Bones of dinosaur, aardonyx celestae Bones of Aardonyx celestae, a newly discovered fossil skeleton, in Johannesburg. Photograph: Alexander Joe/AFP/Getty Images http://www.theguardian.com/science/2009/nov/11/dinosaur-aardonyx-celestae-south-africa
Aardonyx celestae
Aardonyx est un nouveau genre de dinosaure décrit en 2009. Aardonyx celestae, l’espèce type et unique espèce du genre, est un sauropodomorphe qui vivait au Jurassique inférieur.
Aardonyx celestae a été mis au jour en Afrique du Sud. Les fossiles sont assez bien conservés. L’analyse du crâne, des mâchoires, de la colonne vertébrale ainsi que des membres antérieurs montrent que ce dinosaure représente une transition fondamentale au sein du groupe des sauropodomorphes.
Ce groupe s’est divisé en deux branches au Trias supérieur :
Les prosauropodes
Les sauropodes.
Mais, Aardonyx celestae se situe au cœur de la transition et n’est ni un prosauropode, ni un sauropode.
Ce dinosaure était bipède mais son squelette montre les prémices de la démarche quadrupède qui est la caractéristique propre à tous les sauropodes.
Ses mâchoires sont étroites et les dents sont celles d’un végétarien.
Sa taille est estimée à 7 m de long.
Cette découverte est donc importante car ce sauropodomorphe pourrait bien représenter un maillon essentiel dans l’évolution de ce groupe.
Classification : Saurischia Sauropodomorpha
V. Battaglia (19.11.2009)
Yates, A. M., Bonnan, M. F., Neveling, J., Chinsamy, A. and Blackbeard, M.G. (2009) A new transitional sauropodomorph dinosaur from the Early Jurassic of South Africa and the evolution of sauropod feeding and quadrupedalism. Proc. R. Soc. B doi:10.1098/rspb.2009.1440
Abdallahsaurusnomen nudum, probably Brachiosaurusor Giraffatitan







Meer afbeeldingen  <—

  1. Abelisaurus is een geslacht van theropode dinosauriërs behorend tot de Abelisauridae, dat tijdens het late Krijt leefde in het gebied van het huidige Argentinië. Hij was een tweebenige vleeseter, die zeven tot negen meter lang kon worden. Wikipedia
Abelisaurus    Abelisaurus 
  • Abelisaurus
  •   abdelosaurid  affa
  • DinosauriconAbelisaurus – (“Abel’s lizard”) is a genus of abelisaurid theropod dinosaur from the Late Cretaceous Period of what is now South America. It was a bipedal carnivore that probably reached 25 to 30 feet (7 to 9 meters) in length, although it is known from only one partial skull. The generic name recognizes Roberto Abel as the discoverer of the specimen and former director of the provincial Museum of Cipolletti in Argentina, where the specimen is housed. It also incorporates the Greek σαυρος/sauros, meaning ‘lizard’. There is one named species, A. comahuensis, which honors the Comahue region of Argentina, where the fossil was found. Both genus and species were named and described by Argentine paleontologists Jose Bonaparte and Fernando Novas in 1985, who placed it in the newly-created family Abelisauridae. Many other abelisaurids have since been discovered, including extremely complete specimens of Aucasaurus, Carnotaurus and Majungatholus. Some scientists place Abelisaurus as a basal abelisaurid, outside the subfamily Carnotaurinae. Others are less certain of its position. Abelisaurids share some skull features with the unrelated carcharodontosaurids and, since Abelisaurus is known only from a skull, future discoveries may show that this genus was in fact a carcharodontosaurid. However, this is thought unlikely. The one known fossil skull of Abelisaurus is incomplete, especially on the right side. It is also missing most of the palate (roof of the mouth). Despite the missing pieces, it is over 33 inches (85 centimeters) long. Although there are no bony crests or horns, like those found in some other abelisaurids, such as Carnotaurus, rough ridges on the snout and above the eyes might have supported some kind of crest made out of keratin, which wouldn’t have become fossilized. There are also very large fenestrae (window-like openings) in the skull, which are found in many dinosaurs and reduce skull weight.Disputed Age Abelisaurus is one of the many dinosaurs that have been discovered in Patagonia. It was originally described as coming from the Allen Formation but subsequent research proved the remains were actually found in the older Anacleto Formation (part of the Neuquén Group) of Rio Negro Province, Argentina. The Anacleto is a geologic formation in South America, dating from the early Campanian stage of the Late Cretaceous Period, between 83 and 80 million years ago.


  • Suborder: Theropoda Infraorder: Ceratosauria Family: Abelisauridae Genus: Abelisaurus Species: A. comahuensis



(links ): Abelisaurus comahuensis (rechts): modelskull voor het genus  )

  • Abelisaurus skull   //   Theropoda : Late Cretaceous Locality: Rio Colorado Formation, Argentina Completeness: 90% Length: 1 meters…..This is the cast replica of the skull of the theropod dinosaur Abelisaurus comahuensis. The skull of Abelisaurus has a huge opening at the side, just above the jaws, much larger than in other dinosaurs. The dinosaur is named after the Argentinian museum director who found the remains.


Abelisauroidea  : syn (Abelisauria <– Abelisauroidea)

____________________________________________________________________________________      *Abdelosaurus  : misspelling  —>  abelisaurus                            ___________________________________________________________________________________


Abrictosaurus: http://palaeos.com/vertebrates/ornithischia/ornithopoda.html http://www.dinosaurus.net/genera/AAA/abrictosaurus.htm http://ageofdinosaurs.com/dinosaurs/abrictosaurus.htm http://www.palaeocritti.com/by-group/dinosauria/early-ornithischians/abrictosaurus


Early Jurassic (200 million years ago) About 4 feet long and 100 pounds Small size; combination of beak and teethAs with many dinosaurs, Abrictosaurus is known from limited remains, the incomplete fossils of two individuals. This dinosaur’s distinctive teeth mark it as a close relative of Heterodontosaurus, and like many reptiles of the early Jurassic period, it was fairly small, adults reaching sizes of only 100 pounds or so. Based on the presence of primitive tusks in one specimen of Abrictosaurus, it’s believed this species may have been sexually dimorphic,with males differing from female.   _______________________________________________________________________________________





Meer afbeeldingen

  1. Abrosaurus is een geslacht van sauropode dinosauriërs, behorend tot de Macronaria, dat tijdens het Jura in het gebied van het huidige China leefde. Wikipedia




Abydosaurus Abydosaurus


Meer afbeeldingen  <—-

  1. Abydosaurus is een geslacht van sauropode dinosauriërs, behorend tot de groep van de Macronaria, dat tijdens het vroege Krijt leefde in het gebied van het huidige Utah. Wikipedia

_______________________________________________________________________________________ °




Meer afbeeldingen  <—

  1. Acanthopholis is een geslacht van plantenetende gepantserde ornithischische dinosauriërs, behorend tot de groep van de Thyreophora, dat tijdens het vroege Krijt leefde in het gebied van het huidige Engeland.Wikipedia
     Ankylosauridae  –>zie hieronder 




Meer afbeeldingen  <—-

Achelousaurus horneri holotype MOR 485 Discoverer: Sid Hofsteader, 1987 Collector: C. Ancell, and the 1987 Field Crew Land: PVT. Glacier County Museum of the Rockies

Achelousaurus horneri holotype MOR 485 Discoverer: Sid Hofsteader, 1987 Collector: C. Ancell, and the 1987 Field Crew Land: PVT. Glacier County Museum of the RockiesMeer afbeeldingen <—

  1. Achelousaurus is een uitgestorven geslacht van plantenetende ornithischische dinosauriërs, behorend tot de groep van de Ceratopia, dat tijdens het Laat-Krijt leefde in het gebied van het huidige Noord-Amerika. ameika







achillesaurus  phylogenetic positionphylogenetic position of achillesaurus

Meer afbeeldingen<—

  1. Achillesaurus is een geslacht van theropode dinosauriërs behorend tot de groep van de Alvarezsauridae die tijdens het Late Krijt leefde in het gebied van het huidige Argentinië.




Posted Image http://carnivoraforum.com/topic/9867019/1/ Achillobator_giganticus_skeleton http://qilong.8m.com/Achillobator.html     _______________________________________________________________________________________________

  • Acracanthus – original invalid name of Acrocanthosaurus                    _____________________________________________________________________________________
  • Acristavus  Acristavus is een geslacht van plantenetende ornithischische dinosauriërs, behorend tot de groep van de Euornithopoda, dat tijdens het Late Krijt leefde in het gebied van het huidige Noord-Amerika.
  • _____________________________________________________________________________________________

Later on , and with a bit of work, I quickly produced the skeletal above, which addressed some of the basics.

It wasn’t a horrible attempt – it accurately captures almost all of the proportions, and many of the changes since have been either due to newer research getting published, or on changing interpretations in soft tissue reconstruction.

One thing mistake in this earlier version is that the neural spines were too tall – I had based their height on the mount of the Fran specimen, but it turned out that neural spines were not complete in that specimen (at least not the ones in the back, sacrum, or the front part of the tail). A review of other specimens ruled out such a grandiose neural spine height, and that also has implications for paleoartists wondering how to illustrate the back. Two important papers were published on Acrocanthosaurus after that early skeletal. One was on the forearm, which showed that the arm couldn’t actually reach as far forward as I’d illustrated it (and also clarified details of the size and shape of all the elements). Another paper was published in the last year that updated our understanding of the skull of Acrocanthosaurus. When I was asked if I could supply the skeletal to an upcoming book, it was clear that I had to revamp the skeletal before sending it along…  

Which brings us back to my current skeletal.

In addition to the new skull and arm data, the newfangled Acrocanthosaur naturally sports my new skeletal pose.
So how crazy different is it? In some ways it’s pretty similar – the overall dimensions really didn’t change, and that’s a good thing. A bunch of more subtle soft-tissue changes took place, but a couple of obvious ones involve the tail and the neck.The tail in the newer one has a heavier base, reflecting the research by Persons and Currie on tyrannosaur tails that I wrote about last year.
The tail also is a bit less bouncy.
The current skeletal is moving at a more sedate pace, and its tail is no longer bouncing along like a dropped garden hose.
The neural spines on the tailhave also been updated, with the spines on the front of the tail (near the hips) shorter to reflect other specimens, and the ones in the middle a bit taller, again based on other specimens.Looking at the neck, the silhouette is no longer shrink-wrapped as tightly to the skeleton., suffice it to say that the newer Acro would have an easier time wolfing down large pieces of meat it tore off a carcass.A final set of changes were made in the pectoral girdle (the shoulder region). I added a furcula which, while not found in Acrocanthosaurus, now appear to be a primitive feature found in all theropods.
Additionally, I used to illustrate a large cartilaginous presternum that split the coracoidsapart (you can see it poking out the bottom and front of the chest area on the older skeletal).Reflecting the articulated chest regions of other non-maniraptoran theropods,
I changed it to a smaller presternum, that would have ended sooner and allowed the coracoids to almost contact one another along the midline. This slightly changes the outline in side view, but in front or top view has the effect of narrowing the front of the torso across the shoulders. Now if only someone would produce multiple-angle skeletals of Acrocanthosaurus to show this off…
Meer afbeeldingen  <— Acrocanthosaurus is een monotypisch geslacht van vleesetende theropode dinosauriërs behorend tot de groep van de Carnosauria, dat tijdens het vroege Krijt leefde in het gebied van het huidige Oklahoma.Wikipedia
acrocanthosaurus_01.jpg (1104×366)

oudste Pachycephalosaurus ontdekt

dino Wetenschappers hebben in Canada een nieuwe soort dinosaurus ontdekt. Het gaat om een relatief klein exemplaar: de dino was ongeveer zo groot als een flinke hond. De vondst laat maar weer eens zien hoe groot de diversiteit onder kleine dinosaurussen was. De dinosaurus heeft de naam Acrotholus audeti gekregen. De dinosaurus behoort tot de groep Pachycephalosaurus . Deze dinosaurussen staan bekend om hun dikke schedeldak: bovenop de schedel bevindt zich een soort ‘bobbel’ die helemaal uit bot bestaat. Waarschijnlijk gebruikten de dinosaurussen deze bobbel tijdens gevechten waarbij ze hun koppen tegen elkaar aan drukten. Evolutie A. audeti leefde ongeveer 85 miljoen jaar geleden. Het is daarmee de oudste Pachycephalosaurus die ooit in Noord-Amerika en mogelijk zelfs wereldwijd is aangetroffen. “Acrotholus voorziet ons van een schat aan informatie als het gaat over de evolutie van Pachycephalosaurussen,” vertelt onderzoeker David Evans. “Hoewel het één van de eerste bekende leden van deze groep is, is zijn verdikte schedel verrassend goed ontwikkeld.” De nieuwe soort woog zo'n 40 kilo en was een planteneter. De dinosaurus bewoog zich op twee poten voort.Afbeelding: © Julius Csotonyi. De nieuwe soort woog zo’n 40 kilo en was een planteneter. De dinosaurus bewoog zich op twee poten voort. Afbeelding: © Julius Csotonyi. Kleintjes en groten Het komt regelmatig voor dat wetenschappers nieuwe soorten dinosaurussen ontdekken. Meestal gaat het echter om grote exemplaren (dino’s die meer dan 100 kilo wogen). Grote vraag is of dit een goed beeld geeft van de populatie dinosaurussen: waren er echt meer grote dan kleine dino’s? Of zijn de resten van de giganten gewoon beter bewaard gebleven dan die van de kleintjes? Vondsten zoals A. audeti kunnen ons daar wellicht een antwoord op geven. Schedels van Pachycepahlosaurussen worden regelmatig teruggevonden, omdat ze zo dik zijn en dus niet zo gemakkelijk vergaan. Door deze schedels te bestuderen, kunnen onderzoekers meer te weten komen over de diversiteit onder kleine, plantenetende dinosaurussen. “We voorspellen dat vele nieuwe dinosaurussoorten zoals Acrotholus nog ontdekt moeten worden,” vertelt onderzoeker Michael Ryan, verbonden aan het Cleveland Museum of Natural History. “Dit volwassen exemplaar met de dikke schedel suggereert dat er een onontdekte, verborgen diversiteit aan kleine dinosaurussen is.” De dinosaurus in vergelijking met een mens. Ook ziet u een stuk van de verdikte schedel. Afbeelding: Caleb Brown.


De dinosaurus in vergelijking met een mens. Ook ziet u een stuk van de verdikte schedel. Afbeelding: Caleb Brown.


In the foreground of this photo is the pachycephalosaur skull cap the research team discovered in 2008; behind it is the similar specimen that had been in the Royal Ontario Museum's collection for decades. Cleveland Museum of Natural History; Royal Ontario Museum

In the foreground of this photo is the pachycephalosaur skull cap the research team discovered in 2008; behind it is the similar specimen that had been in the Royal Ontario Museum’s collection for decades.
Cleveland Museum of Natural History; Royal Ontario Museum

The 2008 holotype specimen(  Skull holotype specimen of Acrotholus audeti, found by Caleb Brown in 2008.)in the foreground with the ROM’s older discovery to the right
.Photo credit: Brian Boyle, ROM

De afbeelding bovenaan dit artikel is gemaakt door © Julius Csotonyi.
Time-calibrated phylogenetic tree of Pachycephalosauria. Parsimony analysis resulted in 13 most parsimonious trees, with a Tree Length of 68 steps, a Consistency Index of 0.72 and a rescaled Consistency Index of 0.58. The most stratigraphically consistent tree (also the tree with the best Gap Excess Ratio, see Supplementary Methods) was used for time calibration. Time-calibrated results indicate substantial missing diversity in the pachycephalosaur fossil record, which would be considerably greater without taxa known only from their taphonomically robust domes. Taxa indicated with grey are known only from cranial material, and those in black are known from postcranial remains. Bar graph (bottom) tracks species richness of pachycephalosaurs, taxa with postcrania (black), taxa known from isolated cranial material only (grey) and inferred based on ghost lineages from the phylogeny (white).



__ADAMANTISAURUS MEZZALIRAI escala_________________________________________________________________________________________________











Aerosteon riocoloradensis  : Weer bevestiging voor het idee dat vogels afstammen van dino’s.
– Paleontologen hebben in de Argentijnse provincie Mendoza de botten van een dinosaurus opgegraven die waarschijnlijk een vogel-achtig ademhalings-systeem bezat Het dier was zo’n 10 meter groot en had veren. Maar in plaats van longen die krimpen en uitzetten had de dino uitsparingen voor twee luchtzakjes. Die pompten zeer waarschijnlijk de lucht in de niet -uitzetbare longen, net als bij vogels.Vogels hebben maar kleine longen, maar voor het vliegen hebben ze heel veel zuurstof nodig, en een zwaargebouwd systeem zoals het onze zou niet handig voor ze werken. Lichtgewicht (maar sterke ) bouw en een goede geconcentreerde en direct aanspreekbare energieleverancier ( =insekten , vlees, olierijke zaden ,suikerrijk nectar …goede zuurstoftoevoer ) primeert immers bij het ontwikkelen van de betere vliegvermogen ( dat geld ook voor vliegtuigen ) Het is trouwens ook een van de redenen waarom een “pegasus ” niet kan bestaan = een zware vliegmachine die wordt gestookt met stro , hooi en gras gebruikt een veel te lage energiebron ….*Bij ons zetten alleen onze longen uit (gebruiken we ons middenrif voor). Daardoor wordt er vanzelf lucht naar binnen gezogen. En als we uitademen, dan krimpen ze weer terug.*Vogels, echter, hebben rigide longen, maar ze hebben verschillende luchtzakken verspreid over hun lichaam (in de nek, in de buik, en in de borstkas) die wél uit kunnen zetten- d’r past meer lucht in die zakken dan in de longen zelf, maar terwijl ze inademen worden er ook luchtzakken gebruikt om weer zuurstofarme lucht kwijt te raken. Je zou bijna kunnen zeggen dat vogels tegelijkertijd in- en uit kunnen ademen.
 fig http://www. sci.sdsu.edu/multimedia/birdlungs/av..
.fig 1
1.- luchtzakken en longen bij vogels : laterale doorsnede (From Animal Physiology, M. Stewart, 1991)  < voor vergroting 
Figuur 2. dorsale doorsnede (From Animal Physiology, M. Stewart, 1991) < klik  voor vergroting <—Vogels hebben een soort ‘turbolongen’, die zelf nauwelijks van vorm veranderen. (2B) Dat doen wel de blindzakken, die werkelijk overal in de vogel zitten, tot in de holle botten toe (zie figuur 1). De vogellong maakt tweemaal gebruik van de lucht. De eerste maal bij het inademen, de tweede maal bij het uitademen. Tussendoor stroomt de lucht in de blindzakken, die als blaasbalgen door de spieren en het skelet van de vogel beurtelings onder druk worden gezet. De longen zelf hebben geen longblaasjes zoals bij ons, maar bestaan uit lange buisjes, parabronchiën (zie figuur 2), waar de haardunne bloedvaatjes omheen gespiraliseerd zijn. De lucht stormt letterlijk door de buisjes en staat snel z’n zuurstof af aan de zelfs daarop aangepaste rode bloedlichaampjes. Als men de twee verschillende typen bloed microscopisch bestudeert, dan vallen enig dingen op. Als vogels dezelfde platte dropvormige en kernloze bloedlichaampjes zouden hebben als wij, dan zouden ze hun haarvaten mijns inziens verstoppen. Onze bloedlichaampjes hebben deze vorm omdat ze het meest geschikt zijn voor ons systeem van ademhaling met de miljoenen longblaasjes. De vogels hebben daarentegen evengrote maar ellipsoïde, zeer gestroomlijnde bloedlichaampjes. Deze vorm wordt in stand gehouden door de compacte kern in het bloedlichaampje. Dit type bloedlichaampje moet dezelfde zuurstofopnamecapaciteit (verhouding van oppervlakte-haemoglobinevolume ) hebben als ons type bloedcel, maar is geschikt om zeer snel te kunnen stromen door de haarvaatjes rond de parabronchiën. Vogels hebben een enorm efficiënte manier van ademhaling, geheel geschikt voor hun actieve vliegende levenswijze. …..—VIDEO van de perskonferentie in Mendoza
http://www.spitsnieuws.nl/archives/video/2008/09/dino_gevonden_die_ademde_als_v.html Aerosteon riocoloradensis ( luchtbot van de Rio Colorado” )

  • Basale (allosauroide?) tetanura theropode
  • 9 a 10 meter
  • Cañadon Amarillo, Rio colorado Patagonia /Argentina
  • Laat krijt -84MYAerosteon riocoloradensis ademhalingssysteem (2)
  • Summary of pneumatic features of the theropod Aerosteon riocoloradensis. (A)-Silhouette reconstruction in left lateral view showing preserved bones of the holotype and referred specimens (MCNA-PV-3137-3139); body length approximately 9-10 m. (B)-Left quadrate in posterior view. (C)-Dorsal 14 in left lateral view with enlarged cross-sections of the neural spine and transverse process. (D)-Furcula in anterior view with sagittal cross-section. (E)-Cross-section of medial gastral element from the anterior end of the cuirass showing pneumatocoel. (F)-Left ilium in lateral view with enlarged cross-section of pubic peduncle. Scale bars equal 5 cm in B, 10 cm (3 cm for cross-sections) in C, 10 cm (same for cross-section) in D, 2 cm in E, and 20 cm (6 cm for cross-section) in F. Abbreviations: aqj, articular surface for the quadratojugal; asq, articular surface for the squamosal; bfo, brevis fossa; ca, canal; dipc, diapophyseal canal; ep, epicleideum; hpo, hyposphene; ilb, iliac blade; isped, ischial peduncle; ns, neural spine; pa, parapophysis; pc, pleurocoel; pnec, pneumatocoel; pned, pneumatic depression; pnep, pneumatopore; poap, postacetabular process; poz, postzygapophysis; pped, pubic peduncle; prap, preacetabular process; prz, prezygapophysis; ptfl, pterygoid flange; qc, quadrate condyles; qf, quadrate foramen; qh, quadrate head; se, septum; tp, transverse process.
  • Veel van de gefossiliseerde beenderen van Aerosteon zijn sterk uitgehold( = gepneumatiseerd ) — m.a.w. voorzien van inwendige holle ruimtes :luchtholtes .In veel van dergelijke holtes ( bij de vogels ) zijn tegenwoordig luchtzakken aanwezig die meehelpen een gelijkmatige luchtstroom(met eenrichtingverkeer ?) te onderhouden in de niet uitrekbare longen van vogels (en dino’s)Zo zijn bijvoorbeeld o.a. de wervels van Aerosteon zijn zeer sterk doortrokken van luchtholten. Dit bracht Sereno ertoe in de beschrijving in detail zijn ideeën te uiten over pneumatisering bij de theropoden in het algemeen. Hij meent dat het een sterke aanwijzing is voor de aanwezigheid van luchtzakken, zoals bij vogels, maar dat bij meer basale theropoden die luchtzakken niet ook in de borstholte aanwezig waren maar slechts evenwijdig aan de ruggegraat (“Fase I”). Pas bij de Tetanurae zou dat veranderen. Dat bij Areosteon ook het vorkbeen, het darmbeen en de buikribben gepneumatiseerd zijn, ziet hij als het beste bewijs tot nog toe voor die overgang (“Fase II”). Bij de Maniraptoriformeszou de ademhaling dan ondersteund worden doordat het borstbeen als pomp gaat fungeren (“Fase III”), terwijl de Maniraptora een volledig vogelachtig systeem zouden ontwikkelen (“Fase IV”). Het systeem met luchtzakken leidde tot een superieure zuurstofvoorziening en maakte zo dat het dier bij de jacht minder snel buiten adem raakte.Moderne vogels hebben een dergelijk type ademhaling geërfd van hun theropode -voorouders waarbij dit systeem is geevolueerd die een verbeterde ademhaling mogelijk maakten , of om het gewicht lichter te maken( en groter risico op botbreuk? ) om zodoende de balans beter te kunnen houden bij een snelle sprint op twee poten , of een ingebouwd afkoelsysteem dat oververhitiing moet voorkomen De extreme graad van pneumatisatie die in relatief primitieve theropoden zoals deze Aerosteonis aangetoond , helpt de wetenschappers om puzzel rond de specifieke eigenschappen en evolutie van het eerste vogels-ademhalingssysteem te ontrafelen.
  • reconstructie van de longen ( rood ) en de luchtzakken ( andere kleuren ) Aerosteon was 10 meter lang en bezat stijve vogelachtige achterpoten . —Illustration by Todd MarshallDe vondst “Laat weinig twijfel over het bestaan van echte vogelachtige luchtzakken in het ademhalingsysteem van leden van de theropoden (1) zei P Sereno, paleontoloog van de University of Chicago. Zijn onderzoekers vonden holten in het darmbeen , maagribben en het vorkbeen ( Furcula ): dat zijn goede diagnostische aanwijzingen voor de aanwezigheid van luchtzakken in het levende dier De pijlen wijzen kleine openingen in het dijbeenbot aan. Op deze plek hechten kleine luchtzakjes zich aan het bot. http://www.kennislink.nl/web/show?id=212713 <– In het dijbeen van deze theropode dino werden kleine openingen met een sponsachtige structuur gevonden. Geen beschadiging (zoals je op het eerste gezicht misschien zou denken/ en wat reeds is geopperd door minsten een ID-creationist ) maar een plek waarbij kleine luchtzakjeszich aan het bot hechten en/of het bot binnendringen. Hoe de paleontologen dit zo zeker weten? Moderne vogels, die voor hun ademhaling gebruik maken van verschillende luchtzakjes, hebben vergelijkbare structuren in hun botten.
    Image:Furcula evolution3.png http://en.wikipedia.org/ wiki/Image:Furcula_evolution3.png Evolutie van de furcula ( vorkbeen )


     Figure 11. <— Furcula of the theropod Aerosteon riocoloradensis.Furcula (MCNA-PV-3137; cast) in anterior (A) and posterior (B) views. Scale bar equals 10 cm. Abbreviationsep, epicleideum; pnec, pneumatocoel. Evidence for Avian Intrathoracic Air Sacs in a New Predatory Dinosaur from Argentina

    http://news.nationalgeographic.com/news/2008/09/photogalleries/meat-eating-dinosaur-photos/photo2.html http://www.sciencedaily.com/releases/2008/09/080929212931.htm PHOTOS: Meat Eating Dino had Birdlike Breathing System

    De Aerosteon dinosaurusschedel werd nauwgezet door Sereno’ s team geprepaard uit een in 1996 ontgraven rotsblok met het volledige fossiel erin ; Daarbij is gebruik gemaakt van een binoculaire microscoop en kleine trillende(tandarts ) boren ; de onderzoekers maakten zorgvuldig de beenderen uit de rots los Toen de onderzoekers begonnen met de heup en het darmbeen vrij te maken , merkten ze een barst op . Toen ze voorzichtig binnenin gingen kijken , ontdekten ze de eerste pneumatiserende holte in de beenderen van deze theropode


    Sereno, P. C., Martinez, R. N., Wilson, J. A., Varricchio, D. J., Alcober, O. A., Larsson, H. C. E., 2008. Evidence for Avian Intrathoracic Air Sacs in a New Predatory Dinosaur from Argentina PLoS ONE 3(9): e3303. doi10.1371/journal.pone.0003303. internet *Press Release *Blog Around the Clock: Aerosteon riocoloradensis– the new dinosaur with hollow bones. *Greg Laden’s Blog: Aerosteon riocoloradensis: A Very Cool Dinosaur from Argentina

    (1-) De “Nieuwe ” argentijnse vondst bevestigd dit brits onderzoek dat werd bekend gemaakt in November 2007 -De vogel-achtige longen die voorspeld waren bij dino’s zijn in voormeld onderzoek voor het eerst gevonden aan ribben van fossielen. ( De vermoedelijk ) Snelle en wendbare roof- dinosauriers zoals de velociraptors bezaten een energieverslindende levensstijl waarschijnlijk te danken aan hun manier van ademen. Dat blijkt uit een Brits onderzoek waarover de BBC bericht. http://news.bbc.co.uk/2/hi/science/nature/7081166.stm Deze dino’s hadden één van de efficiëntste ademhalingssystemen van alle dieren, gelijkaardig aan dat van moderne zwemvogels als pinguïns. http://monado2.blogspot.com/2006/04/dinosaur-lungs.html Credit: Zina Deretsky, National Science Foundation Blaasbalg Hun ribben en borstbeen werkten als een soort blaasbalg. Het systeem pompte hun enorme lijf heel snel vol zuurstof, waardoor ze bliksemsnel prooien konden achtervolgen, zeggen onderzoekers van de universiteit van Manchester. Het systeem deed de onderzoekers denken aan dat van vogels, de nakomelingen van de dino’s. “Het is een mechanisme dat ‘vliegend ademen’ toelaat bij dieren die niet kunnen vliegen, en bestond dus al lang voor vliegende dieren zich ontwikkelden”, zei professor Jonathan Codd, de leider van het onderzoek. (sam)

    Velociraptor dino ‘had feathers’ 20 Sep 07 | Science/Nature
    Dino reputation ‘is exaggerated’  11 Oct 05 | Science/Nature
    Bird-like dinosaur forces rethink  13 Oct 05 | Asia-Pacific
    basics, avian respiration.research, “Study Documents Bird-like Breathing Systems in Long-extinct Dinosaurs”.

    (2) Tegenslag voor de creationisten W.I.E.Creationisten beweerden ; http://members.chello.nl/~a.hekstra2/Zijn%20dinosauri%EBrs%20ontstaan%20uit%20vogels.htm ” …..De longen van vogels zijn interessant. Zij zwellen en krimpen niet zoals bij de longen van andere dieren. Lucht wordt ingenomen en vloeit weg in één richting, en het bloed stroomt in de andere richting. Dit verhoogt de zuurstof opname vanuit de lucht naar het bloed. Het is zeer goed bruikbaar voor vogels die zeer hoog vliegen.( want ook minder zuurstof aanwezig op grotere hoogte ) Vleermuizen doen het heel goed zonder dit mechanisme Dit is natuurlijk volledig naast de kwestie Ook vogels die zeer laag vliegen bezitten hetzelfde systeem ….De vogels hebben geen keus , het zit gewoon in hun afstammingslijn Vleermuizen bezitten een ander ademhalingssysteem( dat van de zoogdieren ) dat eveneens erg efficient is Bovendien zijn hoogvliegende vogels eindpunten van een lange evolutionaire ontwikkeling binnen de vogels Hoogvliegerij is zeker geen aangetoonde basale of “primitieve ” eigenschap (en per vooraf opgestelde definitie ) van vogelachtigen De goede zuurstoftoevoer naar het bloed is zeer belangrijk niet alleen voor het vliegen op grote hoogte , maar voor alle snelvliegende en snellopende dieren Het snelste zoogdier in de sprint de vliegensvlugge jachtluipaard doet het met met zoogdierlongen net zo goed als de roofvogels in termen van fitness  Wat is dan het probleem? Evolutie zegt dat de bruikbare, overleving-verbeterende eigenschappen worden geselecteerd. * Adaptationisme is echter niet de enige verklarings mogelijkheid voor het overerfbaar behoud en de fixering van een eigenschap ( niet alle “bewaarde ” eigenschappen zijn nuttig ) -Neutrale eigenschappen ( zie ook SJ Gould, Lewontin RC : “The Spandrels of San Marco and the Panglossian Paradigm: A Critique of the Adaptationist Programme” http://ethomas.web.wesleyan.edu/wescourses/2004s/ees227/01/spandrels.html ) kunnen evenzeer worden doorgegeven in het genetische erfgoed -Natuurlijke selectie is niet het enige evolutiemechanisme Voor een glijdend reptiel dat in bomen leeft zou zo’n long geen noodzakelijk voordeel bieden. Dat zou zelfs nog meer het geval zijn voor een dinosaurus die op het land leeft. Snellopende en bewegelijke rovers ( raptors / theropoden ) zouden daar echter heel veel baat bij kunnen hebben Bij reptielen stroomt de lucht in en uit de longen in tegengestelde richtingen, maar bij een vogel stroomt de lucht, zoals gezegd, in één richting. reptielen zijn een zeer grote verzamel groep … Naast hagedissen , slangen , schildpadden , krokodillen zijn er de uitgestorven groepen Daaronder zijn klassieke Dinosauriers een grote groep binnen de ” reptielen “ die minstens even gevarieerd lijkt als de zoogdieren en de oude voorlopers van de krokodilachtigen De jongste classificaties op basis van de cladistiek , rekenen de vogels trouwens tot de hedendaagse “overlevende” dinosauriers *Trouwens ook zoogdieren zijn van de basale oude reptielengroepen afkomstig



  • Evolutie van reptielen tot vogels zou een tussenvorm vereisen. Een overgangsdier die overgangslongen heeft zou deze longen onbruikbaar vinden. ( je weet wel dat is de bekende drog-redenering : —> “wat is het nut van een halve vleugel ” of ” een half oog ” ? klik–> Slecht en half oog )Dit kan geen overleving-verbeterende toestand zijn.Natuurlijk wel …zie nut van halve vleugel hierboven Fossiele resten van dit “overgangsdier “, een blijkbaar succesvolle landbewoner met vogelachtige luchtzakken en holle beenderen , is dus nu gevonden …het is wel degelijk een ” overleving-verbeterende ” toestand geweest bij deze ( snelle en wendbare? ) theropode landrovers ( zie hierboven de uitspraken van P Sereno ….. )(2B) Het hier gedeeltelijk geciteerde stukje ( overigens een goede beschrijving van de vogelademhaling )is afkomstig van creationisten …Zoals gewoonlijk is rest van het creationistisch stukje een partijdige mengeling van uitstekende wetenschappelijke data , maar ook regelrechte erbij geplakte rethorische truuks en apologetische bagger …. http://home.planet.nl/~hoek0153/pag19.htmlDeze ” andere” ( = modernere ) zogenaamde “ID”- creationisten vinden het vogelsysteem (en bijhorende samenstelling van het bloed )een prachtig voorbeeld van Design!( en misschien wel “onherleidbaar” ontwerp )Alleen is het niet noodzakelijk en automatisch een design door een ID-ontwerper….het kan evengoed het kan evengoed het produkt van ” blind watchmaker” geknutsel dat werkt door middel van afstamming , genetische overdracht en veranderingen (=mutaties dus ) en Natuurlijke selectie, zijn …..Het kan ook een “prachtig ” voorbeeld zijn van de processen van de evolutie …dat evenzeer de ver- en bewondering opwekt in een van zijn produktenTenslotte vraagt de auteur Is een reptielen ademhalingssysteem ook nog eens door toeval en selectie om te bouwen tot dat van de vogels? terwijl de vraag NU ( en zeker na de ontdekking van deze tussenstap ) moet zijn ; is een theropoda ademhalingsysteem door de werking van Natuurlijke selektie en mutaties ( of andere vormen van genetische info-toename–> HGT , ERVS , genduplicaties etc …. ) ooit om te knutselen tot dat van vogels ?

    W.I.E.Als uitsmijter een belachelijk stukje onvervalste bijbelarij van boven de Moerdijk (maar wel in een beter Nederlands dan het mijne ) Dino’s in de overgang <—klik is een stukje YEC-creationisme van een ‘ollander- bietekwiet -vertaler ( speciaal aan te bevelen voor vlamingen die enig leedvermaak niet schuwen ) …. Het is een dubbelzinnig stukje over de recente argentijnse vondst vermengd met desinformatie, en met enige morosofe zever ondermeer over dat onmogelijke zondvloedverhaal Het zoetwater aquarium van Noach...<–. Vooral het toegvoegd kommentaar van die ‘ollander -vertaler is een stukje infame zever van het allerhoogste niveau : wie dit nog echt gelooft is werkelijk een randdebiel, die niet meer kan worden gered uit de onwerkelijke fantasie en wenswereld van deze sekten … . Ik moet trouwens altijd aan “Poe’s Law” denken als ik dergelijke stukjes lees

    Theropode dinosaurussen hadden al een basale vorm van vogelachtig longsysteem met eenzijdige doorstroming van de longen



    Een nieuw onderzoek heeft uitgewezen dat dinosaurussen een ademhalingssysteem hebben gehad dat lijkt op het systeem dat moderne vogels hebben. Dit is natuurlijk de zoveelste aanwijzing dat vogels geëvolueerd zijn uit theropode dinosaurussen.

    Ademhaling bij zoogdieren

    Vogels hebben een geheel ander ademhalingssysteem dan andere gewervelde dieren, reptielen en zoogdieren inbegrepen. Het is een veel effici챘ntere manier om zuurstof via de longen op te nemen in het bloed dan bij zoogdieren waaronder mensen. Het ademhalingssysteem bij zoogdieren zal ik maar kort verklaren want dat is vrij duidelijk, je doet het zelf de hele dag. Bij zoogdieren wordt lucht in de longen gepompt (via inademen) en die worden groter zoals een ballon en daar wordt de zuurstof door middel van de vele alveoli opgeslagen in het bloed en zodoende door het lichaam getransporteerd. De overgebleven lucht in de longen is nu zuurstofarm en wordt via het uitademen naar buiten getransporteerd. De longen krimpen weer maar zijn niet helemaal leeg. Er blijft altijd wat lucht in de longen aanwezig zodat de long niet inklapt. Zou alle lucht uit de longen geperst worden (zoals bij een klaplong) is het heel moeilijk om er weer lucht in te krijgen. Dat lukt je zelf niet eens en de doktor moet er aan te pas komen om de long op te blazen. Denk maar aan een ballon, om de eerste lucht in de ballon te krijgen is veel moeilijker dan om er later lucht bij te blazen. Maar de achtergebleven lucht is zuurstofarm en bevat dus weinig zuurstof en vermengd zich met de nieuwe zuurstofrijke lucht die daardoor eigenlijk minder zuurstof bevat dan zou kunnen. Nu hebben we daar weinig last van want zoogdieren zijn de dominante soort op aarde na het uitsterven van dinosaurussen geworden maar vogels hebben heel veel zuurstof nodig om de energieconsumptie van het vliegen op te vangen.

    Ademhaling bij vogels

    Het ademhalingssysteem van vogels werkt anders, allereerst zetten de relatief kleine longen van vogels niet uit maar hebben een vaste omvang. Dit wordt gecompenseerd door luchtzakken die in het lichaam verspreid voorkomen en die wel kunnen uitzetten (sommige) en waarvan de meeste moderne vogels er negen hebben. Die luchtzakken lopen vaak zelfs door tot in de beenderen en wervels. Ook hebben vogels een eenzijdige doorstroming van de longen. Dit betekent dat er vrijwel een constante doorstroming is van de longen met zuurstofrijke lucht. De luchtzakken slaan alleen lucht tijdelijk op en helpen niet mee met de gasuitwisseling. De voorste luchtzakken bestaan uit;

    • een interclaviculaire luchtzak
    • twee nekluchtzakken
    • twee voorste borstkasluchtzakken
    De achterste luchtzakken bestaan uit;
    • twee achterste borstkasluchtzakken
    • twee buikluchtzakken
    De negen luchtzakken kunnen eigenlijk worden vereenvoudigd tot twee types, de voorste en de achterste luchtzakken. Daarmee kunnen we het volgende schematische ademhalingssysteem van vogels maken.
  • De 4 fases van het ademen bij vogels
  • We kunnen de ademhaling van vogels in 4 fases verdelen,

    Ademhalingsfase 1, de eerste keer inademen De lucht stroomt door de luchtpijp en bronchi챘n hoofdzakelijk naar de achterste luchtzakken,en een deel naar de longen. Ademhalingsfase 2, de eerste keer uitademen De lucht stoomt uit de achterste luchtzakken naar de longen. Dit is nog steeds zuurstofrijke lucht en verdrijft de al aanwezige lucht.. Ademhalingsfase 3, de tweede keer inademen De oude lucht stroomt uit de longen naar de voorste luchtzakken. Dit is zuurstofarme lucht. Ademhalingsfase 4, de tweede keer uitademen De zuurstofarme lucht wordt uit de voorste luchtzakken naar buiten getransporteerd.

  • Inademen

    Een volledige ademhalingscyclus van een vogel zier er dan als volgt uit: Inademen Het borstbeen beweegt naar voren en beneden terwijl de ribben zich verwijden. Hierdoor worden de luchtzakken groter en zakt de luchtdruk waardoor lucht naar de zakken toe stroomt.

    • Lucht stroomt van de luchtpijp naar de achterste luchtzakken
    • Gelijktijdig stroomt lucht van de longen naar de voorste luchtzakken


    Uitademen Het borstbeen beweegt terug en opwaarts en de ribben trekken weer terug waardoor het volume van de luchtzakken wordt verkleind. Hierdoor wordt de lucht in deze zakken naar buiten gedreven.
    • Lucht uit de achterste luchtzakken stroomt in de longen
    • Gelijktijdig stroomt de lucht uit de voorste luchtzakken naar buiten en verlaat het lichaam
    Om een ‘pakketje’ lucht door het ademhalingssysteem van een vogel te transporteren zijn dus twee ademhalingscycli nodig! (Zie boven fase 1 tot 4) maar heeft als voordeel dat er een constante stroom van zuurstofrijke lucht door de longen stroomt. Er zit dus altijd zuurstofrijke lucht in de longen die zich niet vermengt met zuurstofarme lucht zoals bij zoogdieren.
    Zie ook:
    basics, avian respiration. research,
  • Ademhaling bij dinosaurussen
    Wat heeft dit nu met dinosaurussen te maken? Zoals al eerder vermeld lopen de luchtzakken van vogels door tot in de beenderen en wervels. Die zijn dus hol en staan in verbinding met die luchtzakken. Van theropode dinosaurussen is al lang bekend dat ze ook holle beenderen bezitten, dus werd de mogelijkheid van een vogelachtig ademhalingssysteem al snel onderkent. Maar enkele recente studies brachten de geleerden toch weer aan het twijfelen, ook al omdat er nooit goed onderzoek was gedaan naar deze holle beenderen en zeker geen vergelijkend onderzoek met moderne vogels was uitgevoerd. Recente studies stelden dat dinosaurussen een krokodilachtig longsysteem zouden hebben met een hepatic-piston (lever-zuiger) manier van ademhalen. Hierbij wordt de lever door spieren op en neer bewogen waardoor lucht in de longen stroomt.
    Deze claims kwamen nadat in Itali챘 een zeer goed geconserveerd skelet van een dinosaurus (Scipionyx) was gevonden. De auteurs van dit onderzoek kwamen echter tot die conclusie na bestudering van foto’s en hadden het specimen niet echt gezien!

    Na bestudering van 234 moderne vogels en een zeer goed bewaard gebleven skelet van Majungatholus atopus komen de onderzoekers tot de conclusie dat de holle beenderen van vogels die worden gepenetreerd door de luchtzakken overeenkomen met de holle beenderen van theropode dinosaurussen. De 234 vogels werden hiervoor met een contrastvloeistof ingespoten (alle vogels waren verkeersslachtoffers en al dood) om de verspreiding van de luchtzakken en pneumatische beenderen te bestuderen. Zodoende konden alle pneumatische beenderen in verband worden gebracht met regiospecifieke luchtzakken. Het volgende invariabele patroon kon hierin worden ontdekt.

    1. Een uitstulping van de nek-luchtzak infiltreert de nekwervels en ribben, en de eerste rugwervel
    2. Uitstulpingen van de buik-luchtzakken lopen door in de staartwervels, synsacral (heiligbeenwervels die vergroeid zijn met de achterste rugwervels) en laatste rugwervel
    3. Bij de meeste vogels lopen vertakkingen van de long zelf door in naastgelegen wervels en ribben
    Andere luchtzakken staan niet in verbinding met pneumatische beenderen of dringen meer of minder het borstbeen, schoudergordel en voorste ledematen binnen. In geen enkel geval liepen de uitstulpingen van de nek-luchtzak verder door dan de middelste rugwervels. Dit is belangrijk omdat aangenomen werd dat alle holle beenderen worden gevormd door de nek-luchtzak bij vogels, maar ook bij dinosaurussen. Hierbij wordt de belangrijkheid van de buikluchtzakken en de longen in het doordringen tot in de holle beenderen onderschat. Een evaluatie van de pneumatische beenderen van non avian theropode dinosaurussen laat een consistent plaatsafhankelijk patroon zien dat overeenkomt met die van moderne vogels. Het skelet van Majungatholus, een basale neotheropode, laat de aanwezigheid zien van holle beenderen in de nekwervels, rugwervels en de omgeving van de heup. De holtes in de nekwervels komen overeen met de uitstulpingen van de nek-luchtzak bij moderne vogels. Het is opmerkelijk dat de nekwervels relatief de grootste openingen hebben van alle non avian dinosaurussen. Alleen de eerste vier wervels van de wervelkolom hebben pneumatische centra, terwijl de neurale bogen over de gehele lengte pneumatisch zijn. Deze vorm van pneumaciteit komt veel voor in theropode dinosaurussen, waarschijnlijk een aanwijzing voor een vast verankerde long die hoog en voor in de ribbenkast in de richting van de nek heeft gelegen. Holle beenderen van de meer naar achteren gelegen wervels en de heiligbeenwervels uiten zich vooral bij de wervelbogen en komen overeen met de uitlopers van de buikluchtzakken. Een afnemende grootte en aantal van de foramina in de wervels nummer 12 en 13 van de borstkas, samen met de toename van de pneunmaciteit van de heiligbeenwervels wijzen op twee verschillende oorsprongen van holtes in deze beenderen, een bron voor de borstkas en een bron voor de heup. Het algemene patroon van holle beenderen bij Majungatholus komt in de gehele Theropoda voor, duidelijk in alle vormen van de Neotheropoda. Pneumaciteit van de bekken komt ten minste voor in enkele leden van abelisauro챦de, spinosauro챦de, allosauro챦de, ornithomimosauro챦de tyrannosauro챦de en maniraptoro챦de groepen dinosaurussen, een aanwijzing van een consistente en wijdverbreide doordringing van caudaal gesitueerde luchtzakken bij ‘non avian’ theropode dinosaurussen. De pneumaciteit van het postcraniale skelet dat voorkomt in ‘non avian theropod dinosaurs’, dus theropode dinosaurussen die niet onder vogels vallen, houdt de mogelijkheid van een vorm van luchtzaksysteem open dat verder all챕챕n bij vogels voorkomt. De specialisaties die we zien in het voorste deel van het skelet en weefsel van vogels behouden vrijwel een constant volume van de holte van het longsysteem bezet. Beweging van het borstbeen, ribben en heupen zorgen voor drukverschillen die een luchtstroom in stand houden. Hoge snelheid r철ntgenfoto’s van het skelet en ingewanden tijdens deze luchtstromen laten een grotere uitzetting zien van de ventrocaudal romp (onderste, achterste deel). Hierdoor worden de grootste volumeveranderingen van het ventilatiesysteem na de longen geproduceerd, waardoor het noodzakelijke drukverschil dat nodig is voor een doorstroomventilatie ontstaat.

    Aanpassingen van het skelet die overeenkomen met het inademingssysteem van vogels komen al voor in basale neotheropoden, waaronder een relatieve stijve borstwervelkolom met het hiermee samenhangende hyposphene-hypantra gewricht en een robuust voorste deel van de borstkas. (hyposphene-hypantra: uitstulping van wervel past precies in inkeping van volgende wervel). In het voorste deel van de borstkas zorgt de verticale stand van de diapophysis en parapophysis, de wervelgewrichten die articuleren met de twee koppen van elke rib, voor een bijna niet in te deuken frame voor de holte van het ademhalingssyteem. De orientatie van de vertebrocostale gewrichten (wervel en ribben) verandert gelijdelijk naar een horizontale positie tussen wervel 4 en 9, zodat de meer naar achteren gelegen ribben meer bewegingsruimte naar de zijkanten hebben. Dit en de beweging van de gastralia (buikribben) zorgen voor een onlangs voorgestelde ademhalingspomp die grotere volumeveranderingen in het achterste deel van de romp kan bewerkstelligen. En dit is nu net een van de primaire voorwaarden bij de eenrichtingsdoorstroming van het longsysteem van vogels. Pneumatische beenderen komt men ook tegen in de zeer grote sauropoden en de vliegende pterosauri챘rs, dus het kan zijn dat deze eigenschap eigenlijk een karakteristiek is van de Ornithodira. Maar voor conclusies omtrent het longsysteem van deze groep dieren is het veel te vroeg omdat er geen levende nazaten bekend zijn waarmee vergelijkingen kunnen worden getrokken zoals bij de theropode dinosauri챘rs en vogels. Ook kan het zijn dat deze holle beenderen en/of misschien luchtzakken ook voor andere redenen kunnen zijn ontstaan zoals het lichter maken van de beenderen. Sauropoden en pterosauri챘rs zouden hiervan dus beiden profiteren.

    <!– –>

    Conclusie van de auteurs

    De auteurs van Basic avian pulmonary design and flow-trough ventilation in non-avian theropod dinosaurs denken dat voor elk model voor de evolutie van eenzijdige doorstroming van de longen er met de longen in verbinding staande gebieden moeten zijn die achter de plaats liggen waar de gasuitwisseling plaats vindt (meestal de longen), en als dinosaurussen dan wel of niet warmbloedig zijn geweest, ze leken in ieder geval eerder op moderne vogels dan op reptielen. Deze studie laat zien dat basale neotheropoden de anatomische aanpassingen hadden om een op moderne vogels lijkend longsysteem te hebben, de mogelijkheid benadrukkend dat deze karakteristiek vroeg in de evolutie is ontstaan, en consistent met de verhoogde metabolische waarden bij theropode dinosaurussen.

  • Waarom zijn dit type longen mogelijk ontstaan

    Al in 2003 kwam paleontoloog Peter Ward met een mogelijke verklaring voor het ontstaan van eenzijdige doorstromingslongen bij dinosaurussen. Er zijn bewijzen dat het zuurstofgehalte in de lucht van 275 tot 175 miljoen jaar geleden v챕챕l lager was dan tegenwoordig, zo laag zelfs dat het ademen op zeeniveau leek op ademen op zeer grote hoogte. Peter Ward denkt dat deze lage zuurstofwaarden, samen met een verhoogde temperatuur door het broeikaseffect twee grote massa extincties heeft veroorzaakt. Hij denkt ook dat deze zware condities de ontwikkeling van een ongewoon ademhalingsapparaat hebben versneld. In plaats van een diafragma om lucht in en uit de longen te pompen hebben dinosaurussen van de orde Saurischia longen die in verbinding staan met luchtzakken die als een soort blaasbalg hebben gefunctioneerd. Dit systeem dat nog steeds wordt gebruikt door nu levende vogels maakten van dinosaurussen zelfs beter toegeruste dieren dan zoogdieren in een tijd dat het zuurstofgehalte van lucht maar de helft was van de tegenwoordige 21%. Tot nu toe werd altijd gesteld dat dit ademhalingssysteem was ontstaan omdat vogels dan tijdens het vliegen konden ademen maar zoals Peter Ward zegt; “ik heb nog nooit van een vliegende Brontosaurus gehoord!”, “Als je bedenkt dat vogels op hoogtes vliegen waar veel minder zuurstof is en combineert met het feit dat het zuurstofgehalte op zeeniveau maar 10 – 11% was ten tijde dat dinosaurussen evolueerden valt alles op zijn plaats. Het is hetzelfde als dat je op 14000 voet (4275 meter) ademt. Als je ooit zo hoog bent geweest weet je dat het dan niet makkelijk ademen is”.

    Bronnen: Basic avian pulmonary design and flow-trough ventilation in non-avian theropod dinosaurs, Patrick M. O’Connor & P.A.M. Claessens, Nature vol 436/14 july 2005 BIO 554/754 Ornithology www.dinosauria.com How Animals Work: Avian Respiratory Dynamics Animation  VM8054 Veterinary Histology Ultra-low oxygen could have triggered mass extinctions, spurred bird breathing system




—> Archosauria  http://en.wikipedia.org/wiki/Archosaur Archosaur ankle types: Adapted with permission from Palaeos Tibia           Fibula           Astragalus           Calcaneum

Primitive mesotarsal ankle.

Reversed crurotarsal ankle crurotarsans  <— Doc .

Crocodilian form of crurotarsal ankle .


“Advanced” mesotarsal ankle.

°  Crocodile and Bird-type ankles One cladistic hypothesis has it that archosaurs (including thecodontia) can be classified according to whether they had crocodile-type or bird-type ankles.  The Crocodile-type ankle ones are called Crocodylotarsi.  This group includes the unfortunately named Pseudosuchia (“false crocodiles”) and the Crocodylia.  The bird-ankled types are called Ornithosuchia or Dinosauromorpha, and include the former “pseudosuchian”Ornithosuchidae, the Dinosaurs, and the birds.  The Pterosaurs may also be included here.  The Proterosuchia are too primitive to belong to either the crocodile or bird ankled group.  Here are two cladograms(reproduced in Lars Juul’s article “The phylogeny of basal archosaurs”, Palaeont. Afr., 1994,) presenting this hypothesis. ° http://en.wikipedia.org/wiki/Aetosaurhttp://www.ucmp.berkeley.edu/diapsids/pseudosuchia/aetosauria.html http://palaeos.com/vertebrates/archosauria/aetosauria2.html http://scienceblogs.com/tetrapodzoology/2008/01/31/aetosaurs-and-whistle-blowing/ Redondasuchus reseri,, a Late Triassic aetosaur (Reptilia: Archosauria) from New Mexico (U.S.A.) http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0016699596800283 The Robo-aetosaur Paratypothorax andressorum http://chinleana.fieldofscience.com/2009/04/robo-aetosaur-paratypothorax.html Desmatosuchus haplocerosLate Triassic aetosaur Desmatosuchus (Archosauria: Pseudosuchia) http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1631068305000382 Parker, W.G. 2007. Reassessment of the aetosaur ‘Desmatosuchus’ chamaensis with a reanalysis of the phylogeny of the Aetosauria (Archosauria: Pseudosuchua). Journal of Systematic Palaeontology 5: 41-68. doi:10.1017/S1477201906001994 Parker, W.G. 2008. Description of new material of the aetosaur Desmatosuchus spurensis (Archosauria: Suchia) from the Chinle Formation of Arizona and a revision of the genus Desmatosuchus. PaleoBios 28:1–40. Desmatosuchus spurensis (see Parker, 2008)!



Desmatosuchus haplocerus du Trias supérieur du Texas





afrovenator        Afrovenator « chasseur africain » atteignait 9 mètres de long. Ce prédateur vivait au Crétacé inférieur, il y a approximativement 130 millions d’années. Bipède, comme tous les théropodes, ce prédateur était bien équipé pour chasser les sauropodes. Son crâne d’environ un mètre de long était équipé d’une mâchoire puissante. Ses dents en lame de couteau mesuraient 5 cm de long. Il possédait également trois longs doigts à chaque main munis de griffes crochues. Comme pour tous les théropodes classés parmi les Tetanurae (à queue rigide), Afrovenator possédait une queue peu mobile. Afrovenator ressemble beaucoup à Allosaurus, un théropode qui a vécu au Jurassique supérieur. Comme Allosaurus, le crâne d’Afrovenator est allégé par de nombreuses cavités. Il présente une crête au-dessus des yeux. Cependant, ces crêtes et ornementations osseuses sont peu développées. On a retrouvé des traces fossiles de morsures d’Afrovenator sur les restes d’un jeune Jobaria tiguidensis. Ce sauropode qui, adulte, pouvait atteindre 20 m de long était très commun en Afrique au Crétacé inférieur. Il a été lui aussi découvert par l’équipe de Paul Sereno sur le site de Gadoufaoua et dans la région In’Gall au Niger. Les très nombreux squelettes retrouvés laissent penser que ce sauropode devait vivre au sein de troupeaux assez importants. L’humérus d’Afrovenator est plus long que celui d’Allosaurus. Cela peut laisser penser que ce prédateur était assez rapide. Afrovenator est le premier théropode presque complet que l’on découvre en Afrique dans les couches du Crétacé inférieur. Cette découverte prouve que les tétanoures primitifs étaient toujours présents à cette période en Afrique.



Tsjok DeClercq op Dinosauricon A : Afrovenatorinae – Pinterest









. De restanten van het dier werden gevonden in het huidige Hongarije. Toen de dinosaurussen nog leefden, was dit gebied een eilandje.de gehoornde  Ajkaceratops at voornamelijk planten. Behalve in Hongarije was de dinosaurus ook in het oosten van Azië en het westen van Noord-Amerika te vinden. Hoe de Ajkaceratops vanaf het vaste land op een eiland als Hongarije terecht is gekomen, is onbekend. Wetenschappers zijn er echter van overtuigd dat de dinosaurus van eiland naar eiland is gereisd. Wellicht door van rots naar rots te springen, via één of andere landbrug of simpelweg door te zwemmen  .


alamosaurus °Alashansaurusnomen nudum; Shaochilon ° Alaskacephale ° ,Albalophosaurus °Albertaceratops albertaceratops °Albertonykus



° albertosaurus Albertosaurus Albertosaurus Albertosaurus Albertosaurus Albertosaurus



 Albertosaurus ( meaning “Alberta lizard”) …. is a genus of tyrannosaurid theropod dinosaur that lived in western North America during the Late Cretaceous Period, more than 70 million years ago.


The type species, A. sarcophagus, was restricted in range to the modern-day Canadian province of Alberta, after which the genus is named.


Scientists disagree on the number of species represented in the genus, recognizing either one or two species.


As a tyrannosaurid, Albertosaurus was a bipedal predator with a massive head, jaws lined with dozens of large teeth and tiny, two-fingered ‘hands’….. It may have been at the top of the food chain in its local ecosystem. Although relatively large for a theropod, Albertosaurus was much smaller than its more famous relative Tyrannosaurus, probably weighing only as much as a modern black rhinoceros.


Fossils of more than twenty individuals have been recovered, providing scientists with a more detailed knowledge of Albertosaurus anatomy than is available for other tyrannosaurids.


The discovery of ten individuals at one site provides evidence of pack behavior and allows studies of developmental biology which are impossible with lesser-known animals.Albertosaurus was smaller than the truly gigantic tyrannosaurids like Tarbosaurus and Tyrannosaurus. Adults measured approximately 9 m (30 ft) long. Several independent mass estimates, obtained by different methods, suggest that a full-grown Albertosaurus weighed between 1.282 tonnes (1.4 short tons) and 1.685 tonnes (1.85 short tons). The massive skull of Albertosaurus, perched on a short, S-shaped neck, was approximately 1 m (3.3 ft) long in the largest adults.


Wide openings in the skull (fenestrae) reduced the potential weight of the head, and provided areas for muscle attachment and sensory organs. Its long jaws contained more than 60 banana-shaped teeth; larger tyrannosaurids possessed fewer teeth.


Unlike most other theropods, tyrannosaurids were heterodont; the teeth took different forms depending on their position in the mouth. The premaxillary teeth at the tip of the upper jaw were much smaller than the rest, more closely packed, and D-shaped in cross section. All tyrannosaurids, including Albertosaurus, shared a similar body appearance. Typically for a theropod, Albertosaurus was bipedal and balanced the heavy head and torso with a long tail. However, tyrannosaurid forelimbs were extremely small for their body size and retained only two digits.


The hindlimbs were long and ended in a four-toed foot. The first of these digits, called the hallux, was very short and only the other three contacted the ground, with the middle digit longer than the rest.


Classification ….. Albertosaurus is a member of the theropod family Tyrannosauridae. Within this family, Albertosaurus sarcophagus is usually classified with Gorgosaurus libratus (sometimes called Albertosaurus libratus; see below) in the subfamily Albertosaurinae. Albertosaurines were more slender than the robust tyrannosaurines, the other major subfamily of tyrannosaurids. Appalachiosaurus has been called an albertosaurine in at least one study, although this is disputed.Albertosaurus sarcophagus The type species of Albertosaurus is A. sarcophagus, also named by Osborn in 1905. The name means “flesh-eater” and has the same etymology as the funeral container with which it shares its name: a combination of the Ancient Greek words (sarx, meaning “flesh”) and (phagein, meaning “to eat”).

More than twenty specimens of all ages are known to science.


Taxonomy …..Albertosaurus was named in 1905 by Henry Fairfield Osborn of the American Museum of Natural History in a very brief note at the end of his description of Tyrannosaurus rex. The name honors Alberta, the Canadian province in which the first remains were found. The generic name also incorporates the Greek term (sauros, meaning “lizard”), the most common suffix in dinosaur names.


Gorgosaurus libratus In 1913, paleontologist Charles Hazelius Sternberg recovered another tyrannosaurid skeleton from slightly older sediments in Alberta. This dinosaur was named Gorgosaurus libratus in 1914 by Lawrence Lambe. Finding few differences to separate the two genera, Dale Russell declared Gorgosaurus a junior synonym of Albertosaurus in 1970, creating the new combination Albertosaurus libratus. This extended the temporal range of the genus backwards by several million years and its geographic range southwards by hundreds of kilometers.


More recent examination of Albertosaurus and Gorgosaurus has cast doubt on Russell’s proposed synonymy. In 2003, Phil Currie and colleagues examined skulls of the two species and came to the conclusion that the two distinct genera should be retained, although they acknowledged that the two genera are sister taxa and that the distinction is therefore rather arbitrary.

…….In addition, several undescribed albertosaurine specimens have been recovered from other parts of North America, including Alaska and New Mexico, so Currie has recommended leaving the two genera separate until more of this diversity is clarified.

…….Most authors have since followed Currie’s recommendation, but some have not.


Invalid species …….Other species of Albertosaurus have been named but later invalidated. William Parks described a partial skeleton from Alberta as Albertosaurus arctunguis in 1928, but this is universally considered a junior synonym of A. sarcophagus.Albertosaurus megagracilis (later renamed Dinotyrannus) was based on a small tyrannosaurid skeleton from the Hell Creek Formation of Montana in the United States. However, it is now thought to be a juvenile Tyrannosaurus. History of discovery The type specimen is a partial skull, collected in 1884 from an outcrop alongside the Red Deer River in Alberta. This specimen, along with an additional smaller skull and some skeletal material, was recovered by an expedition of the Geological Survey of Canada, led by the famous Canadian geologist Joseph B. Tyrrell. The specimen is now stored in the Canadian Museum of Nature. The two skulls were assigned to the existing species Laelaps incrassatus by Edward Drinker Cope in 1892. However, as early as 1877 the name Laelaps had been found to be preoccupied by a genus of mite, and it was changed to Dryptosaurus by Cope’s rival, Othniel Charles Marsh. (Cope refused to recognize the new name.) Lawrence Lambe moved Laelaps incrassatus to the genus Dryptosaurus in 1904. Finally, because D. incrassatus was only based on generic tyrannosaurid teeth that could not be said to belong to any particular species, and because the Alberta skull material differed markedly from that of Dryptosaurus, Osborn named it Albertosaurus sarcophagus in 1905. In 1910, American paleontologist Barnum Brown uncovered the remains of a large group of Albertosaurus at another quarry alongside the Red Deer River. Because of the large number of bones and the limited time available, Brown’s party did not collect every specimen, but made sure to collect bones from all of the individuals present. Among many other bones deposited in the American Museum of Natural History collections in New York City, seven sets of right metatarsals were collected, along with two isolated toe bones that did not match any of the metatarsals in size. This indicates the presence of at least nine individuals in the quarry. The Royal Tyrrell Museum of Palaeontology rediscovered the site in 1997 and resumed fieldwork there. This further excavation turned up a tenth, very young individual in 2002. The specimen originally named A. arctunguis was also excavated near the Red Deer River and is housed in the Royal Ontario Museum in Toronto, Canada. Six more skulls and skeletons have since been discovered in Alberta and are housed in other Canadian museums. All identifiable fossils of Albertosaurus sarcophagus are known from the Horseshoe Canyon Formation in Alberta. This formation dates to the early Maastrichtian stage of the Late Cretaceous period, 70 to 73 million years ago. Many other dinosaurs have been found there, including smaller theropods like Ornithomimus, Chirostenotes and several dromaeosaurids, and a wide variety of herbivores like ankylosaurians, ceratopsians, pachycephalosaurs and hadrosaurids. Fossils of Albertosaurus have also been reported from the American states of Montana, New Mexico, and Wyoming, but these probably do not represent A. sarcophagus and may not even belong to the Albertosaurus genus.


Suborder: Theropoda Family: Tyrannosauridae Subfamily: Albertosaurinae Genus: Albertosaurus Species: A. sarcophagus






Alectrosaurus, M.Shiraishi 2
Name Means: “unmarried lizard” 5 meters 1,000 to 2,000 pounds Late Cretaceous – around 96 million years ago Gobi Desert, Mongolia /  Alectrosaurus seems to have been quite rare. It was much smaller than Tyrannosaurus rex; it was slender and does not preserve well. Like other members of the tyrannosaur family, it was bipedal.
There have been a few findings of Alectrosaurus, and little has been published about them. printed about them. One important find is that it had a furcula (wishbone). For many years it was believed that only birds had this bone. It is now known to be common for a theropod. Since then other theropods have been found to have had them. History Alectrosaurus was discovered in 1923 during one of the American Museum of Natural History expeditions to China led by Roy Chapman Andrews. There was confusion when it was found originally, due to the fact that it was found with a segnosaur.
The two animals were thought to be one. Chapman found a partial femur, tibia, fibula and pubic foot, It was described in 1933 by palaeontologist Charles W.Gilmore.. Since then a partial skull, shoulder girdle, ribs, fircula, should blade and two vertebrate have been discovered. There are no complete specimens, but there is enough skeleton material to reconstruct how it looked. It was re-described in 1989.
Suborder: Theropoda Superfamily: Tyrannosauroidea Genus: Alectrosaurus Species: A. olseni Binomial name Alectrosaurus olseni
  1. Alectrosaurus is een geslacht van tyrannosauroïde theropode dinosauriërs uit Binnen-Mongolië dat 83-74 miljoen jaar geleden tijdens het late Krijt leefde. Wikipedia

Aletopelta combs, San Diego Natural History Museum © 2011-13 Ant Allan





° allosaurusAllosaurus


Replica of an Allosaurus skeleton.


Allosaurus June 16, 2011

Filed under: Theropoda
Allosaurus was as tall as a giraffe, but unlike this gentle herbivore, it was a lethal killer that may have hunted its prey in packs. The most well-known of the late Jurassic theropods, Allosaurus was unearthed by Othniel Charles Marsh during the ‘bone wars’, and since then many specimens have been found. The Cleveland-Lloyd quarry alone has yielded more than 44 individuals. Species attributed toAllosaurus have been found as far away as Tanzania and Portugal. Sauropod bones have been found bearing marks gouged by Allosaurusteeth. It was a theropod and it could grow up to 12m long. Although it was not as large as the largest carnivorous dinosaur Tyrannosaurus, it was just as vicious. Allosaurus was armed with enormous jaws, full of sharp, jagged teeth. It also had curved claws and a powerful tail to lash out at any animal brave enough to attack it.
Factbox Name: Allosaurus, meaning ‘different lizard’ Size: about 12m long Food: meat, especially other dinosaurs Lived: about 150 million years ago in the Late Jurassic in North America, and possibly Portugal and Tanzania Allosaurus is a familiar animal, with its massive hind legs, its strong S-shaped neck, its huge head with jaws that could bulge sideways to bolt down great chunks of meat; sharp, serrated, steak-knife teeth with 5cm-long crowns, and its short, heavy arms with three-fingered hands bearing ripping claws that were up to 15cm long. This enormous carnivore would have hunted the biggest herbivores of the time, including the massive sauropods, the remains of which were found in the Cleveland-Lloyd quarry. If a tall man could have stood on another’s shoulders when Allosaurus was alive, he would have been at just the right height to peer into its mouth. He would have seen rows of about 70 saw-edged teeth. All its teeth curved backwards, perfect for biting the flesh of its prey and preventing it from escaping. If any of its teeth fell out or were wrenched out in a fight, each was replaced by a new one that quickly grew to fill in the gap. Scientists think that Allosaurus moved at about 8km/h. A jogger could have just about kept up with it as it strode along on its back legs like an enormous bird. Experts can also tell from fossil footprints that each step Allosaurus took was as long as a car. The four toes on both feet ended in sharp, bird-like claws. Three of them pointed forwards and one backwards. Each claw was strong and sharp enough to tear open the soft underside of any other dinosaur. Allosaurus also had a claw on each of the three fingers of both hands. It used them to attack and hold onto prey. Allosaurus probably held up its long, powerful tail when walking or running, to balance the weight of its body. Its tail had about 50 bones in it and was useful for lashing out at a rival during the mating season – when male fought male for the attentions of a female. Small, carnivorous dinosaurs which attacked Allosaurus’ young were probably seen off one mighty sweep of the tail. Allosaurus was so large that it must have needed a considerable amount of meat to fill its ever-hungry stomach. It preyed on the herbivorous dinosaurs that lived in the same area. Allosaurus’ toothmarks have been found on the tail bones of Apatosaurus, a North American herbivore. Some of the really huge herbivores, such as Diplodocus, were far too large for Allosaurus to attack on its own, so Allosaurus may have grouped together and hunted in packs. Several members of the Allosaurus pack charged in to attack, biting and clawing at defenceless Diplodocus until it slumped to the ground to be ripped apart by the rest of the pack. Allosaurus would have had no hesitation in attacking the young of these large dinosaurs. Catching fresh meat was a hit and miss business, so Allosaurus probably also fed on the leftovers of animals killed by other carnivores. This is called scavenging. Allosaurus fossils have been found at sites in Colorado, Montana, New Mexico, Oklahoma, South Dakota, Utah and Wyoming, USA.

De Allosaurus, was qua eetgedrag te vergelijken met roofvogels. Dat blijkt uit nieuw wetenschappelijk onderzoek.

A modern-day kestrel (a small falcon) is perched atop the skull of the Jurassic predatory dinosaur Allosaurus. A key finding of the new study is that Allosaurus had a feeding style similar to falcons. In both cases, tearing flesh from carcasses involved grasping meat with the jaws and tugging back and up with the neck and body. (Credit: WitmerLab, Ohio University) 22 mei 2013

In tegenstelling tot de Tyrannosaurus-rex scheurde de Allosaurus zijn prooien niet aan stukken door zijn kop wild heen en weer te bewegen. Het dier rukte het vlees van karkassen met rechte bewegingen van zijn kop, ongeveer op dezelfde manier zoals valken in hun prooi pikken. Dat melden onderzoekers van de Universiteit van Ohio in een studie die is gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Paleontologia Electronica.


Bij hun onderzoek creëerden de wetenschappers een computersimulatie van een Allosaurus op basis van een 2,5 meter lange schedel en een skelet van de nek van het dier. Ook maakten ze gebruik van kennis over de spieren die de dinosauriër waarschijnlijk bezat. In dezelfde computersimulatie werd ook het lichaam van een Stegosaurus nagebootst, een dinosauriër die vaak ten prooi viel aan Allosaurussen. Door de mogelijke bewegingen van de nek en kop van de Allosaurus in de computersimulatie te bestuderen, kregen de onderzoekers een beeld van de manier waarop het dier het vlees van het lichaam van een Stegosaurus at.

Brute kracht

“De Allosaurus was zo uitgerust dat hij zijn kop in zijn prooi sloeg, zich vastbeet, en zijn kop vervolgens weer recht omhoog trok met behulp van zijn nek en lichaam”, verklaart hoofdonderzoeker Eric Snively op nieuwssite ScienceDaily. “Op die manier trok het dier het vlees van zijn prooi.” De Allosaurus leefde ongeveer 150 miljoen jaar geleden in het huidige Noord-Amerika. Het onderzoek suggereert dat het dier veel meer controle had over zijn kop en nek dan de Tyrannosaurus-rex. Dat maakte de Allosaurus waarschijnlijk flexibeler en wendbaarder tijdens de jacht. Qua brute kracht moest de Allosaurus het echter afleggen tegen zijn beroemde familielid. De wetenschappers hopen met hun computersimulaties in de toekomst het eetgedrag van meer dinosauriërs in kaart te brengen.

Door: NU.nl/Dennis Rijnvis

  • alvarezsaurusAlvarezsaurus 


    :Sauropoda Early Cretaceous Locality: La Amarga, Argentina Completeness: 80% Length: 9 meters(Photo right )This is the cast replica of the skeleton of one of the most bizarre sauropods, the Amargasaurus cazaui. Amargasaurus appears to have a “frill” running along most of its neck and back. Whether or not such a frill is common among sauropods is currently being debated
    http://maniraptora.com/dinosaurs_world/macn/amarga/code.htmlAmargasaurus (“Amarga lizard”) was a sauropod dinosaur who lived during the Early Cretaceous, about 135 million years ago. Gondwanan sauropods seemed to have survived longer than their Laurasian counterparts. Amargasaurus is thought to be related to Dicraeosaurus, another Gondwanan dinosaur. (Dicraeosaurus is part of the famous Tendaguru fauna of Tanzania which also includes Brachiosaurus brancai and the stegosaur Kentrosaurus aethiopicus.)The original skeleton was found by José Bonaparte and Guillermo Rougier in 1984 in Neuquén Province, Patagonia, Argentina. Almost all of it was found and it shows that Amargasaurus was about 30 feet (9 meters) long. The most amazing features of Amargasaurus are its long neural spines. Some of them are 21 inches (50.5 cm) long! Because of this, paleontologists think that Amargasaurus may have had a “sail” on its neck. Why? To scare off predators and rivals, to control body temperature, or to attract lady-amargasaurs? Only the back part of the skull of this skeleton was found — its reconstruction was based on the skull of Dicraeosaurus.*Amargasaurus ( “La Amarga lizard”)  is a genus of dicraeosaurid sauropod dinosaur from the Early Cretaceous Period of what is now South America. It was small for a sauropod, reaching 10 meters (33 feet) length. It would have been a quadrupedal herbivore with a long, low skull on the end of a long neck, much like its relative Dicraeosaurus. However, this dinosaur sported two parallel rows of tall spines down its neck and back, taller than in any other known sauropod, which may have supported skin sails.Discovery and species The name Amargasaurus was coined in 1991 by Argentine paleontologists Leonardo Salgado and Jose Bonaparte, because its fossil remains were found alongside the La Amarga Arroyo in the Neuquén province of Argentina. La Amarga is also the name of a nearby town, as well as the geologic formation the remains were recovered from. The word amarga itself is Spanish for “bitter,” while sauros is Greek for “lizard.” The one named species (A. cazaui) is named in honor of the man who discovered the site, Dr. Luis Cazau, a geologist with the YPF oil company, which at the time was state-owned.This site is located in the lower (older) sections of the La Amarga Formation, which dates to the Barremian through early Aptian stages of the Early Cretaceous Period, or around 130 to 120 million years ago.Paleobiology Amargasaurus is known from a relatively complete skeleton from a single individual. This skeleton includes the back of the skull, and all vertebrae of the neck, back, and hips, as well as a bit of the tail. The right side of the shoulder girdle is also known, as are the left forelimb and hindlimb, and the left ilium, a bone of the pelvis.Vertebral spines The most obvious feature of Amargasaurus’ skeleton is the series of tall spines on the neck and back vertebrae. The spines are tallest on the neck, where they are paired in two parallel rows. These rows continue along the back, decreasing in height as they approach the hips. The lower back and sacral (hip) vertebrae feature only single spines, which are long but much shorter than those of the neck, comparable to other sauropods. These spines may have supported a pair of tall skin sails. Similar sails are seen in the unrelated dinosaurs Spinosaurus and Ouranosaurus, as well as the pelycosaur Dimetrodon. There are a variety of hypotheses for the function of these sails, including defense, communication (for mating purposes or for simple species recognition), or temperature regulation. However, their true function remains unknown.Similar spines are found on the presacral vertebrae of Dicraeosaurus from Africa, although not nearly as tall.© 2007 Answers Corporation


  • ampelosaurusAmpelosaurus      ampelosaurusAfbeelding rechts l is gemaakt door ДиБгд (via Wikimedia Commons).Bronmateriaal:The brain of the ampelosaur from Cuenca (Spain) revealed” – Spanish National Research Council (CSIC) (via Eurekalert.org)

  • http://www.scientias.nl/vijftien-meter-lange-dinosaurus-had-brein-ter-grootte-van-een-appel/79345                                                   24 januari 2013  door .Wetenschappers zijn erin geslaagd om het brein van één van de grootste dinosaurussen van Europa te reconstrueren. En het is verrassend klein: deze vijftien meter lange dino had een brein dat niet veel groter was dan een appel.Die conclusie trekken Spaanse wetenschappers nadat ze een 3D-reconstructie van het brein van een Ampelosaurus hebben gemaakt. Dat het brein van deze enorme dinosaurus zo klein was, is verrassend. Zeker als we naar de evolutie van de Ampelosaurus gaan kijken.Over de Ampelosaurus De Ampelosaurus behoort tot de Titanosauria: plantetende giganten die in de tweede helft van het Krijt op tal van plekken wereldwijd voorkwamen. De Titanosauria behoren op hun beurt weer tot de Sauropoda: een groep grote dinosaurussen die zich tijdens het Mesozoïcum (253 tot 66 miljoen jaar geleden) over de aarde verspreidden. De eerste dinosaurussen uit de groep Sauropoda ontstonden zo’n 160 miljoen jaar eerder dan de Ampelosaurus. Het exemplaar dat de Spaanse wetenschappers hebben bestudeerd en gereconstrueerd is ongeveer 70 miljoen jaar oud.Klein brein Als u de geschiedenis van de Ampelosaurus zo bekijkt, wordt wel duidelijk dat de dino het resultaat is van een lange evolutie. Maar ondanks dat vertoont het brein van de Ampelosaurus weinig ontwikkeling. “Deze dinosaurus mag dan vijftien meter lang zijn geweest: zijn brein was niet groter dan acht centimeter,” vertelt onderzoeker Fabien Knoll. “Een toename in de grootte van het brein had niet de voorkeur tijdens de evolutie van de Sauropoda.”Binnenoor Een andere ontdekking die de onderzoekers deden was dat het binnenoor van de dinosaurus bijzonder klein was. “Dit suggereert mogelijk dat de Ampelosaurus er niet op gebouwd was om zijn ogen of zijn hoofd en nek snel te bewegen.”De onderzoekers maakten voor hun studie gebruik van een Ampelosaurus die in 2007 in Spanje werd teruggevonden. Het is nog niet helemaal duidelijk om welke soort het gaat. Eerder werd namelijk in Frankrijk een dino uit het geslacht Ampelosaurus gevonden, maar er zijn de nodige verschillen tussen die Ampelosaurus en het exemplaar dat in Spanje is ontdekt. Waarschijnlijk horen de exemplaren allebei tot het geslacht Ampelosaurus, maar maken ze deel uit van twee afzonderlijke soorten. Of dat echt het geval is, kunnen de onderzoekers pas vaststellen als meer fossiele resten worden teruggevonden.    
  •  Photographs of the braincase of the titanosaurian sauropod Ampelosaurus sp. (MCCM-HUE-8741) from the Cretaceous of Fuentes, Spain. In dorsal (A), ventral (B), rostral (C), caudal (D), and left lateral (E) views. Abbreviations: BO, basioccipital; BS, basisphenoid; EO-OP, exoccipital-opisthotic/otoccipital; F, frontal; LS, laterosphenoid; OS, orbitosphenoid; P, parietal; PR, prootic; SO, supraoccipital. Scale bar equals 5 cm. (Credit: Knoll et al. Neurocranial Osteology and Neuroanatomy of a Late Cretaceous Titanosaurian Sauropod from Spain (Ampelosaurus sp.). PLoS ONE, 2013; DOI: 10.1371/journal.pone.0054991)  http://www.sciencedaily.com/releases/2013/01/130123195349.htm
  • Fabien Knoll, Ryan C. Ridgely, Francisco Ortega, Jose Luis Sanz, Lawrence M. Witmer. Neurocranial Osteology and Neuroanatomy of a Late Cretaceous Titanosaurian Sauropod from Spain (Ampelosaurus sp.). PLoS ONE, 2013; 8 (1): e54991 DOI: 10.1371/journal.pone.0054991
  •  Article on Ampelosaurus   Feb 11, ’13 by Neal Ryan C. Ridgely, Francisco Ortega, Jose Luis Sanz, and Lawrence M. Witmer wrote an article titled Neurocranial Osteology and Neuroanatomy of a Late Cretaceous Titanosaurian Sauropod from Spain (Ampelosaurus sp.). It was published in 2013 in PLoS ONE 8(1). This quote from the abstract says:

    Titanosaurians were a flourishing group of sauropod dinosaurs during Cretaceous times. Fossils of titanosaurians have been found on all continents and their remains are abundant in a number of Late Cretaceous sites. Nevertheless, the cranial anatomy of titanosaurians is still poorly known. The Spanish Cretaceous locality of “Lo Hueco” yield a relatively well preserved, titanosaurian braincase, which allows a number of phylogenetically restricted characters with Ampelosaurus atacis from France such as a flat occipital region. However, it appears to differ from A. atacis in some traits such as the greatest degree of dorsoventral compression and the presence of proatlas facets. The specimen is therefore, provisionally identified as Ampelosaurus sp. It was CT scanned and 3D renderings of the cranial endocast and inner-ear system were generated. Our investigation highlights that, although titanosaurs were derived sauropods with a successful evolutionary history, they present a remarkably modest level of paleoneurological organization. Compared with the condition in the basal titanosauriform Giraffatitan braincase, the labyrinth of Ampelosaurus sp. shows a reduced morphology. The latter feature is possibly related to a restricted range of head-turning movements.
    The complete text is on this link.

    Amurosaurus riabinini Amurosaurus was een typische hadrosauriër: een grote planteneter met een afgeplatte bek (zoals een eend), die meestal op zijn achterpoten liep. Hij had waarschijnlijk een hoge, smalle kam op zijn kop, maar die werd nog niet gevonden. Amurosaurus werd door de paleontologen van ons Museum ontdekt in Rusland, in het gebied van de Amoer-rivier. Hij leefde er op het einde van het Krijt; net in de periode dat de dinosauriërs uitstierven. Daarom is deze vondst een belangrijk puzzelstukje van hét grote paleo-mysterie: hoe stierven de dinosauriërs uit? Deze dino leefde 80-65 miljoen jaar geleden. Paleontologen vonden hem in Rusland. Krijt Ornitischia Herbivoor 7m skelet opgesteld in het KBIN Brussel

    amygdalodon  amygdalodon

  • File:Anatotitan BW.jpg

    Life restoration of Anatotitan. Anatotitan Krijt: Ornitischia Herbivoor : 12m Anatotitan hoort bij de groep van de hadrosauriërs of eendenbek-dinosauriërs. Achterin zijn bek zaten honderden kiezen dicht op elkaar gedrukt. Daarachter zaten wangzakken waarin de tong tijdens het eten het vermalen voedsel in en uit duwde. Hij heeft niet alleen enorm veel tanden; Anatotitan is ook de grootste hadrosauriër die tot nu toe werd ontdekt: hij kon wel 12m lang worden. Het was één van de laatste dinosoorten; hij liep 65 miljoen jaar geleden nog rond op aarde, dus tot op de periode dat alle dinosauriërs uitstierven. Deze dino leefde 65 miljoen jaar geleden. Paleontologen vonden hem in Noord-Amerika .

    Anatotitan copei

    Anatotitan was a large herbivore. It had a sophisticated skull that facilitated eating plant growth. The skull allowed the dinosaur to use a grinding motion, somewhat like chewing


    virtual Dinosaurs (Lindy hall collection ) http://www.lindahall.org/events_exhib/exhibit/exhibits/dino/name.shtml (the paper dinosaur 26b )

    A l’image d’Iguanodon qui vivait au Crétacé inférieur, Anatotitan pouvait cueillir une énorme quantité de végétation grâce à son bec semblable à celui d’un canard. A l’aide de ses centaines de dents taillées comme des diamants, il l’a mâchait pour la réduire en pulpe.Anatotitan


    Anatotitan copei. By Unforth . Licence

    Ces caractéristiques sont une grande avancée dans l’évolution des Ornithischiens (dinosaures à bassin d’oiseau). Anatotitan copei ” Canard géant ” est l’espèce type qui a été décrite en 1942 par Lull & Wright. Ce dinosaure vivait au Crétacé supérieur en Amérique du Nord. Sa taille est estimée à 12 m de long. Plusieurs squelettes complets ont été mis au jour.

    Crane Anatotitan

    Crâne Anatotitan. By Patrick Dockens . Licence

    On a émis l’hypothèse qu’Anatotitan n’aurait pas existé et ne serait qu’une version plus grande d’Edmontosaurus annectens.Cependant, aujourd’hui on considère qu’Anatotitan est bien une espèce distincte. Classification Ornithischia Ornithopoda Hadrosauridae Hadrosaurinae Edmontosaurini






  • ANKYLOSAURIDAE    ankylosaurusAnkylosaurus

    acanthopholisAcanthopholis aletopeltaAletopelta animantarxAnimantarx ankylosaurusAnkylosaurus
    antarctopeltaAntarctopelta crichtonsaurusCrichtonsaurus dracopeltaDracopelta edmontoniaEdmontonia
    euoplocephalusEuoplocephalus gargoyleosaurusGargoyleosaurus gastoniaGastonia minmi
    minotaurasaurusMinotaurasaurus pinacosaurusPinacosaurus nodocephalosaurusNodocephalosaurus nodosaurusNodosaurus
    polacanthusPolacanthus saichaniaSaichania sauropeltaSilvisaurus struthiosaurusStruthiosaurus
    tatankacephalusTatankacephalus sauropeltaSauropelta scelidosaurusScelidosaurus tarchiaTarchia


    Ankylosaurus est le plus grand des ankylosaures. C’est en 1908 que le paléontologue Brown découvrit les premiers fossiles. L’armure de ce dinosaure le rendait pratiquement invincible. Ankylosaurus ” Lézard soudé” ne craint rien, ni personne; même pas le terrible Tyrannosaurus Rex. Doté d’une cuirasse osseuse robuste, il n’a pas besoin d’un troupeau pour se protéger. Il vit en solitaire et se nourrit de végétations basses telles les fougères. On a longtemps cru que les Ankylosaures n’utilisaient pas leurs dents pour broyer les végétaux. Mais, des études récentes ont démontré qu’ils mastiquaient leur nourriture. La massue au bout de la queue était formée de nodules osseux qui, à l’origine, étaient imbriquées dans la peau. En se développant, ces nodules fusionnaient entre eux et avec les os de la queue.


    Squelette d’Euoplocephalus, un proche parent d’Ankylosaurus qui montre bien les plaques osseuses sur le dos, la nuque et les flancs. © dinosoria.com

    La queue de ce dinosaure était constituée de deux parties :

    • La partie mobile et flexible
    • La massue

    La seule partie vulnérable du corps d’Ankylosaurus se trouvait sur son ventre non protégé par l’armure. Le reste du corps est protégé d’une cuirasse composée de plusieurs centaines de plaques enfoncées dans la peau. Elle était également couverte de nombreuses pointes.

    Massue d'un Ankylosaure

    Massue d’un Ankylosaure. © The Thruth about killer dinosaurs. BBC

    Le crâne d’Ankylosaurus se prolonge à l’avant par un grand bec édenté. Il possédait une rangée de dents à l’arrière en forme de feuilles. Le crâne est également protégé par des plaques osseuses.


    Crâne Ankylosaurus. By Brian Brarian. Licence

    Ankylosaurus magniventris vivait en Amérique du Nord. On a mis au jour en Asie plusieurs espèces très similaires bien que distinctes d’Ankylosauridés. La taille d’Ankylosaurus magniventris est estimée à 9 m de long pour un poids d’environ 4 à 5 tonnes. Il vivait au Crétacé supérieur. Classification: Ornithischia Thyreophora Eurypoda Ankylosauria Ankylosauridae

    V.Battaglia (11.2003)


    Les fossiles d’Ankylosaures « reptiles fusionnés ou soudés » proviennent des terrains du Jurassique et du Crétacé du monde entier. Leur nom se rapporte au fait que les os contenus dans leur peau ont tendance à se souder entre eux pour former de grands éléments de carapaces, comme les pièces d’une armure. En fait, cette cuirasse était tellement développée que de grandes plaques osseuses étaient même soudées à la tête. Les Ankylosaures sont des dinosaures ornithischiens quadrupèdes. L’ordre des Ankylosauria est découpé en deux familles :

    • Les Ankylosauridés (Ankylosauridae)
    • Les Nodosauridés (Nodosauridae)

    Les Ankylosauridés « Lézards soudés » étaient des dinosaures cuirassés de 3 à 10 m de long. Leur principale défense était la robustesse des os du crâne ainsi que les rangées de plaques osseuses. Cette famille est apparue au Jurassique et a prospéré tout au long du Crétacé en Asie, en Amérique du Nord et en Europe. Les Ankylosauridés se distinguent des Nodosauridés par plusieurs caractères :

    • Les angles postérieurs de leur crâne portent de grandes cornes triangulaires
    • Leurs faces latérales sont complètement recouvertes d’os
    • Leur queue se termine par une lourde massue osseuse

    La queue des Ankylosauridés A l’extrémité de la queue, quatre plaques renflées étaient fusionnées entre elles et soudées aux dernières vertèbres caudales.

    Queue d'Ankylosaurus

    Queue d’un Ankylosaurus. © The Thruth about killer dinosaurs. BBC

    Des tendons allongés, en forme de cordage, passaient par-dessus ces os, raidissant et renforçant l’extrémité de la queue. Par contre, la base de la queue était souple et pouvait asséner des coups puissants de droite à gauche. Le crâne des Ankylosauridés Leur crâne était presque aussi large que long. Ils étaient recouverts d’une cuirasse osseuse et portaient de grandes cornes dans les angles postérieurs. Le crâne d’Euoplocephalus montre qu’il possédait des paupières osseuses.


    Dessin crâne d’Euoplocephalus

    Les crânes fossiles donnent une impression de compacité et de solidité. En comparant les crânes de jeunes par rapport à ceux d’adultes, on sait que les os n’étaient pas fusionnés chez les jeunes. Les conduits nasaux des Ankylosauridés Les conduits nasaux des Ankylosauridés suivent un trajet en forme de S à l’intérieur du crâne. De part et d’autre de ces voies principales, il existe des cavités et des conduits supplémentaires : les sinus. Teresa Maryanska pense qu’ils servaient à filtrer, à réchauffer et à humidifier l’air. Elle a découvert dans les crânes de Pinacosaurus « reptile planche » et de Saichania, provenant de Mongolie, de fins os courbes à l’intérieur des conduits nasaux. Les os sont très semblables aux os turbinaux que l’on trouve dans le nez des mammifères. Exemples d’Ankylosauridés Talarurus plicatospineus: Il mesurait 4 à 5 m de long. Il vivait en Mongolie il y a 90 millions d’années. Talarurus “à la queue en panier” doit son nom aux nombreuses baguettes osseuses qui s’entrecroisaient dans la queue des Ankylosauridés, comme dans un panier en osier.


    Squelette de Talarurus. © dinosoria.com

    Le squelette bien conservé ci-dessous montre la posture plutôt accroupie et sa large cage thoracique. Sa tête était puissamment cuirassée. Il n’y aucune trace d’épines sur le dos, ni sur la queue; par contre, le corps est recouvert de nodules osseux. Tarchia gigantea: Ce dinosaure provient de Mongolie. Il est connu grâce à 7 spécimens comprenant des crânes complets ou partiels.


    Reconstitution de Tarchia attaqué par un Velociraptor. By Corwinok . Licence

    Son nom “cerveau” lui a été donné car il possède une cavité cérébrale plus grande que celle des autres Ankylosauridés. Sa taille est estimée à 8 m de long. Il vivait au Crétacé supérieur. Saichania chulsanensis : Il vivait au Crétacé supérieur et a été découvert en Mongolie. Sa taille est estimée à 6,6 m de long. Sa tête massive était dotée de grands nodules osseux. De nombreuses épines triangulaires recouvraient le dos et le cou. Trois spécimens ont été mis au jour dont deux squelettes complets. Les Nodosauridés La première découverte d’un Nodosauridé fut celle de Hylaeosaurus armatus trouvé en 1833 en Angleterre puis en France. Il vivait au Crétacé inférieur. Sa taille est estimée en 3 et 5 m. Notre connaissance de ce dinosaure se réduit à un seul squelette, incomplet, quelques os isolés et des plaques de son armure. Il est le troisième dinosaure à qui l’on a attribué un nom scientifique, après Megalosaurus et Iguanodon. Les Nodosauridés n’ont pas de massue osseuse au bout de la queue et leur crâne est moins cuirassé. Leur dos et leur queue sont couverts de nombreuses plaques de formes et de tailles différentes. Certaines sont plates, ovales ou rondes. D’autres, hérissées comme de grandes épines, constituaient probablement une bonne arme défensive contre les prédateurs.

    Peau de Sauropelta

    Cuirasse fossilisée de Sauropelta. © dinosoria.com

    Les Nodosauridés sont apparus au Jurassique moyen et ont perduré jusqu’à la fin du Crétacé. Le plus connu est Nodosaurus textilis décrit en 1921. Le squelette, bien qu’incomplet, nous donne une assez bonne idée de ce à quoi devaient ressembler la plupart des Nodosauridés. Le squelette mesure 5,50 m de long. L’ensemble de sa face dorsale est recouvert de plaques osseuses, formant une épaisse et solide carapace. Nodosaurus textilis vivait au Crétacé inférieur en Amérique du Nord.


    Panoplosaurus. © dinosoria.com

    On a également découvert le crâne complet de Panoplosaurus mirus « reptile entièrement cuirassé ». Contrairement à celui des Ankylosauridés, le crâne est assez étroit avec un museau plus pointu. Il ne comporte pas d’expansions osseuses en forme de corne dans les angles postérieurs. Sa taille est estimée à 7 m de long. Il vivait au Crétacé supérieur en Amérique du Nord. Parmi les Nodosauridés, on peut également citer Minmi, Edmontonia ou Pawpawsaurus.

    V.Battaglia (11.2003)

    Classification < Espèces de Dinosaures Ornithischia Thyreophora Eurypoda Ankylosauria < Groupes et familles de Dinosaures Ankylosaurs(19) 

    by -sergey krasovskiy

    by -sergey krasovskiy

  • Ankylosaurus ( meaning ‘stiffened lizard’) is a genus of ankylosaurid dinosaur, containing one species, A. magniventris. Fossils of Ankylosaurus are found in geologic formations dating to the very end of the Cretaceous Period in western North America. Although a complete skeleton has not been discovered and several other species are represented by more extensive fossil material, Ankylosaurus is often considered the archetypal armored dinosaur. Other ankylosaurids shared its well-known features, like the heavily-armored body and massive bony tail club, but Ankylosaurus was the largest member of its family.
    Paleobiology A full-grown Ankylosaurus was a very large animal, compared to the majority of modern land animals. Some scientists have estimated a length of 9 meters (30 ft.). Another reconstruction suggests a significantly smaller size, at 6.25 m (20.5 ft) long, up to 1.5 m (5 ft) wide and about 1.7 m (5.5 ft) high at the hip. The body shape was low-slung and very wide. Ankylosaurus was quadrupedal, with the hindlimbs longer than the forelimbs. Although its feet are still unknown to science, comparisons with other ankylosaurs suggest Ankylosaurus probably had five toes on each foot. The skull was low and triangular in shape, wider than it was long. The largest known skull measures 64.5 centimeters (25 in) long and 74.5 cm (29 in) wide. Like other ankylosaurs, Ankylosaurus was herbivorous, with very small, leaf-shaped teeth suitable for cropping vegetation. Ankylosaurus did not share the grinding tooth batteries of the contemporaneous ceratopsid and hadrosaurid dinosaurs, indicating that very little chewing occurred. Bones in the skull and other parts of the body were fused to increase their strength. Armor The most obvious feature of Ankylosaurus is its armor, consisting of massive knobs and plates of bone, known as osteoderms, embedded in the skin. Osteoderms are also found in the skin of crocodiles, armadillos and some lizards. The bone was probably overlain by a tough, horny layer of keratin. These osteoderms ranged greatly in size, from wide, flat plates to small, round nodules. The plates were aligned in regular horizontal rows down the animal’s neck, back, and hips, with the many smaller nodules protecting the areas between the large plates. Smaller plates may have been arranged on the limbs and tail. Compared to the slightly more ancient ankylosaurid Euoplocephalus, the plates of Ankylosaurus were very smooth in texture, without the high keels found on the armor of the contemporaneous nodosaurid Edmontonia. A row of flat, triangular spikes may have protruded laterally along each side of the tail. Tough, rounded scales protected the top of the skull, while four large pyramidal horns projected outwards from its rear corners. Tail club The famous tail club of Ankylosaurus was also composed of several large osteoderms, which were fused to the last few tail vertebrae. It was very heavy and supported by the last seven tail vertebrae, which interlocked to form a stiff rod at the base of the club. Thick tendons have been preserved, which attached to these vertebrae. These tendons were partially ossified (or bony) and were not very elastic, allowing great force to be transmitted to the end of the tail when it was swung. It seems to have been an active defensive weapon, capable of producing enough of a devastating impact to break the bones of an assailant. It has also been proposed that the tail club acted as a decoy for the head, although this idea is now largely discredited. Environment Ankylosaurus magniventris existed between 68 to 65.5 million years ago, in the latest Maastrichtian stage of the Late Cretaceous Period, and was one of the last dinosaurs to exist just prior to the Cretaceous-Tertiary extinction event. The type specimen is from the Hell Creek Formation of Montana, while other specimens have been found in the Lance Formation of Wyoming and the Scollard Formation in Alberta, Canada, all of which date to the very end of the Cretaceous. The Lance, Hell Creek and Scollard Formations represent different sections of the western shore of the shallow sea that divided western and eastern North America during the Cretaceous. They represent a broad coastal plain, extending eastwards from the seaway to the newly-formed Rocky Mountains. These formations are composed largely of sandstone and mudstone, which have been attributed to floodplain environments. The Hell Creek is the best studied of these ancient environments. At the time, this region was subtropical, with a warm and humid climate. Many plant species were supported, primarily angiosperms, with less common conifers, ferns and cycads. An abundance of fossil leaves found at dozens of different sites indicates that the area was largely forested by small trees. Fossils of Ankylosaurus are very rare in these sediments, compared to Edmontosaurus and the super-abundant Triceratops, which make up most of the large herbivore fauna. Another ankylosaur, Edmontonia, is also found in the same formations. However, Ankylosaurus and Edmontonia seem to have been separated both geographically and ecologically. Ankylosaurus had a wide muzzle, perhaps used for non-selective grazing and may have been limited to the upland regions, away from the coast, while Edmontonia had a narrower muzzle, indicating a more selective diet and seems to have lived at lower elevations, closer to the coast. Classification Ankylosaurus was named as the type genus of the family Ankylosauridae. Ankylosaurids are members of the larger taxon Ankylosauria, which also contains the nodosaurids. Ankylosaur phylogeny is a contentious topic, with several mutually exclusive analyses presented in recent years, so the exact position of Ankylosaurus within Ankylosauridae is unknown. Ankylosaurus and Euoplocephalus are often thought to be sister taxa. However, other analyses have found these genera in different positions. Further discoveries or research may clarify the situation. Discovery Ankylosaurus was named by American paleontologist Barnum Brown, in 1908. The generic name is derived from the Greek words /ankulos (‘curved’) and/sauros (‘lizard’). Brown intended this name in the same sense as the medical term ankylosis, to refer to the stiffness produced by the fusion of many bones in the skull and body, so the name is often translated as ‘stiffened lizard.’ The type species is A. magniventris, from the Latin magnus (‘great’) and venter (‘belly’), referring to the great width of the animal’s body. A team led by Brown discovered the type specimen of A. magniventris (AMNH 5895) in the Hell Creek Formation of Montana, in 1906. This consisted of the top of the skull, as well as vertebrae, ribs, part of the shoulder girdle and armor. Six years earlier, Brown found the skeleton of a large theropod dinosaur (AMNH 5866) in the Lance Formation of Wyoming. This specimen was named Dynamosaurus imperiosus in 1905 but is now thought to belong to Tyrannosaurus rex. Associated with AMNH 5866 were more than 75 osteoderms of various sizes, which were attributed to Dynamosaurus. However, these osteoderms are nearly identical in form to those of A. magniventris and most probably belong to this species. In 1910, while on an expedition to Alberta, Barnum Brown recovered his third specimen of A. magniventris (AMNH 5214), from the Scollard Formation. AMNH 5214 includes a complete skull and the first known tail club, as well as ribs, limb bones and armor. All three of the above specimens are now housed at the American Museum of Natural History in New York City. The largest known skull of this animal (NMC 8880) was collected in Alberta by Charles M. Sternberg, in 1947 and is now housed at the Canadian Museum of Nature. Many other isolated bones, armor plates and teeth have been found over the years. Copyright © 2007 Answers Corporation             Ankylosaurus  Oohkotokia – An Ankylosaurid Dinosaur of the Late Cretaceous    Feb 6, ’13 11by Neal

    Oohkotokia horneri was an ankylosaurid dinosaur of the Late Cretaceous. The holotype (MOR 433) is a partial skeleton. It was found in the Two Medicine Formation at MOR Locality. TM-034, northwest of Cut Bank in Montana. This fossil specimen dates to the Campanian age (83.5 – 70.6 million years ago) of the Cretaceous.

    Paul Penkalski wrote an article titled A new ankylosaurid from the late Cretaceous Two Medicine Formation of Montana, USA. It was published in 2013 in Acta Palaeontologica Polonica. This quote from the abstract says:
    Oohkotokia horneri gen et sp. nov. is described based on a specimen in the collections of the Museum of the Rockies, Montana, USA. Oohkotokia exhibits a unique combination of characters not seen in other late Campanian North American ankylosaurids: prominent, horn-like, trihedral squamosal bosses, a small undistinguished median nasal plate on the dorsal surface of the rostrum, a relatively small occipital condyle, a smooth osteoderm external texture, and triangular lateral osteoderms. Other specimens from the Two Mediciene Formation are referable to Oohkotokia. O. horneri, Dyoplosaurus acutosquameus, and Scolosaurus separate stratigraphically
    The complete text is on this link.


  • Anserimimus     Anserimimus is een geslacht van theropode dinosauriërs, behorend tot de groep van de Maniraptoriformes, dat tijdens het late Krijt leefde in het gebied van het huidige Mongolië. De enige benoemde soort isAnserimimus planinychus. Wikipedia   …..
  •   http://www.buscate.com.mx/educativo/dinosaurios-a-anserimimus.html
  • antarctopeltaAntarctopelta

    antarctosaurusAntarctosaurus Antarctosaurus wichmannianus    /Brian Franczak

  • With a thigh bone (femur) over seven and a half feet long, longer than any other femur known, Antarctosaurus was a sauropod of spectacular proportions. Like other members of the Late Cretaceous family Titanosauridae, it had massive hips, tall rear legs, front legs nearly as tall as the rear, a long tail, and a long neck.Antarctosaurus had a very small head, even for a sauropod. It was a plant-eater that had weak, peglike teeth. None of the preserved skeletons of Antarctosaurus are complete, so there is still much to learn about this animal.Some paleontologists calculate that, based on the length of the limb bones, Antarctosaurus may have been larger than Brachiosaurus brancai, which is the largest dinosaur known from complete skeletons. But the two are not closely related; Brachiosaurus belongs to a different family and lived only in the Jurassic Period. Antarctosaurus was the largest dinosaur of the Late Cretaceous. It may have weighed as much as 80 to 100 tons and stood as tall as 15 feet at the shoulders.Its name means “Antarctic reptile.” It was found in South America, which in the Late Cretaceous was not far from the Antarctic Circle. Fragmentary remains from India have been found that may belong to Antarctosaurus, but scientists have not yet proved they belong to the same animal. A relative, Titanosaurus, has been found in India and Argentina. This may mean that Gondwanaland may have still had land connections at that time.



    Filed under: Sauropoda — muzillu @ 2:16 pm
    Apatosaurus, also known by the popular but scientifically redundant synonym Brontosaurus, was a sturdy beast. It had a long, whiplash tail, which had about 80 bones in it. Apatosaurus was a huge, quadrupedal sauropod, as long as a tennis court. It fed on leaves that it snipped from plants and trees with its weak, peg-like teeth. Its very long neck, which had 15 huge bones in it, was held up by strong muscles that ran along the neck bones. Factbox Name: Apatosaurus, meaning ‘deceptive reptile’ Size: 21-25m long and 5.8m high Food: leaves and shoots of trees and shrubs Lived: about 150 million years ago in the Late Jurassic Period in North America Apatosaurus is a heavily built diplodocid. The vertebrae have a groove along the top. This held a strong ligament that supported the weight of the neck and the tail, like the cables on a suspension bridge. The ‘deceptive lizard’ of the name refers to the fact that the chevron bones attached to the vertebrae look confusingly like those of the aquatic reptile Mosasaurus. Although the head is about the size of that of a horse, the brain is only as big as that of a cat. The whole skeleton is similar to that of Diplodocus, but is much more stocky and massive, going for weight rather than length. Apatosaurus had an extremely long tail, almost half of which was thin and whiplike. It probably used its tail to lash out at the hungry carnivores that preyed on the weakest members of the herd, such as the young and the very old dinosaurs. Recent computer modelling suggested that sauropods such as Apatosaurus were capable of producing a whiplike cracking sound of over 200 decibels with their tails, comparable to the volume of a cannon. To support its great weight, Apatosaurus’ pillar-like legs ended in broad feet, rather like those of an elephant. Its front feet had a claw on the inside toe, which it used to kick out at attackers. One of the most popular dinosaurs, Apatosaurus, keeps changing its identity. For almost a century it went by the evocative name Brontosaurus, the ‘thunder lizard’. In 1877 Othniel Charles Marsh discovered A. ajax and named it. Two years later he found a more complete animal which he named Brontosaurus excelsus. It was not until the twentieth century that it was realized that these were actually two species of the same genus. When there is confusion of this kind, with one animal given two names, it is the first name given that is deemed to be the valid one, in this case Apatosaurus. The official change took place in 1903. The length of time taken for Marsh’s misclassification to be brought to public notice meant that the latter name, associated as it was with one of the largest dinosaurs, became so famous that it persisted long after the name had officially been abandoned in scientific use.
    Souvent appelé Brontosaurus, Apatosaurus était l’un des plus grands sauropodes. En fait, l’appelation Brontosaurus provient d’une grossière erreur. En 1877, des fossiles furent attribués à un nouveau sauropode baptisé Apatosaurus. Puis, en 1879 le même paléontologue découvrit de nouveaux fossiles qu’il attribua cette fois à une nouvelle espèce, Brontosaurus. En réalité, ces differents squelettes appartenaient au même dinosaure. Le premier nom lui est resté. Apatosaurus signifie “Lézard trompeur”. Ce sauropode dont la taille est estimée entre 22 m et 25 m de long vivait au Jurassique supérieur.Apatosaurus pondait des oeufs dans un nid et protégeait certainement ses petits. L’adulte pouvait se dresser sur ses pattes arrière et fouetter de sa queue les prédateurs.


    Sa tête ressemblait à celle d’un cheval et son cerveau était gros comme un poing. Il possedait une main pourvue d’une griffe interne pointue qui lui servait pour se défendre.


    Les épines neurales (partie supérieure des vertèbres) étaient fourchues à la base du cou et dans la partie antérieure du dos, mais pas au niveau du bassin. Petites, ces épines soutenaient un grand ligament qui aidait à maintenir le cou et la queue.Ce dinosaure pouvait peut-être se dresser sur ses pattes postérieures. Il se servait alors de sa queue comme d’une béquille pour se réhausser et atteindre la cime des arbres. Classification: Saurischia. Sauropodomorpha. Sauropoda. Diplodocidae. Diplodocinae Plusieurs espèces ont été décrites: Apatosaurus ajax (USA) Apatosaurus alenquerensis (Portugal) Apatosaurus excelsus (USA) Apatosaurus grandis (USA) Apatosaurus laticollis (USA) Apatosaurus louisae (USA) Apatosaurus montanus (USA) Apatosaurus yahnahpin (USA)




  •  ARCHAEOSAURUS  /ARCHOSAURS // http://archosaurmusings.wordpress.com/what-are-archosaurs/

    Given that this blog is called the ‘Archosaur Musings’, and that the term ‘archosaur’ (pronounced ‘ark-o-saur’, not ‘arch-o-saur’) is perhaps not that well known outside the scientific community it seemed a good idea to let everyone know. If you have been on here before you will know that this blog primarily deals with dinosaurs and pterosaurs and will therfore have likely guessed that these are archosaurs, but these are just some and far from all of what falls into the archosaurs.

    imgp1414Ideally it would help if I covered the basics of etymology, taxonomy, systematics, phylogeny, anatomical definitions and evolution before getting here to define archosaurs. So bearing this in mind I have cobbled this post together the best I can and with luck all will become clear over the next page or so. If you get lost, I’m sorry, with luck it will be enough for you to work out the details yourselves or be a decent primer for further reading, and my apologies if some of the references aimed at other readers don’t make sense.

    We’ll start with the most obvious bit: what it means. ‘Archosaur’ is derived from ancient Greek and roughly translates as ‘ruling lizard’ or in this context more accurately ‘ruling reptile’. Of course really obsessive systematicists will immediately get annoyed at the use of ‘reptile’ being a paraphyletic group but this is etymology, not systematics and anyway, it is still a useful, practical term. You will also see me and others use Archosauria (note the capital ‘A’) which is basically the formal version of the word, with obviously ‘archosaur’ being the common anglicised version.

    _toucan3-6Next up, what are archosaurs, or rather what clades or groups fall under this term? The short (and techie) answer is “the most recent common ancestor of birds and crocodiles, and all their descendants”. Which in practical terms means the dinosaurs, crocodiles, birds, pterosaurs and a few other rather less well known groups like the phytosaurs and rauisuchids, plus a few odds and sods that don’t really belong to any group but none the less are archosaurs. They first appeared in late Permian period (around 250 around million years ago) and of course are still with us today, although all but the birds and crocs are now ectinct. Archosaurs are a true, monophyletic clade, that is to say that all archosaurs are the descendents of a single common ancestor, and all of the descendants of that ancestor are considered archosaurs. That may sound unnecessarily circular, but it is important. It also goes a fair way to explaining the name of this blog as although I really don’t do much (well, nothing so far) apart from dinosaurs and pterosaurs ‘archosaurs’ has a rather nicer ring to it (and more people probably know the name) than ‘dinosauromorphs’ (dinosaurs plus a few basal animals that are close relatives), or ‘ornithodirans’ (the term for dinosauromorphs and pterosaurs) and of course long time readers will know I didn’t actually name this blog anyway. Depending on exactly who you ask, some palaeontologists prefer a slightly wider definition of archosaurs which includes a few more basal taxa beyond the crocs and birds and their descendents, but to be honest the point is pretty much moot as far as we are concerned.

    One thing to note immediately is that there are of course lots of things that are *not* archosaurs that superficially look similar, or at least were big important animals running around at the same time that you might think were archosaurs. Obviously the lizards, snakes and turtles are excluded, but so two are pelycosaurs (like the famous Dimeterodon), ictyhosaurs, rhynchosaurs, prolacertiforms and plesiosaurs and various basal crocodile-like things. If you examine the tree I have kindly attached you can see how everything is related to everything else within the Archosauria, and I have marked up a few other relatives and clade names of things that are not archosaurs for reference too. Clades are inclusive so birds are of course dinosaurs, dinosaurs are ornithodirans, and ornithodirans are archosaurs and archosaurs are archosauromorphs.
    archosaurs tree
    The next obvious point is therefore how can you tell what is and what is not an archosaur? Systematicists have a nice big list of features which allow you to identify (in theory at least) any given clade or even any species. You ‘simply’ have to see what features the animal has and then tick it off on the list. If it has all (or actually typically any) of the features on the archosaur list, well then it’s an archosaur. I’ll not put them all down here as frankly they are technical, hard to explain, and boring, but it’s worth putting in a couple of the more obvious ones so that you can spot an archosaur yourself, and prove that I’m not just making this up.

    1. Antorbital fenestra between naris and orbit. This is pretty easy to spot since for even a layman the orbit and naris (or eye socket and nostril) are easily identifiable, and then you just have to look for a big fat hole in the skull between them.

    2. Laterally flattened serrated teeth. Not much to add to that really, except of course that this is the acquired evolutionary condition in archosaurs (i.e. they evolved these teeth and their ancestors did not have them) which means that it might be lost or change later on (like in birds most obviously).

    3. A posterior mandibular fenestra. Again another nice easy one, simply find the lower jaw and look for a hole somewhere near the back.

    archo-skullAnd here they are as seen in the rauisuchiuan Prestosuchus. The teeth, antorbital fenestra, and the mandibula fenestra are all clearly visible (black arrows) and while we are here, you can see the upper and lower temporal fenestrae (white arrows) that also mark it out as a diapsid (a much larger and more important group of reptiles that includes snakes and lizards). That really is about it for now. You should have a decent idea of what anis and is not an archosaur, what they look like, and how they are related. I will expand on some of these ideas at some point in the future such as the details of taxonomy, spotting reversals (like tooth loss) that can confuse people, and of course providing more details about some of the groups that make up the Archosauria.

    Hopefully that should give you a good head-start on the archosaurs, though I freely admit I don’t write much about anything other than theropods and pterosaurs on here.

  •  31 oktober 2013   10

    argentinosaurus   Onderzoekers van de universiteit van Manchester laserscanden het skelet van de veertig meter lange Argentinosaurus. De informatie die dat opleverde, werd vervolgens gebruikt om een digitale reconstructie van de gigant te maken. Een klusje waarvoor de onderzoekers een krachtige computer nodig hadden met een rekenkracht die gelijk staat aan de kracht van 30.000 huis-tuin-en-keuken-pc’s. “Als je wilt achterhalen hoe dinosaurussen wandelden, dan kun je het best gebruik maken van computersimulatie,” legt onderzoeker Bill Sellers uit. “Het is de enige manier om al die verschillende stukjes informatie die we over deze dinosaurus hebben bij elkaar te brengen en te reconstrueren hoe de dinosaurus liep.” Computer Om te achterhalen hoe de dinosaurus zich voortbewoog, stopten onderzoekers alle ruwe data die ze over de dinosaurus hadden in een computer. Met behulp van speciaal ontwikkelde software berekende de computer vervolgens hoe de dinosaurus zich het best kon voortbewegen. Twee meter per seconde De reconstructie levert interessante inzichten op. “Deze nieuwe studie laat duidelijk zien dat de dinosaurus tot meer in staat was dan alleen maar door wat nu Patagonië in Zuid-Amerika is, te wandelen,” benadrukt onderzoeker Lee Margetts. De 80 ton wegende dinosaurus zou een snelheid van iets meer dan twee meter per seconde hebben gehad. De inzichten die het onderzoek oplevert, zijn niet alleen interessant voor paleontologen, zo benadrukt Sellers. Zo kunnen de botten en spieren van Argentinosaurus ons nog wel eens meer vertellen over ons eigen lichaam, of dat van andere organismen. “Alle gewervelden, van mensen tot vissen delen dezelfde basale spieren, botten en gewrichten. Om te begrijpen hoe deze functioneren kunnen we de spieren, botten en gewrichten van verschillende dieren vergelijken en daarbij zijn extremen vaak het meest interessant. Argentinosaurus is het grootste dier dat ooit op het oppervlak van de aarde liep en wanneer we begrijpen hoe de dino liep, kunnen we meer te weten komen over de maximale prestaties van onze spieren en botten. We moeten daar meer over te weten komen, om te begrijpen hoe die spieren en botten in ons eigen lichaam functioneren.” Ook heeft het onderzoek wellicht implicaties voor de robotica. “Als we robots met betere benen willen ontwikkelen, moeten we meer te weten komen over de mechanica in de benen van dieren en geen enkel dier heeft grotere en krachtigere benen dan de Argentinosaurus.”                                                                                                                                                                                                                                                                                                        Bronmateriaal: “Scientists digitally reconstruct giant steps taken by dinosaurs” -Manchester.ac.uk           http://www.sciencedaily.com/releases/2013/10/131030125538.htm

  • 04  Argentinosaurus Huinculensis, Plaza Huincul, Argentina 03  Argentinosaurus Huinculensis, Plaza Huincul, Argentina Artwork of Argentinosaurus dinosaur skeleton


    Illustration of the skeleton of Argentinosaurus huinculensis – the biggest dinosaur discovered to date – with bones found shown in brown. A human group drawn to scale shows size. Argentinosaurus’s 100-million-year-old remains were found in the late 1980s at Plaza Huincul, Argentina, by palaeontologists Rodolfo Coria and Jose Bonaparte. Comparisons with similar fossils suggest the animal may have weighed 80-100 tonnes, outweighing all known dinosaurs. At only 30 metres from head to tail, however, it was not the longest. Argentinosaurus was a long-necked vegetarian that lived half under water to support its colossal weight. Drawn in 1985.

    Skull of Argentinosaurus huinculensis Argentinosaurus (“Argentina lizard”) was a sauropod dinosaur who lived during the Cretaceous, about 95 million years ago. Remains were first discovered by F. Romero in 1980 in the Rio Limay Formation, Neuquén Province, Patagonia, Argentina. More material was discovered by José Bonaparte and Martín Vince in 1989. The excavation of the skeleton is still going on, but besides the skull, vertebrae over 5 feet (1.65 meters) tall, and a fibula of similar size (1.60 meters) have been found. Based on this, Argentinosaurus is the leading contender for largest land animal ever, with an estimated length of 130 feet (40 meters)! http://dinobase.gly.bris.ac.uk/frontend/dinobase_pageViewSpecies.php?id=733 argentinosaurusArgentinosaurus

  • Ashdown maniraptoran 


  •  14 juni 2011  1

    Wetenschappers hebben in Engeland de restanten van een kleine dinosaurus gevonden. Het is mogelijk de kleinste dinosaurus die ooit geleefd heeft. Het dier heeft voorlopig de naam Ashdown maniraptoran gekregen en leefde zo’n 145 tot 100 miljoen jaar geleden. Hoewel de meesten bij een dinosaurus denken aan die grote vleesetende monsters uit Jurassic Park is deze dino wel een tikkeltje anders. De dino was slechts dertig centimeter lang en woog niet veel meer dan 200 gram. Klein Het dier was waarschijnlijk heel slank, droeg veren op zijn lichaam en had een lange staart en lange nek. De dinosaurus kon niet vliegen en zou gezien zijn lengte weleens de kleinste dinosaurus ooit kunnen zijn (de vliegende exemplaren hierbij even buiten beschouwing gelaten: vogels zijn technisch gezien de kleinste dino’s).

    Dieet De onderzoekers hebben slechts een wervel  van de dinosaurus teruggevonden. De rest en  de schedel  zijn nog niet ontdekt. Dat betekent o.a.   dat de wetenschappers nog geen conclusies kunnen trekken over het eetgedrag van de dinosaurus. Pas als er meer dino’s zoals deze opduiken, kan worden vastgesteld of het echt een nieuwe soort is en dan zal de dino een officiële naam krijgen. Dit kan echter nog enkele jaren duren, zo meldt Wired News. Op dit moment is de Anchiornis de kleinste dinosaurus ter wereld. Deze leefde in China en is zo’n dertig tot veertig centimeter lang.

  • imageanchiornis
  •  …..Een mogelijk  tweede aanspraak op de titel  komt van   de Hesperonychus elizabethae. Deze velociraptor was ongeveer 50 centimeter groot en woog twee kilogram.
  • “We denken nu dat het gaat om een omivoor die kleine dieren at, afgewisseld met fruit en bladeren”, verklaart hoofdonderzoeker Darren Naish.De resultaten van het onderzoek zijn gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Cretacaous Research.Bovenstaande afbeelding is afkomstig uit een artikel van onderzoeker Darren Naish.

i-7256c249baf16a9b4c1e2f2144ca1e25-Naish-&-Sweetman-Fig-4-Ashdown-maniraptoran-cervical-all-views-May-2011.jpghttp://scienceblogs.com/tetrapodzoology/2011/05/25/tiny-cretaceous-theropod/ BEXHM 2008.14.1, a posterior cervical from the Ashdown Beds of the Wealden, Wadhurst Clay Formation, of England, near Hastings in eastern East Sussex,. A, dorsal B, anterior, C, left lateral, D, posterior, E, right lateral, F, ventral. Abbreviations: f, lateral neurocentral and central fossae, hy, hypapophysis, pp, parapophysis. Scale bar is true for all vertebrae.                                                                                                                                                                                      http://qilong.wordpress.com/2011/06/14/were-there-european-oviraptorosaurs/

  • atlascopcosaurusAtlascopco-saurus

    Atrociraptor  %20marshalli-web
    Atrociraptor (“cruel thief”) was a dromaeosaurid dinosaur from the Late Cretaceous (Upper Maastrichtian) of Alberta, Canada. The type (and only) specimen was discovered in the Horseshoe Canyon Formation, near Drumheller, Alberta; it consists of parts of the upper and lower jaws and teeth. The skull appears to have been unusually short and tall. The teeth are relatively straight, but they emerge from the tooth sockets at an angle, resulting in a strongly raked row of teeth. A number of isolated teeth (previously referred to Saurornitholestes) have also been recovered from the Horseshoe Canyon Formation (Ryan et al. 1998); they can be recognized by their unusually large serrations. Atrociraptor was about the size of a Bambiraptor. Atrociraptor is different from Bambiraptor and other velociraptorians via its isodont dentition and short deep snout. Atrociraptor is most closely related to Deinonychus, based on the large number of derived characters in both genera.Suborder: Theropoda Infraorder: Coelurosauria Family: Dromaeosauridae Subfamily: Dromaeosaurinae Genus: Atrociraptor Binomial name Atrociraptor marshalli
Paleontologen van de universiteit van Poitiers hebben in het Zuid-Franse dorpje Velaux, niet ver van Aix-en-Provence,  de restanten ontdekt van de “Atsinganosaurus velauciensis”. Ook wel de “zigeuner” of de “zwerver-dinosaurus” genaamd, een verwijzing naar de veronderstelde migratie van de soort. De dinosaurus leefde tijdens het Boven-Krijt (75 miljoen jaar geleden, .) en behoort tot de familie van de “titanosaurussen”. De soort heeft familiebanden die  tot ver in Roemenië reiken en werd pas ontdekt in 2010.

“De schedel ontbreekt helaas”

Volgens de eerste onderzoeksresultaten zou de “Atsinganosaurus velauciensis” ongeveer 12 meter lang geweest zijn en was hij eerder “tenger” gebouwd. Al moet “tenger” in het geval van deze herbivoor dan wel in het juiste perspectief geplaatst worden.
“We hebben meer dan 70 procent van het skelet van de dinosaurus kunnen blootleggen”, vertelt Géraldine Garcia, een van de paleontologen. “De schedel hebben we helaas niet kunnen terugvinden, maar we gaan toch proberen om een waarheidsgetrouwe reconstructie samen te stellen”. De onderzoekers van de Franse universiteit werkten tijdens de opgraving nauw samen met het Koninklijk Instituut voor Natuurwetenschappen in Brussel. Hun onderzoek startte eigenlijk al in 2002. Omdat ze wilden vermijden dat hun site geplunderd zou worden, maakten de paleontologen de vondst van de dinosaurus pas nu bekend. Het skelet van de “Atsinganosaurus velauciensis” is bovendien niet het enige dat werd ontdekt bij de opgravingen. De wetenschappers troffen op dezelfde site ook een schedel van een krokodil, de restanten van schildpadden en de botten van andere dinosaurussen aan (onder meer van de Ankylosaurus en de Rhabdodon, ).
    • “Atsinganosaurus” is a genus of titanosaurian dinosaur which existed in what is now France during the late Cretaceous period.Well-preserved remains and the only known of Atsinganosaurus were collected from the Grès à Reptiles Formation of the Aix-en-Provence Basin.
    • Atsinganosaurus was first described by Géraldine Garcia, Sauveur Amico, Francois Fournier, Eudes Thouand and Xavier Valentin in 2010 and the type species is Atsinganosaurus velauciensis.
    • The generic name is derived from the Greek τσιγγάνος or αθίγγανος, both meaning “gypsy”, which refers to the possible migration from east to west of the species. The specific name is named after its finding place Velaux-La Bastide Neuve.
  • Atsinganosaurus_ (“gypsy reptile”) is a possible wittness of
    the existence of Late Cretaceous migrations between western and eastern Europe
    revealed by these remains.”
    Although there is no phylogenetic analysis,
    The authors ” su osaurus” suggest ; Atsinganosaurus _ might be closely related to _Malawisaurus_; the two are quite similar
    in many respects.
    If so, _Atsinganosaurus_ documents the survival of basal lithostrotians late into the Cretaceous (late Campanian), which the authors
    suggest might have something to do with its island habitat


  • malawisaurusMalawisaurus (Malawi Cultural Museum Center) {ABSTRACT….A new titanosaur, Atsinganosaurus velauciensis, gen. and sp. nov. is described from well-preserved remains from the new Upper Cretaceous locality of Velaux-La Bastide Neuve (Aix-en-Provence Basin, France). This taxon is mainly diagnosed by a combination of characters, which differentiates it without ambiguity from other European Late Cretaceous taxa (Lirainosaurus, Ampelosaurus and Magyarosaurus). Atsinganosaurus confirms the presence in western Europe during the latest Cretaceous of a third titanosaurian species, slender and less derived which allows us to better understand the evolutionary and paleobiogeographical history of this group during the Cretaceous.}
    1.- the( extrapolated) anatomy of Atsinganosaurus atacisrefers to a rather small sauropod in comparisons to other sauropods …..   By sauropod standards, it wasn’t very big relative to a human–or a top theropod.It’s fossils were found in the french ” Aude ” and are hoped to be very complete ….However there are still many years of preparation ahead Some remains of its neighbours were also found in the rich fossil “gisements ” of esperanzaThese are 2.- ( fragments of mostly the upper left leg ) attributed to the abelsaurid
  • Tarascosaurus salluvicus                            (See also the reply there ; especially the clickeablepdf = ” 2003. Alain france ” )… However there wasn’t yet a, opportunity to construct a comparative phylogenetic analysis of the proposed tarascosaurus ( and other unclassified bone ) materials and the classification of this new theropod ( or its b status as top predator) is therefore imho not yet accepted by all paleontologists __ as far as I know for the moment __ I’ll just have to wait for more fossil collections and follow up studies and articles like anybody3 -Also found at the same cretaceous habitat ( according to the dinosauria museum of Esperaza ) were remains attributed to a (possible “dromeaosaurid”) Variraptor http://en.wikipedia.org/wiki/Variraptor Variraptor is considered a synonyme of Pyroraptor olympius (Allain & Taquet, 2000).and a not yet named ” Struthiosaurus ” that is a french specimen of a fossil species found in Spain http://web.me.com/dinoruss/de_4/5a77ff5.htmMoreover There are still many recuperated , but unclassified bones waiting preparation and examinationPS -The atsingosaurus fossils are (like most of the other finds ) too recent to allow already other statements then provisionnal conclusions for some work-hypotheses

Baby-dinosaurus ontdekt in China

Geschreven op 06 mei 2013 om 15:24 uur door 3

Dinosaurus In het noordwesten van China is een nieuwe dinosaurussoort ontdekt. Het gaat om een vleesetende dinosaurus uit het tijdperk Malm. Uit onderzoek naar het fossiel blijkt dat het dier nog geen één jaar was. De vondst werd in 2006 gedaan door James Clark, werkzaam aan de George Washington University. De bioloog vond in eerste instantie een stuk fossiel van een been. Toen hij verder zocht, stuitte hij op de schedel. De Theropoda,  was een meter lang en woog slechts 1,36 kilo. Dit betekent echter niet dat de soort klein was; het dier was nog jong toen het stierf. De nieuwe soort is vernoemd naar de Drakenkoning in het Chinese Epos ‘De reis naar het Westen’ Aorun zhaoi De dinosaurus leefde 161 miljoen jaar geleden, in het tijdperk Malm (het Laat-Jura). Aorun had een reeks kleine tanden waarmee deze hoogstwaarschijnlijk hagedissen en kleine verwanten van de hedendaagse krokodillen en zoogdieren at. Het onderzoek naar Aorun is gepubliceerd in het Journal of Systematic Palaeontology. Aorun 214772019.2013.781067[1]  <–pdf  WP 

View of the Hand and Foot of Aorun zhaoi

 This is a view the of the hand and foot of Aorun zhaoi. Credit: University of the Witwatersrand


  • Artist’s restoration of a trio of Aucasaurus.



    Avaceratops May 12, 2011

    Filed under: Ceratopsia

    Although the ceratopsids are generally big animals, Avaceratops is quite small. It is known from an almost complete skeleton missing only the hip bones, much of the tail and, frustratingly, the roof of the skull including the horn cores. The skeleton found is not an adult, since most of the skull came apart before it fossilised, but it was almost fully grown when it died.


    Name: Avaceratops, meaning ‘Ava’s horned face’ (from Ava Cole, the wife of the discoverer)

    Size: 2.5m, but this was a juvenile. The grown animal was probably 4m.

    Food: Low-growing plants

    Lived: between 100 – 66 million years ago in the late Cretaceous Period, in North America

    This small ceratopsid has a short frill that is quite thick. Like other centrosaurines, it has a short, deep snout, a powerful lower jaw with batteries of double-rooted shearing teeth, and a beak like that of a parrot. It is assumed that like other centrosaurines, it has a bigger horn on the nose than above the eyes. It may be a juvenile or subadult of some other genus such as Monoclinius.

    Avaceratops was a herbivore. It chopped off the stems with its parrot beak-like mouth. Avaceratops then sliced up the woody parts of the plants with rows of sharp teeth at the back of its jaws.

    It is possible that Avaceratops could run quite fast on its four well-muscled legs. As it ran, it balanced itself with its heavy tail which it held off the ground. So far, only part of one skeleton of Avaceratops has been discovered. It was found in 1981 in Montana, USA. It was not named until 1988. Some scientists think that these animals may have lived in large herds, roaming the North American plains.

    avaloniaAvalonia                                                                                                                                                                                                                          —> Avalonianus – actually a non-dinosaurian archosaur
  • Aviatyrannis   genus  //                                                                                                                                                                                                   Aviatyrannis is een geslacht van vleesetende theropode dinosauriërs, behorend tot de groep van de Coelurosauria, dat tijdens het late Jura leefde in het gebied van het huidige Portugal. De enige benoemde soort is Aviatyrannis jurassica. Wikipedia

Archivo:Aviatyrannis remains 01.png


Ilion dreito de Aviatyrannis, em vistas ventral (A), lateral (B), medial (C) (escala: 1 cm) (retirado de Rauhut 2003).

    Um dos dentes pré-maxilares (comprimento de 6,19 mm) da jazida da Guimarota, interpretado originalmente por Zinke (1998) como representando um tyrannossaurídeo; mais tarde, Rauhut (2000) considerou este dente como representando “possivelmente Stokesosaurus“. Em 2003, Rahut sugeriu que este e outros dentes podem ser atribuídos a Aviatyrannus jurassica (escala: 2 mm) (a – vista mesial; b – vista lingual) (retirado de Rauhut 2000)


Avimimus       Avimimus


Avimimus is een geslacht van theropode dinosauriërs, behorend tot de groep van de Maniraptora, dat tijdens het late Krijt leefde in het gebied van het huidige Mongolië. Wikipedia

    Avimimus portentosus (Kurzanov, 1981) “Bird mimic”(1.5 m)(20 kilos) Late Cretaceous – 95 MYA Mongolia, China  Avimimus was discovered by Russian paleontologist Sergei Mikhailovich Kurzanov during the exploration of the Joint Soviet-Mongolian paleontological expedition in the summer of 1973, at the Udan-Sayr (southern Gobi) location in Mongolia. It was a  fairly complete skeleton of a bird-like theropod. With the exception of a crushed skull fragment, the bones were very well preserved.   Udan-Sayr is in the foothills of the Gurvan-Sayhan mountain range.  The red colored sand he deposits are 15 meters thick and can be very accurately dated. This is proven by the presence of teeth from  Tarbosaurus, a carnosaur, known from the deposits of that age from various locations in the Southern Gobi. Three other partial skeletons were later recovered.  It was named by Kurzanov in 1981.     Avimimus looked so much like a bird that its name literally means that it imitates a bird.  It looks like a large reptilian roadrunner. Avimimus had a long, lean neck topped by a short skull that was equipped with a toothless beak and a relatively large braincase. It had long, slender back legs built for fast running. But its front limbs had not yet evolved into wings.  They were lightly built and equipped with sharp, curved claws. The bones in it’s wrists were actually fused together, much like that of the modern day cockatoo. In fact, Avimimus had the ability to fold its whole arm against its body, much like the wings of a bird. Unlike a bird however, Avimimus had a long bony tail. What’s more, its pelvis resembled that of other theropods. It was the first dinosaur to so clearly express bird features, in such large numbers.  It is also the first theropods with such unusual structure of the pelvis. Such a combination of unique features places Avimimus in a category all its own. Roadrunner – Geococcyx californianus It is possible that Avimimus had feathers, however, deposits around its body are too coarse for such features to be preserved. However it was unearthed near other dinosaurs similar to itself, particularly Sinosauropteryx and Caudipteryx and their feathers were preserved. Even though none have so far been found, there is evidence that Avimimus could have had feathers.  There are small ridges on its forearm that could be anchor points for feather shafts.  Modern birds have bone “dimples” at the point of feather attachment, however the ridges present in Avimimus could be a pre-adaptation to feather attachment. Even if Avimimus did have feathers, it would seem very unlikely that it would be able to achieve flight, particularly due to its large body. One of the great enigmas to have surfaced in the last quarter century of dinosaur paleo, Avimimus has features that could be ascribed to sauropods, hadrosaurids, basal theropods, oviraptorids, birds, and ornithomimids.  Sometimes considered a chimera, recent remains indicate it was an Oviraptor. 






Over tsjok45
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren

3 Responses to DINOSAURICON A

  1. Pingback: archaeopteryx « Tsjok's blog

  2. I have read so many content about the blogger lovers except this paragraph is truly
    a good piece of writing, keep it up.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )


Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: