HAAIEN


zie oo  VISSEN EVOLUTIE

°

Unieke beelden van bizarre haai//24 januari 2007

De primitieve franjehaai, bewoner van de diepzee, is op video vastgelegd.Dat is een zeldzaamheid, want de vreemd ogende haaiensoort wordt zelden in levende lijve gezien. De dieren leven gemiddeld op circa zeshonderd meter diepte in volstrekte duisternis.

Levend fossiel
De unieke videobeelden zijn gemaakt door medewerkers van het Awashima Marine Park in Japan, nadat een visser het park had ingeseind. De visser had een vreemd schepsel gezien met een palingachtig lichaam en een bek vol scherpe tanden.

Medewerkers van het zeepark wisten het dier vervolgens te vangen, waarna het werd geïdentificeerd als een vrouwelijke franjehaai (Chlamydoselachus anguineus). In een bassin met zeewater werd de 1,6 meter lange creatie op video vastgelegd.

“Bewegende beelden van deze soort zijn zover wij weten extreem zeldzaam,” aldus een medewerker van het park. “Ze leven tussen de zeshonderd en duizend meter diepte, waar mensen nauwelijks kunnen komen.”

Op de beelden is goed te zien waarom de franjehaai wel een levend fossiel wordt genoemd. Het uiterlijk van deze oeroude vis is door de evolutie heen nauwelijks veranderd. Het langgerekte, tot twee meter lange lichaam lijkt op dat van een paling en de kop doet aan een reptiel denken. De naam verwijst naar de franje aan zijn kieuwspleten.

Ziek
De franjehaai verkeerde volgens het Awashima Marine Park in een slechte conditie toen ze werd gevangen. Mogelijk was het dier ziek, zo opperde medewerkers, want normaal gesproken worden franjehaaien niet in ondiep water gesignaleerd. Een paar uur na de opnames overleed dit exemplaar.

Franjehaai

frilled shark

Photos: Rare Frilled Shark Photographed Alive Photos: Rare Frilled Shark Photographed Alive

Photos: Rare Frilled Shark Photographed Alive

NEUSHAAI

Rare goblin shark in Japan photo

Opnieuw Een mysterieuze bewoner van de diepzee op video vastgelegd.

In Japan is opnieuw een tot dusver zeer zeldzaam waargenomen haaiensoort op video vastgelegd. Nadat twee weken terug een primitieve franjehaai werd gefilmd, is nu een Japanse neushaai op bewegende beelden vastgelegd.

Zeldzaam gezien
De Japanse neushaai, ook bekend als koboldhaai (Mitsukurina owstoni) is sinds de eerste toevallige vangst in 1898, nauwelijks meer gesignaleerd.

Vissers vingen wel eens een dood exemplaar, maar levende individuen van de vreemd uitziende haai zijn nauwelijks waargenomen. Dat is ook niet zo vreemd aangezien de soort zover men weet ergens tussen de 40 en 1200 meter diepte leeft. De meeste exemplaren zijn gevangen in Japanse wateren op een diepte tussen de 60 ten 280 meter.

Dat gold ook voor de onlangs gevangen neushaai, die op een diepte tussen de 150 en 200 meter in vissersnetten belandde. Groot verschil met eerdere vangsten was het feit dat deze Japanse neushaai nog leefde en als bijzonder werd aangemerkt door experts van het Tokyo Sea Life Park die op de boot aanwezig waren.

 

Manier van zwemmen
Het levende dier werd naar het aqurium overgebracht en daar gefilmd. Twee dagen na zijn vangst overleed het 1,3 meter lange dier echter.

De beelden zijn voor deskundigen meer dan de moeite waard. “Dode Japanse neushaaien worden van tijd tot tijd gevangen, maar nu zijn we in staat geweest om de manier van zwemmen op beelden van te leggen,” vertelde een medewerker van het aqarium. Het stoffelijk overschot zal eveneens door wetenschappers worden bestudeerd.

Van Japanse neushaaien is tot dusver zeer weinig bekend. Het is een primitief dier dat in de loop der evolutie weinig is veranderd en daarom wel een levend fossiel wordt genoemd.

Hun gemiddelde lengte bedraagt 1,6 meter, al was het langst gevangen exemplaar ooit 3,8 meter. Opvallende kenmerken zijn de uitzonderlijk lange snuit en de vooruitstekende kaken, waarmee de soort zich duidelijk van andere haaien onderscheidt.

Goblin shark  kobold haai

Links:

Biology of the Goblin Shark

600-grey-goblin

°

http://www.wired.com/wiredscience/2013/10/absurd-creature-goblin-shark/ http://whyevolutionistrue.wordpress.com/2013/10/19/goblin-shark/

Hemiscyillum freycineti

Tijdens recente onderwaterexpedities voor de kust van Papoea Nieuw-Guinea zijn tientallen nieuwe vissoorten en koralen ontdekt.

Wetenschappers van de milieu-organisatie Conservation International stootten voor de kust van Vogelkop onder meer op  een ” wandelende epaulet-haai”( Hemiscyillum freycineti )  in September 2006 gefilmd  en die LIJKT op zijn vinnen rond te lopen

Hier is een video fragment  ;
Ook werden ‘flitsende’ lipvissen, rifbaarzen en kaakvissen gesignaleerd. De lipvissen danken hun naam aan het bijzondere kleurenpallet op hun lijfje, dat oplicht wanneer mannetjes een vrouwtje willen verleiden. Het Vogelkop-gebied is uitgeroepen tot de meest rijke onderwaterwereld van deze planeet. Er zijn al 1200 vissoorten en bijna 600 koraalsoorten ontdekt, zo’n 75 procent van het wereldwijd bekende totaal. Er bevinden zich onder meer walvissen, grote schildpadden, krokodillen, gigantische mosselen en bijzondere roggen. Beschermd gebied
De natuur wordt echter bedreigd, onder meer door overbevissing waarbij dynamiet en cyanide wordt gebruikt, en door ontbossing als gevolg van de mijnindustrie. Volgens de onderzoekers moeten de wateren snel tot beschermd gebied uitgeroepen worden.
Hemiscyillum freycineti
De epaulethaaien staan bekend als “wandelende haaien” , omdat ze met behulp van borst- en buikvinnen over de zeebodem ‘lopen’.
Overigens gebruiken ze die techniek alleen bij het afleggen van korte afstanden….
De onlangs beter bestudeerde kleinere indonesische epaulet- haaien/(een nauwe verwant van ‘onze’ eigen epaulethaaien)…doen dat langduriger en wel om
hun prooien op (o.m.) dat vogelkop-rif te besluipen …
Overigens schijnen ook dergelijke “kruipoefeningen” te zijn waargenomen bij Latimeria ( de “levende fossielen” bekend als coelacanthen-) populaties rond
de Commoren …

http://www.conservation.org/oceans
In September 2006, more than 50 new species were disocvered off the coast of Indonesia, including a new species of epaulette shark which “walks” with its fins along coral reefs. To learn more about the species and the expedition which found them, visit
http://www.conservation.org

Wandelende haai ontdekt voor de kust van Indonesië

 02 september 2013r Caroline Kraaijvanger 4

wandelende haai

Wetenschappers hebben nabij Indonesië een haai ontdekt die de wetenschap nog onbekend was. Het gaat om een bakerhaai 

De haai heeft de naam Hemiscyllium halmahera gekregen. De haai beschikt over vier vinnen waarmee deze over de bodem van de zee kan wandelen (zie ook onderstaand filmpje).

Rif
De onderzoekers ontdekten de haai bij het eiland Halmahera, in het oostelijke deel van Indonesië. De haai leeft hier tussen de riffen.

Vlekken
De haai onderscheidt zich op meerdere punten duidelijk van andere (baker)haaien. Zo is de tekening op zijn lichaam heel anders dan die van andere haaien. De haai is bruinig van kleur en heeft tal van donkere vlekken op zijn lijf.

Bronmateriaal:
Newest ‘Walking’ Shark Heralds Brighter Future for Indonesia’s Sharks and Rays” – Conservation.org
Hemiscyllium halmahera” – Aqua
De foto bovenaan dit artikel is gemaakt door CI / Mark Erdmann.

Nieuwe haaien- en roggensoorten ontdekt

01 maart 2007

Op Indonesische vismarkten zijn tenminste twintig nieuwe soorten ontdekt. Dat hebben Australische onderzoekers bekend gemaakt nadat ze vijf jaar lang de soortenrijkdom op Indonesische vismarkten hebben onderzocht.


Veldgids
De Indonesische wateren tellen veruit de meeste soorten haaien en roggen ter wereld en het land kent ook de omvangrijkste haaien- en roggenvisserij.

Tot aan dit onderzoek bestonden er echter grote gaten in onze kennis van haaien en roggen in deze regio”, aldus William White van het instituut CSIRO, co-auteur van de studie, woensdag.

Het laatste overzicht dateert uit de jaren 1842-1860 en was van de hand van de Nederlander Pieter Bleeker, die in het toenmalige Nederlands-Indi챘 meer dan 1100 vissoorten beschreef. Destijds wilden sommige collega’s de enorme verscheidenheid niet accepteren.

De veldgids van economisch belangrijke haaien- en roggensoorten die de Australiërs nu hebben voltooid, is vooral bedoeld ter ondersteuning van het visserijbeleid. Zeebiologen kunnen met het document soorten identificeren en advies uitbrengen.

Goede taxonomische informatie is vooral bij het beheer van haaien en roggen van belang. Ze planten zich langzaam voort en zijn daarom extra gevoelig voor overbevissing,”

zo benadrukte White het nut van de veldgids.

Nieuwe soorten
Voor de samenstelling van de gids hebben de wetenschappers tussen 2001 en 2006 130 soorten haaien en roggen gefotografeerd die op markten in 11 verschillende havensteden werden aangetroffen. Er werden meer dan 800 monsters afgenomen die met bestaande collecties in Indonesië en Australië werden vergeleken.

Daaruit kwamen minstens twintig nieuwe soorten naar voren, waarvan er tot dusver zes in vakliteratuur zijn beschreven. De overige veertien volgen nog. Onder de nieuwkomers bevinden zich onder andere een kathaai die bij Bali voorkomt en een pijlstaartrog die alleen ten westen van Papua Nieuw-Guinea is gesignaleerd

Economically important sharks and rays Indonesia

Kraakbeenvissen (Chondrichthyes)

E

H

R

Z

Shark fossils

INDEX

Genera from the Fossil Record
Jim Bourdon © 1998 – 2008

Doliodus problematicus (Woodward)
 
Ontdekt in de  rotsformaties  van Noordelijk New-Brunswick(canada )en  daterend uit het  vroeg devoon ( vroeg emsiaan ).
Deze  fossiele  haai is de oudste  en meest volledige   uit die periode ( tot nu toe  gevonden ) ..
Voordien was  de oudste  bekende fosiele haai afkomstig uit het vroeg devoon (-394MY)
Enkel het  voorste gedeelte  van het lichaam werd  behouden.
Het dier  is repektievelijk geklasseerd bij de Acanthodii (http://en.wikipedia.org/wiki/Category:Acanthodii ) en de kraakbeenvissen
  NBMG 10127 • Devoon (395-400 MY) • New Brunswick
De Doliodus problematicus   zou tussen  de   50 op 75 cm groot zijn geweest  en hij kan er mogelijk hebben uitgezien als de moderne zee-engel .
http://nl.wikipedia.org/wiki/Categorie:Schoorhaai
zee engel
Engelhaai
Het fossielen -bestand  van de  Chondrichthyes  (http://nl.wikipedia.org/wiki/Kraakbeenvissen : haaien ,
zeekatten
   (http://en.wikipedia.org/wiki/Chimaera )    roggen  ) ____ waarvan de  identifikatie  is gebaseerd  op de schubben en de denticules (1) ____ gaat terug tot het  ordovicium (ongeveer -455 MY)
De ontwikkeling  van de kaak was een cruciale stap  in de  evolutie van de vertebraten. Dat gebeurde lang geleden : het enige wat tot  nu toe reste uit die  periode bestond voornamelijk uit  tanden en een  verwarrende  verzameling gefossilifeerde  schubben .
Afzonderlijke Versteende haaientanden van  ongeveer – 418 MY oud  ,  werden vroeger al  ontdekt
Haaientanden spoelen bij bosjes aan op het strand.
Maar het reconstrueren van de evolutionaire geschiedenis van haaien met behulp van van tanden is geen sinecure.
Toch was dat lange tijd de toestand van diepste haaiengeschiedenis.

  Sharks, especially the white shark, occupy a special place in popular culture. Paleontologists, like moviemakers, focus particular attention on these ancient animals, whose teeth are abundantly distributed in the fossil record. Studies of shark origins promise to yield information on critical steps in early evolution that remain puzzling, such as the transition from jawless fishes to sharks and bony fishes. A recent finding of an intact fossil of an early shark may revise the story of these fascinating creatures.
De vondst van een bijna kompleet haaien-fossiel gaf de paleontologen de gelegenheid om de  slecht  begrepen overgang tussen  haaien en moderne vissen te bestuderen en geisoleerde  fossiele vondsten te herinterpreteren  …
Dit specimen,uit het vroeg devoon  ( vroeg emsiaan :ongeveer 409 miljoen jaren), is de oudste fossiel van  een haai waarvan de tanden nog in de kaak zitten .
Het fossiel toont   eveneens één van de oudste chontrichtian hersenpannen   die men kent.

 hersenpan 

Wat  nog het meest van al  de  verbazing opwekt ,is  het bezit van  stekelachtige  stucturen ingeplant voor de borstvinnen , een tot nu toe  onbekend kenmerk in  kraakbeenvissen

pectorale vin

Het specimen werpt licht op de vroege chondrithyes en hun evolutionaire bindingen  met de basale vertebraten voorzien van  kaken
http://news.nationalgeographic.com/news/2003/10/1001_031001_sharkfossil.html
http://www.nature.com/nature/journal/v425/n6957/full/nature02001.html


(1)
de  hoornachtige  “tandjes”  op het  haaienvel die het geheel een  schuurpapier-kwaliteit  verlenen

Chondrichthyes (Kraakbeenvissen)

Selacchii (Haaien en roggen)

Holocephali (Zeekatten en Draakvissen)

Siluur (439 – 409 miljoen jaar geleden)

De eerste Haaiachtigen (Oerhaaien) ontstonden in het Siluur en hadden zich ontwikkeld uit de Pantservissen. Zij bezaten een skelet dat geheel uit kraakbeen bestond en dat licht van gewicht was. In tegenstelling tot de Beenvissen zijn zij later nauwelijks meer veranderd. De primitieve haaien waren de eerste vissen met gepaarde vinnen. Ze hadden een slank, torpedovormig lichaam met een huid zonder schubben en werden ongeveer 2 meter groot. Hun staart was inwendig asymmetrisch, maar zag er symmetrisch uit. Ze hadden typische tanden, met een hoge, middelste hoofdpunt en kleinere zijpunten. Bron: Natuurinformatie – Oerhaaien

3657-lg
Glenn Rockers Standing Next to the 25 Foot Long Fossil Shark Display.

3657-b-lg

Detail of StomachContents

3657-c-md

Skull Details

°

Cretaceous (83 million years old)
Niobrara Formation/Smoky Hill Chalk
Gove County, Kansas, USA

een reusachtige haai (Cretoxyrhina mantelli) en een jTylosaurus (een Mosasauriër)

Tijdens het Devoon, (395-350 miljoen jaar geleden), ook wel het vissentijdperk genoemd, veroverden de vissen alle wateren en hun aantal groeide enorm. De meeste vissen zijn roofdieren en leven in elk geval van dierlijk voedsel, omdat in het water de voedselketen begint met algen die te klein zijn om rechtstreeks te eten. Eerder zullen de vissen de dieren eten die zich met algen voeden. Er ontstond een grote verscheidenheid aan vissen.

Cretaceous Jaws“, by Robert Nicholls. In this reconstruction, Cretoxyrhina mantelli is envisioned as a robust mako that has just ripped the belly out of a mosasaur; in the background, a pair of Squalicorax kaupi skulk, awaiting an opportunity to scavenge the carcass. Used with the gracious permission of the Robert Nicholls, who reserves all rights to this image.

Haaien (Elasmobranchi)
9 orden, 33 families, ca. 300 soorten

Kathaai  

Hoewel er een grote verscheidenheid aan haaien bestaat, hebben de meeste een herkenbaren lichaamsbouw: een gestroomlijnd lichaam, een rug- en staartvin, vijf kieuwspleten en een bek vol scherpe tanden.Voor de meeste mensen vormt de haai een angstbeeld. Onterecht. Van slechts een enkele soort is bekend dat ze mensen aanvallen. De meeste soorten zijn ongevaarlijk voor mensen. Ze jagen voornamelijk op andere vissen. Vaak doen ze dat door hun prooi met hoge snelheid te achtervolgen. Maar er zijn ook soorten die zich gespecialiserd hebben in zoeken naar aas, dieren uit de bodem wroeten of plankton uit het zeewater filteren.

Roggen (Elasmobranchi) (Eng.Skates and rays)
4 orden, 14 families, ca. 450 soorten

Roggen zijn kraakbeenvissen met de bek en de kieuwspleten aan de onderzijde, in tegenstelling tot haaien die kieuwspleten aan de zijkant hebben. Met uitzondering van de zaagvissen zijn alle roggen plat. Als ze zwemmen lijken hun brede vinnen wel een soort vleugels.De meeste roggen liggen het grootste deel van de tijd stil op de zeebodem, maar er zijn ook soorten die de hele dag in scholen rondzwemmen, zoals de vleermuisroggen. Net als haaien zetten de meeste roggensoorten eieren af, maar er zijn ook roggen ( en heelwat haaien ) die levende jongen werpen

rog en haaien eikapsels

Eieren van  Rog en Haai

Zeekatten (Chimaeriformes) , 3 families, 6 geslachten, 30 soortenZeekatten hebben een langwerpig lichaam net een brede kop en een (soms zeer) lange, dunne staart. Hun kieuwen hebben anders dan bij de haaien en roggen aan weerszijden maar één opening. De mannetjes hebben grijporganen aan de borst die ze tijdens de paring gebruiken.De Zeekatten onderscheiden zich van de Haaien en Roggen door het bezit van vier paar kieuwen en slechts 챕챕n kieuwspleet, die bedekt is met een kraakbenig kieuwdeksel. De bovenkaak is met het hersenkapsel vergroeid. In de onderkaak bevindt zich 챕챕n paar tandplaten, in de bovenkaak zijn echter twee paar aanwezig. De wervelkolom bezit geen wervellichamen. De borstvinnen zijn groot en krachtig. De eerste rugvin is hoog en kort. De eerste rugvinstekel is lang en heeft gifklierweefsel aan de basis. De tweede rugvin is laag en lang, terwijl de staartvin erg klein is. De buikvinnen van de mannetjes zijn omgevormd tot copulatieorganen. Op de kop dragen de mannetjes knotsvormige uitsteeksels, waarmee zij zich tijdens de paring aan de wijfjes vastklemmen. De bevruchting is inwendig. De wijfjes leggen twee eieren, die in een hoornen kapsel opgesloten liggen.

Chimaera monstrosa De Draakvisof het ratje (Chimaera monstrosa), familie Draakvissen (Chimaeridae), komt zeldzaam in de Noordzee voor. Zijn woongebied strekt zich uit van Noord-Noorwegen tot Zuid-Afrika en tot in de westelijke Middellandse Zee. Het lichaam is cilindrisch met een grote kop, afgeronde snuit en onderstandige bek. Deze bodembewonende vis voedt zich met kreeftachtigen, stekelhuidigen, weekdieren en kleine bodemvissen.

De vier soorten van de familie Doodskopvissen (Callorhynchidae) leven uitsluitend op het zuidelijk halfrond en worden daar gewoonlijk elephant fish of elephant shark genoemd, wegens de slurfachtige verlenging van de snuit.

De 6 soorten van de familie Chimaeren (Rhinochimaeridae) zijn

bewoners van dieper water in de noordelijke Atlantische Oceaan, rond Japan, bij Zuid-Afrika en mogelijk ook elders. De mannetjes bezitten naast een uitsteeksel op de kop ook uitsteeksels voor de buikvinnen, die eveneens dienen voor het vasthouden van de wijfjes tijdens de paring. De gewone chimaera (Harriotta raleighana) bewoont de noordelijke Atlantische Oceaan op diepten tussen 700 en 2600 m, wordt tot 1 m lang en heeft een lange, verlengde en spitse snuit en een lange zweepstaart. Van deze soort zijn slechts weinig exemplaren gevangen

Draakvis (Eng. Ratfish)

bron :( oorspronkelijk berts geschiedenis )Gemaakt: 17-12-04

Uitgestorven vis met cirkelzaag in de mond

 27 februari 2013 Caroline Kraaijvanger 0
.

http://en.wikipedia.org/wiki/Helicoprion

http://paleobiology.si.edu/helicoprion/index.html

Alt textThis is a typical fossil tooth whorl of Helicoprion. This fossil is USNM 22577.

toothwhorl of Helicoprion bessonovi

 

Artist conception of Helicoprion by illustrator and artist Ray Troll.

Troll with shark poster

Artist conception of Helicoprion by illustrator and artist Ray Troll

Fossiele resten van cirkelvormige kaken gevuld met tanden behoren toe aan een vis die 270 miljoen jaar geleden leefde en in de onderkaak een gebit had dat qua vorm nog het meest doet denken aan een cirkelzaag. Vaak werd   alleen de kaak van het dier  teruggevonden.

Enkele van de grootste fossiele cirkelzaag-vormige kaken die in het verleden zijn teruggevonden. Foto: Ray Troll.

Enkele van de grootste fossiele cirkelzaag-vormige kaken die in het verleden zijn teruggevonden.

Foto: Ray Troll.

Vis
Maar pas gepubliceerd  onderzoek brengt nadere preciseringen  .

Wetenschappers bestudeerden een vis die zo’n 270 miljoen jaar geleden leefde.

“Nieuwe CT-scans van een  uniek  exemplaar afkomstig uit Idaho laten de spiraalvorm waarmee de tanden in de kaak staan, zien en geeft ons nieuwe informatie over hoe  de eigenaar  ervan,  eruitzag en hoe het dier  at,” vertelt onderzoeker Leif Tapanila.

“We waren in staat om vast te stellen waar deze set tanden in het dier passen. Ze passen achter in de mond, naast het achterste gewricht in de kaak. We kunnen uitsluiten dat ze helemaal vooraan de kaak zaten.”

Helicoprion
En daarmee is alweer een  mysterie opgelost: de cirkelzaag-vormige kaak behoort toe aan Helicoprion. Een vis die verwant is aan de moderne draakvis. (of het ratje )

De Helicoprion werd gemiddeld vier meter lang, maar kon ook wel eens de 7,5 meter aantikken ….en werd  lange tijd  beschouwd als een primitieve haai 

De tanden functioneerden hoogstwaarschijnlijk als een soort zaag, zo schrijven de onderzoekers in het blad Biology Letters. De vis kon de kaak naar voren en naar achteren rollen en zo dingen doormidden ‘zagen’ of ‘snijden’.

Overigens joeg de vis voornamelijk op zachte prooien zoals inktvissen.

Leif Tapanila    Closeup of Helicoprion Fossil

Helicoprion specimen IMNH 37899, preserving cartilages of the mandibular arch and tooth whorl.

picture-27

(a) Photograph and (b) surface scan of fossil, positioned
anterior to the right, imbedded in limestone slab.

Picture 3

Here’s a model, based on the CT scan, of the tooth placed in the mouth, taken from the side (lateral position):

Picture 4

And an oblique view from the side with the position of tooth interpolated from the scan:

(For you readers who know anatomy, here’s the key: bp, basal process; c, cup-shaped portion oflabial cartilage; ep, ethmoid process; lj, labial joint with base of root; pf, lateral palatine fossa; pp, process limiting jaw closure; qf, lateral quadrate fossa;qmf, quadratomandibular fossa; qp, quadrate process.)

Helicoprion fossil

Michael O’Donnell/Idaho State Journal /Leif Tapanila , the fossil  and   & Ray Troll

September 30, 2012

Idaho State University professor and curator of the ISU Museum of Natural History’s earth sciences division, Leif Tapanila, shows off a complete fossil of the teeth from the ancient shark species Helicoprion Friday. A new specimen was discovered this week at a Monsanto mine near Soda Springs.

http://www.idahostatejournal.com/news/local/article_3e759318-51da-11e1-bc60-001871e3ce6c.html?mode=image&photo=

http://whyevolutionistrue.wordpress.com/2013/02/27/buzzsaw-an-ancient-spiral-toothed-shark/

Veel haaien en roggen met uitsterven bedreigd

Grote witte mensenhaai
Vele oceanische haaien en roggen zijn met uitsterven bedreigd, zo blijkt uit een studie die door de natuurbeschermingsorganisatie IUCN vandaag op een conferentie van de Verenigde Naties over natuurbescherming in Bonn is voorgesteld. In het internationaal onderzoek is voor de eerste keer een stand van zaken van deze 21 soorten opgemaakt.Visserij
Van de 21 oceanische haaien- en roggensoorten zijn er elf met uitsterven bedreigd als gevolg van de visserij. Dikwijls belanden ze per ongeluk in vangnetten, maar anderzijds zijn haaien ook het slachtoffer van een doelgerichte jacht wegens hun vinnen. Eenmaal de dieren gevangen zijn, worden de vinnen afgesneden en worden de vissen het water weer ingegooid waar ze sterven. In Azi챘 is haaienvinnensoep een delicatesse. Lange dracht
Zelfs snelle en machtige haaien kunnen anderzijds niet ontkomen aan vangnetten. Oceanische haaien en roggen zijn des te kwetsbaarder omdat ze pas laat volwassen zijn, zich niet snel voortplanten en een lange dracht hebben.Quota
Ondanks toenemende internationale alarmkreten zijn er nog geen internationale vangstquota voor oceanische haaien. Er dient dringend handelend opgetreden te worden, klonk het op de conferentie. (belga/eb)
22/05/08
Haai mogelijk vijand van ijsbeer 
 < Makreelhaai
19 augustus 2008- Een Noorse onderzoekster heeft resten van een jonge ijsbeer gevonden in de maag van een Groenlandse haai
 < groenlandse haai
De ontdekking brengt mogelijk verandering in de theorie dat ijsberen geen natuurlijke vijanden hebben.
 Biologe Kit Kovacs deed de opvallende vondst, terwijl ze de eetgewoontes van Groenlandse haaien op Spitsbergen onderzocht. De roofvissen worden soms meer dan zeven meter lang en staan erom bekend dat ze grote zeehonden, dolfijnen en zelfs rendieren kunnen verslinden.

Kovacs stuitte in de maag van een Groenlandse haai echter op het kaakbeen van een ijsbeer, een dier dat nooit als mogelijke prooi van een haai werd beschouwd.

“We kunnen niet bepalen of de jonge beer nog leefde of al dood was, toen hij werd opgegeten”, verklaarde de onderzoekster tegen Discovery Channel . “De Groenlandse haaien eten dode dieren, maar ze jagen soms ook actief. We wisten alleen niet dat ze ook naar de oppervlakte zwemmen om te eten.”

Natuurlijke vijanden

IJsberen hebben volgens de biologieboeken geen natuurlijke vijanden. De meeste wetenschappers geloven dan ook niet dat een Groenlandse haai het in zijn hoofd zou halen om een ijsbeer aan te vallen.

Wel wijzen recente rapporten zoals de Amerikaanse Endangered Species Act er op dat ijsberen door klimaatsverandering worden gedwongen om steeds grotere stukken te zwemmen en ook in het water te jagen.

De dieren zouden daardoor in theorie een gemakkelijkere prooi kunnen worden voor de Groenlandse haaien, die juist profiteren juist van de veranderende weersomstandigheden.

Er wastotnu toe  altijd al  een kleine kans dat een haai en een ijsbeer elkaar in het water ontmoeten… Datis nu aan het veranderen  Eenmaal in het water is een ijsbeer best een goede prooi. Een paar keer bijten en de ijsbeer bloedt al zwemmend dood. En kan deze ijsbeer er wat aan doen? Niet veel, denk ik.

Uit verschillende tellingen blijkt dat de populatie van de roofvissen in de Noordelijke ijszee de laatste jaren sterk is toegenomen.

Grootste risico

Kit Kovacs sluit confrontaties tussen de twee diersoorten niet uit, maar benadrukt dat haaien geen serieuze bedreiging vormen voor ijsberen.

“Er is nog weinig onderzoek gedaan naar het jachtgedrag van Groenlandse haaien, maar ze leven al miljoenen jaren in de Noordelijke ijszee. Als er confrontaties tussen ijsberen en haaien voorkomen, dan is dat niet nieuw en van ondergeschikt belang. Het grootste risico voor de ijsbeer blijft de bedreiging van zijn leefgebied.”

(c) NU.nl/Dennis Rijnvis
APPENDIX
Haaien behoren tot de oudste gewervelde dieren die nog bestaan en zijn dus bijna automatisch ook de eenvoudigste
Haaien zijn het resultaat van een evolutie-lijn die 400 miljoen jaar geleden begon

De oudste visfossielen komen uit het Ordovicium. De kaakloze vissen maken in het Siluur een periode van bloei door .In het Devoon maken de pantservissen de dienst uit.

Wetenschappelijk worden Haaien en roggen (ongeveer 500  ) soorten, door hun afwijkende kieuwen, tot de Elasmobranchi gerekend  

De Haaien  en de roggen ontwikkelen zich tot een belangrijke groep.

de Haaien hebben altijd een kraakbeenskelet behouden,

De eerste haaiensoort dateert waarschijnlijk uit het devoon.

Haaien behoren tot de  klasse van de Chondrichthyes ( Kraakbeenvissen).
Elasmobranchii(ned) 
Elasmobranchii(Eng)  (echte haaiachtigen )

(Onderklasse: Holocephalimorpha ( o.a. Chimaerae, (=35 soorten draakvissen)die net als de roggen van de primitiefste voorlopers van de haaiachtigen afstammen, horen niet bij de Elasmobranchi )

De grootste soorten an de elasmobranchii  kunnen tot 20 meter lang worden  Ofschoon tussen de soorten grote verschillen waarneembaar zijn, hebben ze toch een belangrijk gemeenschappelijk kenmerk: hun bijzonder sterk ontwikkelde zintuigen. Dankzij een sterk ontwikkeld reukvermogen en een uiterst fijn gehoor kunnen Haaien een prooi tot op twee kilometer afstand lokaliseren.

In hun neusgaten, aan de onderkant van hun snuit, zitten extreem gevoelige olfactorische receptoren, die voortdurend door het er doorheen circulerende water worden gestimuleerd.De neusgaten werken onafhankelijk van elkaar, waardoor de haai zich gemakkelijk naar de geurbron kan richten. Uit onderzoek is gebleken dat Haaien een concentratie van één druppel bloed op tien miljoen druppels water kunnen opsporen.

Bij Haaien zit het oor aan de binnenkant van de kop. Het is met de buitenkant verbonden door poriën boven op de kop. Een haai kan trillingen opvangen waarvan de frequentie zo laag is dat ze voor de mens onhoorbaar zijn. Hoge tonen daarentegen kunnen ze, in tegenstelling tot mensen, dan weer net goed horen.

Net als sommige gewervelde zeedieren, hebben Haaien zintuigen die verschillen in druk kunnen waarnemen. Het gaat om een soort kanaaltje dat zich onder de huid op de flanken van het dier bevindt, van aan het oog tot aan het begin van de staart, en dat door middel van poriën met de buitenkant is verbonden. Het zintuig werkt als een soort sonar en meet de snelheid van de uitgezonden trillingen nadat ze door een voorwerp werden teruggekaatst. Dit systeem kan de bewegingen van het water en van levende wezens tot op een afstand van honderd meter waarnemen. Het maakt zowel gebruik van het gehoor als van hetgevoel. Bovendien speelt het zijdelings kanaaltje een stabiliserende rol: wanneer de haai zijdelings zwemt, maakt het hem mogelijk het evenwicht te herstellen door de druk aan beide kanten van zijn lijf weer gelijk te brengen.

Haaien hebben ook een zeer sterk gezichtsvermogen. Hun ogen lijken sterk op die van andere gewervelde dieren, en dus ook van de mens.Hun hoornvlies is beter dan dat van mensen.Het behoudt zijn vorm, ook wanneer het zoutgehalte van het water verandert. Op het netvlies zitten kegeltjes, voor de gezichtsscherpte en het waarnemen van kleuren, en staafjes die gevoelig zijn voor lichtsterkte. Net als bij katten heeft het oog van de haai een ‘taptum lucidum’, dat is een structuur die alleen in het duister functioneert en die de gevoeligheid van het oog vergroot. Het is een soort spiegel die achter in het oog zit en die het licht reflecteert om het een tweede keer naar het netvlies door te sturen. Die spiegel verklaart waarom de ogen van Haaien, net zoals die van katten, blinken wanneer ze ’s nachts door een lichtbron worden beschenen.

 UPDATE

Mensenhaai niet ontstaan uit ‘megahaai’

De oorsprong van de mensenhaai is onduidelijk. De Amerikaanse onderzoekers Moss en Agnew concluderen nu dat de mensenhaai niet is ontstaan uit de ‘megalodon’, de grootste roofhaai ooit. Hiervoor gebruikten ze de ribbels op de zijkant van de tanden van diverse fossiele roofhaaien.

Mensenhaai

In de huidige oceanen is de mensenhaai de grootste roofvis ter wereld. De haai wordt 5-6 meter lang en leeft onder ander van zeehonden, tonijnen, robben en dolfijnen. Ze behoren tot de orde van de makreelhaaien (Lamniformes). De zeldzame haai geniet in veel landen (zoals Nieuw-Zeeland) bescherming, terwijl de haai in andere landen op de menukaart staat als haaienvinnensoep.

De verspreiding van de mensenhaai langs de kusten. De haai mijdt de tropische en poolnabije wateren. Bron: GNU

Maar wie denkt dat de grote witte haai of mensenhaai ( Carcharodon carcharias) de grootste vleeseter onder alle haaien ooit is, heeft het mis. In het verleden leefde een enorm grote, vleesetende haai in de oceanen: de megalodon ( Carcharocles megalodon). Deze haai kon maar liefst 15 meter lang kon worden.

Eén omstreden hypothese is dat de mensenhaai is ontstaan uit de megalodon, maar David Moss en Jeffrey Agnew ( Centenary College of Louisiana, V.S.) tonen aan dat de mensenhaai niet uit de megalodon is ontstaan op basis van de ribbels aan de zijkant van de tanden. Dit maakten ze bekend tijdens de bijeenkomst van de ‘Geological Society of America’ in Houston (V.S.) eerder deze maand.

De haai heeft een rij scherpe, driehoekige tanden die bij uitvallen (door bijvoorbeeld een aanval op een prooidier) wordt vervangen door een nieuwe.

Megalodon

In tegenstelling tot de mensenhaai is de megalodon uitgestorven. De megalodon leefde van ongeveer 18 tot 1,5 miljoen jaar geleden en kon 15 meter lang worden (tweemaal de breedte van een voetbaldoel). Deze haai at voornamelijk walvisachtigen. Over de reden van uitsterven twijfelt Jeffrey Agnew: “Mogelijk is de verandering in de oceaancirculatie in het Plioceen (sluiting van oceaanverbinding tussen de Atlantische en Stille Oceaan in Midden Amerika rond 3-4,5 miljoen jaar geleden) hiervoor verantwoordelijk. Hierdoor nam de productiviteit in de oceanen af en stierven vele walvissen en dolfijnen uit. Ook koelden de oceanen af, terwijl de megalodon juist van de warmere wateren hield.”

Een megalodontand kan een maximale grootte bereiken van 18 cm! Dit is een kleinere (de munt is 2,4 cm in diameter). Bron: Creative Commons

Tanden

Van megalodon worden vooral de tanden teruggevonden samen met delen van de wervels. Tanden bezitten specifieke kenmerken die worden gebruikt om verwantschap tussen fossielen aan te tonen en daarmee de evolutie van in dit geval de haaien te bepalen. Bovendien blijven tanden heel goed bewaard omdat ze voornamelijk bestaan uit het zeer moeilijk afbreekbare glazuur.

De ribbels op de zijkant van de tanden van Carcharocles auriculatus (links), megalodon ( Carcharocles megalodon, midden) en de mensenhaai ( Carcharodon carcharias, (rechts). Bron: Jeffrey Agnew

De tanden van megalodon en andere groottandige haaisoorten (beiden walvisjagers) zijn uitvoerig bestudeerd door Moss en Agnew. Ze hebben gekeken naar de randen van de tanden waarop zich ribbels bevinden, die ongeveer ontstonden met de walvissen. In de periode van het Eoceen tot en met het Plioceen (56 tot 2 miljoen jaar geleden), werden deze ribbels steeds ronder en smaller. Echter, de geologisch relatief jonge mensenhaai die ongeveer 11 miljoen jaar geleden ontstond, breekt met dit patroon en heeft juist hoekige, wijde, onregelmatig ribbels. Dat lijkt veel op de tanden van Carcharocles auriculatus, een haai uit het Eoceen (56-34 miljoen jaar geleden). De mensenhaai ( Carcharodon carcharias) is daarom niet uit het andere geslacht ( Carcharocles) is ontstaan en komt dus niet voort uit Carcharocles megalodon.

Groottandige haaien geplot in de geologische periode waarin ze voornamelijk voorkwamen. De tijdsschaal links is in miljoenen jaren. De tanden behoren toe aan (van boven naar beneden): Carcharocles megalodon, Carcharocles chubutensis, Carcharocles angustidens, Carcharocles auriculatus, Carcharocles aksuaticus en Otodus obliquus. Bron: Jeffrey Agnew

Nederlandse vondsten

Ook in Nederland worden tanden van de megalodon gevonden. In de vindplaats Langenboom in Noord-Brabant, waar zand van een aantal miljoen jaar oud wordt opgespoten in twee basins, worden ze heel af en toe gevonden. Ook aan de Zeeuwse kust (bijvoorbeeld bij Cadzand) worden af en toe megalodon tanden gevonden. Dit betekent dat de megalodon zeldzaam was in de Nederlandse zeewateren uit die periode.

Gelukkig is de megalodon uitgestorven en zwemmers in de Middellandse Zee hoeven dan ook niet bang te zijn een vleesetende haai van 15 meter tegen te komen. Een veel kleinere, en dus minder snel zichtbare mensenhaai kan het echter wel op uw been hebben voorzien. Ze verwarren deze met een ander prooidier zoals een dolfijn…

Een mensenhaai verorbert een stuk toegeworpen vlees. Bron: Creative Commons

Referentie:

Moss, D. K., en Agnew, J.G., 2008. Patterns of Serrations on the Teeth of Fossil Great White and Megatoothed Sharks. Abstract GSA meeting 2008, Houston.

De lichtgevoeligheid van Haaien is tien keer zo goed ontwikkeld als die van de mens. Ze kunnen ook ’s nachts, wanneer alleen de maan en de sterren licht geven, op jacht gaan. Op heel fel licht reageert het netvlies van de haai door met meer pigmenten het licht tegen te houden.

Haaien hebben een voorkeur wat kleuren betreft: ze worden aangetrokken door felle kleuren, vooral door geel en oranje. Helaas zijn dat ook de kleuren van onze nooduitrusting op zee, die de redders in staat stellen makkelijker schipbreukelingen op te sporen. Sombere en doffe kleuren schijnen de dieren niet te interesseren.

Ofschoon de meeste vissen geen oogleden hebben, hebben bepaalde Haaien een doorschijnend ooglid dat het ‘derde ooglid’ wordt genoemd en dat net voor een aanval voor het oog schuift. Het ooglid dient om het oog van de haai tegen de klauwen en de tanden van de prooi te beschermen.

Andere Haaien, zoals de grote Witte haai (Carcharodon carcharias ), draaien hun ogen in de oogkassen tot alleen nog het wit ervan te zien is. Ook dat is een methode om hun pupillen te beschermen.

De grote Witte haai is de enige die zijn kop boven het water uitsteekt om met zijn grote zwarte ogen zijn prooi te fixeren.

Net als de [+] Draakvissen hebben Haaien een zesde zintuig.

Onder de huid van de kop en van de snuit bevinden zich kleine zakjes die sensorische celletjes bevatten. Met de zakjes kunnen Haaien de verschillen in de temperatuur en het zoutgehalte van het water waarnemen.

De meest opmerkelijke functie van die organen is ongetwijfeld het ontvangen van elektrische signalen. Elk levend wezen zendt elektrische impulsen uit. Bij een dier dat gewond of in gevaar is zijn die impulsen sterker, doordat het hartritme en de ademhaling versnellen. Haaien kunnen dankzij die ontvangers, die gevoelig zijn voor elektrische velden, een prooi lokaliseren, ook al heeft die zich onder het zand verstopt.

Wanneer Haaien hun prooi aanvallen en hun gezichtsvermogen niet meer gebruiken, worden ze geleid door dat zesde zintuig.

Die ontvangers lijken ook gevoelig te zijn voor het magnetische veld van de aarde, zodat de Haaien ze ook gebruiken om te migreren.

Er worden nu experimenten uitgevoerd om Haaien af te schrikken met een methode die precies op die overgevoeligheid is gebaseerd: elektrische versperringen.

Terwijl de zwakke stroom de vissen niet stoort, zullen Haaien de versperring niet doorbreken. De sensorische organen van de Haaien leiden ze recht naar hun prooi.

Bij de aanval gebruiken ze hun uiterst sterke kaken.

<tanden en kaken van echte haaien   ; de echte haaien hebben alle wereldzeeën  veroverd                   

<Kaken vd **Carcharodon carcharias

Men was er lang van overtuigd dat Haaien zich omkeren om in een prooi te bijten. Haaien vallen inderdaad dikwijls van opzij aan, wellicht omwille van de vorm van hun muil.

Toch zijn ze wel degelijk in staat recht voor hun neus in een prooi te bijten. De scherpe tanden van de onderkaak planten zich in het vlees van het slachtoffer, de bovenkant klemt de prooi vast. Daarna schudt de haai zijdelings met de kop waardoor hij stukken vlees van de prooi rukt.

 FILTERAAR   :  WALVISHAAI 

(indonesie )

walvishaai

© Wereld Natuur Fonds

De walvishaai is een haai en geen walvis. Wel voedt hij zich op dezelfde manier als veel walvissen: door plankton uit het zeewater te zeven. Vanwege deze voedingswijze is deze reusachtig grote haai – verreweg de grootste vis ter wereld – niet gevaarlijk voor mensen.

Bij het planktonzeven zwemmen de walvishaaien vaak rustig nabij het wateroppervlak rond.  Daardoor kunnen duikers deze grote haaiensoort regelmatig ontmoeten.

Wetensch. naam Rhincodon typus
Engelse naam whale shark
Verspreiding alle oceanen; vooral tropische en gematigde zeeën
Voedsel plankton, kleine visjes en inktvis
Lengte tot 14 m
Gewicht tot 15.000 kg
Status kwetsbaar

Attachments:

haaien evolutie1.doc

Carcharodon evolutie

http://www.sciencedaily.com/releases/2009/03/090312174733.htm

For the last 150 years, some paleontologists have concluded the great white shark, Carcharodon carcharias, is a smaller relative of the line that produced Carcharodon megalodon, the largest carnivorous fish known. Other paleontologists disagree, arguing the great white shark evolved instead from the broad-toothed mako shark. The second group contends megalodon, which grew to a length of 60 feet, should have its genus name switched to Carcharocles to reflect its different ancestry.

The study in the March 12 issue of the Journal of Vertebrate Paleontology falls squarely into the mako camp. It concludes megalodon and modern white sharks are much more distantly related than paleontologists initially believed.

“I think that this specimen will clarify things,” said lead author Dana Ehret, a vertebrate paleontology graduate student at the Florida Museum of Natural History located on the UF campus. “When we only have isolated teeth to describe, it’s very hard to come to a definitive conclusion.”

The study is based on a remarkably well preserved 4- to 5-million-year-old fossil from Peru of an early white shark species: a complete jaw with 222 teeth intact and 45 vertebrae. Most ancient shark species are known only from isolated teeth. Based on tooth size and analysis of growth rings within the vertebrae, the shark was about 20 years old and 17 to 18 feet long, a size in the range of modern white sharks.

Having the teeth in place allows researchers to see important distinguishing characteristics that help determine a fossil’s genus and species, such as whether a tooth curves toward the outside of the jaw or its midline, Ehret said. He believes the fossil belongs to a white shark species closely related to Isurus hastalis, a broad-toothed mako shark that probably grew to 27 feet long and lived 9 million to 10 million years ago.

An olive-grove farmer trained in fossil collection discovered it near his home in the desert of southern Peru in 1988. It now belongs to a private collection and was only recently pledged to the Florida Museum of Natural History.

“It’s the only fossilized partial skull of a white shark that’s ever been found,” said Gordon Hubbell, the fossil’s owner and study co-author.

Hubbell purchased the fossil from the farmer during his first trip to Peru, which coincidentally occurred only a few days after the discovery.

The specimen came from an area known as the Pisco Formation, famous for its rich fossil beds dating from the late Miocene to Pleistocene, about 1 million to 9 million years ago. The region was once a sheltered, shallow marine environment ideal for preserving skeletons. The formation has produced articulated broad-toothed mako shark skeletons as well as fossils of whales, aquatic sloths and sea turtles.

The study strengthens the evolutionary link between the extinct mako and the modern white shark, said vertebrate paleontologist Kenshu Shimada, an associate professor at DePaul University in Chicago. Shimada said paleontologists now need fossil skeletons from megalodon and a shark from the extinct Otodontidae family such as Otodus, a large prehistoric mackerel shark that lived about 40 million to 60 million years ago.

“If we can demonstrate the strong link between Carcharocles and Otodus from such skeletal remains,” Shimada said, “we may be able to settle the evolutionary and taxonomic debates.”

Megalodon was first classified in the same genus as the modern white shark in the 1840s based on the similarity of tooth shape and serrations specialized for eating marine mammals. Mako sharks have no serrations because they feed primarily on fish.

Ehret says the shark fossil’s coarse serrations are evidence of a transition between broad-toothed mako sharks and modern white sharks.

“Here we have a shark that’s gaining serrations,” he said. “It’s becoming a white shark, but it’s not quite there yet.”

The transition from megatooth sharks like megalodon to modern white sharks would require changes in body size and tooth serrations, thickness and enamel, Ehret said. By contrast, the transition from the broad-toothed mako shark to modern white sharks would require only the presence of serrations and a shift in the slant of a key tooth position.

HAAIEN LINKS

Key to common fossil shark teeth determination

Tanden reeksen van Cosmopolidotus hastralis

CARCHARINIIFORMES

Great white

zwart punt haai

Hybride ;

Hybrid blacktip sharks in Australia

World-first discovery of hybrid sharks off Australia’s east coast

News Release by the University of Queensland, //22. December 2011

A group of leading marine scientists has discovered that sharks on Australia’s east coast display a mysterious tendency to interbreed, challenging several accepted scientific theories regarding shark behaviour.

In a joint-UQ research project, scientists have discovered widespread hybridisation in the wild between two shark species commonly caught in Australia’s east coast shark fisheries.

The Australian black tip shark (Carcharhinus tilstoni) and the common black tip shark (C. limbatus) have overlapping distributions along the northern and eastern Australian coastline.

Using both genetic testing and body measurements, 57 hybrid animals were identified from five locations, spanning 2000km from northern NSW to far northern Queensland. Although closely related, the two species grow to different maximum sizes and are genetically distinct.

Dr Jennifer Ovenden, an expert in genetics of fisheries species and a member of the scientific team said this was the first discovery of sharks hybridising and it flagged a warning that other closely related shark and ray species around the world may be doing the same thing.

“Wild hybrids are usually hard to find, so detecting hybrids and their offspring is extraordinary,” Dr Ovenden said.

“To find 57 hybrids along 2000km of coastline is unprecedented…..Hybridisation could enable the sharks to adapt to environmental change as the smaller Australian black tip currently favours tropical waters in the north…..While the larger common black tip is more abundant in sub-tropical and temperate waters along the south-eastern Australian coastline.”

Scientists from The University of Queensland, James Cook University’s Fishing and Fisheries Research Centre, the Queensland Department of Employment, Economic Development and Innovation and the New South Wales Department of Primary Industries are now investigating the full extent of the hybrid zone and are attempting to measure hybrid fitness.(1)

The research, co-funded by the Fisheries Research and Development Corporation, identified a mismatch between species identification using mitochondrial DNA sequence (2) and species identification using morphological characters (length at sexual maturity, length at birth and number of vertebrae).

A nuclear DNA marker (inherited from both parents) was sequenced to confirm the hybrid status.

Dr Colin Simpfendorfer from James Cook University’s Fishing and Fisheries Research Centre said black tip sharks were one of the most studied species in tropical Australia.

“The results of this research show that we still have a lot to learn about these important ocean predators,” he said.

Source: The University of Queensland, Australia

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21565127

A mitochondrial species identification assay for Australian blacktip sharks (Carcharhinus tilstoni, C. limbatus and C. amblyrhynchoides) using real-time PCR and high-resolution melt analysis.

Morgan JA, Welch DJ, Harry AV, Street R, Broderick D, Ovenden JR.

Source /Queensland Alliance for Agriculture and Food Innovation, The University of Queensland, St Lucia, Qld 4069, Australia.

Abstract Tropical Australian shark fisheries target two morphologically indistinguishable blacktip sharks, the Australian blacktip (Carcharhinus tilstoni) and the common blacktip (C. limbatus). Their relative contributions to northern and eastern Australian coastal fisheries are unclear because of species identification difficulties. The two species differ in their number of precaudal vertebrae, which is difficult and time consuming to obtain in the field. But, the two species can be distinguished genetically with diagnostic mutations in their mitochondrial DNA ND4 gene. A third closely related sister species, the graceful shark C. amblyrhynchoides, can also be distinguished by species-specific mutations in this gene. DNA sequencing is an effective diagnostic tool, but is relatively expensive and time consuming. In contrast, real-time high-resolution melt (HRM) PCR assays are rapid and relatively inexpensive. These assays amplify regions of DNA with species-specific genetic mutations that result in PCR products with unique melt profiles. A real-time HRM PCR species-diagnostic assay (RT-HRM-PCR) has been developed based on the mtDNA ND4 gene for rapid typing of C. tilstoni, C. limbatus and C. amblyrhynchoides. The assay was developed using ND4 sequences from 66 C. tilstoni, 33. C. limbatus and five C. amblyrhynchoides collected from Indonesia and Australian states and territories; Western Australia, the Northern Territory, Queensland and New South Wales. The assay was shown to be 100% accurate on 160 unknown blacktip shark tissue samples by full mtDNA ND4 sequencing.

© 2011 Blackwell Publishing Ltd.

(1) “Fitness” includes the capacity to propagate and breed as a genetic distinct ” species “, even when the parent species are gone …..

-” genetically distinct.” related species ( or subspecies ? )

- The grey wolf and the ( larger )dogs can still interbreed and produce fertile offspring

- Related but genetically more isolated species for a long time , like lions and tigers can sometimes interbreed ( in zoo’s) but the product (a liger or tigon depending on which species was which parent) is usually sterile (sometimes the females are fertile but never the males).

- Hybridisation is ( sometimes ) a species forming method in plants and invertebrates ?

(2) Found outspoken mtDNA differences between homo sapiens and neanderthalensis did not prevent hybridisation between the two homo (sub?)”species “

De vermelde hybriede vormen ( sommigen spreken al van een nieuwe soort of minstens een hybried “ras “) zouden afstammelingen zijn van kruisingen tussen
Cacharinus Limbatus ( gewone zwarte punthaai = holotype caraiben )
x
Cacharinus Tolstoni (australische zwartpunthaai = holotype noord- oost australie )

Deze hybrieden zouden in staat zijn te overleven ( en dus ook zich voort te planten ? ) in gematigde tot koudere wateren die dichter bij de zuidpool liggen ( zuiden van australie )
-Maar de “fitness ” ( inclusief hun voortplantingsvermogen = steriel ? ) van deze hybrieden moet nog verder worden onderzocht
-De beide oudersoorten verschillen alleszins door mutaties in hun mtDNA (mitochondriaal genoom)

(Links) de witpuntrifhaai (Triaenodon obesus) is vrij onschuldig. Ze zijn een beetje nieuwsgierig, maar blijven meestal op een veilige afstand.

Coiba eiland//meneer en mevrouw Opinie

< Rif haaien

°

Sand Tiger Shark

TIGER SHARK Tijgerhaai (wikipedia)

<Tijgerhaaien

°

Tiger sharks' normal diet includes large sea creatures including dolphins, turtles and fish. They are known as the ocean's garbage can because tyres, licence plates and oil cans have often been found in their stomachs.
Exterior anatomy of a tiger shark. The spiracle, a small opening behind each eye, functions with the gills to absorb oxygen from the water. The lateralis system consists of sensory tubes (under the skin) that help the animal detect vibrations and pressure changes in the water. The claspers, occurring only on the male, are used to impregnate the female.<br /><br /><br />
ALESSANDRO DE MADDALENA” src=”<a href=http://www.worldandi.com/newhome/public/2004/january/graphics/ns1pub3.jpg&#8221; width=”400″ height=”195″ align=”right” hspace=”12″ vspace=”6″ />
Exterior anatomy of a tiger shark. The spiracle, a small opening behind each eye, functions with the gills to absorb oxygen from the water. The lateralis system consists of sensory tubes (under the skin) that help the animal detect vibrations and pressure changes in the water. The claspers, occurring only on the male, are used to impregnate the female. ALESSANDRO DE MADDALENA

Aerodynamic constraints / Built for speed and killing = “Tiger Shark “

<Voshaai

White shark

…de meest bijzondere en dodelijke haaien U vindt ze hier

Witte haai pas na tien jaar gevaarlijk

 03 december 2010 Caroline Kraaijvanger

Bronmateriaal:
Great white shark’s jaw weakness revealed” – News.bbc.co.uk

De witte haai is zonder enige twijfel een indrukwekkende jager, maar onderzoekers hebben nu ontdekt dat de haai dat pas wordt wanneer deze tien jaar oud is. Jonge witte haaien hebben extreem zwakke kaken en kunnen hun prooi niet echt verwonden. Pas als de dieren zo’n drie meter lang zijn, krijgen de kaken de vernietigende kracht die we met witte haaien associëren.

De vondst verklaart waarom zoveel aanvallen van haaien ‘mislukken’. De aanvallers zijn vaak jonge haaien die simpelweg niet de kracht hebben om hun prooi echt te verwonden. De dieren kunnen niet doorbijten, omdat ze dan hun kaken zouden blesseren.

Kraakbeen
De onderzoekers maakten CT-scans en computermodellen van de kaken van witte haaien. Ze ontdekten dat de kracht van de kaken ontleend wordt aan lagen van sterk kraakbeen. De vorming van deze lagen duurt echter jaren. Volgens de wetenschappers zijn de kaken van de haai pas op krachten als het dier volwassen is. En een haai neemt de tijd voor diens ontwikkeling; pas na tien jaar is het dier zijn jeugd ontgroeid.

Ongeschikt
“De tanden en kaken van de jonge witte haaien lijken geschikt en de spieren om ze aan te drijven, zijn er,” vertelt ondezoeker Stephen Wroe. “Maar de kaken zelf kunnen de druk die samenhangt met een grote beet in een grote prooi niet aan.”

Volgens onderzoeker Toni Ferrara onthult de studie de zwakte van de witte haaien. “Het is moeilijk te geloven, maar witte haaien van deze lengte (zo’n drie meter, red.) zijn eigenlijk gewoon onhandige tieners die niet heel efficiënt op een grote prooi kunnen jagen. Witte haaien worden niet geboren als superjagers. Het kost ze jaren om formidabele jagers te worden.”

Witte haai heeft persoonlijk dieet

 01 oktober 2012 Caroline Kraaijvanger 0

Nieuw onderzoek toont aan dat er opvallend grote verschillen zitten tussen de diëten die volwassen witte haaien er op nahouden. Blijkbaar hebben de haaien een persoonlijk dieet.

Onderzoekers van de universiteit van Californië, Santa Cruz bestudeerden vijftien volwassen witte haaien die per ongeluk in de netten van vissers terecht waren gekomen en het loodje hadden gelegd. Door hun lichamen te bestuderen, konden de onderzoekers ook het dieet van de haaien vaststellen.

Zoogdieren
Zo ontdekten ze dat het dieet van haaien verandert wanneer de haaien volwassen worden. Eerst eten ze voornamelijk vis en pas als ze volwassen worden, stappen ze over op zoogdieren. Een volwassen haai beperkt zich echter niet tot zoogdieren: naast zeehonden, zeeleeuwen en dolfijnen eet deze ook vis en inktvissen. Maar lang niet elke haai eet dezelfde mix van deze prooien, zo ontdekten de onderzoekers. “We ontdekten dat verschillende haaien zich mogelijk specialiseren in verschillende soorten prooi,” vertelt onderzoeker Sora Kim.

Beweging
De haaien die de wetenschapper bestudeerden, waren allemaal afkomstig uit de wateren nabij Californië. Uit eerder onderzoek is al gebleken dat deze haaien zich het hele jaar door netjes volgens een patroon verplaatsen. Van het einde van de zomer tot het begin van de winter hangen ze voor de kust van Californië rond en de rest van het jaar zoeken ze hun heil verder van de kust. Hun bewegingen zijn dus goed te voorspellen. Maar hoewel het bewegingspatroon voor elke witte haai in dit gebied hetzelfde is, is het dieet dat niet.

Wervels
De onderzoekers achterhaalden het dieet van de haaien door de wervels van de dieren te bestuderen. Koolstof- en stikstof-isotopen in deze wervels verraden namelijk wat het dier voornamelijk eet.

Wetenschappers krijgen mede door onderzoeken zoals deze studie een steeds beter beeld van de haai. En dat is belangrijk. Haaien hebben het wereldwijd lastig (ook de witte haai staat als kwetsbaar te boek). Door meer over haaien te weten te komen, weten we beter wat ze nodig hebben om te overleven en hoe we ze kunnen beschermen.

Bronmateriaal:
White shark diets vary with age and among individuals” – UCSC.edu
De foto bovenaan dit artikel is gemaakt door Ed (cc via Flickr.com).

Dat …haaien waarschijnlijk kleurenblind zijn?

Witte haai heeft grotere eetlust dan gedacht

Geschreven op 21 maart 2013 om 17:05 uur door Caroline Kraaijvanger 0

witte haai

Een nieuw onderzoek wijst erop dat witte haaien een veel grotere behoefte aan energie hebben dan gedacht. En dat betekent dat de eetlust van de haaien ook veel groter is dan wetenschappers altijd aannamen.

“De energiebehoefte van grote wilde haaien is slecht gedocumenteerd en de hoeveelheid prooien die ze tot zich nemen is grotendeels onbekend,” vertelt onderzoeker Jayson Semmens. Slechts één keer eerder is er onderzoek gedaan naar de energiebehoefte van de witte haai. En uit dat onderzoek bleek dat een grote witte haai het op een maaltijd van zo’n dertig kilo ongeveer anderhalve maand kon uithouden.

Semmens en zijn collega’s hebben zich nog eens over de energiebehoefte van de haaien gebogen. Ze bestudeerden de zwemsnelheden van de haaien en de stofwisseling die nodig was om die snelheden mogelijk te maken. Hun onderzoek suggereert dat haaien veel meer energie nodig hebben dan gedacht. Een maaltijd van zo’n 30 kilo zou niet genoeg zijn voor anderhalve maand. Sterker nog: de haaien houden het daarmee waarschijnlijk slechts tussen de twaalf en vijftien dagen vol. Dat schrijven de onderzoekers in het blad Scientific Reports.

Het onderzoek is belangrijk. Wanneer we weten hoeveel witte haaien precies eten, kunnen we ook beter achterhalen welke invloed ze op hun ecosysteem (waarin ze boven aan de voedselketen staan) hebben. “Onderzoek naar hoe haaien met hun ecosystemen omgaan is nodig, omdat veel haaiensoorten zeer gevoelig zijn voor overexploitatie,” stelt Semmens.

Bronmateriaal:
New research shows white sharks have a larger appetite than originally thought” – Utas.edu.au
De foto bovenaan dit artikel is gemaakt door kqedquest (cc via Flickr.com).

Piepklein haaitje blijkt witte haai op menu te hebben staan

 28 januari 2013  Caroline Kraaijvanger 2

witte haai

De machtige witte haai staat bekend als de koning van de oceaan (1) : het enorme beest pronkt boven aan de voedselketen. Wie doet ‘m wat? Nou, de koekjessnijder, zo blijkt nu. Dit tien keer kleinere haaitje blijkt soms op witte haaien te jagen en er (letterlijk!) hapjes uit te nemen.

De koekjessnijder is een ongeveer 40 centimeter lange haai. De haai komt aan voedsel door onder meer tonijnen, walvissen en dolfijnen te bijten en vervolgens zijn hele lijf te roteren. Het resultaat? De koekjessnijder ‘snijdt’ een heel stuk vlees uit zijn slachtoffer.

Voor grotere vissen en zeedieren is dat geen ramp: ze raken gewond, maar sterven er niet aan.

Witte haai
Dat de koekjessnijder vissen en dieren groter dan hemzelf aanvalt, wisten we dus al. Maar nu hebben wetenschappers voor het eerst bewezen dat de dappere koekjessnijder soms ook witte haaien aanvalt.

Op foto’s, gemaakt in de Stille Oceaan, is te zien hoe zich dichtbij de mond van een witte haai een flinke wond bevindt. En die wond is zonder enige twijfel veroorzaakt door een koekjessnijder.

 

Prooi
Het onderzoek laat zien dat ook de koningen van de oceanen vijanden hebben. “Het publiek denkt, mede op basis van de film ‘Jaws‘, dat witte haaien de ultieme roofdieren zijn en dat terwijl ook witte haaien prooien zijn, in dit geval zelfs van een haai die niet veel langer is dan je onderarm,” vertelt onderzoeker John McKosker.

Links de koekjessnijder. Foto: NOAA. Rechts een vis die door de koekjessnijder is aangevallen en enkele stukken vlees mist. Foto: PIRO-NOAA Observer Program.

Links de koekjessnijder. Foto: NOAA. Rechts een vis die door de koekjessnijder is aangevallen en enkele stukken vlees mist. Foto: PIRO-NOAA Observer Program.

Dat de koekjessnijder zelfs de witte haai op zijn menu heeft staan, is in eerste instantie verbazingwekkend. Maar wanneer we de koekjessnijder van ietsje dichterbij bekijken, wordt wel duidelijk dat deze – ondanks zijn geringe omvang – een haai is om rekening mee te houden. Zo beschikken koekjessnijders – in verhouding tot hun kaken – over de langste tanden van alle haaien. En ze zijn snel: zodra ze een hapje uit een vis of zeedier hebben genomen, kiezen ze het hazenpad.

En de koekjessnijders jagen heus niet alleen op dieren: “Ze hebben ook stukken plastic uit onderzeeërs en onderwaterapparatuur genomen, dus het is best indrukwekkend wat zij kunnen doen,” stelt onderzoeker Yannis Papastamatiou.

Bronmateriaal:
New study shows small cookiecutter shark feeds on flesh of great white” – UFL.edu
De foto bovenaan dit artikel is gemaakt door Terry Goss (via Wikimedia Commons).

  •  de ware koning van de  oceanen is de  Orka  …. die  staat boven de rest van de toppredatoren  van de oceaan,aangezien er regelmatig witte haaien worden opgegeten door de orka`s.

http://abcnews.go.com/Nightline/video/killer-sharks-killer-whales-18625402 

Pelagische Voshaai mept prooi bewusteloos of dood met zijn staart

 11 juli 2013  Caroline Kraaijvanger 0

haai

Wetenschappers hebben ontdekt dat de Pelagische voshaai er wel een hele bijzondere jachttechniek op nahoudt. Het dier jaagt op scholen sardientjes door heel hard met zijn staart te slaan en zo meerdere visjes in één klap bewusteloos of zelfs dood te meppen.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Pelagische_voshaai

http://www.arkive.org/pelagic-thresher/alopias-pelagicus/image-G74895.html

Pelagic thresher, ventral view

De onderzoekers bestudeerden de Pelagische voshaai voor de kust van de Filipijnen. Ze waren er 25 keer getuige van hoe de haaien meerdere visjes in één klap bewusteloos of zelfs dood mepten. De haaien bewegen hun borstvinnen naar binnen, tillen hun achterste snel op en slaan hard met hun staart op het water (zie ook het filmpje hieronder). Daarna hoeft de haai de bewusteloze of dode visjes alleen nog maar te verzamelen. Gemiddeld wisten haaien op deze manier in één klap iets meer dan drie sardientjes buit te maken.

“We hebben nu duidelijk bewijs: Pelagische voshaaien jagen echt met hun staarten,” zo schrijven de onderzoekers in het blad PLoS ONE. “Het slaan met de staart is een efficiënte strategie tijdens de jacht op prooien die in scholen leven, aangezien de haaien in staat zijn om meerdere prooien tegelijkertijd te nuttigen.” “Dit bijzondere verhaal benadrukt de diversiteit die er is als het gaat om de jachttechnieken van haaien in een oceaan waar roofdieren gedwongen worden om zich aan te passen aan het complexe vluchtgedrag van hun rap in aantallen afnemende prooi,” voegt onderzoeker Simon Oliver toe.

Overigens is de Pelagische voshaai niet de enige die er deze strategie op nahoudt. Eerder onderzoek toonde al aan dat ook dolfijnen en orka’s hun staart gebruiken om een prooi onder controle te krijgen of bewusteloos te slaan. En ook bultruggen en potvissen kunnen nog wel eens hard met hun staarten slaan. Niet om prooien te vangen, maar om op grote afstand met elkaar te communiceren.

Bronmateriaal:
Thresher Sharks Use Tail-Slaps as a Hunting Strategy” – PLoSONE.org
De foto bovenaan dit artikel is gemaakt door Rafn Ingi Finnsson (cc via Flickr.com).

Haai blijkt kleurenblind

24 september 2012  Caroline Kraaijvanger1

Het zijn echte jagers die in veel gevallen bovenaan de voedselketen prijken: haaien. Maar hun leven blijkt toch niet zo rooskleurig als gedacht: nieuw onderzoek wijst erop dat haaien kleurenblind zijn. En dat is informatie waar wij mensen iets mee kunnen.

Onderzoekers van de universiteit van Western Australia bestudeerden wobbegongs. Deze haaien brengen het grootste deel van hun leven op de oceaanbodem door: een plek waar ze dankzij hun camouflagekleuren helemaal in op lijken te gaan. Ze gebruiken die kleuren ook om te jagen. Ze wachten rustig af tot een prooi voorbij komt zetten en slaan dan toe.

Kegeltjes
De onderzoekers bestudeerden de ogen van de wobbegongs en waren vooral nieuwsgierig naar de kegeltjes. Deze bevinden zich in het netvlies en worden gebruikt om bij helder licht te kijken. Veel dieren hebben verschillende soorten kegeltjes die ook weer gevoelig zijn voor verschillende delen van het lichtspectrum. Het zenuwstelsel kan de signalen van deze verschillende kegeltjes met elkaar vergelijken en is zo in staat om kleuren te zien. Als er echter slechts één soort kegeltje is, kan een dier geen kleuren zien.

Kleur mist
Bij de wobbegongs troffen de onderzoekers maar één soort kegeltje aan. “Haaien zijn heel visuele dieren, maar de wereld die ze zien, mist kleur,” concludeert onderzoeker Nathan Hart.

Het onderzoek kan wel eens van groot belang zijn. “Zo kan het mogelijk zijn om deze kennis te gebruiken om de manier waarop een haai op bepaalde objecten reageert, te veranderen.” Op basis van het onderzoek kunnen wellicht wetsuits en surfborden worden ontwikkeld die de kans op een aanval van een haai verkleinen. En ook visgerei waar haaien nu soms onbedoeld nog mee gevangen worden, kan wellicht worden aangepast zodat haaien zich er niet zo tot aangetrokken voelen.

Bronmateriaal:
Researchers confirm shark solution is black and white” – UWA.edu
De foto bovenaan dit artikel is gemaakt door John Turnbull (cc via Flickr.com).

Wobbegong eet   bruinbandbamboehaai.

 09 februari 2012    Caroline Kraaijvanger 0

Wetenschappers zijn er getuige van geweest hoe een haai een andere haai naar binnen werkt. Een bijzondere gebeurtenis.

De wetenschappers deden onderzoek nabij het Great Barrier Reef (Australië) toen ze op een Wobbegong stuitten. De haai lag plat op de grond. Uit zijn bek stak de achterzijde van een andere haai: een bruinbandbamboehaai.

De wobbegong was ongeveer 125 centimeter lang. De bruinbandbamboehaai mat ongeveer één meter. De onderzoekers bestudeerden de haaien gedurende dertig minuten en maakten ook foto’s van de situatie (zie hierboven en hieronder). In het halfuur dat de onderzoekers de haaien observeerden, gebeurde er niets. De haaien bewogen zelfs niet. De onderzoekers vermoeden dat de wobbegong nog zeker enkele uren nodig heeft gehad om de bruinbandbamboehaai te verwerken.

Foto: Tom Mannering (Coral Reefs / DOI: 10.1007/s00338-012-0878-z).
De observatie is best bijzonder. De wobbegong eet normaal gesproken onder meer kleine vissen, zo schrijven de onderzoekers in het blad Coral Reefs. Maar deze observatie laat maar weer eens zien dat de haai ook grotere roofdieren te grazen kan nemen. Met behulp van de grote bek en scherpe tanden heeft deze de haai waarschijnlijk gegrepen en uiteindelijk in zijn geheel doorgeslikt.

Bronmateriaal:
Sharks that eat sharks: opportunistic predation by wobbegongs” – Springerlink.com
De foto bovenaan dit artikel is gemaakt door Tom Mannering (Coral Reefs / DOI: 10.1007/s00338-012-0878-z).

 

 

 LINKS 


* The Sharks Pool
* Fiona’s Shark Mania
* The Shark Trust
* Seascape
* The Shark Specialist Group
 

http://animal.discovery.com/convergence/safari/shark/expert/expert2.html

Read shark researcher Mark Marks’ responses on the following shark topics:

Disappearing sharks
Shark evolution
Shark deterrent?
Nonstop swimmers?
Shark posturing
Swimming with the sharks?
Shark diving
Shark education
Shark enemies
Shark reproduction
Great white disposition
Favorite shark
Shark eyes
Shark companions
Bite pressure
Bladderless sharks
Warmblooded killers
Hammerheads
Thresher sharks
Great whites in captivity
Shark protection

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Over Tsjok De Clercq
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren

One Response to HAAIEN

  1. Pingback: VERKLARENDE WOORDENLIJST PALEONTOLOGIE E | Tsjok's blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 279 andere volgers

%d bloggers like this: