated feet with three weight-bearing toes, the second toe armed with a deep, curved claw a bit like that of Deinonychus.
Despite the simmilarity, some scientist believe that troodon and Deinonychus were not closely related.
Scientist suspect that Troodon anatomy made this theropod a deadly hunter of small mammals that ventured out to feed at dusk.
Most dinosaurs had eyes on the sides of their heads, but Troodon large eyes faced partly forwards, more like ours. This would probably had given it binocular vision, making this predator particularly good at focusing upon small, swiftly moving animals no bigger than rats.

Troodon   ….Si l’on compare son volume cérébral à sa taille, Troodon était l’un des dinosaures les plus intelligents.

Les griffes en forme de faucille de ses pieds et les trois griffes de ses mains lui permettaient de saisir ses proies.
Ses yeux particulièrement développés en faisaient un excellent chasseur de jour comme de nuit

Troodon signifie ” Dent qui blesse”. Plusieurs espèces ont été décrites:

  • Troodon asiamercanus
  • Troodon bexelli
  • Troodon edmontonensis
  • Troodon formosus
  • Troodon isfarensis
  • Troodon sternbergi
  • Troodon wyomingensis

Troodon formosus, l’espèce type, a été décrite en 1856. Il vivait au Crétacé supérieur.

La taille de Troodon est estimée à 2 m de long.

Les fossiles ont été découverts au Canada, aux Etats-Unis et au Mexique. Troodon isfarensis, décrit en 1995, a été exhumé en Tadjikistan (Asie).

Troodon asiamercanus a lui été trouvé en Ouzbékistan (Asie).

Le crâne de Troodon révèle de larges orbites et un espace suffisant pour un cerveau volumineux.

Pendant de nombreuses années, Troodon était surtout célèbre pour ses dents acérées aux arêtes crénelées d’où son nom de “dent qui blesse”.

Outre cette fameuse dent, il possédait des dents singulièrement variées que l’on a longtemps attribuées à d’autres dinosaures.

Troodon

Ce crâne montre des orbites très développées. © dinosoria.com

Maigre et énergique, les illustrations le montrent toujours avec une peau nue mais il est possible qu’il ait été recouvert d’un plumage duveteux et isolant. Si Troodon chassait après le crépuscule, ce que suggère la taille de ses yeux, ses proies principales pouvaient être des mammifères presque tous nocturnes au Crétacé.

Troodon était un parent attentif. Il prenait soin de ses petits et les protégeait. Des nids fossilisés ont été trouvés dans le Montana. Certains oeufs contenaient encore des petits. Près d’eux, gisaient des squelettes d’adultes.

Classification: Saurischiens Theropodes Tetanoures Coelurosaures Troodontidés

V.Battaglia (11.2003. M.à. J 05.2004)

troodont Mei,

Troodont

A second specimen of the troodontid Mei, preserved in a bird-like sleeping position. From Gao et al., 2012
Read more: http://blogs.smithsonianmag.com/dinosaur/2012/10/how-did-dinosaurs-sleep/#ixzz2IhEXm3P4
Follow us: @SmithsonianMag on Twitter

Een Troodon werd zo’n 2,4 meter lang.

© thinkstock.

Dat dinosaurussen eieren legden is al lang geweten. Hoe ze die eieren precies uitbroedden echter niet. Deden ze dat zoals moderne vogels door erop te zitten, of stopten ze ze onder de grond zoals krokodillen?

Een onderzoek aan de universiteiten van Calgary en Montana toont aan dat de nakomelingen van ten minste een dinosoort ter wereld kwamen zoals een moderne vogel. Het gaat om de Troodon, een relatief kleine dino die 2,4 meter lang werd en ongeveer 75 miljoen jaar geleden leefde in het Boven-Krijt.Verschil
Het verschil tussen eieren die worden uitgebroed en eieren die worden begraven is te zien aan de schaal. Vogeleieren die blootgesteld worden aan de lucht hebben namelijk minder poriën dan krokodilleneieren, waarvan de schaal onder de grond genoeg zuurstof en water moet doorlaten omdat de kleine krokodillen anders stikken. De vogeleieren lopen dan weer meer risico uit te drogen en hebben dus minder poriën. Sommige vogelsoorten begraven hun eieren trouwens ook in een soort heuveltje.Dinospecialiste Darla Zelenitsky van de universiteit van Calgary en paleontoloog David Varricchio van de Montana State University vergeleken gefossiliseerde clusters eieren van de Troodon met moderne varianten. Ze ontdekten dat de poreusheid varieerde langs de schaal, wat suggereert dat de dino de eieren bijna verticaal in zand of modder legde, maar ze niet helemaal begroef. De ouder zou dan rechtstreeks contact hebben gehad met de bovenkant van de deels begraven eieren, zegt Varricchio.Overeenkomsten
“Er zijn overeenkomsten met een bijzondere vogel, de krokodilwachter. Die vogel broedt zijn eieren uit terwijl ze deels begraven zijn in de zanderige ondergrond van het nest”, luidt het. De waadvogel legt zijn eieren in warm zand en zit er dan op met een natte buik, waardoor hij de eieren afkoelt van bovenaf.De ontdekking toont volgens de wetenschapper aan dat vogelachtig gedrag evolueerde bij theropoda, de groep tweepotige dino’s die verwant zijn met de hedendaagse vogels. De resultaten van het onderzoek zijn gepubliceerd in het tijdschrift Paleobiology.22/04/13 –   Bron: LiveScience

 

zie

http://www.pinterest.com/tsjok/dinosauricon-s-saurolophus/

Pin op DINOSAURICON S SAUROLOPHUS – Pinterest

tsjintaosaurus collage

Here is a more correct reconstruction of the “crest ”

Tsintaosaurus

 

Tuojiangosaurus (‘Tuo River lizard’) is a dinosaur from the Late Jurassic Period, recovered from the Upper Shaximiao Formation of what is now Sichuan Province in China. It is a stegosaur. Physically similar to the North American Stegosaurus, Tuojiangosaurus is the best understood of the Chinese stegosaurs. It was around 7.0 m (23 ft) long and 2 m (7 ft) high, with a postulated weight of around 2.7 tonnes (6000 lbs).

Discovery and species
The only species, T. multispinus, was named in 1977 (exactly a hundred years after Stegosaurus) on the strength of two specimens, one over half complete. Like its compatriot Kentrosaurus, it had spikes above the hips and it had two rows of 15 pointed plates along the spine. It also had two outward-pointing spikes on each side of the end of the tail, angled approximately at 45 degrees to the vertical. In stegosaurs, this spike arrangement has become affectionately known as the “Thagomizer”.

Order: Ornithischia
Suborder: Thyreophora
Infraorder: Stegosauria
Family: Stegosauridae
Genus: Tuojiangosaurus

Tuojiangosaurus

Tuojiangosaurus vivait il y a 161-155 millions d’années à l’époque du Jurassique supérieur en Chine. Ce dinosaure fait partie des Stégosauridés.

Tuojiangosaurus multispinus est le seul représentant de cette famille découvert en Asie. Les paléontologues ont eu la chance de mettre au jour plusieurs squelettes de spécimens adultes et juvéniles assez bien conservés

Avec une longueur atteignant 7 mètres, Tuojiangosaurus ” Lézard de la rivière Tuo ” ressemblait de par sa constitution à Stegosaurus, qui se caractérisait par des plaques osseuses sur le dos.

Tuojiangosaurus multispinus, l’espèce type, a été décrite en 1977. Le portrait est pour le moment encore incertain sur de nombreux points car les fossiles constituent en fait un mélange de plusieurs individus.

Ce dinosaure possédait une queue épineuse. A l’extrémité de la queue se trouvaient deux à quatre paires de longues épines, qui représentaient une arme dangereuse.

Tuojiangosaurus

Squelette reconstitué de Tuojiangosaurus. © dinosoria.com

Sa caractéristique la plus étrange est la longue pointe qui sort de chacune de ses épaules. Les paléontologues pensent qu’elles servaient à protéger les flancs vulnérables de l’animal.

Les plaques situées sur le dos constituaient par contre une faible protection car il s’agit de sept grandes paires de plaques qui courent le long de la colonne vertébrale et disposées en parallèle.

Plaques dorsales de Tuojiangosaurus

Plaques dorsales de Tuojiangosaurus (Musée d’Histoire Naturelle de Londres). © dinosoria.com

Si elles ne servaient pas de protection, quelle était leur utilité ? Cette question fait l’objet de nombreux débats mais reste pour le moment sans réponse.

Avec sa tête petite et mince et ses mâchoires pourvues de dents basses en forme de couronnes, Tuojiangosaurus cherchait probablement sa nourriture parmi les plantes basses et les fougères.

Plaques dorsales de Tuojiangosaurus

Tête fine et allongée de Tuojiangosaurus. © dinosoria.com

Il ne pouvait pas se dresser sur ses pattes arrière comme Stegosaurus, car il lui manquait les apophyses vertébrales indispensables au développement de la musculature adéquate.

Classification: Ornithischia Thyreophora Stegosauria Stegosauridae

tyrannosaurus casts

Australian tyrannosaurus  ?

tyrannosaur-bone australia

australian tyrannosaur

Tyrannosaurus

Tyrannosaurus

Tyrannosaurus-rex  model

Tyrannosaurus

Tyrannosaurus meaning ‘tyrant lizard’ is a genus of tyrannosaurid theropod dinosaur. The species Tyrannosaurus rex, commonly abbreviated to T. rex, is one of the dinosaurs most often featured in popular culture around the world. It comes from what is now western North America. Like other tyrannosaurids, Tyrannosaurus was a bipedal carnivore with a massive skull balanced by a long, heavy tail. Relative to the large and powerful hind limbs, Tyrannosaurus forelimbs were small and retained only two digits. Although other theropods rivaled or exceeded T. rex in size, it was the largest known tyrannosaurid and one of the largest known land predators, measuring over 12 metres (40 feet) in length and up to 7.5 tons in weight.

In 1993 a rival to T-rex was discovered in Argentina, which was approximately 50% larger, and had sharper teeth – Gigantosaurus !

Tyrannosaurus rex

Tyrannosaurus meaning ‘tyrant lizard’) is a genus of tyrannosaurid theropod dinosaur. The species Tyrannosaurus rex, commonly abbreviated to T. rex, is one of the dinosaurs most often featured in popular culture around the world. It hails from what is now western North America. Some scientists consider the slightly older Tarbosaurus bataar from Asia to represent a second species of Tyrannosaurus, while others maintain Tarbosaurus as a separate genus.

Like other tyrannosaurids, Tyrannosaurus was a bipedal carnivore with a massive skull balanced by a long, heavy tail. Relative to the large and powerful hindlimbs, Tyrannosaurus forelimbs were small and retained only two digits. Although other theropods rivaled or exceeded T. rex in size, it was the largest known tyrannosaurid and one of the largest known land predators, measuring over 12 metres (40 feet) in length and weighing as much as an elephant.

Fossils of some T. rex have been found in North American rock formations dating to the very end of the Cretaceous Period (late Maastrichtian stage, 65 million years ago); it was among the last dinosaurs to exist prior to the Cretaceous-Tertiary extinction event. More than 30 specimens of T. rex have now been identified, some nearly complete, which has allowed significant research into many aspects of its biology, including its life history and biomechanics. The feeding habits and potential speed of T. rex remain controversial.

Tyrannosaurus rex was one of the largest land carnivores of all time, about 12 to 13 meters (40 to 43.3 feet) long, and 4.5-5 m (14-16 ft) tall, when fully-grown.[1] Mass estimates have varied widely over the years, from more than 7,200 kilograms (8 short tons), to less than 4,500 kg (5 tons), with most modern estimates ranging between 5,400 and 6,800 kg (between 6 and 7.5 tons).

The largest known T. rex skulls measure up to 1.5 m (5 ft) in length. Compared to other theropods, the skull was heavily modified. The skull was extremely wide posteriorly, with a narrow snout, allowing some degree of binocular vision. Some of the bones, such as the nasals, were fused, preventing movement between them. Large fenestrae (openings) in the skull reduced weight and provided areas for muscle attachment. The bones themselves were massive, as were the serrated teeth which, rather than being bladelike, were oval in cross-section. Like other tyrannosaurids, T. rex displayed marked heterodonty, with the premaxillary teeth at the front of the upper jaw closely-packed and D-shaped in cross-section. Large bite marks found on bones of other dinosaurs indicate that these teeth could penetrate solid bone. T. rex had the greatest bite force of any animal. Worn or broken teeth are often found, but unlike those of mammals, tyrannosaurid teeth were continually replaced throughout the life of the animal.

The neck of T. rex formed a natural S-shaped curve like that of other theropods, but was short and muscular to support the massive head. The two-fingered forelimbs were very small relative to the size of the body, but heavily built. In contrast, the hindlimbs were among the longest in proportion to body size of any theropod. The tail was heavy and long, sometimes containing over forty vertebrae, in order to balance the massive head and torso. To compensate for the immense bulk of the animal, many bones throughout the skeleton were hollow. This reduced the weight of the skeleton while maintaining much of the strength of the bones.

Tyrannosaurus is the type genus of the superfamily Tyrannosauroidea, the family Tyrannosauridae, and the subfamily Tyrannosaurinae. Other members of the tyrannosaurine subfamily include the North American Daspletosaurus and the Asian Tarbosaurus, both of which have occasionally been synonymized with Tyrannosaurus. Tyrannosaurids were once commonly thought to be descendants of earlier large theropods such as megalosaurs and carnosaurs, although more recently they were reclassified with the generally smaller coelurosaurs. In 1955, Soviet paleontologist Evgeny Maleev named a new species, Tyrannosaurus bataar, from Mongolia. By 1965, this species had been renamed Tarbosaurus bataar. Despite the renaming, many phylogenetic analyses have found Tarbosaurus bataar to be the sister taxon of Tyrannosaurus rex, and it has often been considered an Asian species of Tyrannosaurus. However, a recent redescription of the skull of Tarbosaurus bataar has shown that it was much narrower than that of Tyrannosaurus rex and that during a bite, the distribution of stress in the skull would have been very different, closer to that of Alioramus, another Asian tyrannosaur. A related cladistic analysis found that Alioramus, not Tyrannosaurus, was the sister taxon of Tarbosaurus, which, if true, would suggest that Tarbosaurus and Tyrannosaurus should remain separate.

Other tyrannosaurid fossils found in the same formations as T. rex were originally classified as separate taxa, including Aublysodon and “Albertosaurus” megagracilis. However, these fossils are now universally considered to belong to juvenile T. rex. A small but nearly complete skull from Montana, 60 cm (2 ft) long, may be an exception. This skull was originally classified as a species of Gorgosaurus (“G.” lancensis) by Charles W. Gilmore in 1946, but was later referred to a new genus, Nanotyrannus. Opinions remain divided on the validity of N. lancensis. Many paleontologists consider the skull to belong to a juvenile T. rex. There are minor differences between the two species, including the higher number of teeth in N. lancensis, which lead some scientists to recommend keeping the two genera separate until further research or discoveries clarify the situation.

Manospondylus controversy

The first fossil specimen which can be attributed to Tyrannosaurus rex consists of two partial vertebrae (one of which has been lost) found by Edward Drinker Cope in 1892 and described as Manospondylus gigas. Osborn recognized the similarity between M. gigas and T. rex as early as 1917 but, due to the fragmentary nature of the Manospondylus vertebrae, he could not synonymize them conclusively.

Controversy erupted in June 2000 after more tyrannosaur bones unearthed in South Dakota by the Black Hills Institute were found at the type locality of M. gigas and judged to represent further remains of the same individual. These more recently-discovered remains clearly belong to T. rex. According to the rules of the International Commission on Zoological Nomenclature, the system that governs the scientific naming of animals, Manospondylus gigas should therefore have priority over Tyrannosaurus rex, because it was named first. However, in the Fourth Edition of the International Code of Zoological Nomenclature, which took effect on January 1 2000, Chapter 6, Article 23.9 states that “the prevailing usage must be maintained” when “the senior synonym or homonym has not been used as a valid name after 1899” and “the junior synonym or homonym has been used for a particular taxon, as its presumed valid name, in at least 25 works, published by at least 10 authors in the immediately preceding 50 years…” Tyrannosaurus rex more than qualifies as the valid name under these conditions and is considered a nomen protectum (“protected name”) under the ICZN, making Manospondylus gigas a nomen oblitum (“forgotten name”).

Paleobiology

As with all dinosaurs known only from the fossil record, much of Tyrannosaurus biology, including behavior, coloration, ecology, and physiology, remains unknown. However, many new specimens have been discovered in the last twenty years, which has allowed some informed speculation on growth patterns, sexual dimorphism, biomechanics, and metabolism.

Tyrannosaurinae; Tyrannosaurus : T. rex

Tyrannosaurus

Le Tyrannosaure avait tout pour faire frémir. Un corps gigantesque de 12 mètres de long ; debout, planté sur ses deux jambes surpuissantes, il dépassait les 6 mètres.
Un poids écrasant : plus de 6 tonnes. Le dernier poids estimé d’un Tyrannosaurus est de 13 tonnes pour 15 m de long !
Le plus terrifiant était sans doute sa mâchoire, capable de s’ouvrir sur plus d’un mètre avec une soixantaine de dents de 20 cm de hauteur minimum. Tyrannosaurus Rex est l’espèce la plus connue, mais il existe d’autres espèces appartenant au genre Tyrannosaurus.

Les Tyrannosauridés

Il y a 65 millions d’années, régnaient sur l’Ouest américain et l’Asie, les plus féroces des prédateurs : les Tyrannosauridés.

Apparus au Crétacé inférieur, leur lignée s’est diversifiée jusqu’à la fin du Crétacé avec son représentant le plus connu : Tyrannosaurus Rex.

Comparés à la plupart des autres théropodes, les Tyrannosauridés avaient un crâne plus massif et des mâchoires plus puissantes. Pourvus d’un cou épais, ils possèdent tous des dents longues à la morsure certainement redoutable.

Tyrannosaurus

Tyrannosaurus . Squelette de Sue . By Sebastian Bergmann . Licence

Ce qui frappe le plus chez les Tyrannosauridés, ce sont leurs bras ridiculement petits par rapport à leur taille. Il semble évident que leur mâchoire était leur principale arme.

Cependant, tous les Tyrannosauridés n’étaient pas des géants. Raptorex kriegsteini, décrit en 2009, est une version miniature du Tyrannosaurus.

Un cousin du Tyrannosaurus, baptisé Yutyrannus huali, a été découvert en Chine. Ce théropode géant était partiellement recouvert de plumes.

Plusieurs espèces de Tyrannosaurus

Tyrannosaurus bataar mesure environ 14 m de long. Il a été découvert en Mongolie. Cette espèce a été décrite par Maleev en 1955. Il vivait au Crétacé supérieur.

Tyrannosaurus lanpingensis. On le connaît grâce à des fossiles fragmentaires notamment des dents datées du Crétacé inférieur. Il a été décrit par Yeh en 1975. Il vivait en Chine.

Tyrannosaurus . Squelette de Sue

Squelette de Tyrannosaurus stanwinstonorum qui permet de voir les minuscules membres antérieurs. By Rich Anderson ( La célèbre Sue au Field Museum de Chicago) . Licence

Tyrannosaurus luanchuanensis est connu par des dents et des fragments de crâne. Il a été découvert en 1979 en Chine et décrit par Dong. Les fossiles sont datés du Crétacé supérieur.

Tyrannosaurus Rex a été découvert en 1905 et décrit par Osborn. Il vivait en Amérique du Nord au Crétacé supérieur. Le célèbre squelette baptisé Sue fait partie de cette espèce (anciennement classé comme Tyrannosaurus stanwinstonorum). Taille et poids estimés : environ 12 à 15 m de long pour un poids de 13 tonnes (dernier poids maximum avancé)

Qui était vraiment Tyrannosaurus ?

Presque tout chez le Tyrannosaure était plus grand et plus meurtrier que chez les premiers théropodes comme Allosaurus.

Tyrannosaurus Rex

Squelette de Tyrannosaurus Rex. By Ideonexus . Licence

C’est l’un des prédateurs le plus efficace du monde animal. Ses énormes mâchoires sont pourvues de dents très longues qui peuvent arracher jusqu’à 35 kg de viande sur une carcasse fraîche. Il ne peut pas mâcher et donc avale tout rond.

On a d’ailleurs retrouvé le squelette d’un Tyrannosaure mort étouffé alors qu’il essayait d’avaler deux énormes os. Des confrontations entre Tyrannosaurus n’étaient pas rares. Des dents d’autres congénères enfoncées dans la cage thoracique de fossiles ont été retrouvées. De même, des fragments de vertèbres avec des marques de morsures ont été découverts.

Dents fossilisées d'un Tyrannosaurus

Dents fossilisées d’un Tyrannosaurus. By Taro tastic . Licence

Ces fossiles prouvent que non seulement les Tyrannosaures se battaient entre eux, mais également qu’ils se dévoraient.

L’énigmatique Tyrannosaurus Rex

A ce jour, plus de 15 spécimens ont été découverts. Grâce à eux, l’histoire du « Reptile Tyran Roi » a pris forme. Pourquoi avait-il des bras aussi ridicules (75 cm à peine) ? Comment faisait-il pour courser ses proies alors qu’il pesait plus lourd qu’un éléphant ?

Tyrannosaurus

Squelette d’un Tyrannosaurus exposé au Royal Tyrell Museum. By Micro serf . Licence

En fait, T Rex est tout simplement « le plus sophistiqué » de toute une lignée. La parfaite machine à tuer. Son plus vieil ancêtre est sans doute Alectrosaurus.
La théorie du Tyrannosaure charognard si bien défendue par J.Horner est-elle fiable ?

Le Tyrannosaure : une parfaite machine à tuer

Grâce à son poids, Tyrannosaurus a su trouver le bon équilibre tout au long de son évolution. Sa queue faisait office de contre-balancier. Petit à petit, ses bras se sont raccourcis, faute de quoi, il aurait piqué du nez.

Reconstitution d'un Tyrannosaurus Rex

Reconstitution d’un Tyrannosaurus Rex. By Jundoeforty . Licence

Le célèbre squelette surnommé « La beauté d’ébène » a permis de belles découvertes. Tel l’espace laissé autour de son sacrum qui suggère que, à l’image des crocodiles, les Tyrannosaures ne cessaient de grandir jusqu’à leur mort.

D’après une étude, ses bras pouvaient soulever jusqu’à 300 kg et servaient certainement à maintenir ses proies.Ils étaient trop petits pour atteindre sa bouche, mais sûrement utiles pour déchiqueter les carcasses.

Le plus remarquable est sans doute sa dentition extrêmement perfectionnée : sur chacune de ses dents, les denticules se sont espacées et allongées et on peut voir entre ces dents de scie, des petits rasoirs. Un arsenal parfait pour arracher des gros bouts de chair ou percer des peaux très dures.

Tyrannosaurus Rex

Ce crâne montre les grandes cavités entre les os (fenestrations temporales) caractéritiques des reptiles. Elles allègent le poids du crâne. By Stu-spivack Licence

De plus, Tyrannosarus était équipé d’une vue binoculaire ce qui lui permettait de couvrir un large champ.

Il semblerait que Tyrannosaurus était doué pour les marathons avec des pointes de 28 km/h. Bien suffisant pour battre n’importe quel Homo sapiens. Les paléontologues sont encore très divisés quant à la vitesse de pointe de ce dinosaure (entre 23 et 40 km/h selon les paléontologues). Cependant, ce portrait est plus proche de celui d’un chasseur que d’un charognard.

Tyrannosaurus Rex

Tyrannosaurus Rex. By Stu-spivack Licence

Albertosaurus, son cousin, chassait en bande d’après des traces retrouvées dans l’Alberta. Pourquoi notre star n’en aurait-elle pas fait autant ? Jusqu’à ce jour, on estime qu’il vivait en solitaire, mais nous avons encore beaucoup à apprendre sur ce fabuleux animal.

Tyrannosaurus : Charognard ou Prédateur ?

Le premier fossile de Tyrannosaurus a été découvert en 1900. Tous les paléontologues étaient alors certains d’être en présence du plus grand prédateur terrestre de tous les temps.

Depuis, certains chercheurs et notamment Jack Horner, s’interrogent.

Tyrannosaurus

Dessin d’un Tyrannosaurus . © Benjamin Mulot (avec son aimable autorisation)

Le crâne du Tyrannosaurus était énorme et sa mâchoire faite pour tuer. Pourtant, malgré son volume, son crâne était léger. De larges trous à l’intérieur de celui-ci en réduisaient le poids. Sa mâchoire, composée de dents incurvées, pouvait broyer n’importe quelle proie. Où est donc le problème, me direz-vous ?

La controverse provient d’une anomalie dans sa morphologie : cet animal, haut de 5 m pour un poids de 7 t, possédait des bras guère plus grands que ceux d’un homme.

Machoire Tyrannosaure

Bras Tyrannosaurus

Le Tyrannosaure pouvait soulever au minimum 200 kg, ce qui est plus que ce que l’on avait imaginé. Cependant, ses membres antérieurs sont bien chétifs pour un animal aussi imposant.

Jack Horner en a conclu qu’ils étaient inutiles pour attraper une proie. En effet, ils ne pouvaient, ni atteindre sa gueule, ni se toucher. Il est donc impossible qu’il ait pu attraper ou maintenir une proie avec ses bras. Il ne pouvait la stabiliser comme le faisait son aïeul Allosaurus.

Bras tyrannosaurus

Bras de Tyrannosaurus. © dinosoria.com

Bras Allosaurus

Bras d’Allosaurus. © dinosoria.com

Comment faisait-il alors pour chasser ?

Ce qui semble prouver que Tyrannosaurus était un prédateur est le développement de ses sens. Il possédait une vue stéréoscopique qui lui permettait d’enregistrer le moindre mouvement. Si on observe ses yeux, on remarque qu’ils sont très grands. Le globe oculaire, lui, était petit. Le lobe du cerveau correspondant à l’odorat est également très développé. Son importance est même exceptionnelle. On ne trouve cette particularité que chez un autre animal : le Vautour. N’était-il donc qu’un animal nécrophage ? Un gigantesque vautour préhistorique ?

Tyrannosaurus

La dernière découverte (ci-dessous) de Jack Horner aurait tendance à démontrer que Tyrannosaurus n’était peut-être pas aussi solitaire que ce que l’on pensait. Prédateur ou charognard, il chassait peut-être en bande comme Velociraptor.

Les dernières découvertes sur le tyrannosaure

Clonage d’un Tyrannosaure ? (Mars 2005 – AFP )

Des paléontologues américains ont annoncé jeudi la découverte de tissus cellulaires d’un tyrannosaure (Tyrannosaurus rex) vieux de 70 millions d’années, dont ce qui paraît être des vaisseaux sanguins.

Ces tissus ont été prélevés dans le fémur d’un Tyrannosaurus, baptisé MOR 1125, découvert dans des formations de grès dans le Montana (nord-ouest), ont précisé ces scientifiques dans un article publié dans la revue Science.

Le fémur, mesurant 1,07 m, a été brisé au moment où il a été retiré du site ce qui a conduit ces chercheurs à analyser la substance à l’intérieur de l’os, a expliqué Mary Schweitzer et ses collègues.

« Les vaisseaux (sanguins) et leur contenu sont similaires à ceux observés dans les os d’autruche” a fait ressortir un examen à l’aide d’un microscope électronique à balayage, a dit Mary Schweitzer.

Tyrannosaurus

Dessin d’un Tyrannosaurus très détaillé. © Maingeot (avec son aimable autorisation)

Si les scientifiques peuvent isoler des protéines dans les tissus de ce tyrannosaure âgé d’environ 18 ans au moment de sa mort, on pourrait alors apprendre davantage sur la physiologie et la vie des dinosaures, a souligné Mme Schweitzer, de l’université de Caroline du Nord.

Elle a souligné que « ces tissus de dinosaure sont dans un état de conservation sans précédent ».

Tyrannosaurus

Reconstitution d’un crâne. © Maingeot (avec son aimable autorisation)

Jusqu’alors, on avait parfois découvert parmi les restes de dinosaures des plumes et des organes internes fossilisés, mais leur composition interne n’était pas préservée en tant que « tissus mous » comme ceux trouvés à l’intérieur du fémur de ce T-rex, a-t-elle expliqué.

L’équipe de paléontologues a dissout avec une solution acide les dépôts de minéraux entourant les tissus qui ressemblent à de petits vaisseaux sanguins. Ils ont également pu observer des taches rougeâtres ressemblant à de l’acide nucléique cellulaire.

Machoires d'un Tyrannosaure

Gros plan sur les mâchoires d’un Tyrannosaure. By Rich Anderson . Licence

Ces chercheurs ont comparé ces tissus à ceux d’autruches, car au cours des dernières années une accumulation d’indices tend à montrer que les oiseaux d’aujourd’hui sont les descendants des dinosaures qui se sont éteints il y a environ 65 millions d’années.

Dans une autre communication publiée également dans la revue Science, le paléontologue Lawrence Witmer, qui n’a pas participé à cette découverte, écrit que « si on a des tissus (de dinosaure) qui ne sont pas fossilisés, il est alors potentiellement possible d’extraire de l’ADN (acide désoxyribonucléique) ».

Mais Mme Schweitzer ainsi que d’autres experts ont expliqué que des analyses supplémentaires de ces tissus étaient nécessaires pour être certain de leur état de conservation.

Dent de Tyrannosaure

Dent de Tyrannosaure retrouvée dans le Montana de 28 cm. National Museum of Natural History, Washington. By Mr T in DC . Licence

En outre, l’extraction d’ADN de dinosaure afin d’étudier le code génétique et éventuellement procéder à un clonage de l’animal n’est pas pour demain, ont insisté les scientifiques en référence au film de science-fiction Jurassic Park.

Le tyrannosaure chassait peut-être en bande (Février 2005)

Récemment, Jack Horner a émis certaines théories suite à sa découverte d’un nouveau spécimen de Tyrannosaurus Rex. Cet individu avait un poids estimé entre 10 et 13 tonnes. Il est donc nettement plus massif que la célèbre Sue.

Le plus intéressant c’est que ce fossile a été découvert avec cinq autres squelettes de Tyrannosaurus. J.Horner en conclut qu’ils chassaient en bande quand ils sont morts. De là, notre paléontologue vedette revient sur sa théorie du T Rex charognard.

Tyrannosaurus

Dessin d’un Tyrannosaurus contre un Triceratops . © Maingeot (avec son aimable autorisation)

Se peut-il que les Tyrannosaures n’aient pas été des prédateurs solitaires comme on les a toujours décrits ?

Chassaient-ils en bande à la manière de nos hyènes ?

Personnellement, je pense que même si c’est le cas, cela ne signifie nullement que notre star était un simple charognard. Contrairement aux idées reçues, la hyène, bien que charognard, est également un fantastique prédateur.

Classification : Saurischia . Théropoda . Tyrannosauria . Tyrannosauridae

V.Battaglia (05.2003). M.à.J 02.2005

Plus d’informations sur les Tyrannosaures

Des paléontologues font “revivre” les dinosaures . Tyrannosaurus contre Triceratops

La croissance et la longévité du Tyrannosaure enfin dévoilée . Dilong paradoxus: un tyrannosaure à plumes

Videos

Combat Tyrannosaure contre Ankylosaure Combat entre une femelle et un mâle Tyrannosaure alors qu’un astéroïde menace la Terre

Dinosaures. Espèces

T. rex: een vleesetende gigant

05 februari 2012  

 

T. rex – voluit: Tyrannosaurus rex – was een echte gigant. Uit recent onderzoek is zelfs gebleken dat het beest veel groter was dan altijd al werd gedacht. De zwaarste T. rex ooit gevonden – Sue genaamd – zou zo’n 9500 kilo hebben gewogen. De schedel van dit enorme exemplaar is maar liefst anderhalve meter lang. Natuurlijk is dit wel een uitzondering.

Een ‘normale’ T. rex zou ‘slechts’ 6000 tot 8000 kilo hebben gewogen.

Kleintje
Natuurlijk zijn ook deze giganten ooit heel klein geweest. Wanneer ze uit hun ei kropen, moeten ze minder dan tien kilo hebben gewogen. Maar de aandoenlijk kleine T. rexjes werden rap groot. Uit onderzoek blijkt dat de jonkies met name in hun tienerjaren (tussen de tien en twaalf en zeventien en achttien jaar in het bijzonder) heel snel groeiden. Dan konden ze in een jaar tijd wel 1000 kilo zwaarder worden.

Over T. rex

De dinosaurus leefde ongeveer 66 miljoen jaar geleden in wat nu de VS en Canada is. De gemiddelde T. rex werd niet veel ouder dan 28 jaar, maar er zijn ook exemplaren die dertig jaar en ouder werden. Hoewel de dinosaurus een echte gigant was, gaat deze zeker niet de boeken in als de grootste vleesetende dinosaurus ooit. Die eer is weggelegd voor de Zhuchengtyrannus magnus.

Rennen!
De wetenschap is er nog niet helemaal uit hoe snel de T. rex was. Tenslotte moest het beest natuurlijk wel alle kilo’s meeslepen. Het is niet aannemelijk dat de T. rex kon rennen. Waarschijnlijk waren snelle, kleine stapjes de beste manier voor T. rex om een beetje vaart te maken. Hoe hard de dinosaurus exact kon lopen, blijft onduidelijk. Maar waarschijnlijk niet veel sneller dan een mens. In de tijd van deze dino leefden genoeg dinsosaurussen die ook niet zo snel konden lopen en dus prima op het menu van de T. rex pasten.

Tyrannosaurus Walk Cycle from Tom Spilman on Vimeo.

Het skelet van een T. rex. Foto: Pierre Camateros (via Wikimedia Commons).

°

Op jacht
Als de T. rex tenminste joeg. Want dat laatste is helemaal niet zo aannemelijk als u misschien denkt. De dinosaurus moest ongetwijfeld flink eten om zijn lichaam te kunnen onderhouden. Maar de jacht vergde ook weer heel veel van zijn lichaam. Daarom is het helemaal niet zo’n gek idee dat de T. rex helemaal niet of zelden joeg. Wellicht schoof hij gewoon bij andere dinosaurussen aan en was hij geen jager, maar een aaseter. Met zijn imposante verschijning moet het tenslotte niet heel lastig zijn geweest om de prooi van andere jagers af te pakken.

Toch is uit recentelijk onderzoek gebleken dat de T. rex hoogstwaarschijnlijk zijn eigen boontjes moest doppen. Hij zou simpelweg niet in de gelegenheid zijn geweest om prooien te stelen: deze waren al weg voor hij het wist.

°Leeuwen – tegenwoordig toch wel één van de meest indrukwekkende landdieren – jagen zelf ook relatief weinig. Vaak stelen ze de prooien van andere jagers zoals hyena’s.

Zwak
Wetenschappers stelden vast dat de armen van de T. rex vrij zwak waren. Daarmee zijn ze heel geschikt om een dier dat toch al dood is naar binnen te werken. Bovendien had de T. rex een hele gevoelige neus en dat is een handige eigenschap als er dode dieren moeten worden opgespoord.

Concurrentie  Het  nieuw onderzoek kijkt echter verder dan de bouw van het lichaam van de T.rex. De wetenschappers richtten zich op de concurrentie. Met welke diersoorten had de T. rex te maken als hij voedsel wilde stelen? En wat voor voedsel stal hij dan? In totaal namen de wetenschappers achttien herbivoren en tien carnivoren in beschouwing.

Overvloedig
Ze voorspellen dat ongeveer de helft van alle herbivoren die door de T. rex werden genuttigd tussen de 55 en 85 kilo wogen. De herbivoren werden opgejaagd door kleinere roofdieren die veel sneller waren en overvloediger voorkwamen dan de T. rex.

Mede door die snelheid konden deze diersoorten dagelijks een jachtgebied bestrekken dat zo’n zestig keer groter was dan dat van de T. rex. Omdat de kleinere roofdieren ook nog eens veel overvloediger voorkwamen, is het aannemelijk dat de prooien in no-time weg waren.

De T. rex zou dan ook geen kans hebben gehad om deze te stelen.

De T. rex, maar ook andere grote dinosaurussen moeten dan ook voornamelijk zelf voor hun eten hebben gezorgd.

De grote vraag is: hoe? De T. rex was gigantisch en de jacht moet veel van zijn lichaam gevergd hebben.

Wellicht ging het dier dan ook niet echt achter zijn prooien aan, maar wachtte het de prooi op en sloeg daarna toe

Dus  de T. rex  zou niet heel actief gejaagd hebben. Dat kostte waarschijnlijk teveel energie. Het is aannemelijker dat hij zijn prooi opwachtte en deze zodra de gelegenheid zich voordeed, greep.

CANNIBALEN  

18 oktober 2010  

Eigen soortgenoten op het menu .

Dat concluderen wetenschappers aan de hand van fossielen. De studie bevestigt wat veel experts allang vermoedden. De onderzoekers denken bovendien dat nog veel meer vleesetende dinosaurussen zich aan de eigen soort vergrepen.

“Veel grote carnivoren neigen naar kannibalisme: leeuwen, hyena’s, alligators, ijsberen,” somt onderzoeker Nicholas Longrich op. “Ze zijn gebouwd om grote dieren te doden en eten. En als je hongerig genoeg bent dan zijn soortgenoten ook gewoon een groot dier.”

Fossiel
De onderzoekers baseren hun conclusies op fossielen. Longrich en zijn collega’s troffen in het westelijk deel van Noord-Amerika de overblijfselen van een T. rex met grote tandafdrukken in diens botten aan. De afdrukken zijn veel te groot om van een andere vleesetende dinosaurus afkomstig te zijn en lijken sterk op de afdrukken van de T. rex.

Jacht
Longrich denkt wel te weten wanneer de dinosaurussen elkaar opaten: na een goed gevecht. “Je doodt een tegenstander en krijgt er een gratis maaltijd bij. De jacht gaat beter als je de andere jagers opeet.

Honger
“Ik denk dat een hele groep volgroeide T. rex moeite heeft gehad om genoeg eten te vinden,” meent Longrich. Dat zou verklaren waarom ze zich aan elkaar vergrepen.

Er is slechts één andere dinosaurussoort waarvan men weet dat dit een kannibaal was: de Majungatholus. Paleontologen vermoeden echter dat nog veel meer soorten – waaronder de Gorgosaurus – kannibalen waren.

Bronmateriaal:
Tyrannosaurus rex was a cannibal” – News.discovery.com

Hard bewijs ontdekt dat T. rex een jager was

16 juli 2013  

Sinds T. rex voor het eerst in Montana ontdekt werd en aan het begin van de twintigste eeuw een naam kreeg, wordt er gediscussieerd oer de vraag of deze grote vleeseters aaseters of jagers waren,” vertelt onderzoeker David Burnham.

“De meeste mensen nemen aan dat het jagers waren, maar waar is het wetenschappelijk bewijs daarvoor?

Ja, we hebben wel veel dinosaurusskeletten met daarin tandafdrukken ontdekt, maar wat bewijst dat nu eigenlijk? Het bewijst dat deze grote vleeseters andere dinosaurussen aten, maar aten ze deze terwijl deze dinosaurussen nog leefden?

Waar was het bewijs dat ze erop joegen?”

Wetenschappers konden het maar niet vinden.

Tot nu. Burnham en zijn collega’s hebben namelijk hard bewijs ontdekt dat erop wijst dat T. rex een echte jager was. Dat schrijven ze in het blad Proceedings of the National Academy of Sciences.

De onderzoekers troffen dat harde bewijs aan in South Dakota. Ze ontdekten er een tand van een T. rex die in de staart van een plantenetende Hadrosaurus zat. En – nu komt het – deze dinosaurus overleefde de aanval van T. rex. “We wisten dat we een tand van een T. rex in de staart van een Hadrosaurus hadden,” vertelt Burnham. “Beter nog: we wisten dat de Hadrosaurus ermee weg was gekomen, want het bot was aan het genezen.”

Mogelijk werd de dino achterna gezeten door de T. rex toen deze gebeten werd. “Het grootste deel van de tijd reisden Hadrosauriërs in groepen. Deze Hadrosaurus is wellicht een beetje traag geweest of deze T. rex was een beetje sneller. In ieder geval bijna snel genoeg om een eendesnaveldinosauriër te grijpen.”

Een tandje minder

De T. rex die op deze Hadrosaurus joeg, moest het na deze ontmoeting dus met een tand minder doen. Maar dat was geen probleem, zo stellen de onderzoekers. Een T. rex wisselde zijn tanden regelmatig en wanneer hij een tand verloor, groeide er vanzelf weer eentje voor in de plaats.
Fossiele staartwervels met T rex tand© David A. BurnhamRobert A. DePalma II houdt de dubbele staartwervel vast,
David A. Burnham laat met een potlood zien waar de tand zit.
Tyrrannosaurus rex had een verbijsterend klein brein (blauw), onthult een CT scan. Het binnenoor (roze) is er goed op te zien. In rood is de luchtstroom aangegeven die onder meer naar het reukgebied leidt (kleine rode pijl). Beeld: L. M. Witmer & R. Ridgely, Ohio University, en W. Parsons
In denken was hij niet zo goed, getuige zijn minieme brein, maar voor ruiken had Tyrannosaurus rex een indrukwekkende uitrusting aan boord.

De beschadigingen aan de schedel van Sue. Afbeelding: Chris Glen / University of Queensland.

Parasiet
De T. rex was met zijn omvang en sterke kaken een geduchte tegenstander voor veel tijdgenoten.

Maar had de dinosaurus zelf ook iets te vrezen?

Jawel, maar dat gevaar kwam niet van andere giganten. Sterker nog: het gevaar was uitzonderlijk klein. Uit onderzoeken is gebleken dat de T. rex veel hinder ondervond van parasieten.

Op de schedel van Sue  zijn beschadigingen aangetroffen. Eerst werd gedacht dat de T. rex die beschadigingen opliep tijdens gevechten met soortgenoten. Maar toen onderzoekers nog eens beter keken, deden de beschadigingen ze wel heel erg denken aan parasieten die tot op de dag van vandaag vogels lastig vallen.

En jawel, hoogstwaarschijnlijk zorgden parasieten al in die tijd voor grote problemen. Ze veroorzaakten infecties in de keel en mond van de T. rex. In het geval van de machtige Sue kan de parasiet wel eens verantwoordelijk zijn voor de ondergang van de machtige dinosaurus. Door die infecties kon Sue mogelijk niet meer eten en stierf de dino een hongerdood. Mogelijk droegen de dinosaurussen de parasiet op elkaar over tijdens gevechten of liepen ze de parasiet op wanneer ze soortgenoten opaten.

Vragen
We weten best veel van de T. rex. Maar er is ook nog heel veel onduidelijk. Zo is de intelligentie van de Tyrannosaurus rex nog altijd in nevelen gehuld. Was de dino heel intelligent of juist niet? Was deze voldoende ontwikkeld om in een groep te kunnen leven? We weten het niet.

Ook de opvoeding van de jonge T. rex levert veel vragen op. Zo is nog altijd onduidelijk of de jongen (grotendeels) door hun ouders verzorgd werden of het vooral op eigen houtje moesten redden.

Mede door al die vragen wordt er nog intensief onderzoek gedaan naar de T. rex en zijn soortgenoten. En dat is maar goed ook, want het verhaal van deze bijzondere dinosaurus is nog lang niet af. Tegelijkertijd is het lastig gebleken om aan de hand van fossiele resten een compleet levensverhaal te vertellen.

Botten kunnen laten zien hoe een dier er ongeveer uitzag, maar het gedrag van het dier is er lastig aan af te zien. En dus blijven veel factoren een beetje gissen. Of we ooit nog een antwoord krijgen op al die vragen? Misschien wel als we nieuwe manieren vinden om nog meer informatie uit botten te halen

Eén ding lijkt wel vast te staan: de T. rex is nog mysterieus genoeg om de mensheid tientallen jaren bezig te houden.

° tyrannosaur decapitated his prey

tyrannosaurus casts  <– word document ( Documentatiemap  &  beeldmateriaal )

Tyrannosaurs
Ancestors
Introduction
Herrerasaurus
Eoraptor
Coelophysis
Eustreptospondylus
Species
Albertosaurus
Alectrosaurus
Alioramus
Daspletosaurus
Dilong
Eotyrannus
Gorgosaurus
Nanotyrannus
Tarbosaurus
Tyrannosaurus
Other Tyrannosaurs
New Discovery
Information
Anatomy
Hunter v Scavenger
Family Life
Growth Rate
Exhibits

Tyrannotitan

Advertisements

Over tsjok45
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren

One Response to DINOSAURICON T

  1. mon blog says:

    Encore un super article! Je lis de plus en plus les articles de ton blog… ils sont top! bravo et bonne continuation. Slevin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: