FOSSIELE VOGELS



Voormalige “oudste ” vogels

Verschillende soorten dieren hebben in de diverse perioden van de geschiedenis van de aarde geprobeerd te vliegen.

De vissen en de amfibieën hebben het gelaten bij bescheiden pogingen, maar de insecten, de pterosaurussen (vliegende hagedissen), de vleermuizen en de vogels zijn daarin inderdaad geslaagd.

Van de gewervelde dieren hebben de vogels de beste resultaten bereikt.
De oorsprong en de verschillende fasen in de ontwikkeling van de vogels zijn tamelijk vaag. Dit komt vooral omdat er zo weinig fossielen van vogels zijn gevonden. Hun beenderen vergaan gemakkelijk, omdat ze zo licht zijn. Ze hebben grote holtes die gevuld moeten kunnen worden met lucht, wat natuurlijk verband houdt met het feit dat ze zo gemakkelijk kunnen vliegen.

De geleerden zijn het er intussen wel over eens geworden, dat de vogels afstammen van een bepaalde groep tweevoetige (op twee poten lopende) reptielen. Ondanks de grote uiterlijke verschillen tussen de vogels en de reptielen, vertonen deze twee groepen van dieren toch veel overeenkomst. Ze hebben bijvoorbeeld precies dezelfde ontwikkeling doorgemaakt. Men weet echter nog niet zeker hoe de vogels hebben leren vliegen. Het kan zijn dat hun voorpoten zich langzamerhand zodanig hebben 
ontwikkeld dat ze zich ermee in evenwicht konden houden en er later mee konden vliegen. Het is echter ook mogelijk dat ze zich steeds van boven naar beneden lieten vallen. Zo zouden ze dan eerst geleerd hebben zwevend te vallen en daarna omhoog te zweven, dus te vliegen.
De oudste fossiele resten van vogels stammen uit de Jura-periode.
 
 
 
Het eerste vogel-fossiel werd in 1861 gevonden, bij Solenhofen in Duisland. Het kreeg de naam Archaeopteryx macrura, wat letterlijk betekent ‘vroegere vogel met lange staart’ (zie tekening).
.
Het london exemplaar  
 
Het kostbare fossiel kwam na een felle strijd tussen de verschillende musea terecht in het Brits Museum te Londen, dat er destijds 600 mond sterling voor betaalde. Enkele jaren later werd er eveneens in Duitsland, nog een exemplaar gevonden. Dat was de zogenaamde Archaeornis Siemensi, die terechtkwam in het Natuurhistorisch Museum van Berlijn.
 
De archaeopteryx of ‘vogel-hagedis’ was reeds helemaal bedekt met veren, maar nog niet met zo’n dikke laag als bij de huidige vogels. De staart bestond uit een groot aantal beweeglijke wervels, met daarop twee rijen veren. De archaeopteryx had kaken met tanden en de voorpoten waren voorzien van goed ontwikkelde klauwen. Deze voorouder van de tegenwoordige vogels zal wel niet hebben kunnen vliegen, waarschijnlijk alleen maar heel langzaam en voornamelijk in zweefvlucht.
 

Archaeopteryx ging in zwart gekleed

10 november 2011  Caroline Kraaijvanger 0

De kleur van de vogel die 150 miljoen jaar geleden is nu  (voor een deel) bekend.

Archaeopteryx is toch wel een bekendheid. De inmiddels uitgestorven hagedis-vogel leefde zo’n 150 miljoen jaar geleden. In 1861 werden de eerste resten van het dier aangetroffen. En sindsdien zijn vele onderzoekers erdoor gefascineeerd. Want aan de hand van de fossiele resten is prima af te lezen hoe de oervogel er ongeveer uitzag.

Maar wat voor kleur de Archaeopteryx had? Dat bleef een verrassing.

Structuur
Tot nu toe. Onderzoeker Ryan Carney achterhaalde de ware kleuren van de vogel. Hij gebruikte daarvoor de methode die Jakob Vinther in 2008 bedacht. Vinther ontdekte dat hij aan de structuren die in de veren pigment creëren af kon lezen welke kleur ze waren.

Veer
Carney paste die methode toe op een 150 miljoen jaar oude veer van de Archaeopteryx. Hij controleerde zijn conclusies door nog meer veren te bestuderen. En hij kan maar één conclusie trekken: de veer die hij bestudeerde, was zeer waarschijnlijk zwart.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat de hagedis- vogel helemaal zwart was, maar de Archaeopteryx ging in ieder geval deels gekleed in tijdloos zwart.  De structuren die het zwarte pigment produceren, maakten de veren ook sterker. Hierdoor kon de hagedisvogel waarschijnlijk beter wat langer  glijvluchten maken  (want  zelfs stuntelig vliegen zat er waarschijnlijk nog  niet in… volgens de jongste opvattingen  .) 

Bronmateriaal:
Archaeopteryx was robed in black” – Newscientist.com
De foto bovenaan dit artikel is gemaakt door digital cat / Magnus Manske (via Wikimedia Commons).
 
 

Geslacht van 125 miljoen jaar oude vogel vastgesteld

Confuciusornis sanctus.

 23 januari 2013  Caroline Kraaijvanger 4

Confuciusornis sanctus

Onderzoekers hebben een manier ontdekt om het geslacht van een 125 miljoen jaar oude vogel vast te stellen. Het onvolgroeide exemplaar blijkt vrouwelijk te zijn en ovuleerde op het moment dat zij de dood vond. Dat betekent dat deze oude vogels – net als dino’s – nog voor ze echt volwassen waren al jongen kregen.

De onderzoekers bestudeerden de vogel Confuciusornis sanctus. Van deze vogel zijn in het noordoosten van China honderden gefossiliseerde exemplaren teruggevonden. En die fossielen kunnen ons veel vertellen. Bijvoorbeeld over hoe de vogels eruit zien. Zo zijn er exemplaren teruggevonden met lange staartveren die overduidelijk als decoratiemateriaal dienden. Maar er zijn ook exemplaren ontdekt die vrijwel geen versiering droegen. Maar wat de fossielen ons maar niet konden vertellen, was het geslacht van de vogels.

Bot
Onderzoekers brengen daar nu verandering in. Ze hebben een manier ontdekt om het geslacht van deze vogels te achterhalen. Ze troffen bij één van de vogels namelijk medullair bot aan. “Net als moderne hennen, hadden vrouwelijke Confuciusornis-vogels die 125 miljoen jaar geleden leefden dit speciale bot in hun pijpbeenderen zitten en gebruikten ze het om calciumrijke eierschalen te maken,” vertelt onderzoeker Anusuya Chinsamy. De onderzoekers vonden dit weefsel – dat enkel aanwezig is wanneer vrouwtjes op hun vruchtbaarst zijn – in een exemplaar dat geen decoratieve, lange staartveren had. Dat suggereert dat alle vogels zonder de lange staartveren vrouwtjes zijn en dat alleen mannetjes – die vrouwtjes moesten zien te versieren – over deze decoratieve veren beschikten.

 

Puberteit
Maar de onderzoekers kunnen nog meer interessante conclusies trekken. “Nu we het geslacht van deze exemplaren weten, kunnen we ook te weten komen wanneer deze vogels in de puberteit belandden,” vertelt onderzoeker Luis Chiappe. Vrouwtjes kunnen immers alleen geïdentificeerd worden als ze vruchtbaar zijn. En door te kijken naar de bouw van de vrouwtjes kunnen we meer te weten komen over hoe volwassen ze zijn. “We weten nu dat deze vogels zich al voordat ze volgroeid waren, begonnen voort te planten en dat staat in schril contrast met de vogels van vandaag de dag die zich pas gaan voortplanten als ze hun volledige lichaamsgrootte hebben bereikt.” Dat deze oude vogels zich al zo vroeg voortplantten, is niet heel verwonderlijk. Uit eerder onderzoek is al gebleken dat dinosaurussen – waar deze vogels van afstammen – zich ook voortplantten voor ze helemaal volgroeid waren.

Nu de onderzoekers onderscheid kunnen maken tussen vrouwelijke en mannelijke vogels, kunnen ze uit gaan zoeken of er verschillen zijn in hoe de twee geslachten groeiden en zich ontwikkelden. Ze hopen zo uiteindelijk een beter beeld te krijgen van de evolutie van vogels.

Bronmateriaal:
Sex of early birds suggests dinosaur reproductive style” – Natural History Museum of Los Angeles County (via Eurekalert.org).
De foto bovenaan dit artikel is gemaakt door M.violante (via Wikimedia Commons).
 
…onlangs in Kazachstan de restanten van een enorme vogel ontdekt
 

Gevederde achterpoten

Primitieve vogels hadden veren op hun achterpoten blijkt uit fossiele afdrukken

  • DOOR: MIRANDA KLERK

Voordat vogels in het bezit waren van twee vleugels, hadden ze er vier.

Sommige oervogels hadden namelijk ook veren op hun achterpoten. Elf Chinese fossielen dragen bij aan het bewijs.

Modern birds have two fewer wings than their ancestors.Sapeornis fossils, with long leg feathers. From Zheng et al, 2013. Science/AAAS
SAPEORNIS FOSSILS, WITH LONG LEG FEATHERS. FROM ZHENG ET AL, 2013. SCIENCE/AAAS
 Veerafdrukken rondom de achterpoot van krijtvogel   Sapeornis

SCIENCE/AAAS

http://www.nature.com/news/early-birds-flew-on-four-wings-1.12613

http://phenomena.nationalgeographic.com/2013/03/14/the-rise-and-fall-of-four-winged-birds/

http://en.wikipedia.org/wiki/Sapeornis

Prehistoric birds

A fossil of a prehistoric bird from the enantiornithine genus shows feathers on its hind legs—evidence of an extra pair of wings. Courtesy of Xiaoting Zheng et al/Science

http://blogs.smithsonianmag.com/science/2013/03/prehistoric-birds-may-have-used-four-wings-to-fly/

http://scienceblogs.com/tetrapodzoology/2007/02/28/feathers-and-filaments-of-nona/

i-7c0cb219e27a1971347e279f52a107fa-sinornithosaurus.jpg

http://scienceblogs.com/tetrapodzoology/2007/03/02/feathers-and-filaments-of-dino/

De hedendaagse vogel heeft er genoeg aan twee, maar zo’n 125 miljoen jaar geleden hadden sommige oervogels de beschikking over vier vleugels: twee aan zijn voor- en twee aan zijn achterpoten. Dat vogelachtige dinosaurussen vier gevederde poten hadden, was al bekend. In Science staan nu elf goed bewaarde fossielen beschreven waarbij de plaats van veren heel duidelijk te zien is.

De Nederlandse paleontoloog Anne Schulp vindt het een bijzondere ontdekking. Ook al is het niet voor het eerst dat fossielen met veerafdrukken bij de achterpoten worden beschreven, is Schulp vooral te spreken van de manier waarop de elf oergesteentes gepreserveerd. ‘Ze zijn ontzettend netjes geconserveerd. Meestal vind je ze niet zo’, zegt Schulp die zelf ook onderzoek doet naar fossiele oervogels.

De primitieve vogels waar deze fossielen van zijn, leefden in het Krijt. Het vroege Krijt om wat preciezer te zijn. ‘Meer in de buurt van de Jura,’ legt Schulp uit waarmee de ouderdom van de versteende vogelskeletten neerkomt op 120-130 miljoen jaar. ‘De mooie veerafdrukken hebben de onderzoekers te danken aan het fijnkorrelige sediment in het vroege Krijt van China. Heel bijzonder.’

Verenstamboom

De elf fossielen behoren tot vier verschillende vogelachtige dinosoorten. De positie en de grootte van de veren, die als afdruk in de stenen waren achtergebleven, verschilden nogal. De ene soort had meer lange – en waarschijnlijk holle – veren aan de onderkant van zijn achterpoot, terwijl de andere meer korte donsachtige veertjes had die meer verspreid lagen.

© ScienceEvolutie van achterpootveren in Coelurosauria

Met de nieuwe veerinformatie hebben de onderzoekers een interessant evolutiepatroon in hun artikel beschreven. Het bewijs dat de Chinese onderzoekers daarmee hopen te leveren is dat de viergevleugelde editie vooraf is gegaan aan de vogels met twee vleugels. De ornithuromorpha, de voorouders van de hedendaagse vogels, stammen volgens de stamboom af van de soort die ooit veren op zijn poot heeft gehad.

Te pletter vallen

Over het nut van veren op achterpoten van primitieve vogels hebben we al vaker geschreven: ze kunnen helpen om te zweven of als decoratieve functie. Waarschijnlijk konden ze er niet echt mee vliegen, maar desalniettemin kon het hebben van veren op je achterpoten een kwestie zijn van leven of dood.

Schulp: ‘Waarschijnlijk maakte het soms net het verschil tussen te pletter vallen of niet’.

De reden dat de hedendaagse vogel kale achterpoten heeft, komt waarschijnlijk doordat de veren misschien toch wat minder handig zijn.

‘Voor grotere afstanden is het hebben van alleen voorvleugels efficiënter’, zegt Schulp.

‘De veren op de achterpoten veroorzaken wrijving en dat is niet echt handig bij het vliegen’.

 
 
 
 
 
confusiornis female
    

confusiornis

 
 
 
.
 
 
 
 
 
confusciusornisconfusiornis 2
VOGELS UIT  HET   KRIJT 
 
Overblijfselen van vogels uit  de Krijt-periode. Ze zijn gevonden in de Noordamerikaanse staat Kansas.
 
Uit deze fossielen waren twee groepen van zee-vogels te herkennen, die al heel veel leken op de tegenwoordige vogels. Die vogels bezaten weliswaar nog een flink aantal tanden, maar alleen in de bovenkaak. Alle tegenwoordig voorkomende vogels hebben een hoornachtige bek, een snavel zonder tanden
 
marhesa.jpg (17484 bytes)
 
 
   The restored skeleton of Hesperornis regalis Marsh (about 1/6 life size).(CLICK TO ENLARGE)According to Williston (1898), “Hesperornis regalis, the best known species of the genus, was a bird measuring about 6 feet from the point of the bill to the tip of the feet when outstretched, or standing about 3 feet high. It was an aquatic bird, covered with soft feathers, wholly wingless, the rudimentary wing bones doubtless being enclosed under the skin, and not at all effective in locomotion. The legs were strong and moderately long; the neck was long and flexible. The bill was long, and was provided with small but effective conical teeth set in the jaw firmly. Those of the upper jaw were few in number and set in the back part, while those of the mandibles formed a complete series. The jaws were united in front by cartilage only, permitting considerable mobility, which was doubtless very serviceable in swallowing their prey, which must have consisted of fishes caught by diving. The bones of the body were solid throughout, not hollow, as in almost all living birds. The sternum had no keel, as in the flying birds, and those descended from flying birds, but was as in the ostrich. The vertebr� and skeleton, aside from the teeth, are not unlike those of modern birds, and, were the skull yet unknown, would be unhesitatingly https://sciencenotes.wordpress.com/2009/04/08/hesperornis-the-great-toothed-diver/
De zogenoemde hesperornis, die verwant is aan de tegenwoordige fuut, leefde in het water en voedde zich met vis. Hij was een voortreffelijk duiker en zwemmer, maar hij kon niet vliegen.
 
 
 
Ook de vis-vogel, de ichtyornis, voedde zich met vis. Hij had evenwel goed ontwikkelde vleugels en kon zeker wel vliegen.
 
 
 

http://www.palaeos.com/Vertebrates/Units/350Aves/350.500.html

http://www.oceansofkansas.com/Hesperornis.html

Vliegmogelijkheden van eerste vogels waren beperkt

22 november 2012  Caroline Kraaijvanger  1

Nieuw onderzoek wijst erop dat de eerste vogels zeer primitieve vleugels hadden waar ze lang niet zoveel mee konden als de vogels van vandaag de dag. Vliegen viel voor deze eerste vogels dan ook niet mee.

Dat blijkt uit een onderzoek van de universiteit van Bristol. De wetenschappers proberen in hun studie een antwoord te vinden op diverse prangende vragen: hoe ontwikkelden de op land levende dino’s zich tot vogels die het luchtruim konden kiezen? Hoe zagen hun eerste vleugels eruit en wat konden ze ermee?

Eerste vogel
Om die vragen te beantwoorden, bestudeerden de onderzoekers de dinosaurus Anchiornis huxleyi. Ook namen ze de Archaeopteryx lithographica onder de loep. Laatstgenoemde leefde zo’n 155 miljoen jaar geleden en wordt door velen gezien als de eerste vogel: A. lithographica bezit zowel eigenschappen van een vogel als van een dinosaurus.

 

Laagjes
Uit het onderzoek blijkt dat het verenkleed van zowel de dinosaurus als de eerste vogel heel anders is dan dat van de moderne vogel. Zo bestaat het verenkleed van de dino en eerste vogel uit meerdere lagen. Dat is goed te verklaren: in eerste instantie ontwikkelden de dinosaurussen veren als een soort isolatiemateriaal. De afzonderlijke veren waren niet zo sterk, maar samen waren ze waarschijnlijk best aerodynamisch.

Opstijgen
Maar dat wil niet zeggen dat de eerste vogel moeiteloos het luchtruim koos. In tegenstelling tot de moderne vogels was de eerste vogel niet in staat om zijn veren van elkaar te scheiden en ze te draaien. Hierdoor kon deze waarschijnlijk moeilijk van de grond opstijgen. Wellicht was dat zelfs onmogelijk. Ook konden de eerste vogels waarschijnlijk niet met lage snelheden vliegen. Dat alles wijst erop dat de eerste vogels hun vleugels voornamelijk gebruikten om met grote snelheid door de lucht te glijden. Pas nadat hun vleugels verder geëvolueerd waren, waren ze in staat om ze op en neer te slaan.

De vleugels zoals we die vandaag de dag bij moderne vogels zien, zouden in een periode van enkele tientallen miljoenen jaren geëvolueerd zijn. De laatste 130 miljoen jaar is er weinig meer aan veranderd.

“Dit nieuwe onderzoek werpt niet alleen licht op hoe vogels het luchtruim kozen, maar ook op hoe vleugels zich ontwikkelden tot hoe ze vandaag de dag zijn: één van de meest verbazingwekkende en zeer gespecialiseerde structuren in de natuur.”

New evidence of dinosaurs’ role in the evolution of bird flight” - Bris.ac.uk
De afbeelding bovenaan dit artikel is gemaakt door NobuTamura http://paleoexhibit.blogspot.com / http://spinops.blogspot.com/ (via Wikimedia Commons).

.

Vogel met zeer gespecialiseerd gebit ontdekt

07 januari 2013  Caroline Kraaijvanger   3

vogel gebit

De voorouders van de moderne vogels hadden tanden. En nu hebben wetenschappers voor het eerst de fossiele resten teruggevonden van een vogel met een gebit dat gespecialiseerd was in het verwerken van hele harde etenswaren.

Dat schrijven onderzoekers in het blad Journal of Vertebrate Paleontology. Ze bestudeerden voor hun onderzoek de vogel Sulcavis geeorum. Deze vogel leefde zo’n 125 tot 121 miljoen jaar geleden in het huidige China en behoort tot de inmiddels uitgestorven vogelgroep Enantiornithes.

Sulvacis geeorum, onder een close-up van de kop. Foto's: Stephanie Abramowicz.

Sulvacis geeorum, onder een close-up van de kop. Foto’s: Stephanie Abramowicz.

Robuust
Toen de onderzoekers de tanden van S. geeorum bestudeerden, ontdekten ze iets bijzonders. De tanden van de vogel bleken veel robuuster dan die van andere vogels uit de groep Enantiornithes. Bovendien zaten er groeven in het glazuur, die de tanden waarschijnlijk nog sterker maakten, waardoor de vogels heel harde voorwerpen konden eten.

Hard dieet
Dankzij dit gespecialiseerde gebit, moet S. geeorum in staat zijn geweest om harde en taaie dieren te eten. Denk aan insecten of krabben, bijvoorbeeld. De vondst wijst erop dat sommige vogels een gebit ontwikkelden dat heel specifiek was aangepast op hun dieet.

“Terwijl andere vogels hun tanden verloren, evolueerden Enantiornithes nieuwe vormen tanden en gespecialiseerde gebitten,” stelt onderzoeker Jingmai O’Connor. “We begrijpen nog steeds niet waarom de Enantiornithes in het Krijt zo succesvol waren en vervolgens uitstierven, misschien spelen verschillen in dieet hierin een rol.” Eén ding wordt na dit onderzoek wel duidelijk: de diversiteit onder deze vroege vogels was veel groter dan gedacht.

Bronmateriaal:
First fossil bird with teeth specialized for tough diet” - Society of Vertebrate Paleontology (via Eurekalert.org).
De foto bovenaan dit artikel is gemaakt door Stephanie Abramowicz.

CREATIONISTEN PRAATJES

 *Creato: 
“…de andere vogels verloren hun tanden, dat is nog eens vooruitgang die vaak in het evolutiesprookje voorkomt, een onderdeel verliezen van je lichaam schijnt vooruitgang te betekenen. “–> Evolutie gaat niet over vooruitgang, maar om organismen die het beste aangepast zijn aan hun omgeving.
De unieke tanden van Sulcavis maakten het mogelijk om voedsel te verorberen dat voor concurrerende soorten onbereikbaar was – lijkt me nogal een voordeel, nietwaar?
Vogels zonder tanden zijn weer veel beter geschikt voor het eten van ander voedsel. Zo neemt elke soort een bepaalde niche in.Creato
” Krijgen we nog eens bewijs voor de evlolutietheorie?
of blijven we eeuwenlang ronddolen in de micro-evolutie, die nix anders dan varatie binnen in de soort betreft.”–>Misschien moet je je dan eens verdiepen in wat evolutie daadwerkelijk is, in plaats van creationistische propaganda na te papegaaien.
–> Binnen het vakgebied van de evolutionaire biologie wordt niet eens onderscheid gemaakt tussen micro- en macroevolutie, want macroevolutie IS micro-evolutie over een langer tijdspad.
Daarnaast is speciatie al regelmatig in de natuur waargenomen, dus ik zou m’n leesachterstand maar eens beginnen in te halen.
Zo is bijvoorbeeld de appeletende fruitvlieg Rhagoletis pas in de afgelopen honderd jaar ontstaan.
 
 
Oervogel was nestvlieder
 
SAMENVATTING
Chinese wetenschappers hebben een 121 miljoen jaar oude fossiele vogel-embryo uit het vroeg krijt onderzocht en ontdekten dat het een “nestvlieder” was. Nestvlieders zijn vogels die zodra ze uit het ei zijn al dons hebben en zelf op zoek gaan naar eten. Nestblijvers zijn vogels die naakt en hulpeloos worden geboren waardoor de ouders ze nog weken moeten verzorgen voordat ze zelf op zoek gaan naar eten.
Chinese wetenschappers hebben een 121 miljoen jaar oude fossiele vogel-embryo uit het vroeg krijt onderzocht en ontdekten dat het een “nestvlieder” was. Nestvlieders zijn vogels die zodra ze uit het ei zijn al dons hebben en zelf op zoek gaan naar eten. Nestblijvers zijn vogels die naakt en hulpeloos worden geboren waardoor de ouders ze nog weken moeten verzorgen voordat ze zelf op zoek gaan naar eten.Het vogel-embryo zat in een ovaal vormig fossiel dat gevonden is in Liaoning – noordoost China. Er zijn geen sporen gevonden van een eierschaal. Het fossiel is zeer gaaf en daardoor zijn er allerlei details goed te zien. Zo zijn bijna alle botjes te zien, de schachtjes waar veren uitkomen en is de grote schedel goed te zien. De wetenschappers maken het aannemelijk dat het ongeboren vogeltje in zijn laatste fase van zijn embryonale ontwikkeling zat, maar nog niet zover dat het bijna uit het ei komt. Dat zien ze aan de manier waarop de embryo opgevouwen ligt en aan de botten waarbij de groeischijven nog niet uitegegroeid zijn. Ook is duidelijk te zien dat de vogel schachtjes heeft waar later de veren uitkomen. Bovendien ligt een vogel die op het punt staat uit te komen verder met zijn hoofd voorbij zijn voeten dan dit ongeboren fossiele vogeltje.
Reconstructie van een nestvlieder embryo uit het vroege krijt. Zongda Zhang, copyright Science
 

Aan de vorm van de poten is te zien dat de vogel zich goed kon vastgrijpen. Daarom denken de wetenschappers Zhonge Zhou en Fucheng Zhang van de Chinese Academie van Wetenschappen dat de vogel in bomen leefde. Het ongeboren vogeltje stierf dus voordat het uit kon vliegen en had een grootte van 35 bij 22 millimeter – dat is kleiner dan de meeste kippeneieren. Er zijn wel vaker vogel-embryo’s gevonden uit het vroeg krijt, maar nooit eentje met veren.

Reconstructie van een volwassen boomvogel met nest uit het vroege krijt (122 miljoen jaar geleden). Zongda Zhang, copyright Science
 

De Chinese wetenschappers denken dat oervogels altijd als nestvlieders – dus ver ontwikkeld – uit het ei kwamen. Nestblijvers zijn pas laat in de evolutie ontstaan. Ze maken dat aannemelijk omdat hun nauw verwante neefjes – de dinosauri챘rs – ook nestvlieders waren. Aangezien de vogels uit dino’s zijn ge챘volueerd klinkt dat niet onlogisch. Nog een grappig detail is dat dit versteende oervogeltje geen ei-tand had. Moderne vogels hebben vlak voordat ze uitkomen een eitand waarmee ze de eischaal kunnen openbreken. Het hebben van een ei-tand is daarom waarschijnlijk ook pas later in de evolutie ontstaan.

 
.
.
 
 
Fossielen gevonden van  MONSTERPINGUIN  // 26 juni 2007
.
 
Pinguïns mogen dan wel ogen als een van de schattigste vogelsoorten, de waggelende ietwat suffe koningen van de Arctische kusten hebben heel wat vervaarlijker voorouders gehad.

Wetenschappers hebben in Peru de fossiele resten gevonden van een enorme tropische pinguïnsoort, Icadyptes salasi genaamd.

.

De snavel van de Icadyptes salasi (boven), de grootste pinguïn ooit, was een stuk langer
dan die van een huidige, Peruaanse Humboldt-pinguïn (onder).Daniel Ksepka 

Monsters
Het dier was niet alleen zo zwaar als een gemiddelde mens en met 1,5 meter hoger dan de keizerspinguïn (1,2 meter), maar had ook een achttien centimeter lange vervaarlijke snavel.

Die bek, twee keer zo lang als de rest van de kaak, gebruikte het mogelijk als een soort speer om prooi mee te doorboren. De bek heeft wel een zeer ongewone vorm waardoor de onderzoekers denken dat de vogels een totnutoe onbekende techniek hanteerden

“Het is een monster”, aldus paleontoloog Julia Clarke in het Britse dagblad The Guardian http://www.guardian.co.uk/science/2007/jun/25/fossils.sciencenews

.Zij beschrijft het dier in de nieuwste uitgave van het Amerikaanse wetenschappelijk tijdschrift Proceedings of the National Academy of Sciences. De resten van de twee aangetroffen pinguïns zijn ‘uitzonderlijk goed’ bewaard gebleven aldus de Amerikaanse.

Tropische vogel
De vogel leefde niet, zoals de meeste van zijn huidige verwanten, op het ijs maar zou circa 36 miljoen jaar geleden hebben rondgezwommen in tropische wateren, denken de wetenschappers. Dat was een van de warmste periodes sinds de dood van dinosaurussen circa 65 miljoen jaar geleden.

Klimaatverandering
De onderzoekers willen er wel op wijzen dat de vondst van deze tropische beesten niet betekent dat de huidige pinguïns zich ook snel zullen aanpassen aan de stijgende temperaturen op aarde als gevolg van de klimaatveranderingen.

“De huidige opwarming van de aarde gebeurt in een aanzienlijk kortere tijdsspanne. De gegevens van de gevonden fossielen kunnen niet worden gebruikt als argumenten om aan te tonen dat de klimaatverandering geen ongunstig effect heeft op de pinguïns,” aldus de onderzoekers.

Links: > Proceedings of the National Academy of Sciences>Alles over pinguïns
>Oude pinguïns vertellen veel over evolutie .

Geen smoking voor reuzenpinguïn

Nieuwe fossielvondst werpt licht op pinguïnevolutie

Pinguïnveren zijn perfect aangepast aan zwemmen en duiken, maar over dit evolutieproces was niks bekend. Recent dook in Peru echter een reuzenpinguïnfossiel op met ’s werelds eerste gefossiliseerde pinguïnveren. Het kleurenpatroon was echter niet zwartwit.

Hier zie je de fossielen   /// inkayacu_feathers.jpg   http://blogs.discovermagazine.com/notrocketscience/

//Inkayacu paracasensis had geen ‘smokinglook’, maar grijze en roodbruine veren.

Vergelijking melanosomes

°

Fossil feathers of Inkayacu compared to a modern Emperor Penguin feather. Note the flattened shape of the feather shaft, the fine preservation of the barbs and the similar darkened tips in two specimens.

http://fossilpenguins.wordpress.com/2010/09/30/introducing-inkayacu-the-first-fossil-penguin-with-feathers/

 

Uit fossielvondsten blijkt dat er tijdens het late Eoceen, ongeveer 34 tot 41 miljoen jaar geleden, een zeer diverse hoeveelheid reuzenpinguïnsoorten in Peru voorkwam. De tamelijk recente vondsten zetten de gangbare theorie op zijn kop dat pinguïns pas vier tot acht miljoen jaar geleden vanaf de polen naar de tropen kwamen. Maar de fossielen bevatten geen informatie over de vorm en stapeling van de veren, het kleurenpatroon en de vorm van de zwemvliezen van deze reuzenpinguïns.

Een nieuwe vondst brengt daar verandering in. De Peruaanse student Ali Altamirano ontdekte in het Reserva Nacional de Paracas in Peru een heel goed geconserveerd reuzenpinguïnfossiel van 36 miljoen jaar oud. Dit exemplaar is absoluut uniek. Niet alleen omdat het om een nieuwe soort gaat, maar vooral omdat dit het allereerste pinguïnfossiel is met gefossiliseerde restanten van de veren en zwemvliezen. Dit geeft inzicht in hoe pinguïns over de loop van tientallen miljoenen jaren zijn geëvolueerd. Hun kleurenpatroon was bijvoorbeeld heel anders dan nu. Het pinguïnfossiel staat deze week beschreven in Science.

Kleine veren
De nieuwe reuzenpinguïnsoort heet Inkayacu paracasensis, of Water King. Het beest woog een kleine zestig kilogram en rekte zich tijdens het zwemmen uit tot een indrukwekkende lengte van anderhalve meter. Het fossiel bevatte meerdere veren die nog aan de vleugel vastzaten, evenals meerdere veren van rondom het lichaam. Hieruit blijkt dat de vorm van de veren en de opbouw van het verendek nagenoeg hetzelfde was als bij nu levende pinguïns.

De veren op zijn vleugels waren dicht op elkaar gepakt, zodat stijve vleugels ontstonden. De veren op zijn lichaam zorgden voor isolatie tegen water en het regelen van de lichaamstemperatuur. Bovendien hebben de veren een brede schacht, wat de stroomlijning in het water verbetert. Opvallend is alleen dat de gefossiliseerde veren even groot of zelfs kleiner waren dan bij nu levende pinguïnsoorten; terwijl Inkayacu ongeveer twee keer zo zwaar en groot was.

‘De reuzenpinguïns waren waarschijnlijk al helemaal aan het leven in water aangepast’, laat Jakob Vinther van de universiteit van Yale weten, die deel uitmaakte van het internationale onderzoeksteam. ‘Het is misschien wel helemaal geen voordeel voor een grote pinguïn om grote veren te hebben. De weerstand in het water is vergelijkbaar tussen een kleine en een grote pinguïn, maar grote veren kunnen misschien wel helemaal niet tegen die krachten.’

Het reuzenpinguïnfossiel uit Peru was nagenoeg compleet. [Foto Science/AAAS]

 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
The left wing of Inkayacu with preserved feathers. The red dots in the line drawing represent feather samples taken for SEM analysis.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Ander kleurenpatroon

Het kleurenpatroon van vogelveren wordt deels bepaald door de grootte, de vorm en de opstelling van melanosomen of pigmentkorrels. Dit zijn kleine structuren in de cel waar de pigmentstof melanine wordt gevormd en opgeslagen. De hoeveelheid melanine bepaalt of de veren licht of donker gekleurd zijn. De onderzoekers vergeleken de melanosomen uit het reuzenpinguïnfossiel met die van nu levende pinguïns en een groot aantal andere vogelsoorten.

Vinther: ‘We ontdekten dat de melanosomen van nu levende pinguïns gigantisch groot zijn vergeleken met andere vogels. Ook zijn ze op een heel andere manier, heel dicht op elkaar gegroepeerd. We weten nog niet precies wat de functie daarvan is. Maar het reuzenpinguïnfossiel bevatte melanosomen die in grootte en vorm vergelijkbaar waren met die van nu levende vogelsoorten.’
Op die manier wisten de onderzoekers de kleuren van de veren van de reuzenpinguïn te herleiden tot roodbruin en grijs. Heel anders dus dan de zwartwitte ‘smokinglook’ van huidige pinguïns. Alleen babypinguïns hebben een verendek met vooral grijze en roodbruine kleuren. En sommige pinguïnsoorten, zoals de keizerspinguïn, hebben roodbruine accenten aan de zijkanten van hun kop.

Goede zwemveren
Maar waarom veranderde de kleurencombinatie van de pinguïn? Daar zijn de onderzoekers nog niet uit. Maar ze vermoeden dat de ontwikkeling van donkerbruinzwarte veren een gevolg is van aanpassingen aan het leven in het water. De unieke vorm van en de manier waarop de melanosomen van levende pinguïns gerangschikt zijn, zal invloed hebben op de opbouw van de veer op nano- en microschaal.

De onderzoekers willen ook onderzoeken of de verschillen tussen de melanosomen een rol hebben gespeeld in het uitsterven van de reuzenpinguïns. Dat dier kwam in het Eoceen op het hele zuidelijke halfrond voor, maar alleen de kleinere soorten overleefden.

Paul Schilperoord

Julia A. Clarke e.a., ‘Fossil Evidence for Evolution of the Shape and Color of Penguin Feathers’, in Science, 30 september 2010.

http://fossilpenguins.wordpress.com/2010/10/11/three-discoveries-part-iii-fossil-color/

http://fossilpenguins.wordpress.com/?s=Inkayacu

Grootste pinguïn ter wereld was 1,3 meter

Door: Günther Brants − 28/02/12 / De Morgen
 
 
 

De grootste pinguïn ter wereld leefde ongeveer 27 miljoen jaar geleden in Nieuw-Zeeland. De soort bereikte een grootte van liefst 1,3 meter. Sinds de jaren 70 hebben wetenschappers al heel wat fossielen van de reuzenpinguïn gevonden.

Nieuw-Zeeland lag destijds grotendeels onder water. Enkel de bergtoppen van het land staken boven de zeespiegel uit. Dat was de ideale habitat voor pinguïns en uit recent onderzoek blijkt dat er liefst vijf soorten leefden. De reuzenpinguïns konden ongeveer 1,3 meter groot worden en dat is ook iets groter dan de ons bekendere keizerspinguïn. De oude pinguïngiganten kregen de naam “Kairuku grebneffi”.

De pinguïns waren slanker dan hun huidige soortgenoten, maar hun poten waren even kort en stomp. Doorgaans leven pinguïns enkel bij dieren van hun eigen soort en zo worden bepaalde gebieden door een specifieke soort gedomineerd. In Nieuw-Zeeland bleken de verschillende soorten echter wel gewoon door elkaar te leven.

http://blogs.scientificamerican.com/observations/2012/02/27/giant-prehistoric-penguin-was-bigger-than-an-emperor/

http://www.livescience.com/18680-tallest-penguin-zealand.html

http://fossilpenguins.wordpress.com/2012/02/27/kairuku-in-the-news/

 

 

http://www.macalester.edu/~montgomery/BlackFootedPenguinExtra.html

 
.
.
.
.
.
 
Paraptenodytes antarcticus AMNH 3338.

http://www.bioone.org/doi/abs/10.1206/0003-0082(2006)3525%5B1:RAPPOT%5D2.0.CO;2

http://fossilpenguins.wordpress.com/2012/07/31/peeking-inside-the-brain-of-an-ancient-penguin/
http://fossilpenguins.wordpress.com/2010/05/19/paraptenodytes-simpsons-great-discovery/

.

.

Pelagornis chilensis

16 september 2010

http://www.scientias.nl/prehistorische-vogel-breekt-alle-records/15984

Prehistoric bird sets wingspan record” - News.discovery.com

Vijf tot tien miljoen jaar geleden zweefde de enorme vogel Pelagornis chilensis boven Chili. Met een spanwijdte van 5,1 meter was en is het een recordhouder, zo concluderen de wetenschappers die het skelet van de oude vogel analyseerden en reconstrueerden. Sterker nog: dat record wordt wellicht nooit meer verbroken.

De Pelagornis chilensis leefde in Chili en woog zo’n dertig kilo. De enorme spanwijdte kwam het dier ongetwijfeld mooi uit. “Door te evolueren tot zo’n grootte kon de competitie met andere vogels vermeden worden,” legt onderzoeker Gerald Mayr uit. “Vogels met zo’n grootte konden enorme afstanden afleggen en gemakkelijker een prooi vinden in de open oceaan.”

Nadelen
Maar zo’n grootte heeft ook nadelen. Het duurt namelijk vrij lang voor een kuiken echt volwassen is. En dus is het dier als jong ook langer kwetsbaar. “Daarbij zijn veren vrij zwaar, dus hele grote vogels kunnen wel eens te zwaar zijn geworden.” Volgens de onderzoekers is de kans dan ook klein dat er ooit een vogel met een spanwijdte groter dan 5,1 meter wordt gevonden. Op een gegeven moment houdt het gewoon op en gaat de grootte van de vogel hem in de weg zitten.

Bot
Dat de Pelagornis chilensis ondanks diens gewicht en grootte in de lucht bleef, heeft het dier grotendeels te danken aan diens botten. Deze hadden extreem dunne wanden en waren daardoor heel licht.

Succes
De soort waartoe de vogel behoorde, was succesvol en hield het maar liefst 50 tot 60 miljoen jaar vol. Zo’n twee miljoen jaar geleden stierf de soort uit.

De wetenschappers presenteren de vogel en hun onderzoek ernaar in de nieuwste editie van het Journal of Vertebrate Paleontology

http://news.nationalgeographic.com/news/2010/09/photogalleries/100915-giant-bird-wingspan-science-chilensis-teeth-pictures/
http://vertpaleo.org/news/permalinks/2010/09/15/PRESS-RELEASE—Fossil-of-giant-bony-toothed-bird-from-Chile-sets-new-record-for-wingspa

Preserved bones of <I>Pelagornis chilensis</I> laid out in life position as if viewed from above while flying. Photo by S. Tränkner, Forschungsinstitut Senckenberg.

Preserved bones of Pelagornis chilensis laid out in life position as if viewed from above while flying.

DEERFIELD, IL (May, 2010) – A newly discovered skeleton of an ancient seabird from northern Chile provides evidence that giant birds were soaring the skies there 5-10 million years ago. The wing bones of the animal exceed those of all other birds in length; its wingspan would have been at least 5.2 m (17 ft.). This is the largest safely established wingspan for a bird. Other, larger estimates for fossil birds have been based on much less secure evidence.

 

Skull of <I>Pelagornis chilensis</I> as viewed from the left side (with tip of the beak to the left).Photo by S. Tränkner, Forschungsinstitut Senckenberg.
Skull of Pelagornis chilensis as viewed from the left side (with tip of the beak to the left).

The new bird belongs to a group known as pelagornithids, informally referred to as bony-toothed birds. They are characterized by their long, slender beaks that bear many spiny, tooth-like projections. Such ‘teeth’ likely would have been used to capture slippery prey in the open ocean, such as fish and squid.

Artist’s perception of P<I>elagornis chilensis</I> in life
Artwork by Carlos Anzures.//Artist’s perception of Pelagornis chilensis in life

“Bird watching in Chile would be thrilling if birds with more than five meter wingspans and huge pseudoteeth were still alive,” said Dr. Gerald Mayr of the Forschungsinstitut Senckenberg in Germany, lead author on the study.

Fossils of bony-toothed birds are found on all continents, but such remains are usually fragmentary. This is because most birds have fragile bones that often do not survive the fossilization process. Only a single partial skeleton of a bony-toothed bird was known prior to discovery of the new Chilean specimen, and it is badly crushed. The new specimen, which is 70% complete and uncrushed, provides important new information about the size and anatomy of these strange birds. It is the largest bony-toothed bird discovered so far. It also represents a new species named after its country of origin: Pelagornis chilensis.

Skeletal and artistic reconstruction of <I>Pelagornis chilensis</I> in flight

 

Artwork by Carlos Anzures.//Skeletal and artistic reconstruction of Pelagornis chilensis in flight

“Although these animals would have looked like creatures from Jurassic Park, they are true birds, and their last representatives may have coexisted with the earliest humans in North Africa,” said Mayr.

A life-size reconstruction of the skeleton will be on exhibition in the Senckenberg Museum in Frankfurt am Main, Germany.

Skeletal and silhouette reconstruction of <I>Pelagornis chilensis</I> in flight as viewed from the left sideArtwork by Carlos Anzures.
//Skeletal and silhouette reconstruction of Pelagornis chilensis in flight as viewed from the left side

Knowledge of the maximum size that can be reached by a flying bird is important for understanding the physics behind how birds fly. This new fossil may therefore help scientists better appreciate physical and anatomical constraints in very large birds.

Skeletal and silhouette reconstruction of <I>Pelagornis chilensis</I> in flight as viewed from above

 

Artwork by Carlos Anzures.//Skeletal and silhouette reconstruction of Pelagornis chilensis in flight as viewed from above

“This specimen greatly improves our knowledge of the appearance of one of the most spectacular and fascinating animals that crossed the skies,” said the study’s co-author, Dr. David Rubilar of the Museo Nacional de Historia Natural, Chile.

Sources and references

ABOUT THE SOCIETY OF VERTEBRATE PALEONTOLOGY

Founded in 1940 by thirty-four paleontologists, the Society now has more than 2,400 members representing professionals, students, artists, preparators, and others interested in vertebrate paleontology. It is organized exclusively for educational and scientific purposes, with the object of advancing the science of vertebrate paleontology.
access to the full article.  http://www.scribd.com/doc/37736494/Pelagornis-chilensis

The article appears in the Journal of Vertebrate Paleontology 30(5) published by Taylor and Francis.

Citation: Mayr, Gerald and David Rubilar. 2010. Osteology of a new giant bony-toothed bird from the Miocene of Chile, with a revision of the taxonomy of Neogene Pelagornithidae. Journal of Vertebrate Paleontology, Volume 30, No. 5. [Featured Article]

Journal Web site: Society of Vertebrate Paleontology: http://www.vertpaleo.org

AUTHOR CONTACT INFORMATION
Dr. Gerald Mayr
Forschungsinstitut Senckenberg
Sektion Ornithologie
Senckenberganlage 25, D-60325
Frankfurt am Main, Germany
Gerald.Mayr@senckenberg.de
Tel: +49 69 75421348

Dr. David Rubilar
Museo Nacional de Historia Natural
Área Paleontología
Casilla 787, Santiago, Chile
drubilarrogers@gmail.com
Tel: 56 2 680 4651

OTHER EXPERTS NOT ASSOCIATED WITH THE STUDY Dr. Stig Walsh, Edinburgh Natural History Museum: S.Walsh@nms.ac.uk  Dr. Cécile Mourer-Chauviré, Lyon University: Cecile.Mourer@univ-lyon1.fr Dr. Trevor Worthy, University of Adelaide: t.worthy@unsw.edu.au Dr. Paul Scofield, University of Canterbury: pscofield@canterburymuseum.com Dr. Estelle Bourdon, American Museum of Natural History: ebourdon@amnh.org

 

 

http://news.nationalgeographic.com/news/2010/09/photogalleries/100915-giant-bird-wingspan-science-chilensis-teeth-pictures/
http://vertpaleo.org/news/permalinks/2010/09/15/PRESS-RELEASE—Fossil-of-giant-bony-toothed-bird-from-Chile-sets-new-record-for-wingspan/

Bronnen
zie vooral ___>http://newswise.com/articles/fossil-of-giant-bony-toothed-bird-from-chile-sets-wingspan-record

http://blog.everythingdinosaur.co.uk/blog/_archives/2010/09/15/4631281.html

http://lamula.pe/2011/01/06/protopelicano-dentado-de-6-mts-vivio-en-chile-hace-10-millones-de-anos/malcolmallison/

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_fossil_birds

 
 
 
 
 
 
 
APPENDIX  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Vreemd vogeltje

Voorouder van kolibries en gierzwaluwen gevonden /Elmar veerman

vogel fossiel© Daniel KsepkaEocypselus rowei is het vogeltje genoemd.
Een fraai fossiel van een klein vogeltje dat 52 miljoen jaar geleden rondvloog, bevat zo veel details dat zijn precieze plek in de vogelstamboom te bepalen is.

Daniel Ksepka, kenner van vogelfossielen aan North Carolina State University (VS): ‘Ik was verbijsterd toen ik dit fossiel voor het eerst zag, omdat het zo klein is. Kwetsbare kleine dieren maken minder kans om gefossiliseerd te worden omdat ze zo gemakkelijk kapotgaan. Als aaseters ze opeten bijvoorbeeld, of door erosie. Dus het was een mooie verrassing om deze piepkleine toevoeging aan de evolutionaire stamboom van de vogels tegen te komen – zeker ook omdat paleo-ornithologen ontzettend weinig goed bewaarde fossiele veren hebben. Die gaan meestal verloren, en dan heb je alleen een afdruk van het skelet.’

Het schoonmaken en bestuderen van dit kleine vogeltje heeft vele maanden gekost, aldus Ksepka. ‘Het is altijd lastig om steen te verwijderen van die minuscule botjes, en het was bovendien essentieel om de veren niet te beschadigen.’ Uit isotopenmetingen blijkt dat het fossiel zo’n 52 miljoen jaar oud is. Doordat het zo goed bewaard is gebleven, hebben de onderzoekers er veel aan kunnen meten en bekijken. De schedel is bijvoorbeeld 2,5 centimeter lang, de hele vogel ongeveer zo groot als een huismus.

Op basis van alle kenmerken kun je berekenen waar het beestje het beste past in de stamboom. Daaruit blijkt dat het hoogstwaarschijnlijk een voorouder is van de gierzwaluwen en de kolibries, concluderen Ksepka en zijn collega’s in Proceedings of the Royal Society B.  Vooral de vleugelbotjes ondersteunen die conclusie.

About these ads

Over Tsjok De Clercq
Gepensioneerd . Improviserend jazzmuzikant . Instant composer. Jamsession fanaat Gentenaar in hart en nieren

One Response to FOSSIELE VOGELS

  1. Pingback: archaeopteryx « Tsjok's blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 254 andere volgers

%d bloggers like this: