*Defining Darwinism  seems sort of pointless( to me.) It has been used so many ways that I don’t see any profit in arguing about what is the right definition. It is just a short hand way to summarize one person’s view of what that person thinks Darwin said. *The adjective “Darwinian” has its place, but not that noun “Darwinism”, which not only restricts evolutionary biology to what that one (admittedly great) man knew and nothing which has been discovered or learned since, but makes it an ideology, which is a pernicious ‘branding’ that must be resisted.


Creationistse do use the term which is carefully considered, to imply a personality cult, a religion (consisting of people they claim are atheists). What they say will never make any sense. Leninists, Stalinists, Trotskyists and Maoists were people devoted to a quasi-religious figures relying upon a cult of personality and totalitarian ideology to who wanted to  and generally became dictators. That isn’t science. Occasionally there may be something approaching a cult of personality in the sciences (e.g., Freud – although there are certainly questions regarding just how scientific that is),  but no such cult-like worship of the demi-god Darwin has ever existed. *I think we should also note that words and definitions are twisted by PR machines to present their opponents in the least light. So for instance, to be called a NeoDarwinist is to evoke thoughts in the readership of modern people supporting an old idea, with all of the baggage associated with old ideas being discredited or dogmatic. Standard propaganda practice. I can recognize Darwinism as historically important and a good first attempt. But science has advanced beyond that.


Larry Moran




The “Darwinism” strawman.


We know exactly why the IDiots use the term “Darwinism” instead of “modern evolutionary theory.” It’s because “Darwinism” harkens back to the ideas of Charles Darwin in 1859. The IDiots want everyone to think that modern scientists are slaves to the ideas of a Victorian from the 1800’s. They’ve tarred Charles Darwin with repeated attacks on his “racist” and “immoral” views and they want to stick most modern evolutionary biologists to that tar baby. Furthermore, they know full well that “social Darwinism” is evil—by using “Darwinism” to describe modern science they conjure up an association with that non-scientific viewpoint. Most IDiots don’t understand modern evolutionary theory so they don’t know the difference between it and “Darwinism.” Some IDiots do know the difference, but they lie about it and continue to use “Darwinism” for its rhetorical value.


Give the old man a break, and let’s stop it with “Darwinism”   by Adam M. Goldstein | April 11th, 2009 | Category: Articles, Charles Darwin, Conceptual issues


In a provocative and informative paper entitled “Don’t Call it Darwinism” in Evolution: Education & Outreach (vol 2:90-4), Eugenie Scott and Glenn branch advocate abandonment of the term “Darwinism.” Though they stress that the term shouldn’t be used as a synonym for “evolutionary biology,”


I think the clear implication is that the term ought to be abandoned wholesale. Olivia Judson makes a similar point in a blog posting back in July of last year. This is good advice. In the discussion of this paper on Genomicron, on which there appears a post about the paper, the suggestion is made that abandoning a term because it’s used by those one doesn’t agree with—in this case, creationists—is a mistake. The idea seems to be that we ought to hold our ground come what may. In this case, there isn’t much ground to hold concerning this particular term, or else we have permitted ourselves to accept terms of debate introduced by those we disagree with.


Scott and Branch note that increasing the circulation of “Darwinism” is a part of a creationist strategy for discrediting evolutionary science by exploiting the ambiguity of the term. If there were some clear utility to “Darwinism” and its cognates, it might be worth defending. In point of fact, there are many other more precise terms and phrases that can, on any given use of “Darwinism” (except those intended to exploit its ambiguities) be used instead. These include “the theory that the main motive force behind evolution is natural selection;” “the claim that all life descends from a common ancestor;” “a naturalistic world-view;” or even “the survival of the fittest.” The latter is not recommended but is nonetheless clearer than “Darwinism.” Practitioners and teachers of a science as controversial as evolutionary biology owe it to themselves, their students, and the public to disambiguate, and, if possible, not to introduce ambiguities in the first place.


Paul Griffiths (”What is innatenessThe Monist, 85(1): 70-85) makes a similar point concerning “innateness.” He identifies three senses of this term. First, calling a trait innate might be intended to point out that it’s inherited; second, it might be intended to point out that it is developmentally fixed, that is, its development is not easily altered or stopped; and third, it might be intended to point out that the trait is adaptive. Each of these senses differs from one another. If a trait is developmentall fixed, it need not have evolved by natural selection, nor be inherited; not all adaptive traits are developmentally fixed; and not all inherited traits are adaptive or developmentally fixed. Griffiths suggestion is that, rather than use “innate,” scientists and educators should indicate which of the three senses they intend. As in the case of evolution and “Darwinism,” “innate” can circulate in the public in undesirable ways. For instance, one might say that a certain trait is innate in certain human beings, when all that’s meant is that its inherited; this might cause some, unaware of the ambiguity, to conclude that the trait is developmentally fixed, that is, cannot be changed in adults.
An important differences between the ambiguity of “innateness” and “Darwinism” is that, in the latter case, ambiguity is promoted and exploited by those who wish to discredit evolutionary biology, while in the case of the former, the ambiguity results from the language itself, and is not promoted by anyone, because the community of its users are interested in promoting understanding, learning and accuracy. _
Fallacies of ambiguity are to be avoided—rather than used strategically in advocacy in a kind of linguistic and conceptual cynicism intended to play at once on the public’s lack of understanding about Darwin and evolution, and fears that science and religion are incompatible, or that science is a battleground for ideology, rather than a truth-directed form of inquiry driven by curiosity and intellectual integrity
.Don’t use the term “Darwinism” at all, any more than you would use the terms “Newtonism” when referring to classical physical mechanics, “Einsteinism” to refer to relativity theory, “Bohr/Feinman/Heisenberg/Schroedingerism” to refer to quantum mechanics, or “Mendeleevianism” to refer to chemistry.The field is probably best described as “evolutionary biology”, and includes (at a bare minimum) the following:
1) the formulation and testing of a set of interconnected theories explaining the origin of biological diversity, consisting of descent with modification from common ancestors over deep geological time, describable via cladistic analysis, and supported by inference from multiple sources of empirical evidence, including comparative anatomy, biogeography, developmental biology, genomics, historical geology, and paleontology; and2) the formulation and testing of a separate but related set of interconnected theories explaining the origin and modification of the phenotypic characteristics of living organisms, consisting (at a bare minumum) of the mechanisms of natural selection, sexual selection, genetic drift, and neutral molecular evolution in deep geological time, grounded (at least in part) in theoretical mathematical models of population genetics, depending on multiple sources of heritable phenotypic variation, and supported by inference from multiple sources of empirical evidence, including field and laboratory research in the fields of biochemistry, cell biology, comparative physiology, developmental biology, ecology, ethology, genetics, neurobiology, and physiological ecology.Note that these two definitions of the principle domains of evolutionary biology correspond roughly to what are sometimes referred to as “macroevolutionary theory” and “microevolutionary theory” (in that order) and do not explicitly mention:• theories of the origin of life from non-living materials, which are properly the purview of astrophysics, chemistry, and geology, not biology;
De woorden theorie en leer zijn verwarrend, vooral in combinatie met evolutie, (Jelle Reumer )Er werd en wordt overal in ons land gesproken over de evolutie, of over de evolutietheorie of de evolutieleer alsof we nog maar eens moeten zien of het wel allemaal klopt. Heel vaak wordt er ook – alsof dat verplicht is – een creationist of een aanhanger van het Intelligent Design van stal gehaald, wellicht uit een poldereske aandrang om toch vooral alle kanten van het verhaal te belichten, of om het goede journalistieke principe van hoor-en-wederhoor toch vooral geen geweld aan te doen.
En het kan zelfs nog erger; dan mengen een verslaggever en een cameraman zich tussen het winkelende publiek in de Dorpsstraat van Staphorst of Hardinxveld-Giessendam om aan dames met tassen vol zojuist aangeschafte prei, of kleding, te vragen wat ze er van vinden. Ik vind dat vreemd, want het gaat tenslotte niet over de hypotheekrenteaftrek of over de verhoging van de AOW-leeftijd – onderwerpen waar je een mening over kunt hebben.
Het gaat hier toch wel om wetenschappelijke feiten.
Stel dat we binnenkort het Newtonjaar gaan vieren, bijvoorbeeld in 2027 wanneer hij 300 jaar dood is. Gaan we dan ook aan winkelende dorpelingen vragen wat ze van de zwaartekracht vinden? En in 2023, wanneer we de 550e verjaardag van Copernicus vieren, worden er dan ook discussies opgezet met flat-earthers, of met lieden die nog altijd menen dat de zon om de aarde draait (wat overigens een aanzienlijk deel van onze bevolking inderdaad denkt)?Nee, het wordt tijd dat we Darwin een keer serieus nemen. Maar helaas staan daartoe een paar woorden in de weg, en wel de woorden ‘evolutietheorie’ en ‘evolutieleer’.Evolutie betekent letterlijk ‘ontrollen’ of ‘afwikkelen’. Het komt van het Latijnse werkwoord evolvere, wat ontrollen betekent, zoals een Dode Zeerol wordt ontrold teneinde te worden gelezen.
Volvere is rollen of draaien. We komen het bijvoorbeeld ook tegen in een woord als ‘revolver’ (een handvuurwapen met een draaiend patroonmagazijn) en – voor de plantenliefhebbers – in de naam ‘Convolvulus’ (de latijnse naam van de winde, een plant die zich om andere planten slingert).De evolutie is dus de ontwikkeling van het leven (let wel: niet het ontstaan ervan, dat is andere koek!) vanaf het prilste begin tot aan de dag van vandaag en tot aan de huidige krankzinnige hoeveelheid aan levensvormen.Maar hoe heet nou het vakgebied dat zich bezighoudt met het bestuderen van de evolutie?
Eigenlijk is daar geen echte naam voor. Het wordt vaak evolutiebiologie genoemd, maar we komen meestal de termen evolutietheorie en evolutieleer tegen, en alles wordt zo’n beetje door elkaar gebruikt.
Charles Darwin als grondlegger van de evolutietheorie, Gregor Mendel die een bijdrage leverde aan de evolutieleer, Gerdien de Jong die zich bezighoudt met de evolutiebiologie.
Dat is allemaal nogal verwarrend dunkt me
.Een theorie is (volgens Van Dale) een systeem van denkbeelden of hypothesen om iets te verklaren, danwel een opvatting in abstracto, danwel in meer algemene zin een bewering of opvatting van iemand.Dat lijkt me geen juiste benadering van de evolutie, die we – laten we eerlijk zijn – anno 2009 rustig als een feitelijkheid kunnen beschouwen. We spreken tenslotte niet meer over de zwaartekrachttheorie van Newton, maar over zijn Wetten; we spreken ook niet over de driehoekstheorie van Pythagoras, maar over zijn Stelling. Een theorie is iets waar aan kan worden getwijfeld, het duidt op al dan niet voorlopige onzekerheid.Een leer is dat wat onderwezen wordt, en in het bijzonder aangaande een godsdienst.
Zo kun je bijvoorbeeld niet recht in de leer zijn, in welk geval je met grote leerstelligheid de verkeerde leer aanhangt. Dit lijkt me ook niet de juiste insteek om serieus met een wetenschap bezig te zijn.
Een leer duidt op dogmatiek, en daar blijft de wetenschap graag ver bij uit de buurt.Waarom praten we dan nog steeds over Darwin’s evolutietheorie, of zelfs over de evolutieleer?
En waarom gebruiken we de term evolutiebiologie? Een theorie is iets anders dan een leer, en de evolutie is ook nog eens op veel meer vakgebieden van toepassing dan alleen de biologie, zoals de geneeskunde en de robotica. Het vakgebied vraagt dus om een nieuwe term. Een duidelijke term die kort en krachtig aangeeft dat we te maken hebben met een serieuze wetenschap, met een groot en veelomvattend vakgebied.De mooist denkbare Nederlandse term is ‘evolutiekunde’.  Daarmee komt de studie van de evolutie taalkundig op één lijn met wiskunde, natuurkunde en de scheikunde, drie vakgebieden die ook nog niet voor alles een oplossing weten (zo wordt nog gezocht naar het Higgsdeeltje en de oplossing van de formule van Fermat). Het is een wetenschap waar we nog veel aan kunnen werken.Evolutiekunde dus, een term als het ei van Columbus. Darwin is de grondlegger van de evolutiekunde, waarbij hij voortbouwde op het werk van eerdere evolutiekundigen, waaronder zijn eigen grootvader en de Fransman Jean Baptiste Lamarck. De evolutiekunde bereikte een nieuwe dimensie in 1953, met de ontdekking van het DNA.  En in algemene zin zijn we over de evolutiekunde nog lang niet uitgepraat

Darwin =/= moderne evolutie -wetenschappen Iemand die dat beweerd dat Darwin(isme)= moderne evolutietheorie , mist geloofwaardigheid en is vooral on-( of pseudo-) wetenschappelijk bezig : dat ondergraaft meteen , en uit zichzelf al , de zwakke uitspraken van dergelijke personen en die dit alles willen  laten  doorgaan voor degelijke  “argumentatie”


——————————————————————————————————————— Charles Darwin  : HET UITDRUKKEN VAN EMOTIES BIJ MENS EN DIER  


Carien Overdijk       (Gepubliceerd op 19 juni 2009)


” ….Het geluid bij het lachen wordt voortgebracht door een diepe inademing, gevolgd door korte, onderbroken en krampachtige samentrekkingen van de borstkas Door het geschud van het lichaam gaat het hoofd knikken. Vaak trilt de onderkaak op en neer, zoals bij sommige bavianen als ze erg tevreden zijn.’


Een fragment uit Darwins pagina’s lange analyse van de lach. Deze eigen waarneming is, zoals overal in ” Het uitdrukken van emoties bij mens en dier,” ingebed in een minutieus totaalbeeld op basis van alle bronnen die hij maar kon aanboren.


Darwin gaat te rade bij artsen, bij foto’s, bij reacties van proefpersonen daar weer op. Hij laat testjes uitvoeren, speurt in dierentuinen en bij ‘idioten’ en ‘imbecielen’, gebruikt ook zichzelf, zijn kinderen en huisdieren (‘de droef afhangende oren van mijn hond’) als onderzoeksobjecten. Ook correspondeert hij met zendelingen en buitenlandse wetenschappers over andere rassen.


De causeur die Darwin ook was, voert de lezer moeiteloos langs acht stemmingscategorieën…. ‘Een jongedame die niet uit haar woorden kon komen , hees elke keer de noodvlag’, ….schrijft hij bijvoorbeeld over een meisje dat steeds onwillekeurig de door hem ontdekte ‘verdrietsspieren’ in haar voorhoofd aanspant.

° Gedateerde curiositeiten zijn er ook.

‘Een heer, die ik kan vertrouwen, was ooggetuige van het volgende voorval’, waarna een anekdote volgt over een verlegen man die stemloos een speech afsteekt en daar beleefd applaus voor krijgt. De vaak amusante tekst zou bijna verhullen dat dit werk, net als het dertien jaar eerdere “Over het ontstaan van soorten” , een gedegen stuk wetenschap is, zoals de geannoteerde Ekman-editie uitwijst. Darwins fenomenale kennis en waardenvrije denkvermogen compenseren de 19de-eeuwse zijpaadjes. Als informanten hem ‘verzekeren dat Kaffers nooit blozen’, vertaalt hij dit zorgvuldig in de aanname ‘dat er geen verandering van kleur is waar te nemen’. Darwin distilleert uit zijn onderzoeksmateriaal drie principes: ingesleten nuttige gewoonten (zoals kwispelen, huilen), de onwillekeurige werking van het zenuwstelsel (blozen, schrikreacties) en de ‘antithese’, tegengestelde bewegingen voor dito gemoedstoestanden. Alleen dit laatste beginsel staat nu nog ter discussie, en zelfs hiervan registreerde Darwin verrassende, onweersproken voorbeelden. Zo ontdekte hij dat de lachademhaling precies omgekeerd verloopt aan de huilademhaling. Ook politiek blijft dit boek een mijlpaal. Het poneert niet alleen als eerste dat primaire emotionele reacties bij mensen aangeboren en rasonafhankelijk zijn , maar ook dat ze parallel lopen met die van hogere diersoorten. Op het moment dat zijn evolutietheorie nog zwaar omstreden is, stelt Darwin hier al vast dat ook sommige apen lachen en huilen. Ook nu nog strijden wetenschappers onderling over dit vermeende antropomorfisme, hoewel veldonderzoek steeds opnieuw Darwins gelijk bevestigt. Als de grote geleerde ergens te voorbarig in was, dan in zijn optimisme over de verlichting. Het uitdrukken van emoties bij mens en dier, Charles Darwin, uitgeverij Nieuwezijds De oorspronkelijke editie (1872), 328 pagina’s, ——————————————————————————————————————————————————————– DARWIN’S  DILEMMA In 1859, in On the Origin of Species, Darwin broached what he regarded to be the most vexing problem facing his theory of evolution—the lack of a rich fossil record predating the rise of shelly invertebrates that marks the beginning of the Cambrian Period of geologic time (≈550 million years ago), an “inexplicable” absence that could be “truly urged as a valid argument ” against his all embracing synthesis. “To the question of why we do not find rich fossiliferous deposits belonging to these…periods prior to the Cambrian system, I can give no satisfactory answer’. These words, written by Charles Darwin in The Origin of Species in 1859, summarise what has come to be known as ‘Darwin’s Dilemma’ – the lack of fossils in sediment from the Precambrian (c. 4500 – 542 Mya). If Darwin’s theory of natural selection was right, life evolved gradually over millions of years. However, the Cambrian period, which began around 542 million years ago, seemed to herald a sudden rapid increase in species diversity, an event which has come to be known as the ‘Cambrian explosion’. Darwin could find no evidence for fossils prior to the Cambrian, and the mystery has continued to perplex palaeontologists. A study, carried out by Richard H. T. Ballow and Martin D. Brasier at the Department of Earth Sciences at the University of Oxford, focused on a rock formation from Shropshire, England, known as the Longmyndian Supergroup. These rocks had been examined in Darwin’s time by the geologist J. W. Salter, who suspected them of containing records of Precambrian life, but he was unable to identify anything beyond ‘trace fossils’: unusual markings which may have been left behind by organisms. The study used Salter’s collection as well as fresh samples from the Longmyndian Supergroup, and identified microscopic fossils of exceptional preservation. The fossils represent a wide array of microbial life from the Ediacaran period, the period immediately preceding the Cambrian (630 – 542 Mya). They were preserved in a number of ways. Some had been compressed under layers of sediment until they formed a thin film of carbon residue on the surface of the rock. Others were preserved in three dimensions and are thought to have undergone permineralisation, a process where water containing minerals seeps into the spaces within an organism and evaporates, leaving behind mineral deposits which build up into a hard fossil. Some had also been preserved as impressions and moulds within layers of sediment, appearing as sharp ridges on bedding planes, or as their equivalent negative impressions. It is not clear how the microbes kept themselves alive. As they lived in shallow marine environments, they may have survived either by converting light into energy in a similar way to plants, or by converting organic substances into energy as animals and humans do. Suggestions as to what organisms they might be related to include algae, fungi or a wide variety of other filamentous bacteria. Darwin himself was confident that fossils from the Precambrian would eventually be found, believing it to be a time when ‘the world swarmed with living creatures’. Although the importance of the Longmyndian supergroup in solving the dilemma has been recognised since Darwin first identified the puzzle, it is only now, with more sophisticated techniques for examining specimens, that the secrets of the Longmyndian rocks and their exceptionally preserved fossils can be uncovered.”> Discovery of the Missing Precambrian Record of Life J. WILLIAM SCHOPF For more than 100 years, the “missing Precambrian history of life” stood out as one of the greatest unsolved mysteries in natural science. But in recent decades, understanding of life’s history has changed markedly as the documented fossil record has been extended seven-fold to some 3,500 million years ago, an age more than three-quarters that of the planet itself. This long-sought solution to Darwin’s dilemma was set in motion by a small vanguard of workers who blazed the trail in the 1950s and 1960s, just as their course was charted by a few pioneering pathfinders of the previous century, a history of bold pronouncements, dashed dreams, search, and final discovery. Department of Earth and Space Sciences, Institute of Geophysics and Planetary Physics (Center for the Study of Evolution and the Origin of Life), and Molecular Biology Institute, University of California, Los Angeles, CA 90095-1567 This paper was presented at the National Academy of Sciences colloquium “Variation and Evolution in Plants and Microorganisms: Toward a New Synthesis 50 Years After Stebbins,” held January 27–29, 2000, at the Arnold and Mabel Beckman Center in Irvine, Darwin’s Dilemma Of 1859 The Geological Society of London (2009, January 9). Solution To Darwin’s Dilemma Of 1859 A solution to Darwin’s dilemma of 1859: exceptional preservation in Salter’s material from the late Ediacaran Longmyndian Supergroup, England Richard H.T. Callow and Martin D. Brasier Department of Earth Sciences, University of Oxford, Parks Road, Oxford OX1 3PR, UK *Corresponding author (e-mail: Study of historical and fresh collections from the Longmyndian Supergroup sheds new light on Ediacaran microbial communities and taphonomy. First reported by Salter in 1856, and noted by Darwin in the Origin of Species in 1859, a range of macroscopic bedding plane markings are already well known from the Longmyndian supergroup. Here we report filamentous and sphaeromorph microfossils, variously preserved as carbonaceous films, by aluminosilicate permineralization and as bedding plane impressions. This supports a long-suspected link between wrinkle markings and microbes, and draws further attention to our hypothesis for a taphonomic bias towards high-quality soft tissue preservation in the Ediacaran Period. University Of California – Los Angeles (2006, February 2). Scientists See And Analyze 650-Million-Year-Old Fossils Inside Rocks In Three Dimensions. A 650-million-year-old fossil from Kazakhstan. Top: optical image of fossil cyanobacterium. Middle: confocal optical image of the same fossil. Bottom L: close-up of section of confocal optical image. Bottom R: Raman chemical image of same boxed region. (Credit: Dr. J. William Schopf/UCLA ——————————————————————————————————————————————————————– DARWIN’S THEORY

Google British council organisation Darwin Now
Attachment: darwin now.pdf <– click

Darwin’s theory – inheritance, variation, selection

-One reason that Darwin’s ideas have endured is their simplicity. The theory of evolution by natural selection has just three essential parts: When individuals in a population reproduce, the new generation must resemble their parents The resemblance between generations must be close, but not perfect, so that each generation includes new variations in characteristics.

There must be a link between some of these new variations and the chances that an individual will be better able to survive and reproduce.

The variations, and their effects, can be very small. Repeat the cycle thousands of times, and the results can be dramatic.

In summary: all you need for evolution is inheritance, variation, and selection.

In The Origin of Species Darwin laid out an abundance of evidence for evolution. But there were gaps in the story. One, which is still not easily understood, was the origin of life. Another was that he had no convincing ideas about how variations in characteristics were passed down the generations.

More recent science has supplied some details about the mechanism of inheritance. Every creature can be defined by the information in its genes. These are messages written in the sequence of chemical letters in the DNA molecule.

Genes are copied and passed on to each creature’s offspring. But the process of copying can introduce small mistakes, which produce random changes in the DNA information. These are the mutations that lead to variation in the population.

Some mutations bring advantages, which make reproduction more likely in a particular environment. So, again, we have inheritance, variation and selection, but this time among molecules.

First model of the life this life tree is from Darwin’s species notebooks.. (Cambridge University Library.) Written between 1837–38, his notes outline his ideas on the ‘transmutation of species’
Diagrams of pigeon skulls ( Illustration from the first edition of On the Origin of Species by Means of Natural Selection
Evidence for evolution – then
The Origin of Species persuaded many readers that evolution occurs because Darwin expounded the arguments for and against with such thoroughness. He also presented them with a vast amount of varying types of evidence.

Darwin laid out the enormous diversity of living things. He described the equally impressive variation within single species, brought about by people controlling the breeding of dogs, horses, pigeons or cattle. He also related the slow appearance – and disappearance – of species in the record left by fossils in the rocks. The critical evidence came from close comparisons. Comparing fossils from different periods showed gradual change over time. Comparing body plans and bone structures of different living species showed how they were related to one another by common descent. Comparing growing embryos showed how apparently different species looked much more alike when they were at the earliest stages of development. There was also another line of evidence, which was close to Darwin’s heart because it recalled things he had seen with his own eyes on his youthful travels. The distribution of species of many kinds, in many lands, fitted his new view of the long history of the Earth and the power of variation to create slow changes in living forms. Particularly important here was the life of islands, such as the Galapagos Archipelago. Species found in the same kind of environments on the mainland that could have flourished on islands were often absent – this suggested that the species that live on islands were not created there, but had somehow, in the past, managed to colonise the islands from the mainland.
Xanthopan morganii praedicta ( - BC-MNHN0089)  4 [ ] Copyright (2010) Jacques Pierre Museum National d`Histoire Naturelle, Paris Xanthopan morganii praedicta ( - BC-Basq0316)  4 [ ] Copyright (2010) Patrick Basquin Research Collection of Patrick Basquin Xanthopan morganii praedicta ( - BC-Basq0317)  4 [ ] Copyright (2010) Patrick Basquin Research Collection of Patrick Basquin

Collection of some museum specimen of Xanthopan morganii praedicta

Evidence for evolution – now
Darwin gathered a mass of information to support his ideas. The types of evidence he used – from fossils to distribution of species – are all much more developed 150 years later. The proliferation of living forms in the so-called Cambrian explosion around 530 million years ago, for example, has been studied in enormous detail.
But there is even more impressive evidence for evolution from recent biological discoveries, which Darwin had no knowledge of. Much of it comes from studying deoxyribonucleic acid or DNA, the chemical at the heart of heredity, and thus the raw material for evolution. Looking closely at DNA reveals new evidence on how different species are related. Genes for basic components of cells have been preserved through time – most variations here are eliminated by natural selection as they are harmful. Sequencing the same gene in many species reveals a clear pattern of descent with modification. The longer the time since two species had a common ancestor, the more numerous the small differences in their genes will be. So the human version of a gene will be more like the chimpanzee version than that of a mouse or a fish; the mouse version will be more like that of a rat. These traces of past change can now be mapped in detail; furthermore, evolution is still in evidence today. The spread of bacteria that can resist antibiotics is a good example of evolution in action. When chemicals attack, bacteria that can survive the encounter will go on to reproduce when the other bacteria die. As bacteria reproduce quickly, and have other methods of spreading genes between them, the resistance can easily spread faster than scientists can develop new antibacterial drugs. ————————————————————————————————— DEFINITIE  LEVEN

The Meaning of Life

by Carl Zimmer / September 5, 2007

“There is no one definition that we agree upon,” says Radu Popa, geobiologist and the author of Between Probability and Necessity: Searching for the Definition and Origin of Life. In the course of researching his book, Popa started collecting definitions that have appeared in the scientific literature. He eventually lost count. “I’ve found at least three hundred, maybe four hundred definitions,” he says. It’s a peculiar state of affairs—biologists have learned more in the past decade about how living things work than we’ve learned collectively over the past several centuries—and an intense debate has arisen over what to do about it. Some are skeptical of science’s ability to come up with a definition of life that’s accurate enough to be meaningful, while others believe a definition is not just possible but essential for the future of biology. “A science in which the most important object has no definition—that’s absolutely unacceptable,” says Popa. “How are we going to discuss it if you believe the definition of life has something to do with DNA and I think it has something to do with dynamic systems? We cannot have a conversation on any level. We cannot make artificial life because we cannot agree on what life is. We cannot find life on Mars because we cannot agree on what life represents.” Recently, a new voice has entered the debate. Carol Cleland, who teaches philosophy at the University of Colorado and works with the NASA Astrobiology Institute—essentially as their philosopher-in-residence—is making a more radical argument: Scientists should simply give up looking for a definition of life. They can’t even begin to understand what life really is, she claims, until they find forms of life profoundly different from those we know here on Earth. Only when we can compare alien life with life on our planet will we understand the true nature of this ubiquitous, ephemeral thing. Cleland believes biologists need to build a theory of life, just as chemists built a theory of the elements and physicists built a theory of electromagnetism. Definitions, she argues, are concerned only with language and concepts, not true understanding. By taking the semantics seriously, Cleland is calling for nothing less than a scientific revolution. Only when we change the way we think about life, she argues, will the true study of it begin. The modern search for a definition of life was framed by a slender book published in 1943, called simply What Is Life? Its author was not a biologist, but a physicist. Erwin Schrödinger, who won the Nobel Prize for his work on quantum physics in 1933, was fascinated by how life seemed to defy the laws of physics. While the universe veered toward entropy, living things somehow created order on a molecular scale. And, somehow, living things could pass on that order from one generation to the next for millions of years. Schrödinger didn’t have much of an answer to offer, but his question inspired James Watson, Francis Crick, and many other pioneers of molecular biology. They discovered that DNA carries genetic information and also discovered the genetic code by which cells turn that information into proteins. They mapped the maze of metabolism that turns lifeless matter into biomass. Molecular biologists began their work on the mysteries of life by studying the microbe Escherichia coli and a few other model organisms. Over time they discovered that what was true for E. coli was for the most part true for all living things, no matter how different they might look on the outside. Scientists began to define life in molecular terms, by its ability to convert molecules into complex organic compounds, and its ability to store genetic information in those molecules that it could pass down from generation to generation. When NASA began designing probes to search for life on other planets, it relied on these sorts of definitions. In 1976, NASA’s Viking probe arrived on Mars equipped with life-detecting devices. It searched for signs of metabolism, observing whether anything in Martian soil could transform carbon dioxide. It also looked for biochemical signs of life, in the form of organic molecules. At first the Viking scientists were intrigued. Something in the Martian soil did indeed seem to consume carbon dioxide. But then Viking failed to find any sign of organic molecules. NASA scientists decided they had not found life, but others think they gave up too quickly. It’s possible that something was wrong with Viking’s definition of life. In January 2007, Dirk Schulze-Makuch and Joop M. Houtkooper pointed out one potential flaw: While most life forms on Earth have cells filled with water, a few are filled with a mix of water and hydrogen peroxide. If Martian life also contained hydrogen peroxide, the chemical could have destroyed organic molecules in the soil. And when Viking heated up samples of soil during its measurements, it would have caused the Martian microbes to destroy themselves. It would have killed the very life it was looking for. Despite such questions, NASA scaled back its search for extraterrestrial life after Viking. It channeled more of its resources into basic questions about life itself, and how life originated on Earth from prebiological chemistry. In the 1980s, for example, NASA-funded scientists began marshaling evidence that life on Earth did not begin with DNA as its genetic molecule. RNA, a single-stranded version of DNA, plays many roles in the cell, such as acting as a messenger of genetic information. But they found that RNA can also act like an enzyme, cutting other molecules apart or joining them together. Maybe, some scientists argued, a simple form of life that used only RNA was the ancestor of more complex life that used DNA, proteins, and RNA. Scientists began exploring the possibility that life as we know it evolved from an “RNA world.” Out of this effort came one of the most popular working definitions of life. In 1992, a group of scientists met to advise NASA on the most promising areas of research to understand extraterrestrial life. “We’re talking about the search for life and the origin of life, and someone said, ‘Do you think we should actually define what it is we’re talking about?’” recalls Gerald Joyce of the Scripps Research Institute in La Jolla, California. It didn’t take long for the scientists to start drowning in possibilities. By the early 1990s, many definitions were already circulating, each focusing on a different set of features found in all living things. Over time, the NASA scientists came to agree that what sets life apart is its ability to evolve according to the basic rules Darwin proposed 150 years ago. Life, they decided, was a self-sustaining chemical system capable of Darwinian evolution. It was the origin of this evolving system that marked the origin of life. Now chemicals were organized into cells, into species, into lineages that survived and changed over millions of years in a process that Earth had never seen before. “ History starts to be written in molecules,” says Joyce. “That’s why biology is different than chemistry.” Joyce is quick to point out that no one at the meeting claimed to have found the ultimate definition of life. But they had found a working definition, one that could be a useful tool for applying what’s known about life on Earth to life elsewhere. As science’s 21st-century capabilities yield an increasing abundance of information, biologists are able to develop more sophisticated working definitions. With each refinement, they aim to further their chances of recognizing new life—whether on other worlds or in their own laboratories. Carol Cleland first began to mull the definition of life in the late 1990s. She had spent much of her career as a philosopher pondering fundamental, metaphysical matters such as cause and effect. But in 1996, when NASA scientists found what looked like microbe fossils inside a meteorite from Mars, Cleland was invited to speak on a panel about the mystery. Looking into the matter, Cleland concluded that a lot of the controversy came out of confusion. Critics were treating the NASA report as if it were experimental science, with a hypothesis that could be tested with experiments. But it’s impossible to do experimental science on a single 4-billion-year-old rock. Instead, the NASA scientists were doing historical science, which Cleland argued was as legitimate a science as experimental science. Cleland’s talk resulted in an invitation to join the NASA Astrobiology Institute. There, as she learned how scientists at the Institute thought about the search for extraterrestrial life, something set off Cleland’s philosophical radar. “Everybody was working with a definition of life,” she says. Cleland began to feel that the concept of attempting to define life was deeply flawed, and she made her concerns public at a meeting called “The Nature of Life” hosted by the American Association for the Advancement of Science in 2001. Speaking to an audience of scientists, she said the search for a definition of life was beyond problematic, and they should simply stop looking for one. The quest could either be impossible or scientifically trivial. End of story. “There was an explosion,” says Cleland. “Everyone was yelling at me. It was really amazing. Everyone had their pet definitions and wanted to air them. And here I told them the whole definition project was worthless.” Not everyone in the audience was yelling, though. “What she said made a lot of sense to me,” says Christopher Chyba, a professor of astronomy at Princeton University. A student of Carl Sagan’s, Chyba made some of the first estimates of how much organic material might have been delivered to the early Earth by comets and meteorites—material that could comprise some of the raw ingredients of life. Having earned a degree in the philosophy of science at the University of Cambridge while studying to becoming a scientist, Chyba felt a natural affinity for Cleland’s perspective. “Carol’s a philosopher and I’m not,” he says. “But these are issues that have interested me for a long time.” Chyba and Cleland joined forces. They combined Chyba’s expertise on astrobiology with Cleland’s philosophical insights, producing a full-out assault on the definition of life. They began to catalogue all the shortcomings of the many proposed definitions of life—how they excluded things we know are alive and included things that aren’t. Cleland, for example, doubts that Darwinian evolution, the core of the NASA definition of life, is essential. “I think those arguments are weak,” she says. She envisions alien microbes filled with enzymes but lacking genes. The enzymes build more enzymes and the microbes split in two. They couldn’t evolve through Darwinian evolution, because they wouldn’t have genes. But they might still change, as their environment changed. Cleland doesn’t claim any evidence that such things exist, but she argues that scientists can’t rule them out. Cleland and Chyba also determined that there was an even bigger problem with the pursuit of a definition of life—one that lies in the nature of definitions themselves. “If you really understand what a definition is,” says Chyba, “it’s not up to handling the problem.” In some cases, definitions are simple. The definition of a bachelor, for example, is an unmarried man. In other words, if you’re a man, if you’re unmarried, you are—by definition—a bachelor. Being a man is not enough to make you a bachelor, nor is being unmarried. This sort of definition does not require a deep understanding of the nature of things. It is simply a way of arranging ideas. “Philosophers have known for a long time that if you want to make a definition, you’re just organizing the concepts in your head,” says Cleland. “That’s what definitions do.” Life is different. Defining it is not just a matter of tying together a collection of concepts. When people try to define life, they choose a few of the features of living things and make them the very essence of life. And that, Cleland and Chyba argue, is a mistake. “We don’t want to know what the word life means to us. We want to know what life is,” says Cleland. In this sense, scientists who try to define life today make the same mistake that alchemists did in the Middle Ages. Alchemists tried to define substances by their properties, without any understanding of the underlying chemistry. Water, for example, was defined according to its ability to dissolve different solids. This definition led alchemists into confusion. Since ice couldn’t dissolve anything, it couldn’t be water. Alchemists gave the name “water” to things that we know now are nothing of the sort. They called nitric acid aqua fortis, or strong water, because it could dissolve most metals. Aqua regia, or noble water, was actually a mixture of hydrochloric acid and nitric acid that was powerful enough to dissolve even gold and platinum, the so-called noble metals. Searching for a better definition of water would have not gotten alchemists out of this mire. A solution only came in the 18th century, as scientists formulated a theory of chemistry. The behavior of water and other substances suddenly makes a lot of sense when you realize that they are all composed of atoms, which are in turn composed of smaller particles. Chemists can now say water is H2O. However, “‘Water is H2O’ isn’t a definition,” says Cleland. “It’s a discovery.” Instead of trying to formulate a definition of life, Cleland and Chyba argue, we need to develop a theory of life—an overarching explanation of nature that joins together a myriad of seemingly random phenomena. Biologists have discovered a number of theories—the germ theory of disease and Darwin’s theory of evolution by natural selection, for example—yet they have no full-fledged theory of life itself. The underlying uniformity of life is one of the great discoveries of modern biology, but it’s also an obstacle. It represents only a single data point, and blinds us to the possibilities of “weird life.” We have no idea exactly which features of life as we know it are essential to life as we don’t know it. A theory of life would allow us to understand what matters to life, what possible forms it can take, and why. It would let us see connections that we might otherwise miss, just as chemists can see the hidden unity between a cloud in the sky and a block of ice. Scientists are already trying to build a theory of life. A number of researchers have been developing a theory in which life is a self-organized system that can be described using the same principles physicists use to describe hurricanes or galaxies. As biologists learn more and more about how the millions of molecules in a cell work together, these theorists can put their ideas to more precise tests. For Cleland, the most promising way to build a theory of life is to look for alien life. In 2013, the European Space Agency plans to put a rover back on Mars. Called Exomars, it will drill into the Martian crust to seek out signs of life. NASA has plans of its own on the drawing board, including one possible mission that would bring Martian soil back to Earth for intense study. Meanwhile, other promising habitats for life, such as some of the moons of Jupiter and Saturn, beckon. Cleland argues that finding alien life would allow us to start figuring out what is truly universal about life, rather than just generalizing from life as we know it. Only when we have more data, she reasons, will we have a basis for comparison. As it stands now, says Cleland, “we have no grist for the theoretical mill.” The far reaches of the cosmos are not the only place where scientists may need to know how to recognize a new kind of life. Indeed, some argue that the first place we encounter unique forms of life may not be on another planet, but in a laboratory where scientists are currently trying to make life from scratch. “It’s going to happen in our lifetime,” promises Mark Bedau, cofounder of the European Center for Living Technology. Genome-sequencing pioneer Craig Venter and his colleagues are trying to come up with a minimal catalog of genes essential to keep an organism alive. They plan to synthesize this bare-bones genome and inject it into a hollow cell. If the cell boots up, it will begin to make proteins from its artificial genome, it will grow, and it will reproduce. Other teams are moving from the ground up. Jack Szostak of Harvard Medical School is leading an effort to build RNA-based life. He and his colleagues have found that RNA molecules can spontaneously slip inside microscopic vesicles, and the vesicles can grow and divide. Szostak, for one, doesn’t think that a definition of life is important to his work. “I’ve never been particularly interested in defining life, or in the debates and philosophical speculations that this topic engenders,” says Szostak. “I’m happy to just get on with the work, which I hope will continue to shed light on possible pathways for the origin of life.” Other researchers disagree. Knowing how to recognize life is important not just scientifically, they argue, but ethically as well. Scientists need to know when their tinkering with chemistry has crossed over into a tinkering with life itself, says Bedau. But Bedau—who is also a philosopher at Reed College—doesn’t think conventional definitions of life will do the trick. “It’s maybe not so useful to focus on a definition of life as to focus on milestones,” he says. “Whether something is alive or not is more a matter of degree.” Bedau has been pondering just what those milestones might be. To qualify as fully alive, he argues, a system needs three basic features. Life needs a container; it needs a way to encode and replicate information; and it needs a way to capture and use energy. What makes this triad special in living things is that each feature depends on the other two. Our DNA can only survive inside a cell membrane, and it depends on our metabolism to power its replication. But membranes depend on our DNA in turn to encode the proteins that can build them. To make metabolism possible, the cell stores its energy and the genes to encode the necessary enzymes. Genes and membranes depend on metabolism to provide their raw ingredients. In the past, scientists have joined together two parts of the triad at a time. And only now are they starting to join all three. For Bedau, to witness this last milestone will offer the opportunity for a close inspection of life’s process—one that may reveal more than we expect. Does it benefit science to abandon these working definitions, these milestones of life? Is it even possible? Can scientists make any progress without them? Will their search toward a theory of life advance more quickly without them? Cleland, for one, thinks so. By arguing that scientists abandon definitions of life, she doesn’t mean that they should throw their hands in the air. “Some scientists view my arguments as leaving them with nothing to constrain their search, but I don’t think that’s true,” says Cleland. As we explore the universe, Cleland thinks we should leave all of our preconceptions about what life has to be at home. “When you go into outer space, you’re going to find weird physical systems,” she says. “Some of them are going to be living, but a lot of them are going to be non-living. There are lots and lots of phenomena discovered on Mars and Titan that nobody has been able to figure out. So we’re going to be running into weird stuff period when we go to other worlds. The most important thing is to search for anomalies.” It’s anomalies, Cleland points out, that have always pushed science forward, as scientists have recognized inconsistencies in their old ideas. They expose the flaws in old ways of thinking. They both force and allow scientists to expand the scope of their vision. If Cleland is right, scientific anomalies have the potential to truly broaden our understanding of life. In some cases, they may turn out to be little more than peculiar chemistry that has nothing to do with life. But in other cases, they may actually be “life” that defies all our expectations of what the term may comprise. If the work of Cleland, Chyba, and others is any guide, biology may be looping back to its ancient roots. The first biologist was Aristotle, who, 2,400 years ago, offered the earliest recorded accounts of life. Of course, Aristotle was also a great philosopher, and his biology and philosophy were intimately connected. Science and philosophy parted ways in the Enlightenment, but today, as biologists push deeper and deeper into the fundamental workings of life, philosophers are turning out to have important things to say about what’s found there. Now, as biology enters a new era, and increasingly incorporates the principles of physics and philosophy, we may be on the cusp of a consilience that will allow us to finally make sense of the whole picture, and not just its parts. Synthetic life CHNOPS zie ook  notes A  –> artificial life  —————————————————————————————————   DESCENT  OF MAN  AND  SELECTION  IN RELATION TO SEX  Dit boek was revolutionair omdat het de mens terughaalde naar het dierenrijk en daarmee zijn speciale positie boven het dierenrijk verloor. Ook werd voor het eerst geopperd dat aapachtigen en mensen dezelfde voorouder hebben. Ook valt dit boek het idee van de Franse filosoof René Descartes aan dat de mens een ziel heeft. De conclusies van dit boek maken het onverklaarbaar dat er in het evolutieproces plotseling iets immaterieels zoals een ziel ontstaan is . Feminisme? In ‘The descent of man’ beschrijft Darwin de evolutie van de mensensoort. Seksuele selectie speelt daarbij een doorslaggevende rol en het antwoord op de vraag hoe de seksen bij elkaar passen en van elkaar verschillen is daarbij cruciaal. Darwin verzamelde gegevens over de hele wereld, over uiteenlopende culturen en over diersoorten. Wat hem intrigeerde was de vaststelling dat bij dieren de vrouwtjesexemplaren doorgaans een eerder saai voorkomen hebben en de mannetjes de selectie deden terwijl dat bij mensen precies omgekeerd is. De vrouwtjes zijn de verrukkelijke exemplaren, schrijft Darwin en zij pikken de pronkveren van het mannetje in. …Er is bovendien vrouwelijke teeltkeuze . In volle Victoriaanse tijd was dat een vraagstuk dat hem wel een beetje kwelde. Uit de briefwisseling met vrouwen blijkt dat Darwin heel wat genuanceerder over de superioriteit van de man dacht dan dikwijls wordt aangenomen op basis van zijn gepubliceerd wetenschappelijk werk. Zo schreef hij brieven aan Lydia Becker, een suffragette met een botanische belangstelling. Ook Mary Boole een immigrante in Zuid-Afrika die er sprinkhanen observeerde, ging hij op de duur wel vertrouwen. Beide vrouwen vond hij interessant genoeg om er uitvoerig over het vakgebied mee te corresponderen. Maar het nauwst lag hem wel zijn eigen dochter Henrietta aan het hart. Zij mocht zijn manuscripten lezen en uit de briefwisseling blijkt dat zij niet altijd volgzaam de ideeën van haar vader overnam. Darwin vertrouwde op haar oordeel en op die manier hielp Henrietta hem zijn argumentatie op te bouwen. Darwin adoreerde zonder meer zijn vrouw Emma Wedgwood. Hij was emotioneel zeer bij haar betrokken maar in hun samenzijn sloop de bioloog en nauwgezette observator binnen. Zo lette hij op haar geur, op haar gedrag voor en na de seksuele intimiteit. Darwin zocht overal materiaal om zijn theorievorming mee te stofferen, in een hospitaal in Bristol werd een studie gevoerd om de samenhang tussen haarkleur en huwelijkse staat bloot te leggen. De hypothese was dat vrouwen met donker haar leuker waren, meer trouwden en kinderen hadden. Op die manier zouden zij in de selectie doorwegen. Het onderzoek werd uiteindelijk wetenschappelijk onvolkomen en onbruikbaar geacht. Globaal stelde Darwin dat de verschillen tussen de seksen wel degelijk aangeboren en natuurlijk waren en niet cultureel bepaald. De brieven laten, aldus de Britse onderzoekers, wel de vele twijfelmomenten, de nuances, de complexiteit en de rijkdom van zijn ideeën zien. “Darwin voor dames” Griet Vandermassen In zijn “On the Origin of Species…”, van 1859 schrijft Darwin betreffende de evolutie van de mens, op twee na (blz. 488) de laatste bladzijde (490), alleen maar: “Light will be thrown on the origin of man and his history”. Darwin voelde zich natuurlijk wel verplicht na de ‘Origin’ om iets over de evolutie van de mens te zeggen. Sinds 1838 had hij daarvoor al aantekeningen verzameld en in 1871 komt hij dan ook met zijn boek “The Descent of Man and selection in relation to sex”. In zijn Inleiding schrijft Darwin: “Het enige doel van dit werk is om na te gaan: ten eerste of de mens, evenals elke andere diersoort, van deze of gene vroeger bestaand hebbende vorm afstamt; ten tweede, de wijze, waarop hij zich heeft ontwikkeld; ten derde de belangrijkheid van de verschillen tussen de zoogenaamde mensenrassen”. Bescheiden voegt hij toe: “Dit werk bevat bijna geen enkel origineel feit omtrent de mens; …… De conclusie dat de mens evenals andere soorten van een oude, lagere en uitgestorven vorm afstamt, is volstrekt niet nieuw”. Hij verwijst dan naar Lamarck, Wallace, Huxley, Lyell, Volgen nog enige anderen. Wat Darwin vooral belangrijk vindt, is dat seksuele selectie een belangrijke rol speelde in de differentiatie van de verschillende rassen van de mens. Hieraan besteedt hij in het tweede gedeelte van zijn boek (Part II) zo’n 10 hoofdstukken. Dat de mens van een vroegere, uitgestorven apensoort afstamt dat geloven we nu wel. Darwin besteedt daar in Part I acht hoofdstukken aan om het aannemelijk te maken. Hoofdstuk II van Part I, “On the manner of development of Man from lower form”, is echter interessant. Hierin zegt hij iets over de evolutie van de mens, namelijk: “The causes which have led to his [Man] becoming erect”. Volgens Darwin heeft het vrije gebruik van de armen en handen, gedeeltelijk de oorzaak en gedeeltelijk het resultaat van de rechtopgaande gang van de mens, indirect geleid tot andere veranderingen van structuren. Door het gebruik van werktuigen zouden de hoektanden verkleind zijn. Tegenwoordig neemt men toch wel aan dat het gebruik van werktuigen ontstond lang nadat de Australopithecinen rechtop liepen. Volgens Darwin, nam de hersencapaciteit toe naarmate er meer gebruik werd gemaakt van de mentale capaciteiten. In Hoofdstuk 6 gaat Darwin in op de geboorteplaats en de ouderdom van de mens. Hij schrijft hierover: ” ………onze voorouders splitsten zich af van de Catarhine [apen van de Oude Wereld] stam. …….Daar ze tot deze groep behoorden, moeten ze in de oude wereld ontstaan zijn. …….Het is daarom waarschijnlijk dat Afrika vroeger bewoond was door uitgestorven apen, die nauw verwant waren aan de gorilla en de chimpansee; en aangezien deze twee soorten de nauwste verwanten zijn, is het iets waarschijnlijker dat onze voorouders in het Afrikaanse continent leefden dan ergens anders”. Hij vervolgt: “Het is zinloos over dit onderwerp te speculeren; want twee van de drie anthropomorfe apen, één de Dryopithecus van Lartet, bijna zo groot als een man, en nauw verwant aan Hylobates [de gibbon], leefde al in Europa gedurende het Mioceen.”. Verder stelt hij dat er tijd genoeg was voor migraties op grote schaal vanaf het Mioceen tot heden. Darwin vervolgt: “Wat de periode en plaats, wanneer en waar dat ook maar was, toen de mens zijn vacht verloor, woonde hij waarschijnlijk in een warm land; een omstandigheid gunstig voor dieet van fruit waarop, naar analogie, hij leefde. Wij weten volstrekt niet hoe lang het geleden is, dat de mens het eerst uit de stam van de Catarrhinen ontstond; maar het zou gebeurd kunnen zijn in een periode, zo lang geleden als het Eoceen, want de hogere apen hadden zich reeds in het Boven Mioceen van de lagere apen afgescheiden, zoals blijkt uit het bestaan van de Dryopithecinae”. Hoewel Darwin dat nergens stellig stelt, gaat hij er wel van uit dat de evolutie van de apen naar de mens in een rechte lijn verloopt. Javamens Hoeveel licht is er nu geworpen op de evolutie van de mens sinds “on the origin” van 1859. In de tijd van Darwin waren nog geen fossielen die aantoonde dat ook de mens aan de evolutie deel genomen had. Hierover zegt Darwin dat niemand daar gewicht aan zal hechten….. daar de de ontdekking van de fossiele overblijfselen uiterst langzaam en toevallig heeft plaats gehad. Hij vervolgt: “ook moeten wij niet vergeten, dat streken, waar men de meeste kans heeft fossiele overgangsvormen tussen de mens en één of ander uitgestorven aapachtig schepsel te vinden, tot nog toe niet door geologen doorzocht zijn”. Darwin kende wel de Neanderthaler, maar noemt die slechts één keer in de “Descent of Man” in verband met de grote hersengrootte. Volgens Huxley in zijn “Man’s Place in Nature” van 1863 behoorde de Neanderthaler tot de recente mens. Dat kon toen ook nog heel goed, daar men in die tijd een aardig hiërarchisch systeem had met onderin de wilde en bovenin de geciviliseerde volkeren, die ook opgrond van hersengrootte onderscheiden konden worden. De eerste harde bewijzen dat ook de mens aan de evolutie deelnam, kwam van Eugène Dubois. Deze vond op Java bij Trinil in de oevers van de Solo rivier een schedel kapje, met een hersengrootte tussen dat van de apen en de mens in, een kies dat aapachtig was en een dijbeen, waaraan je kon zien dat het individu waaraan het toebehoorde rechtop had gelopen. Hij voegde de fossielen samen tot één individu en had zo een overgangsvorm, zijn Pithecanthropus [Aapmens] erectus (de latere Homo erectus), die rechtop liep en een kleine herseninhoud had. Aanvankelijk dacht men dan ook dat de evolutie in Azië had plaatsgevonden. Naarmate er meer fossielen gevonden werden, die aapachtiger waren, werd de aandacht naar Afrika verlegd. Tegenwoordig neemt men wel aan dat de evolutie van de mens in Afrika heeft plaatsgevonden. Daar vind je vanaf zo’n 7 miljoen jaar geleden de overblijfselen van verschillende rechtoplopende apen, die onder verschillende namen bekend zijn. Echter men moet zich wel realiseren dat de evolutie van de mens daar boven de grond komt, waar het meeste geld wordt ingepompt. Het Indiase Subcontinent is nauwelijks onderzocht en biedt toch goede kansen. Nu met de vondst van Homo floresiensis van het eiland Flores, Indonesië, die men australopithecine kenmerken toeschrijft, is de belangstelling voor het oosten weer gewekt. Echter Homo floresiensis is niets anders dan een eilandvorm die uit Homo erectus ontstaan is, op dezelfde manier als dwergolifanten en dwergnijlpaarden op de eilanden van de Middellandse Zee zijn ontstaan uit grote continentale voorouders. Aanvankelijk had men de mooie rechte lijn, waarin de rechtoplopende aap Australopithecus opgevolgd werd door de handige mens Homo habilus, deze door de rechtopgaande mens Homo erectus, waaruit de Neanderthaler kwam en tenslotte de recente mens Homo sapiens. Vanaf de vondst van de Neanderthal schedel in 1856 is er een discussie of de Neanderthaler nu een subsoort van de moderne mens is (Homo sapiens neanderthalensis), of een aparte soort (Homo neanderthalensis). Doordat het aantal fossielen in de loop van de tijd toenam, werd de mooie rechte afstammingslijn verstoord. Elk fossiel staat wel ter discussie, laat staan hoe de afstamming verlopen is. Men ziet de evolutie van de mens nu meer als bosjes die elkaar opvolgen. Over het algemeen wordt de evolutie van de mens als iets unieks gezien en als zodanig behandeld. Echter als je de evolutie van de mens biologisch benaderd en bekijkt tegen de achtergrond van de evolutie van fauna’s en fauna elementen, dan vinden voor de mens natuurlijk dezelfde processen plaats. Zo’n vier of meer miljoen jaar geleden vindt er afkoeling plaats, waardoor de tropische regenwouden verdwijnen en er open bossen ontstaan (bossavannen). Het is duidelijk dat op een vlakte meer gelopen moeten worden. Paarden en andere grote zoogdieren (herbivoren) vermijden de noodzaak voor mogelijk grote spierspanningen door hun poten meer gestrekt te houden dan kleine dieren. Door het strekken van de poten wordt de nodige spierkracht verminderd. Kleine dieren rennen met gebogen poten en grotere houden hun poten gestrekt; het verschil is een kwestie van lichaamsgrootte. Uit de biomechanica blijkt dat hardlopen van grotere dieren naar verhouding economischer is dan kleinere. Het voordeel van kleinere dieren die met gebogen poten lopen is dat ze onmiddellijk hard kunnen rennen. Bij de overgang van bos naar vlakte zal er dus een selectie plaats vinden op het voortbewegingsapparaat, o.a. sneller lopen, maar zodanig dat het niet te veel energie gaat kosten, dwz, een selectie op het gestrekt houden van de poten en grotere dieren. Krachtkosten Wie precies de voorouder van de mens is, is nog onbekend. Ja, een aap, maar dat wist Darwin ook al. Bij overgang van bos naar vlakte zal er ook bij de mens een selectie zijn op het vootbewegings mechanisme. Het rechtoplopen met gestrekte benen heeft een belangrijk gevolg: dankzij die wijze van voortbeweging kunnen we ons gewicht dragen zonder dat we daarvoor veel kracht in onze beenspieren hoeven te hebben, waardoor de post ‘krachtkosten’ van de totale energie behoefte gereduceerd wordt. De biomechanica leert dat rechtoplopen uit energetisch oogpunt bijzonder economisch is, economischer dan de manier van voortbewegen van de mensapen. Daar het accent bij de voortbeweging bij mensapen op de achterpoten ligt, de voorpoten dienen alleen voor ondersteuning, zal er een selectie zijn op de achterpoten om zo economisch voortbewegen. Waarschijnlijk ontwikkelt zich uit een knokkel lopende mensaap, een rechtopgaande mens. Het gevolg is een selectie naar rechtoplopen op de achterpoten en grootte van het dier. De Australopithecinea en Homo habilis/rudolfensis lopen op twee benen, maar ze hebben nog aapachtige kenmerken. Zo hebben ze lange armen en de grote teen maakt een hoek met de as van de voet; de voet is nog allround. Ook hier vinden we bij de overgang van bos naar een open terrein een vergroting van de hersenen. Tevens een verandering van het kauwapparaat; de grote hoektanden verdwijnen. Nieuwe niches konden bezet worden en een radiatie trad op in the Australopithecinae. De Australopithecinae zijn ongeveer tussen de 1,00 m en 1,50 m. Eén van de australopithecinen ontwikkelde zich tot Homo erectus. In de volgende Homo erectus-fase zien we een toename van de lengte (1,80 m) en een innovatie van het voorbewegingsmechanisme; deze wordt exact gelijk aan die van de moderne mens; ze hebben een zogenaamde ‘striding gait’. Ook hier worden weer vele soorten onderscheiden, om er een paar te noemen, Homo erectus, Homo ergaster, Homo antecessor, Homo heidelbergensis. Ook deze soorten staan ter discussie. Ze kunnen nieuwe niches innemen en ook bij Homo erectus zien we een adaptieve radiatie. Een mooi voorbeeld van een aan koude omstandig heden aangepaste late Homo erectus is de Neanderthaler. De hersenen van de soorten van de Homo erectus-fase zijn nog relatief klein. Een vergroting van de hersenen zien we bij de laatste fase, Homo sapiens sapiens, optreden. Uit één van die Homo erectus-soorten ontwikkelt zich Homo sapiens. Eén van de kenmerken waarin de moderne mens (Homo sapiens sapiens) zich onderscheidt van zijn voorgangers is waarschijnlijk de hand. Er zijn twee soorten grepen: de krachtgreep, die je gebruikt om een blikje te verfrommelen en de fijnegreep, die gebruikt wordt om garen door het oog van de naald te krijgen. Alleen de moderne mens heeft waarschijnlijk de fijnegreep. We zien pas fijne werktuigen ontstaan bij de moderne mens. Alle andere werktuigen van zijn voorgangers kunnen met de krachtgreep gemaakt worden. Door de fijne greep zullen zich waarschijnlijk ook de hersenen zich verder ontwikkeld hebben, gezien het grote aandeel van zowel het motorische als het sensibele gedeelte van de hersenschors dat door de hand wordt ingenomen. De duim wordt een precisie instrument. Met dit precisie instrument kan Homo sapiens allerlei werktuigen maken en veroverd de hele wereld en wordt in de woorden van Darwin (1871): “the most dominant animal in the world”. Ook zien we bij Homo sapiens sapiens weer een adaptieve radiatie, aanpassingen aan zijn omgeving; de wat kort en stevig gebouwde eskimo en de lange watusi. Darwin schrijft in het laatste Hoofdstuk 21 van zijn “The Descent of Man”: “Vele van de gezichtspunten die hier te berde zijn gebracht zijn zeer speculatief, en sommige zullen zonder twijfel fout blijken te zijn.”. Deze zinsnede is na bijna 200 jaar nog zeer actueel en kan zo toegepast worden op de hedendaagse zienswijze betreffende “de afstamming van de mens”. John de Vos De afstamming van de mens en selectie in relatie tot sekse Charles Darwin GRATIS DOWNLOAD “De mens mag worden verontschuldigd voor het voelen van een zekere trots dat hij, ook al is het niet door zijn eigen inspanningen, helemaal tot aan de top van de organische ladder is gestegen” – De afstamming van de mens “Het enige doel van dit werk is om na te gaan, ten eerste, of de mens, net als iedere andere diersoort, afstamt van een of andere eerder bestaande vorm; ten tweede, op welke wijze hij zich heeft ontwikkeld; en ten derde, wat het belang is van de verschillen tussen de zogenaamde rassen van de mens.” Een bonte stoet van onderwerpen passeert de revue, van het redeneervermogen van honden, de instincten en emoties van apen, de taalvaardigheid van primitieve stammen, de beroemde papegaai van Von Humboldt die een uitgestorven taal sprak, het gevoel voor schoonheid van vrouwelijke vogels, en hoe dat overeenstemt met het onze (aangezien wij vogelpluimen en veren gebruiken als modieuze ornamenten), tot de overerving van het typerende kleurenpatroon van de lapjeskat. Darwin voert talloze interessante (en vaak amusante) feiten en observaties ten tonele, om vervolgens te wijzen op de achterliggende patronen en wetmatigheden. Telkens weer benadrukt hij dat er geen verschillen bestaan tussen mensenrassen onderling en tussen mens en dier, ook niet wat betreft mentale en morele vermogens, die niet door evolutie kunnen worden overbrugd. Het eerste deel van dit boek betreft De afstamming van de mens, dat wil zeggen de evolutionaire verwantschap van de menselijke soort met de andere, lagere zoogdieren, en vooral met de nu levende mensapen. Het tweede deel, Selectie in relatie tot sekse, betreft seksuele selectie, het kiezen van partners voor de voortplanting, en hoe dit als een autonoom evolutiemechanisme moet worden opgevat dat losstaat van natuurlijke selectie. Darwin had dit onderwerp in zijn eerste boek, Over het ontstaan van soorten slechts kort behandeld. Hier krijgt het de volle aandacht en wordt het verband tussen seksualiteit en evolutie uitgewerkt. Seksuele selectie en de ermee verbonden concurrentiestrijd tussen individuen van dezelfde sekse, spelen volgens Darwin in de evolutie van mens en dier een rol die minstens even belangrijk is als die van natuurlijke selectie en de daarmee verbonden strijd om het leven. Seksuele selectie is bij de mens niet alleen direct verantwoordelijk voor de lichamelijke en geestelijke verschillen tussen mannen en vrouwen, maar indirect ook voor allerlei raskenmerken zoals huidskleur of haartype, en bovendien voor de kenmerkende naaktheid van de menselijke soort, die de functie vervult van seksueel ornament. Volgens Darwin ontstaat er via seksuele selectie een wisselwerking tussen de menselijke natuur en de cultuur, want de normen betreffende seksuele aantrekkelijkheid — schoonheidsnormen — verschillen bij verschillende menselijke populaties, en zijn onderhevig aan cultureel bepaalde modes en tradities. Een van Darwins belangrijkste inzichten betreft de dierlijke natuur van de mens. Zelfs verheven, goddelijke vermogens als religiositeit, liefde, schoonheidszin en morele impulsen zijn tenminste als kiem aanwijsbaar bij de dieren waar we evolutionaire banden mee hebben. Darwins manier van denken en betoogtrant passen in de beste traditie van het rationalisme en van de Verlichting. “Hij die er geen genoegen mee neemt om, als een wilde, de natuurverschijnselen te beschouwen als zonder samenhang, kan niet langer geloven dat de mens het werk is van een afzonderlijke scheppingsdaad.” SEXUELE SELECTIE / Links sexuele selectie–(UA_20280)/–(UA_20761)/ Kritiek op geoffrey Miller ————————————————————————————————-   Definition divergence < ————————————————————————————————– DOMINANT EN RECESSIEF ( volgens de creationisten  ) PMudde . Ik weet niet of er door mutatie sprake kan zijn van verminderde of veranderde werking in die genen.(= de hoeveelheid aangemaakte genprodukten kan bijvoorbeeld per allelvariant van een bepaald gen verschillen ? )    ….In ieder geval heeft een gen verschillende genproducten(eiwitten). Borger’s stelling : Dominant = intact gen Recessief = kapot gen (of deleted gen?) Dominant en/of recessief zitten op dezelfde locus( van een streng) Mogelijk zijn volgende 9 mogelijkheden D /R D/ D R/R ( -/ – D /- R/- -/R -/D ) R/D (Legende – :deleted D :dominant R :recessief) Dat  is dus allemaal  veel genuanceerder dan alleen maar intact (=Dominant )of kapot(=recessief) allel(1) -Een gen is ofwel intact /functioneert (en dus dominant= van vader moeder en vader gen afkomstig (homozygoot) dominant en identiek = (toegevoegde opmerking) –>dubbele hoeveelheid van de genprodukten van dat allel ?) ofwel  het is kapot(2)/uitgeschakeld ( dus recessief = moeder en vader gen ( homozygoot ) beiden recessief =(toegevoegde opmerking )–> andere genprodukten dan het dominante allel ,en/of 0(nul) genprodukten van het dominante allel ? ).. (Toegevoegd )ofwel : het gen is op die locus afwezig want deleted ?(verlies) (1) -Er zijn natuurlijk ook meer dan twee allelen(inclusief dus “defecte varianten” ) die coderen voor een bepaalde eigenschap ( de meeste eigenschappen die we zien in een populatie (bijvoorbeeld vachtkleur ) zijn resultaten van erg complexe samenwerkingen van verschillende genen met allemaal hun eigen (werkzame)varianten . (2)Homozygoten met kapotte genen zijn  ook  genetische defecten –> bijvoorbeeld echt albinisme …Blanken zijn GEEN afstammelingen van Albino-negers … Albino negers ( en ook albino blanken )zijn trouwens in het nadeel : hun fitness is niet zo denderend als de gewone vormen … het is  ook  NOGAL   FOUT   om het defecte gen(en varianten,) dat albino’s veroorzaakt een recessief allel te noemen …
ALBINISME  —>   zie ook  notes  A   onder  albinisme  ° °

Familia: Hominidae Subfamilia: †Dryopithecinae Genera: AnoiapithecusDryopithecusOreopithecus


Kaak van een dryopithecus Kaak van een dryopithecus
Evolution-V-Creationism     Dictionnary
Darwin, Charles:    An English naturalist who lived from 1809 to 1882; he studied and documented the flora and fauna of parts of coastal South America, including the Galapagos Islands, but is most famous for developing the theories of evolution and natural selection.      SOURCE: BioTech Dictionary Copyright 1995-98
 Day-Age Creationism:    Day-age creationists interpret each day of creation as a long period of time, even thousands or millions of years. They see a parallel between the order of events presented in Genesis 1 and the order accepted by mainstream science. Day-Age Creationism was more popular than Gap Creationism in the 19th and and early 20th centuries.     SOURCE: Talk Origins More Info: Watchtower Bible and Tract Society of New York
 Descent with Modification:    Evolution proceeds via branching through common descent. Offspring are similar but not exact replicas of their parents. This produces the necessaryvariation to allow for adaptationto an ever-hanging environment.     SOURCE: Gould, S. J. in “Darwinism Defined: The Difference Between Fact and Theory”
 DNA:    The molecule that encodes genetic information. DNA is a double-stranded molecule held together by weak bonds between base pairs of nucleotides. The four nucleotides in DNA contain the bases: adenine (A), guanine (G), cytosine (C), and thymine (T). In nature, base pairs form only between A and T and between G and C; thus the base sequence of each single strand can be deduced from that of its partner.      SOURCE: BioTech Dictionary Copyright 1995-98

Over tsjok45
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren

6 Responses to NOTES EVODISKU D

  1. Pingback: NOTES & Terms « Tsjok's blog

  2. Pingback: TITAN « Tsjok's blog


  4. Pingback: INHOUD D | Tsjok's blog

  5. Pingback: DARWINJAAR | Tsjok's blog

  6. Pingback: EMOTIES | Tsjok's blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen. logo

Je reageert onder je account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )


Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )


Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: